Geluk (volgens een ex-zwerver)

(disclaimer vooraf: slijmerige kattenspam niet te pruimen voor kattenhaters)

Geluk is in je eigen kistje zitten
op je eigen vensterbank
in je eigen huis
kijkend naar de straat
waar je vroeger zwierf

 

Geluk is personeel in dienst hebben
dat je precies op dát plekje kriebelt
waar het lekker voelt

 

Geluk is mogen zitten aan tafel
en serieus denken
dat je een gegadigde bent
voor lekkere hapjes
op dat moment

Geluk is in de armen
van de vrouw liggen
en naar haar kunnen kijken,
wetend dat ze altijd verliefd terugkijkt

Geluk is over je eigen angsten heen stappen
en ontdekken dat die reismand
helemaal niet zo eng is

 

Geluk is vier poten in de lucht,
een open kwetsbare buik
en geen angst
dat je gegrepen wordt,
want je bent veilig

 

Geluk is Dibbes en Dibbes is een bonk geluk

 

Advertenties

Ongewenste gasten

dit is een wapen tegen ongewenste indringers

Al geruime tijd heb ik last van mijn darmen. Op zich is dat iets waar ik al jaren mee leef. Alleen sinds het voorjaar heb ik beduidend meer last. Ik dacht eerst dat het door de overgang naar vegetarisch eten kwam. Als je van voedingspatroon verandert, heeft dat vaak gevolgen voor je ontlasting natuurlijk.

De laatste tijd zijn de klachten geëscaleerd, Reden voor mij om contact op te nemen met een diëtist. Ik maakte met haar afspraken en een stappenplan van wat ik zou kunnen doen. De eerste stap was het glutenvrije eten strakker aantrekken. Hoewel ik geen gluten eet, eet ik soms wel producten zonder glutenvrij logo. Denk aan havermout of amandelmeel. Producten die van nature glutenvrij zijn maar toch besmet kunnen zijn. Dat doen we dus niet meer.

Een andere stap is alleen nog maar eigen bakjes eten en beleg. Om zo besmetting te voorkomen. De huisgenoten wassen hun handen na het eten van gluten. Ik heb een eigen snijplank. Het aanrecht wordt 10 keer per dag schoongemaakt. Dat dus. Mocht dit niet voldoende effect hebben, dan zou het fodmapdieet een volgende stap kunnen zijn.

Omdat eigenlijk meteen na het bezoek aan de diëtist de klachten zó hevig werden dat ik echt dubbel klapte van de pijn en ik in rap tempo ineens afviel, ging ik naar de huisarts en kreeg doorverwijzingen voor bloed prikken, een ontlastingsonderzoek en een buikecho. Zou daar iets uitkomen dan zou een darmonderzoek de volgende stap zijn. De diëtist werd even ‘on hold’ gezet. Ik dacht zelf dat er niets uit zou komen en dat het dan een diagnose voor PDS zou worden. Lekker vaag, een diagnose bij uitsluiting en waar je maar mee moet leren leven.

Dat bleek toch anders te zijn. De uitslagen druppelden binnen. Bloed kon niet beter. Buik was ook prima. Alleen in de ontlasting werd de oorzaak van de ellende gevonden. Een parasiet – dientamoeba fragilis  – die zijn intrek heeft genomen in de dikke darm. Deze parasiet schijnt veel voor te komen, vaak zonder klachten of symptomen. Maar  de parasieten hechten zich soms aan het darmslijmvlies en veroorzaken dan ontstekingsreacties die voelbaar zijn, denk aan pijn, diarree, opgezette buik, misselijkheid en vermoeidheid. Dat hele rijtje is op mij van toepassing.

Behandeling is moeilijk en meestal zonder succes. Ik werd dus ook zo weer weg gestuurd bij de huisarts. “nee hoor, u heeft geen medicijnen nodig, gaat vanzelf weer weg, is onschadelijk, daahaag!”

Dat het zomaar kan verdwijnen, lees ik inderdaad later thuis als ik informatie opzoek. Maar ‘zomaar verdwijnen’ betekent niet dat het snel verdwijnt. Even terug rekenen, ik heb nu toch al een kleine 7 maanden last en dat neemt alleen maar toe. Bovendien zit ik niet te wachten op een parasiet die moeheid veroorzaakt. Dat ben ik al genoeg!

