Unrest – documentaire over ME/CVS nu op Netflix

Volgende maand zit ik tien jaar thuis met ME. Om precies te zijn sinds dinsdag 26 februari 2008, dat is de dag van mijn ziekmelding naar mijn werkgever toe. Als ik toen wist wat ik nu weet, namelijk wát mij te wachten stond, weet ik niet of ik het zou volhouden. Het verdriet, de pijn, de wanhoop. Het is maar goed dat ik – zeker in het begin –  dacht dit varkentje wel eens even te gaan wassen.

Afijn, we zijn tien jaar verder en die illusie heb ik niet meer, dat varkentje even te gaan wassen. Ik voel me beter dan toen maar leef altijd met de angst van een terugslag en mijn leven is verre van normaal. Op dit moment heb ik ook een terugslag, zoals jullie weten.

ME is een rot ziekte. Ik schreef er vaker over en zal dat blijven doen. Omdat ik wil vertellen hoe het is. Omdat het onbegrepen is, ongezien is, genegeerd wordt. Er is nauwelijks geld beschikbaar voor onderzoek, patiënten worden uitgelachen, niet serieus genomen, terwijl hun leven in elkaar stort.

Filmmaakster Jennifer Brea heeft ME sinds 2012 en maakte een (voor mij zeer heftige) documentaire over ME, Unrest.  Een persoonlijk en heel indringend verslag maar het is veel meer dan dat. Ze laat de levens van anderen zien met ME, laat artsen aan het woord, vertelt over de geschiedenis van de aandoening en weet haarfijn de pijn en onmacht in beeld te brengen van zowel patiënten als familieleden. Het toont ook de hypocrisie van een deel van de medische wereld die nog steeds niet erkent dat dit een fysieke aandoening is en een verslag van hoe ruw de samenleving omgaat met een ziekte die ze (nog) niet begrijpt.

Deze documentaire is een overweldigend succes, won diverse prijzen en is zelfs genomineerd voor een Oscar in de categorie documentaires. Sinds deze week is Unrest zelfs te zien op Netflix. Dat is voor mij de omgekeerde wereld maar wat ben ik er blij mee!

Wat mij het meeste trof tijdens het kijken is haar gevoel dat zij is verdwenen uit haar eigen leven. Hoe herkenbaar. Het leven dat je had, is niet meer. Je verdwijnt niet alleen uit je eigen leven, maar ook uit dat van anderen. Je bent niet bij de schooluitvoeringen van je kind, het huwelijk van een vriend, het afstuderen van een broer of zus. Je bent moeder, partner, dochter, vriendin, maar kunt de rol die daarbij hoort niet meer naar behoren vervullen.  Je verdwijnt ‘zomaar’ uit je eigen leven, en dat terwijl het niet serieus wordt genomen door mensen die zouden moeten zoeken naar oplossingen, in plaats van de patiënten te stigmatiseren.

‘De meeste ziektes eindigen of in een overwinning of in een tragedie’ zegt Brea bijna aan het eind, ‘maar met ME duurt het maar en duurt het maar’. Een kwart van de patiënten ligt in het donker en is volledig afhankelijk van anderen voor zorg en voeding.

Waarom het kijken mij zo raakte is natuurlijk omdat het mij herinnert aan mijn slechtste tijd en de altijd aanwezige angst dat die weer terug komt. Ik lag de eerste paar jaar bijna continu plat. De wanhoop was groot en het was  moeilijk anderen mijn kwetsbaarheid te tonen. Dat is moeilijk als je een aandoening krijgt die niet opstapt als je het vraagt, waar geen remedie tegen bestaat en die zo niet serieus wordt genomen door vrijwel iedereen. Echt vertellen hoe het was, deed ik bijna niet. Dat is moeilijk, ook omdat ik – gezien het stigma rond ME – bang was als een zeurkous over te komen. Ik denk dat alleen M. en mijn moeder het echt zagen zoals het was, omdat ik het liet zien. Omdat ik totaal afhankelijk van ze was op dat moment. Voor zorg en eten.

Ik heb geleerd met de dag te leven. Te genieten van kleine dingen. Het normaal te vinden dat ik 9 van de 10 keer een plan moet annuleren. Geen al te grote dromen te hebben voor dit leven. Te genieten van het feit dat ik meer zelfstandigheid heb dan een paar jaar geleden. Maar nog altijd is het zo dat ik afgelopen maanden hooguit twee keer per week buiten kwam, om mijn B12 injectie te halen. Ik douche en ik kook. Ik lig al weken achter elkaar weer het merendeel van de dag plat, nadat ik in de ochtend in etappes heb gekookt. Ik vergeet dat vaak te vertellen omdat het normaal is voor mij. Maar normaal is het natuurlijk niet.