Het medicijn dat soms wordt wel voorgeschreven, clioquinol, is niet heel succesvol en heeft bovendien erg veel heftige bijwerkingen waar je niet vrolijk van wordt. Maar zomaar passief afwachten wil ik niet, dat zit ook niet in mijn aard.

Wat kan ik doen? Ik ben vandaag begonnen met een kruidenparasietenkuur waar ik veel goeds over heb gelezen. Deze kuurt duurt 17 dagen en bestaat uit zwarte walnoottinctuur, alsemkruid- en kruidnagelcapsules. Buiten dat heb ik gelezen dat je de parasieten kunt uithongeren door sommige dingen te laten staan, zoals suiker en zetmeelrijke voeding. Suiker eet ik al jaren niet of nauwelijks maar ik eet wel wel rijst, glutenvrij brood en pasta. Je kunt ook sommige voedingsmiddelen juist toevoegen, zoals  rauwe knoflook, shitakepaddestoelen of het slikken van oregano-olie.

Om dat nu goed aan te pakken bestelde ik het boek Darmklachten van Dr. Van As. Dit gaat specifiek in op darmparasieten en wat je ertegen kunt doen, onder meer door de voeding aan te passen.

Best veel dus in een keer om uit te zoeken en mijn hoofd zit dan ook erg vol. Maar ik wil hier wel zo snel mogelijk van af. Heeft er iemand nog een gouden tip, zo van ‘slik dit en ze zijn allemaal dood‘?

 

Meer lezen over dit gezellige onderwerp? http://www.dientamoebafragilis.nl/

 

The day after

Klaar voor vertrek, beschilderd en al 😊

Het was GEWELDIG. Ik genoot. Van het uit zijn met man en kind, van het concert. Van de virtuoze muzikanten. Van de strot van Frederique Spigt. Van haar humor. Van het feit dat t vrij rustig was – bij lange na niet uitverkocht, onbegrijpelijk – en daardoor leek t wat op een intiem klein concert.

Mijn lijf vond t wat minder en mijn hoofd voelt nu als zo’n sneeuw-schud-dinges, het blijft dwarrelen. Maar het was het meer dan waard. Ik ben een blij ei.

Op zoek naar Pippi: avondje uit

Een paar maanden geleden kocht ik in een vlaag van verstandsverbijstering kaartjes voor Frederique Spigt. Ze treedt op in de Schouwburg hier, met haar voorstelling ‘The Road’. Ik vind haar een tof mens met een mooie stem en het lijkt me geweldig haar te zien optreden. Ik zag haar eens – in een ander sterrenstelsel jaren geleden – toen ze nog bij I’ve got the bullets zat.

Avondjes uit zijn zeldzaam hier. Een enkele keer gaan we met Zus en Oma naar de plaatselijke Griek al waar de bediening bekend is met mijn gezondheidstoestand en het eten in hoog tempo wordt opgediend. Uit en thuis neemt dan zo hooguit 1,5 uur in beslag.

Echt uitgaan is iets anders. Ik ging een aantal jaar geleden met man en kind naar een optreden van Ibrahim Maalouf. Muziek die mij enorm raakt. Ik moest en zou gaan. Op de avond zelf genoot ik met volle teugen met een zonnebril op. Die zonnebril greep ik vlak voor vertrek en dat was een super idee van mij want ik had enorm last van de podiumlichten, prikkelgevoelige zeikerd als ik ben.

Zo’n avond hakt erin. Dat vraagt om maatregelen vooraf en achteraf en omdat de kosten vaak niet tegen de baten opwegen doe ik het meestal niet. Maar na 10 jaar ziek zijn snak ik naar afwijking van de routines, naar me een avond een ‘normaal’ mens voelen ook al moet ik erna weken bij komen.

Mijn voornemen om me in aanloop naar vanavond héél rustig te houden is niet geheel gelukt. Ik hield me braaf en rustig maar soms komen er toch dingen tussen die ik niet in de hand heb. Zoals de ziekenhuisonderzoeken afgelopen week. Op zich geen drama of nare toestanden (hoop ik dan toch, ik heb nog niet alle uitslagen) maar het kost me natuurlijk wel veel energie van extra ergens naar toe gaan, daar wachten, achter uitslagen aan bellen. Ik voel me natuurlijk niet heel jofel, dat is ook de reden van de onderzoeken, dus heel veel rek is er niet.  Ik verwacht maandag klaar te zijn en alles op een rijtje te hebben.