Het raakt mij diep en maakt mij enorm blij dat een documentaire over zo een onpopulaire niet sexy aandoening zó veel succes heeft dat hij zelfs op Netflix te zien is. Dat er in de nasleep van de publiciteit ineens veel meer geld beschikbaar komt voor onderzoek. En vooral dat Jennifer Brea haar talenten en spaarzame energie heeft willen inzetten voor al die zieke ME-patiënten overal ter wereld. Ze geeft de ziekte een gezicht en een naam. Daar heb ik diep respect voor.

Hoort, zeg het voort. Kijk indien het je lukt. Mijn dank is groot.

Advertenties

En toen ging het licht uit

En toen ging het licht uit. Niet heel verwonderlijk. Ik zit in een fikse P.E.M. (Post Exertional Malaise). In een watte? Een P.E.M.:

“Patiënten met ME/CVS hebben te maken met een merkwaardig fenomeen: de terugslag na inspanning ofwel PEM ( Post Exertional Malaise). Hierdoor krijgen patiënten nadat zij actief zijn geweest, en dat kan zowel fysieke als mentale activiteiten betreffen, een aanzienlijke vermindering van energie waarvan het extreem lang kan duren voordat ze ervan hersteld zijn. Dit gaat gepaard met klachten als spierpijn, gewrichtspijnen, brainfog, hoofdpijn en nog vele klachten meer. Te veel om op te noemen. Patiënten kunnen daardoor maar heel beperkt actief zijn.” (bron: hoe ontstaat een pem)

Een paar jaar geleden had ik om de haverklap een P.E.M. Nu gelukkig niet meer. Ik ben minder ziek, kan beter doseren en val daardoor minder vaak terug. Dat ik nu toch zo diep val is voor mij goed te verklaren. De afgelopen weken met de strijd tegen de parasiet en de zorgen om en ingreep van Dibbes hebben er ingehakt. Ik ging door mijn rug en daar heb ik nog steeds heel veel last van. Mijn energiepeil is enorm gedaald, mijn spieren en gewrichten doen pijn en ik heb ook bijwerkingen van de parasietenmedicatie.

Al met al pas op de plaats dus en nu eerst goed bijkomen. Niet alles is negatief. Terwijl ik dit schrijf begint de zon te schijnen en ik ben net begonnen in deel 3 van de Ziener serie van Robin Hobb. Het herlezen hiervan is een genot. Nog vele delen te gaan en die zijn allemaal in huis!

Tot later!

ps: Ik kreeg wat mailtjes met vragen over Dibbes. Met Dibbes gaat het heel goed. Afgelopen vrijdag was de nacontrole bij de dierenarts en die was zeer tevreden. Er is  wel een grote kans dat de laseringreep aan zijn ogen in de toekomst nog een keer herhaald moet worden maar voor nu zijn we even klaar.

Zetmeelarm eten voor beginners

Als je gewend bent altijd brood te eten bij het ontbijt en de lunch, dan is de overgang naar zetmeelarm eten heel groot. Geen brood, pasta, aardappelen, rijst eten is best heftig als je dat normaal in grote hoeveelheden naar binnen werkt. Ik vervang dit al geruime tijd voor groenten en knollen en ik ben eerlijk gezegd niet anders meer gewend. Ik eet lekker en gevarieerd. Maar voor M. en S. is de overgang wel groot. Hoewel ze al jaren graag met mij mee snoepen van suikervrije glutenvrije baksels, zijn het wel echte broodliefhebbers. Voor hen is de situatie ook anders. Heb je geen gezondheidsklachten dan ben je misschien minder snel geneigd over te stappen op een ander eetpatroon.

Nu de rest van het gezin ook tijdelijk zo lang de kuur duurt aangepast moet eten, kom ik ze flink tegemoet in hun broodbehoefte. Puber eet op een normale dag 12 boterhammen (!). Het is voor M. en S. niet makkelijk of handig om een bak met groenten of een omelet mee te nemen naar school of werk. Ik bak voor hen dus alternatief brood op basis van amandelmeel, noten of kokosmeel. Ook maak ik tussendoortjes als muffins. Zelf eet ik nauwelijks van deze baksels, de ervaring leert dat ik daar enorm van uitdij. De mannen hebben dat probleem niet.

Bij het ontbijt eten ze nu meestal yoghurt met nootjes, bessen, frambozen en geraspte kokos. Als lunch geef ik ze dus alternatief brood mee. Komt kind thuis dan heeft hij weer honger en is er soep of salade met koude aardappel (resistent zetmeel mag wel, vult goed) en ook weer wat baksels indien dat nodig is.

Het is de bedoeling dat er veel groenten wordt gegeten dus die verstop ik ook in het brood. Of ik maak fritters. Een soort pannenkoekjes op basis van kikkererwtenmeel met geraspte knollen (koolraap, wortel, zoete aardappel) of groentepuree. Restjes groenten pureer ik en meng ik met een beetje kokosmeel en ei en dat is dan weer een bodem van een nep-pizza die ondanks wat gemor (het lijkt er niet eens op) toch enthousiast naar binnen wordt geschoven.

Brood maak ik op verschillende manieren. Dit heerlijke recept van Henderina van brood op basis van kokosmeel en zoete aardappel doet het ook prima met allerlei soorten groentepuree. Ik maak er altijd een hartige versie van en voeg soms wat geraspte kaas toe.

Voor de zoete trek bak ik soms deze chocolademuffins (eigen recept), waarbij ik de banaan vervang voor (ontdooide) diepvries frambozen en in plaats van honing gebruik ik wat stevia. Ook heerlijk in een versie zonder cacaopoeder en dan met flinke wat citroenrasp, vanille en kaneel.

Een ander brood alternatief is dit notenbrood, wat heerlijk smaakt met oude kaas.

Natuurlijk wijkt dit enorm af van hoe ik eet. Zetmeelarm is voor mij vooral groenterijk eten. Zo probeer ik mijn gezondheid te verbeteren en mijn darmflora te herstellen. De mannen hebben die intentie niet. Zij willen vooral de komende periode van de 10 daagse kuur doorkomen zonder honger en zonder al te veel gedoe. Waarbij ik er wel voor zorg dat ze ongemerkt hun groenteinname iets verhogen.

Hoewel dit aangepaste eten best wat gedoe is, is het toch veel minder gedoe dan de situatie die we hier de laatste tijd hadden: M. en S.  aten ‘normaal’ met vlees (drie keer per week) en ik at parasietendodende zetmeelarme vegetarische voeding. In principe kunnen we nu bij de avondmaaltijd allemaal hetzelfde eten en doe ik er voor de mannen regelmatig wat vlees, kip of vis bij. Eigenlijk is dit voor mij zo ideaal, een gezin dat volledig suikervrij eet. Maar die droom duurt denk ik zo lang de kuur duurt 😉 .

 

 

Super tip besparen op boodschappen

Vorige week kreeg ik van een bloglezer een super tip die ik jullie niet wil onthouden. Ik bestel mijn boodschappen online bij Albert Heijn. Daar betaal ik bezorgkosten voor.De hoogte van de kosten is gekoppeld aan het tijdstip van levering. Op populaire bezorgtijden kunnen de kosten oplopen tot – uit mijn hoofd gezegd – €8,95 per keer. Ik betaal meestal €5,95 per keer.

Nu blijkt dat je bij AH een bezorgbundel kunt aanschaffen waarbij je vooruit betaalt voor de bezorging, 3 maanden, een half jaar of een jaar vooruit. Ik bestelde en betaalde nu voor een jaar vooruit en betaal omgerekend €2,30 per week in plaats van €5,95. Dat is een besparing van €189 per jaar! Ook als ik een paar keer oversla omdat we bijvoorbeeld op vakantie gaan, bespaar ik alsnog veel geld.

Voor mij is dit echt voordeliger aangezien ik wekelijks zo de boodschappen doe. Bovendien kun je na afname van de bezorgbundel elk tijdvak kiezen, dat is ook fijn. Ik weet dat een aantal lezers ook op deze manier boodschappen doet, doe er je voordeel mee!

(Ik krijg geen geld voor deze post, maar ben gewoon enthousiast over deze bespaarmogelijkheid en wil dat met jullie delen.)

Tegen de stroom inzwemmen

We zijn weer overgegaan naar het normale leven. Man en kind vertrokken gisteren weer naar werk en school. Met iets anders gevulde lunchtrommels dan normaal. Vanwege de noodzakelijke dieetaanpassing bakte ik notenbrood en brood van kokosmeel voor ze. En van zoete aardappel. En van paprika. Ik kan tegenwoordig overal brood van maken 😉 . Zelf eet ik vooral groenten en niet echt broodvervangers maar het is voor de mannen wel zo makkelijk als ze niet met bakken met groenten op stap hoeven.