Daarnaast was er wat consternatie met kind op school. Iets met een vak dat totaal niet lekker gaat (Grieks) en waarvan de consequenties groot kunnen zijn als hij het niet haalt dit jaar. Heb je op het gymnasium buiten Latijn of Grieks geen andere taal dan het verplichte Engels in je pakket en zak je in de vierde voor Latijn of Grieks dan moet je of naar de HAVO of je blijft zitten en je probeert het nog eens of je blijft zitten en gaat naar klas vier van Atheneum met als taal Frans of Duits.

In de vierde wordt Grieks en Latijn ineens veel moeilijker. Daar is voor gewaarschuwd. Om die reden kozen veel klasgenoten er voor om in ieder geval ook Frans of Duits als sluimervak  in hun pakket te nemen. Lukt Latijn of Grieks dan niet, dan kunnen ze dat  zonder problemen in de vijfde laten vallen en overstappen naar het Atheneum.

S. koos een ander sluimervak en heeft die vluchtroute niet achter de hand. En dat was misschien niet zo handig. Dus zijn er veel gesprekken gevoerd deze week om samen met hem te kijken hoe dat kan worden opgelost. Hij neemt nu Duits als sluimervak, moet wel 2,5 maand achterstand inlopen én een tandje extra inzetten voor Grieks want als het even kan wil hij graag op het gymnasium blijven.

We hebben dus zitten lullen als Brugman hier afgelopen week. Alles is nu geregeld en ik ben trots op hem dat hij a) aan de bel trok b) goed heeft nagedacht over wat hij wil en wat zijn opties zijn en c) dat hij het allemaal zelf heeft geregeld met de betreffende docenten, zijn mentor en de afdelingscoördinator. Ook dat is leren. Hij maakte een achteraf gezien foute keuze en doet er nu van alles aan dat recht te breien.

Terug naar Pippi. Die heeft dus zoveel geouwehoerd en gedaan deze week dat ze spontaan gaat huilen van het idee vanavond weg te moeten. Want zo voelt dat nu. Omdat ik doodmoe ben en zwaar overprikkeld. Ook al lag ik grote delen van de week tussen de consternatie door in bed.

Maar ik verdom het om mijn avondje uit in de soep te laten lopen. Misschien niet verstandig maar mentaal denk ik dat het me heel veel goed gaat doen. Dus hoe pak ik dat aan:

  • Ik lig nu nog heerlijk in bed en doet dat tot de namiddag
  • Koken doe ik niet vandaag
  • Ik ga na het eten een half uur achter de daglichtlamp zitten en hoop hiermee mijn brein de bedotten en iets van energie op te wekken
  • We gaan met de auto ook al is het vlak bij
  • Ik neem cash geld mee. Mocht ik echt in elkaar klappen dan neem ik tijdens de pauze een taxi terug naar huis
  • Mijn zonnebril gaat ook nu weer mee
  • Ziet u in de Schouwburg in Hoorn vanavond een vrouw met zonnebril op, zwaai vriendelijk naar haar en laat haar lekker met rust 😉

Dat dus.

 

Wensen en verlangens: schrijven

Schrijven is de rode draad in mijn leven. (Dat en koken, maar dáár ga ik het niet over hebben vandaag). Als kind was ik soms zó teleurgesteld over het einde van een boek, dat ik het herschreef. Of moest ik zó lang wachten op een vervolg van een favoriet boek, dat ik zelf maar in de pen klom en bedacht wat er volgens mij moest gebeuren. Ooit schrijf ik een boek, dacht ik toen.

In mijn jeugd schreef ik schriften vol. Met verhalen, anekdotes, soms met persoonlijke ontboezemingen en ook jarenlang dagboeken. Ik had penvrienden. Soms kende ik ze niet persoonlijk en kreeg ik het adres via een uitwisselingsproject van de lagere school. Zo schreef ik een tijd met ene totaal humorloze David uit Frankrijk. Soms kende ik ze wel en was de briefwisseling het resultaat van bijvoorbeeld een vakantievriendschap of een ziekenhuisopname of een verhuizing. Met mijn oude buurmeisje onderhield ik een briefwisseling vanaf ons achtste jaar (omdat haar ouders zo flauw waren om te verhuizen) tot we tegelijkertijd gingen studeren en stopten met schrijven, dat was niet meer nodig want we zagen elkaar bijna dagelijks.