Gisteren had ik overleg met de vervanger van mijn huisarts die poeslief en zeer meewerkend was en de medicijnen zijn inmiddels in huis. We starten aanstaande vrijdag. Dan eten M. en S. inmiddels een week aangepast (zetmeelarm en suikervrij, ze zijn vrijdag gestart) en heeft het medicijn meer kans om aan te slaan.  Of ik wel wist wat voor troep het was vroeg de arts mij. Uw tong en urine kunnen groen worden. Geloof me, dat vind ik niet erger dan spuitpoep. 😉

Waarom een aangepast dieet?  ‘Het is belangrijk om de weerstand te verbeteren en infecties van binnenuit te bestrijden, een parasietenkuur is niet genoeg. Gebruik een zinksupplement. Begin ruim een week voordat je aan de kuur begint zetmeel, rood vlees en ijzerpreparaten weg te laten.'(p.302,  Voed je bacteriën, Saskia van As).

Waarom het gezin behandelen met een heftig middel als clioquinol als zij geen klachten hebben en ik in principe zo weer besmet kan worden, aangezien een besmetting makkelijk gaat? Omdat de besmettingskans binnen een gezin natuurlijk het grootst is. ‘Bij besmettelijke aandoeningen gelden er andere regels. Je behandelt niet alleen de persoon die klachten heeft. Wanneer er een partner en kinderen in het spel zijn, wordt iedereen die besmet ook, ook behandeld. Op die manier zal je elkaar niet opnieuw infecteren.’ (p.296, Voed je bacteriën, Saskia van As).

Om te voorkomen dat we vervolgens weer opnieuw besmet worden kunnen we een aantal dingen doen:

  • de darmflora en het immuunusysteem verbeteren (middels voeding en probiotica)
  • hygiëne maatregelen – hoewel we altijd al braaf onze handen wassen voor het eten en na toiletbezoek, zijn de maatregelen enorm aangescherpt. Het lijkt hier inmiddels op een operatiekamer…

Ik voel me behoorlijk aangeslagen. Dit duurt maar en duurt maar en ik heb erg veel klachten. We zijn nu bijna 2 maanden verder sinds ik ontdekte dat ik een parasiet heb en pas nu kan ik starten met de medicatie die daarvoor geschikt is. Ik heb het gevoel dat ik tegen de stroom in zwem de laatste tijd en dat heeft zijn weerslag op hoe ik me voel.

Maar goed, de dagen worden weer lichter en nog heel even en ik kan weer voor op het stoepje in de zon zitten! Half februari piept de zon – als hij schijnt – tussen de daken van de huizen aan de overkant door en kan ik me heerlijk laten opwarmen in de stralen. Dat zal er ongetwijfeld voor zorgen dat ik dingen dan weer wat zonniger inzie.

Besmet

Kun je besmet raken met parasieten door een kattenbak? vroeg Marijke mij. VeggieMo had ook die gedachte: Kun je het dan misschien ook oplopen als je met de katten kroelt. Of wanneer jij de bak niet meer schoonmaakt en de mannen wel en zij raken weer besmet. Kun jij dan weer besmet raken door hen? 

Ja, dat kan zeker. Maar besmetting komt ook voor door contact met besmet voedsel. Of als je een hand geeft aan iemand die net naar de WC is geweest en zijn handen niet goed genoeg heeft gewassen. Als je een deurknop aanraakt in een winkel, een ziekenhuis, een verzorgingshuis. Als je in een café zit en eet van een bakje nootjes. Of na een bezoek aan de tropen. Als je een kind hebt dat veel in contact komt met andere kinderen. In de ballenbak van IKEA. Als je wisselgeld aanneemt in een winkel. Als je naar de kapper gaat.

Naar schatting 4 miljoen mensen in Nederlands hebben een parasiet in hun darmen.  Het merendeel van deze mensen merkt daar niets van of weet dat niet. Vaak hebben mensen wel klachten maar dan wordt na een bezoek aan een huisarts geconstateerd dat het om prikkelbaar darmsyndroom (PDS) gaat. Terwijl uit onderzoek blijkt dat 48 % van mensen met darmklachten en diagnose PDS, in feite de parasiet Bastocystis Hominis in hun darmen heeft. Voor ‘mijn’ parasiet, de Dientamoebe Fragilis, is dat 35 % van de mensen. Tijdens een onderzoek in 2014 werd de ontlasting van kinderen van 7 jaar met buikpijn geanalyseerd. 70 % bleek drager van een parasiet te zijn.

Buikpijn an sich is geen indicatie. Ook bij mensen zonder klachten worden parasieten aangetroffen. De conclusie van expert Saskia van As  is dat naar schatting 20 tot 30 % van de mensen besmet is.

De meeste mensen ondervinden helemaal geen last van een parasiet. Er zijn zelfs artsen die menen dat een parasietenbesmetting erbij hoort, iets waar je overheen groeit. De meest waarschijnlijke bron van besmetting is de jeugd: een groot deel van de kinderen tussen de 4 en 14 jaar is drager van parasieten. Net als dat kinderen in deze leeftijd ook vaak wormen hebben. En net als dat je over virussen heen kun groeien door ermee in aanraking te komen, kan dat schijnbaar ook met parasieten. Het immuunsysteem wordt dan juist getriggerd om optimaal zijn werk te doen.

Dat werkt helaas niet altijd. Soms is de darmflora niet optimaal. Dat kan omdat je bijvoorbeeld veel zetmeelrijke voeding eet. Of omdat je ziek bent en antibiotica hebt geslikt.  Er zijn veel situaties voor te stellen waarin je a) besmet kunt worden en b) de parasiet in afwachting van een goed moment actiever wordt.

Het is een kwestie van oorlogsvoering in de darm. Soms zijn de goede troepen verzwakt en op dat moment komen de slechteriken in actie. Soms heel subtiel. Je merkt weinig, wellicht wat hoofdpijn of vermoeidheid. Maar soms acuut: heftige buikpijn en diarree. Je kunt al jaren vage klachten hebben die ineens escaleren. Het kan allemaal.

Dus terugkomend op de vraag: hoe ben ik er aan gekomen? Nou, dat kan op heel veel momenten zijn. De kans dat je besmet raakt is groter dan de kans dat je niet besmet raakt. Ik heb zo lang als ik mij kan herinneren katten gehad. Ik heb een kind. Ik ben in de tropen geweest. Ik heb 12 jaar geleden in één winter geloof ik iets van 6 keer een antibioticakuur gehad. Mijn immuunsysteem is al jaren slecht.

Het kan dus allemaal. De vraag hoe je er aan komt is voor mij dus niet zo heel relevant. Hoe ik ervan af kom des te meer 😉 .

Gebruikte bronnen:

  • ‘Voed je bacteriën. Het microbioom dieet’, Saskia van As.
  • ‘Darmklachten’, Saskia van As

Partytime

Hebben jullie wel eens meegemaakt dat je met een groep vrienden gaat stappen en dat er wat gedronken wordt en dat die hele rustige vriend of vriendin die echt nooit raar doet of grapjes maakt, na twee wijntjes ineens op de bar klimt en de polonaise gaat staan dansen, onder het slaken van keiharde gilletjes? En dat het feest al uren is afgelopen maar de persoon in kwestie nog volop aan het hossen is, niet van plan om naar huis te gaan?

Herkenbaar? Nou, dan heb je gelijk een beeld hoe onze kat Gerrie zich gedroeg nadat hij Alprazolam kreeg om zijn vuurwerkangst wat te beteugelen.

Op aanraden van de dierenarts zijn we twee dagen voor Oud & Nieuw begonnen met de Alprazolam. Twee keer per dag een halve pil. Waar Dibbes vooral relaxt en rustig wordt van de Alprazolam, kruipt Gerrie volledig uit zijn schulp. We hebben met verbazing gekeken hoe alle remmen verdwenen. Door bijvoorbeeld heel wild te spelen met de veertjeshengel. Waar hij het normaal op een rennen zet als we alleen maar proberen hem over halen ermee te spelen, werd het ding nu belaagd en bijkans uit elkaar gerukt. Bang? Gerrie? Ech nie! Hij liep met de veertjes in zijn bek alsof het een prooi was. Sprong op de andere katten en rende hard achter ze aan. Gilde uren achter elkaar om te vertellen hoeveel hij van me hield. Knuffelde zo hard en zo veel en met zoveel overgave dat ik werkelijk de haren uit mijn mond kon plukken. Lag volledig in katzwijm in mijn armen en op schoot.