Met mijn eerste vriendje wisselde ik brieven uit. Ook al zagen we elkaar een paar keer per week, toch schreven we elkaar ook minstens twee keer per week. Jarenlang. Hij schreef zijn brieven met een kroontjespen en die van mij werden geschreven met een speciaal voor dat doel aangeschafte Parkerpen. Het ging om de lol van het schrijven en ook wel omdat schrijven soms makkelijker is dan praten.

Dat vind ik nu nog. Ik kan op papier heel goed mijn gevoelens verwoorden, waar ik in het echte leven vaak de draad kwijt raak. Schrijven doe ik vanuit een ‘meer met mezelf in contact zijn’. Dat klinkt wat zweverig maar ik kan me gewoon beter concentreren als ik schrijf. Ooit schrijf ik een boek, dacht ik vaak.

Na mijn studie publicistiek bleef schrijven tijdens mijn werkende leven een rode draad. Ik werkte bij een uitgeverij, schreef de promotieteksten en brochures en was de hele dag op de een of andere manier bezig met het geschreven woord. Weliswaar niet altijd mijn geschreven woord, maar toch.

Later beperkte het schrijven zich tot het maken van heel uitgebreide werkinstructies voor de afdeling Klantenservice van het bedrijf waar ik toen werkte. Hoewel dat leidde tot gortdroge teksten, waarbij het enige criterium was dat de medewerkers na het lezen ervan begrepen wat ze moesten doen en in welke volgorde, vond ik ook dat leuk om te doen. Want wat had ik in de jaren ervoor zelf last gehad van slecht geschreven werkinstructies die maakten dat ik soms niet wist wat te doen. Dus ik deed wat ik leuk vond, schrijven, en het voelde nog nuttig ook.

Maar veel eer viel er natuurlijk niet aan te behalen. Hoe anders is het nu. Ik schrijf wat ik wil en wanneer ik dat wil. Ik schreef alleen nog steeds geen boek. Al hoop ik dat nog wel te doen voor ik dood neerval, maar voor nu gaat dat niet lukken. Hoe meer ik schrijf, hoe meer ik besef dat je een boek niet ‘zomaar’ schrijft. Een aantal vrienden van vroeger is of journalist of schrijver geworden en het idee van even een boek uit je mouw schudden, klopt totaal niet met de harde werkelijkheid van schrijven, schrappen, opnieuw beginnen, weer schrijven, haren uit je kop trekken en weer verder gaan. Dat is een tijdsinvestering en een concentratieklus die ik niet aan kan op dit moment in mijn leven. (Los van het feit of er een uitgever is die me wil uitgeven natuurlijk)

Dat laat ik dus maar zitten. Het zou vooral gaan om het besef dát ik het heb gedaan. Te weten dat mijn boek op de plank staat in een boekhandel, of misschien zelfs pontificaal in het midden op een tafel ligt. Pak mij! lees mij! Een zweempje ijdelheid is mij niet vreemd.

Voor nu ben ik tevreden met wat ik nu doe. Mijn droom komt weliswaar niet uit maar ik heb geleerd dat het ook veel voldoening geeft om te zoeken naar alternatieven. Om dat wat ik graag doe – schrijven – te gieten in een andere vorm. Geen boek maar een blog. Ook fijn. Zoals ik nu schrijf ken ik bovendien geen deadlines, hoef ik me van niemand iets aan te trekken, kan ik ongegeneerd schrijven over alles wat ik wil, van kattenspam tot financiële bewustwording en alles wat daar tussen zit. Ik kan spelen met de vorm waarin ik teksten giet. Ik heb nu meer vrijheid dat ik ooit heb gehad. En eigenlijk is dat helemaal top. Maar toch. Ooit schrijf ik een boek, denk ik soms.

Zorgverzekering: hoppen of blijven?

Het jaarlijkse zorgverzekeringen vergelijken is weer begonnen. Als je dat doet moet je even goed op een rijtje zetten wat je belangrijk vindt:

Restitutie- of naturapolis?
Kies je zelf liever je eigen ziekenhuis/arts/therapeut? Dan is het beter een restitutiepolis te kiezen, je betaalt dan iets meer maar je bent  vrij in de keuze voor een zorgverlener. Je moet dan soms wel een factuur voorschieten als je zorgverzekeraar geen contract heeft met de zorgverlener waar je was.
Kies je voor een naturapolis dan ben je aangewezen op de zorgverleners waar je zorgverzekeraar afspraken mee heeft voor volledige vergoeding die past bij jou verzekering. Kies je dan toch voor een andere zorgverlener dan krijg je vaak maar 50 tot 80 % vergoed.