Dát was even een totaal nieuwe kant die we zagen van onze normaal zo ingetogen kat. Ik vond het iets te veel van het goede, ook al was het best vermakelijk. Maar er bekroop me hetzelfde gevoel als wat je kunt hebben als je een goede vriend of vriendin heel dronken ziet en zich volslagen belachelijk ziet maken. De dagen erop gaf ik hem daarom per keer een 1/4 pilletje. Dat was beter. Al moet ik eerlijk zeggen dat hij tijdens het vuurwerk zelf toch wel wegkroop onder ons bed, terwijl Dibbes gewoon lekker in de kerstboom klom om te spelen, zich niets aantrekkend van het geknal of het feit dat hij twee dagen ervoor geopereerd was. Wellicht moet ik een volgende keer over mijn gêne heen stappen en Gerrie toch gewoon uit zijn dak laten gaan op een halve pil 😉 .

 

Hoe is het met de parasiet?

Met de parasiet gaat het goed! Maar met ons wat minder. Vanmorgen kregen we de uitslag van het ontlastingsonderzoek en we blijken helaas alle drie gastheer te zijn van een parasiet. Heel erg verbaasd ben ik niet. Ondanks al mijn inspanningen van de afgelopen 6 weken, voelde ik de laatste 2 weken al weer dat het ding er nog zit. Ik heb  een hele stereotiepe pijn in mijn buik en lies die ik hiervoor nooit eerder had.

De mannen hebben geen klachten. Maar wat niet is, kan nog komen. Feit is wel dat zij ook besmet zijn en ook klachten kunnen ontwikkelen of mij juist weer kunnen besmetten als ik er van af ben. Gezien het feit dat ik wel al flinke klachten heb, is het wel zaak dat we er dus allemaal van af komen.

Maandag heb ik een telefonische afspraak met de huisarts die mijn eigen huisarts vervangt. Ik hoop dat ik dit keer zonder drama’s en ruzie afspraken kan maken over de medicatie. Ik heb namelijk twee weken geleden met mijn eigen huisarts afgesproken dat we alle drie aan de clioquinol gaan als we besmet blijken te zijn. Hij heeft met de hand op zijn hart beloofd dat hij hiervan een aantekening zou maken in ons dossier.

Tijdens deze kuur is het zaak extra zink te nemen omdat dit medicijn zink afbreekt in het lichaam. Daarnaast zetmeelarm eten, geen suiker en geen alcohol. Dat is wel even heftig want de puber leeft op brood, grote hoeveelheden brood. We hebben net dus een goed gesprek gehad over hoe we dit gaan aanpakken en wat hij dan kan gaan eten. Voor de man is het niet zo’n probleem, die eet alles, lust alles en at ook al vaak met mijn zetmeelarme maaltijden mee.

Zo dus. Een beetje een tegenvaller natuurlijk, maar niet onverwacht.

Geld. Hoe deden we het in 2017?

De vraag hoe we het deden in 2017 is simpel te beantwoorden. Goed! We gaven geld uit als water ;-). Maar spaarden het ook weer.

Elk jaar maak ik een begroting en houd ik per maand de uitgaven bij. Hoewel ik niet zoals vroeger tot op de millimeter budgetteer, is het wél nog exact genoeg om wat ik bedacht te leggen naast de realiteit.

Verwacht geen precies cijferoverzicht hier. Dat heeft niet zoveel zin. Want met geld omgaan is keuzes maken. Het gaat er mij niet om dat ik het minste uitgeef van iedereen (ik weet wel zeker van niet). Interessanter voor mij is te weten of wát ik bedacht, enigszins klopt met de realiteit. Zodat ik weet of het budget van 2018 wellicht moet worden bijgesteld.

Na jaren van consuminderen en aflossen zijn er verschuivingen gekomen. De eerste blogjaren deed ik vaak een zoektocht binnen de begroting naar (nog) meer ruimte, zodat er meer afgelost kon worden. Inmiddels is onze situatie flink verbeterd. De focus is wat verlegd. We sparen en lossen nog steeds af, maar we verbouwen ook in huis én we geven meer uit aan pret en gemak.

Vooral het gemak is een groot winstpunt. Ik kies ervoor om mijn energie te sparen en doe dus alleen nog maar online boodschappen. Ik koop zelfs regelmatig voorgesneden groenten.  Dat levert me ruimte op  (energie) en die ruimte vind ik voor nu belangrijker dan wat het eventueel extra kost aan geld.