In de praktijk komt het erop neer dat de meeste zorgverzekeraars wel afspraken maken met het voor jou dichtst bij zijnde ziekenhuis maar het is wel verstandig om dat vooraf te controleren. En soms verschilt het per specialisatie. Als je dan pech hebt, moet je of naar een ziekenhuis verder weg óf je krijgt een forse rekening achteraf.
Alle verzekeraars hebben lijsten op hun site van zorgverleners waarmee ze afspraken hebben. Je kunt dan dus vooraf controleren of bijvoorbeeld jouw favoriete fysio er tussen staat.
Zelf kies ik altijd voor een restitutiepolis. Ik maak vaak gebruik van de zorg en wil me er niet druk om hoeven te maken bij wie ik dan terecht kan.

Aanvullend verzekeren of niet?
Vaak is aanvullend verzekeren helemaal niet nodig. Ben je jong, mankeer je nooit wat, heb je een goed gebit en beschik je over een buffer? Dan is het vaak onzin om je aanvullend te verzekeren. Wat je kunt doen is elke maand het geld dat je uitspaart door je niet aanvullend te verzekeren opzij te zetten en zo een spaarpot te maken voor die keren dat je toch eens naar de fysio of een podotherapeut moet.
Kijk altijd even vooruit:  heb je een nieuwe bril nodig? Steunzolen? Weet wat zaken kosten en reken uit of een aanvullende verzekering echt handig is. Als je vaker meerdere zorgverleners moet bezoeken in een jaar dan is aanvullend verzekeren echt een goed plan. Maar ga je hooguit een keer naar een fysio omdat je door je enkel bent gegaan? Dan kun je beter die € 29 per keer zelf even ophoesten.

Eigen risico verhogen of niet?
Hierbij geldt eigenlijk alles wat ik hierboven schreef: heb je een buffer en mankeer je eigenlijk nooit iets, dan loont het om je eigen risico te verhogen. Ik doe dat vanzelfsprekend niet maar M. wel. Voor hem kiezen we altijd het hoogste eigen risico en daarmee spaart hij €20 per maand uit op zijn premie, dat scheelt enorm! Hij heeft al jaren op rij geen zorg nodig, buiten af en toe een crème of een enkel bezoekje aan een fysio (nu ook al weer jaren geleden). 

Vergelijk verschillende zorgverzekeraars
Er zijn natuurlijk stapels zorgvergelijkingssites. Beperk je niet tot eentje maar probeer er verschillende uit en bezoek ook sites van zorgverzekeraars zelf. Hoewel ze vaak pretenderen onafhankelijk te zijn, klopt daar geen reet van. Zo komt mijn verzekeraar (Interpolis) dit jaar niet naar boven drijven op de drie vergelijkingssites die ik bezocht terwijl dat voor ons ook dit jaar de goedkoopste en beste optie is.

Houd goed in de gaten of er een medische acceptatie is en/of een wachttijd
Voor sommige zorg geldt een wachttijd, zoals bijvoorbeeld voor orthodontie. Daar moet je vaak dan een jaar voor wachten. Je weet vaak al wel een jaar vooraf of je kind moet gaan beugelen of niet. Maar reken het wel uit, Als er een wachttijd van een jaar geldt en je voor een aanvullende beugelverzekering €35 per maand betaalt (ik betaalde bij Menzis €42), dan heb je al €420 betaalt voordat er ook maar één slotje in de mond van je engeltje zit. Beugelen duurt gemiddeld zo’n twee jaar. Dus je betaalt dan 3 x 420 =€1260 zelf aan die zogenaamd vergoede beugel.

Medische acceptatie is een ander verhaal. Gelukkig komt dit minder voor dan een aantal jaar geleden. Een verzekeraar moet iedereen accepteren die een basisverzekering wil afsluiten. Voor een aanvullende verzekering geldt dat niet. Sommige verzekeraars willen vooraf een inschatting maken van de zorgkosten. Houd er rekening mee dat als je toch kiest voor een zorgverzekeraar die werkt met medische acceptatie, het langer duurt voor je weet of je geaccepteerd wordt en je dan op zoek moet gaan naar een ander alternatief. Wacht dus niet tot de laatste week van december met het uitzoeken.

Geen zin in gedoe?
Dat kan natuurlijk. Check dan wel even de vergoedingen van je huidige verzekeraar want er verandert elk jaar wel iets in de aanvullende verzekeringen.

Gaan wij overstappen? Nee, dit jaar niet. Wij zijn vorig jaar overgestapt naar Interpolis. Hoewel ik uitgebreid aanvullend verzekerd ben, zitten we qua prijs vrij laag vind ik.  Het maandbedrag stijgt in totaal € 7 voor ons en dat is goed te doen. Ik ben bovendien erg tevreden over deze verzekeraar. Dus laten we het komend jaar zoals het is.

Wat ga jij doen?

Als de blaadjes gaan vallen

Elk jaar als de dagen korter en donkerder worden en de blaadjes van de bomen vallen, heb ik een najaarsdepressie. Meestal begint dat half september. Ik word dan wakker met een vervelend gevoel, zie alles somber in, voel me meer moe dan normaal en pas na een tijdje bedenk ik dan: ‘o ja, het is weer die tijd van het jaar’. Om dit tegen te gaan, zit ik al jaren vanaf half september tot het vroege voorjaar alle dagen een half uur achter een daglichtlamp en slik ik in de koude periode vitamine D.

Een herfstdepressie of een winterdip zoals het ook wel wordt genoemd, gaat gepaard met gevoelens van somberheid. Mensen voelen zich meer futloos, hebben minder zin om dingen te ondernemen, vaak meer drang om te gaan snoepen en een verhoogde behoefte aan slaap. De gevoelens worden veroorzaakt door een tekort aan daglicht. Mensen met een herfstdepressie hebben vermoedelijk een gebrek aan serotonine en een overschot aan melatonine.

Op zich kun je best veel aan een herfstdepressie doen. Vitamine D slikken, veel bewegen en zo veel mogelijk buiten zijn, is de clou. Alleen veel bewegen en buiten zijn is voor mij niet goed mogelijk. Vandaar de daglichtlamp die echt wonderen doet, ik gebruik dat ding al bijna 8 jaar.

Alle jaren, behalve dit jaar. Geen seizoensdepressie te bekennen! Huh! Wat is er anders? Twee dingen wijken af. Ik ben deze zomer voor het eerst door gegaan met het slikken van vitamine D. Weliswaar in een iets lagere dosis maar dus wel blijven slikken. Waar ik normaal slik van begin september tot begin mei, dacht ik nu eens te proberen wat er gebeurde als ik de lente en zomer zou doorslikken. Ik ben inmiddels 50 en heb vanwege mijn leeftijd ook een hogere vitamine D behoefte, buiten de behoefte die ik heb omdat ik erg aan huis gebonden ben en niet vaak buiten kom.

Daarnaast krijg ik natuurlijk twee keer per week een b12 injectie, al sinds december vorig jaar. Sinds ik deze injecties krijg voelen mijn spieren prettiger aan, herstel ik makkelijker van een inspanning of terugslag maar buiten dat voel ik me mentaal ook veel prettiger.

Ik ben ervan overtuigd dat dit samen er voor heeft gezorgd dat ik de daglichtlamp nog helemaal niet heb hoeven gebruiken.  Het is gewoon erg fijn dat ik dat wurgende sombere gevoel dit najaar niet heb!

Hoe zit dat bij jullie?

Weer een klusje kunnen afvinken

Een eigen huis zorgt eigenlijk voor een permanente kluslijst van dingen die gedaan moeten worden. Schilderwerk aan de binnen- en buitenkant, algemeen onderhoud maar ook keukens die uit elkaar vallen en opgeknapt moeten worden, we blijven lekker bezig, zeker met ons oude huis uit 1936.

Een tijd terug viel mij op dat in onze slaapkamer het behang dat aan de buitenmuurkant zit, loslaat. Daaronder zat een fikse vochtplek. Omdat het pal naast de muur van de buren zat, vroeg ik buurvrouw of ze last van lekkage had gehad. Dat had ze inderdaad. Nu zag je van buitenaf ook wel dat hun muur zoute strepen had, een teken van vocht. Bij ons was dat niet zo maar bij nadere inspectie bleek de regenpijp niet goed af te voeren dus was t een kwestie van tijd totdat ’t vocht ook bij ons zichtbaar was.  Een verklaring zou kunnen zijn dat de muren dus vol zijn gelopen met water. De betreffende buitenmuur heeft bovendien nogal te leiden van regen die er vaak recht op neerslaat.