Die extra kosten vallen trouwens enorm mee, zie ik als ik in de administratie duik. Natuurlijk kost het wat op jaarbasis als je elke week je boodschappen aan huis laat leveren voor €5,95 per keer. Maar ik doe minder impulsaankopen en beheer de voorraden beter op deze manier.

Mezelf vergelijken met anderen doe ik niet meer. Ik lees wel eens over gezinnen die rondkomen van €75 euro per week (of minder) of €85. Hartstikke goed als dat lukt. Zou mij misschien ook lukken als we geen vier katten hebben, we niet bijna alles biologisch kopen, de man geen alcohol meer drinkt en ik stop met mijn dieet dat bestaat uit stapels groenten op een dag. En zeker als ik energie zou hebben om langs meerdere winkels te fietsen, om de beste aanbiedingen in te slaan.

Wat we kopen en consumeren is een reflectie van hoe we in het leven staan. Natuurlijk is niet alles wat duurder is, automatisch beter. Maar het scheelt vaak wel dierenleed en dat vind ik belangrijk.

Dat gezegd hebbende, vind ik het grappig dat, ondanks dat nu de nadruk ligt op gemak en het kopen van zoveel mogelijk biologische producten, we voor het zoveelste jaar op rij toch weer minder uitgaven aan boodschappen (eten/drinken, verzorging/drogist, huishoudelijke artikelen). Ik overschreed het jaarbudget met maar liefst €14. Maar gaf wel ruim €700 minder uit dan vorig jaar en ruim €1000 minder dan het jaar ervoor.

Dus binnen onze eigen maatstaven doen we het heel goed.  We zitten nu op gemiddeld €110 per week voor een gezin van drie personen voor alles wat we nodig hebben om ons te voeden én te verzorgen. De Nibud standaard voor eten en drinken alleen is €104 voor een gezin van drie, dat is dus exclusief huishoudelijke en verzorgingsproducten.

Dus kunnen we 2 conclusies trekken:

  • De Nibud gaat uit van een vrij hoge standaard vind ik. Want wij zijn bepaald niet een standaardgezin met onze biologisch uitgavenpatroon
  • Zó slecht doen we het dus niet. Niet als ik het vergelijk met de Nibudnorm en zeker niet als ik onze uitgaven naast onze eigen meetlat leg ;-). 

Ik besef dat mezelf beoordelen naar mijn eigen maatstaven een beetje  klinkt als ‘wij van wc-eend adviseren wc-eend’, maar daar voel ik mij prima bij 😁 .

Op andere gebieden ging het ook goed. We gaven weliswaar geld uit als water (keukenrenovatie) maar dat was gepland. De zorgkosten waren pittig dit jaar (omgerekend gemiddeld €275 per maand) maar daar heb ik onder meer twee prachtige gehoorapparaten voor mét hulpstukken.

Als ik kijk naar onze financiële waarde, gaat het ook goed. In vergelijking met 1 januari 2017 is onze hypotheekschuld met €7451 gedaald, ons spaargeld met ruim €5000 toegenomen en onze totale waarde (hypotheekschuld minus spaargeld, bezittingen en waarde huis) is nu €27.000.  In 2014 berekende ik dit voor het eerst en toen kwam er nog €-11.000 uit deze rekensom.

Natuurlijk is dit gewoon wat we op papier waard zijn. Het dak waar we onder wonen nog precies hetzelfde en de auto waarin we rijden ook. Maar de schuldenlast is wel weer gedaald en de spaarrekening is gegroeid. Een mooi resultaat.

Voor 2018 gaan we gewoon door op dezelfde weg. Ik heb mijn boodschappenbudget iets verhoogd. Gewoon om iets meer ruimte te hebben. De spaardoelen zijn duidelijk:

  • nog €3850 sparen voor de te plaatsen dakkapel
  • € 3600 sparen voor de autospaarpot
  • € 1800 sparen voor eventuele studie kind
  • €1200 aflossen

Weinig aflossen dit jaar dus. Ik hoop dat we na dit jaar – als de verbouwing aan zolder klaar is -gewoon weer kunnen overgaan op flinke aflosbedragen. Voor nu kiezen we voor het verkrijgen van extra woongenot, door verbeteringen in huis aan te brengen.

Hoe hebben jullie het gedaan?

 

Hoe gaat het met de patiënt?

Even een update voor de geïnteresseerden. Ik kreeg best veel mailtjes met vragen over Dibbes. Trek je nóg meer praat over katten niet, kom dan morgen weer terug. Dan plaats ik een terugblik op ons financiële 2017 (misschien ook niet, zie net dat ik mijn concepttekst kwijt ben 😅).