Wat deden we er aan? De buitenmuur is in de nazomer goed schoongemaakt en daarna door M. twee keer behandeld met een impregneermiddel. Dit zodat er vanaf de buitenkant geen vocht meer kan binnendringen. Daarna hebben we de binnenkant aangepakt. Het behang werd verwijderd (het ging gelukkig maar om 2 stroken en niet om de hele muur), de plekken zijn schoongemaakt en ook die zijn behandeld, dit keer met een vochtwerend middel voor binnenmuren. Toen dat was opgedroogd hebben we die delen van de muur opnieuw behangen. Gelukkig hadden we nog een rol van het behang.

Voor

Omdat we wel even behangplaksel moesten kopen en het moeilijk is dat in een hele kleine hoeveelheid te maken, besloten we meteen onder de bar in de keuken de behangen. Daar zat een best dol behangetje op dat onze toen schijtlelijke keuken flink opvrolijkte. Inmiddels is de keuken  gerenoveerd en was het behang totaal niet passend meer. Niet heel storend maar aangezien we nu toch bezig waren… Dus kochten we een mooie kleur blauw  en gingen we aan de slag.

Na

Nu nog de puntjes op de i zetten wat de keuken betreft en dan hebben we even rust. Het duurt nog wel even voordat de dakkapel geplaatst gaat worden maar voor die tijd heeft M. vast wel weer iets anders bedacht of gaat er iets spontaan kapot. Zo gaat dat met oude huizen.

 

 

 

Zaterdag: wind, boeken en een hondje

Het is echt Sint Maarten weer, onstuimig, nat, winderig. Als kind liep ik ook altijd in de storm en regen met een lampion die na 4 stappen lopen uit elkaar viel van het vocht en nu, al die jaren later, is dat nog steeds zo. Niet meer mijn lampion maar die van kleine verkleumde kindjes die me vanavond gaan toezingen. Deze week was ook de eerste week dat we weer regelmatig de verwarming hebben aangezet. Wel rijkelijk laat, normaal is dat zo half oktober al het geval dus ik ben benieuwd of we iets gaan merken als we de afrekening krijgen.

Deze week sloeg ik weer mijn slag. Onlangs kocht ik via Marktplaats de Boeken van de Zieners. Een trilogie van Robin Hobb. Al vanaf het moment dat ik de hele serie uit had gelezen vorig jaar, wilde ik deze boeken hebben. Zou ik alle boeken willen verzamelen (alles van Fitz en de Nar, maar ook de boeken over de Levende Schepen en de Draken) dan kom ik op geloof ik 16 boeken. Dat is me wat te gortig maar ik wil wel alle boeken over de 6 Hertogdommen hebben (De boeken van de Zieners, de boeken van de Nar en de boeken van Fitz en de Nar). Heb je het evengoed over 9 delen.

Waar het over gaat vertel ik niet want dat is a) niet in een alinea uit te leggen en b) op boekenblog Ogma is (terecht) veel gejubeld over deze serie. Zelfs de hond van Tineke’s Ogma werd naar één van de hoofdpersonen genoemd. Zij heeft een stuk geschreven op Ogma met de titel: Fitz voor beginners en daarin staat alles wat je moet weten om te beginnen

Vreemd genoeg was ik nooit een grote fantasyliefhebber (inmiddels wel) maar de schrijfstijl van Hobb is zo dat je het verslindt, al die vuistdikke pillen voor lief neemt en er doorheen vliegt.

Hebben dus. Vooral de eerste serie is moeilijk te krijgen in Nederlandse vertaling.  Het eerste deel is uit 1995. Er zijn veel herdrukken geweest maar heel lang was deze trilogie niet nieuw verkrijgbaar en moest je het hebben van tweedehands aanbod. Sinds ik dat in de gaten hield, verschoot ik af en toe van kleur van de gevraagde prijzen. Soms werd er €120 gevraagd voor de eerste trilogie. Dan heb je weliswaar een hardcover editie maar toch!

Dus besloot ik te sparen voor de paperback jubileumuitgave die begin november zou uitkomen. €75 voor drie dikke boeken, dat vind ik acceptabel. Ik besloot toch nog een keer te kijken op Marktplaats en vond ze daar in hardcover voor €60.  Als een kind zo blij!