De ingreep viel dus mee. Geen snijwerk aan zijn oogleden met erna hechtingen maar een laseroperatie. Het herstel gaat dus beduidend sneller dan verwacht. Hij was wel wat beroerd en ontdaan want er zijn meteen drie kiezen getrokken en dat is natuurlijk best pijnlijk.

Ik had met de dierenarts afgesproken dat ik erbij mocht zijn bij het in slaap brengen én weer wakker prikken. Dibbes was zo mak als een lammetje op de onderzoekstafel (daarbij een beetje geholpen door de alprazolam) en kroop zowat in mij voor steun. Hij viel letterlijk in mijn armen in slaap. Iets wat mij nogal ontroerde want in het echte leven mag ik hem niet optillen, dat vindt hij te eng.

Het wakker maken ging wat moeizaam. Hij had moeite om wakker te worden en kreeg een heftige trilaanval. Ik heb heel lang half gekropen in het bijkomhok gezeten en hem flink moeten wrijven, om warm te worden. Dat lukte niet goed ondanks de vier doeken om hem heen en de lekkere warme kruik.

Maar uiteindelijk was hij dan toch warm en wakker genoeg en mochten we weer naar huis, met een batterij aan pillen en druppels. Dát was meteen wat maakte dat de dagen erna wat stressvol waren, ondanks dat de ingreep zelf dus meeviel. Alles bij elkaar waren er 9 momenten per dag dat we iets met hem moesten doen qua medicatie. Dat is best heftig voor een kat die zich niet jofel voelt. Natuurlijk deden we één en ander door zijn eten maar daar kon niet alles doorheen.

Dibbes verstopte zich dus bij voorkeur zo veel mogelijk en als we alleen al naar hem keken, rende hij weg. Maar gelukkig kregen we in de loop van het weekend er een routine in hem tóch te pakken te krijgen. En ik heb zaterdag met de dierenarts overlegd en in plaats van vier keer per dag zijn ogen druppelen, mochten we naar twee keer per dag. Dat scheelde al 2 stressmomenten. Zijn ogen zien er namelijk prachtig uit. Ze staan weer mooi open en er komt geen vocht meer uit.

Op oudejaarsdag lukte het ook weer om hem alaprazolam te geven, een kalmeringsmiddel. Dat was echt nodig aangezien hij al hypernerveus en achterdochtig was door de voorgaande dagen. Die pil doet wonderen voor hem en hij bracht oudejaarsavond gewoon beneden door. Super speels, hij probeerde zelfs in de kerstboom te klimmen. Het geknal deed hem weinig.

Gisteren mocht hij in de loop van de dag weer naar buiten en daarmee keerde onmiddellijk de normale blije Dibbes terug. Voor de zekerheid rende hij het eerste kwartier van zijn vrijheid ongeveer 15 keer door het kattenluik en weer terug. De blijdschap over zijn herwonnen vrijheid was enorm.

Nu nog twee keer antibiotica toedienen. Pijnstilling en druppelen gaat nog even door maar dat is te overzien. 12 januari gaan we terug naar de dierenarts voor een oogcontrole. De hoop is dat dan de vreemde vlekken in zijn ooghoeken ook zijn verdwenen, nu de irriterende haartjes zijn weggehaald. Die vlekken waren kleine beschadigingen. De druppels zijn er onder andere voor om dat de genezen.

Hebben we dat ook weer gehad. Ik ben blij dat mijn onderbuikgevoel duidelijk genoeg was om niet te negeren. Ik ben snel overbezorgd, zeker als het om de katten gaat. En de tekenen dat er iets mis was waren minimaal. Maar ze waren er wel.

Qua kosten was het een flinke aderlating. Hoewel de ingreep voor Dibbes zelf gelukkig minder heftig was dan verwacht, maakte dat qua duur narcose niet uit. Het laseren luistert nauw en er zijn natuurlijk drie kiezen getrokken. Ook tijdrovend. Dus we mochten €343 afrekenen. Lang leve de buffer. Dibbes is inmiddels met recht de duurste kat die ik ooit heb gehad. Maar hij is elke cent waard…

Ga ik zelf de komende tijd hopelijk flink bijkomen. Het is in mijn rug geschoten. Misschien door de stress, misschien doordat ik donderdag heel lang in een hele rare houding heb gestaan bij het wakker maken van Dibbes.

Tot zover!