De verwachting dat het weer maanden zou duren voor ik weer een goede deal voorbij zou zien komen bleek niet te kloppen want ik vond De boeken van de Nar deze week tweedehands via Bol. Via drie verschillende kopers voor in totaal €53. Eerder die week had ik met iemand op Marktplaats onderhandeld die per se €75 wenste te ontvangen voor de trilogie en mijn bod van €50 onrealistisch vond. Dan niet hoor. Dat het toch kan bewees ik een dag later (nou ja, met een afwijking van €3). De gekochte delen werden binnen een dag afgeleverd en staan nu in de kast te pronken. Maar goed dat ik de afgelopen jaren zo heb opgeruimd, er is weer ruimte.

Herlezen dus. Maar eerst moet ik me door de bijna 1280 pagina’s heen werken van ‘Het achtste leven (voor Brilka) van Nina Haratischwili, een tip van Mirjams Ogma (lees hier de recensie). Een prachtig boek over het leven van een familie in Georgië tussen 1900 en nu. Nogal overweldigend doordat alles er in zit: politiek, oorlog, liefde, chocola. Ik ben er nog niet doorheen (zit op de helft) maar kan nu al vertellen dat dit een aanrader is. Ik lees de papieren versie en dat is nogal een gewicht dus als je het lezen wilt en je ziet kans het in een e-bookversie te pakken te krijgen, dan moet je dat zeker doen. Aan de andere kant, dit is lezen en gewichtheffen in één, dat heeft ook zijn voordelen.

 

Om toch even bij boeken te blijven nu ik zo lekker op dreef ben: Anna Boom is overleden, de hoofdpersoon uit de biografie die Judith Koelemeijer over haar schreef. Anna was een zeer opmerkelijke vrouw die de conventies van haar tijd ver vooruit was.  In het boek wordt het leven van Anna ontraadseld, ze ging tijdens de oorlog naar Boedapest, sloot zich bij het verzet aan, werkte in een ondergronds ziekenhuis, vermoordde een Rus toen deze een kind verkrachtte, had verschillende liefdes maar vond pas op latere leeftijd het echte geluk.  Ze is 97 jaar geworden.  Judith Koelemeijer schreef op haar Facebook pagina dat Anna tot het laatste moment genoot van haar hondje Sophie. Waarop ik me natuurlijk onmiddellijk druk begon te maken – wáár is Sophie nu? – maar ik kreeg gelukkig antwoord op mijn vraag en de hond is ondergebracht bij een goede vriendin die haar al vaker uitliet. Ja, dáár maak ik me nu druk om mensen. 😉

Fijn weekend allemaal!

Herrie in de buik

Vanmorgen was ik even bij de huisarts om te praten over mijn buikpijn en darmproblemen. Ik greep meteen ook de gelegenheid aan hem bij te praten over hoe ik me voel qua ME en dat ik sinds de zomer THC-olie gebruik en sinds 3 weken PEA Pure.  Niet dat ik zijn goedkeuring nodig heb maar het is wel fijn als hij weet wát ik gebruik en met me mee kan denken, zeker ook als ik in de toekomst medicatie nodig heb die wellicht niet matcht met de THC-olie.

Over naar de buik. Hij vond een uitgebreid bloed- en poeponderzoek verstandig en raadde tevens een echo aan. Het feit dat ik in een week tijd 2 kilo ben afgevallen en rechts pijn voelde toen hij me daar bevoelde (of hoe je dat ook noemt) in combinatie met de nu permanente diarree leek dat het verstandigst. Een echo kan al veel laten zien vertelde hij. Omdat ik in vergelijking met een paar jaar geleden best slank ben is een echo een goede optie. Bij dikke mensen is een echo vaak moeilijker te beoordelen maar omdat ik de afgelopen jaren flink ben afgevallen, is er voor mij geen belemmering hierin.

Mocht de echo aanleiding geven voor verder onderzoek dan wordt het een darmonderzoek. Ik hoop het niet, dat heb ik 20 jaar geleden al eens gehad en dat was niet prettig (heel zacht uitgedrukt).

Nou ja, wordt vervolgd. Maandag bloed laten prikken en poep inleveren en volgende week vrijdag de echo. Vandaar uit zien we wel weer verder. Eén stap tegelijk. Tot die tijd blijf ik voorlopig gewoon extra toiletpapier inslaan 😉