Zaterdag

deze gaat niet naar de vuilstort hoor en ook niet naar de kringloop!

Zo, de mannen zijn nu naar de vuilstort en de kringloop en het huis is weer een stukje opgeruimder en leger. Alles stond eigenlijk vorig weekend al klaar maar tegen de tijd dat eindelijk de auto ingeladen was, was de vuilstort al gesloten. Blij dat het nu weg is.

Deze week heb ik ook de computer flink opgeschoond. Hij was erg traag geworden maar nu doet hij het weer als een zonnetje. Ik heb gebruikt gemaakt van het programma CC Cleaner om op te ruimen. En verder even alle bestanden doorgelopen en handmatig oude documenten verwijderd en één en ander verplaatst naar de externe schijf.

Tot slot kochten we een wifi-versterker omdat we boven bijna geen signaal hebben. We hadden er al eerder eentje aangeschaft en dat was geen succes. Maar toen Zuinige Zeeuw schreef over haar wifi-versterker die het naar volle tevredenheid  deed, heb ik haar gevraagd welke zij had en die gekocht. En inderdaad, hij doet het prima (voor wie het weten wil: de TP-Link TL-WPA4530 KIT – Wifi Powerline ).

Het nieuws over de aanslag in Barcelona hakte er goed in, bij veel mensen natuurlijk. Het kwam ook dichtbij want ik heb vrienden wonen in Barcelona. Nu wist ik dat hij er niet was wegens vakantie met hun drie kinderen, maar zij wel. Sterker nog, zij komt bijna alle dagen vlak bij de Ramblas omdat zij daar vlakbij werkt. Meestal mijdt ze het vanwege de drukte maar juist deze week plaatste zij foto’s van de Ramblas omdat het ’s ochtends zo rustig was. Lang leve Messenger, ik had meteen contact met haar en ze was gelukkig ongedeerd.

Op kattengebied kan ik melden dat de kat-in-de-mandtraining met Dibbes een enorm succes is en met Gerrie gaat ’t zo zo. Die wil niet echt. Maar Dibbes wel en gisteren bereikte ik een nieuwe mijlpaal. Na het oefenen met in de reismand springen en het oké vinden dat het deksel dichtgaat, was hij gisteren zover dat ik de reismand met hem erin even kon optillen, zonder dat hij in paniek raakte. Natuurlijk heb ik hem daarna weer uitbundig geprezen.

Dit blijven we even een paar weken herhalen. De volgende stap is dan optillen en even lopen, daarna optillen, lopen en even naar buiten en uiteindelijk in de auto een klein rondje rijden. Ik ben dus nog wel een paar maanden bezig denk ik. Maar ik ben nu al verder met hem gekomen dan ik had verwacht. Het doel is hem zonder zware drugs in de reismand te krijgen voor de dierenartscontrole eind van het jaar. Met Gerrie denk ik eerlijk gezegd dat dit niet goed lukt met het tempo waarin het nu gaat. Daar moet ik nog even wat op gaan verzinnen.

Op dinsdag had ik een spontane Pippi-actie. Het was best mooi weer en vriendin M. appte dat zij in het buitenbad in Zwaag was met haar gezin. Ze is op vakantie in de buurt en we hadden een afspraak staan voor vrijdag. Maar vrij spontaan besloot ik dat S. en ik ook wel even naar het buitenbad zouden komen. Dat is ca. 15 minuten fietsen en voor mij met de e-bike nét te doen.

Zo gezegd, zo gedaan, dus gingen we op weg. Alleen toen we net 5 minuten onderweg waren, zag ik dat de accu bijna leeg was. Een verstandig mens was toen omgedraaid. Maar dat lukte me niet. Ik had al gezegd dat ik er aan kwam, zat me ook lekker te verheugen en door de adrenaline van die spontane actie voelde ik me erg overmoedig.

Dus doorgefietst en heen heb ik het net gered met de accu. We hadden een heerlijke middag in het zwembad en praatten elkaar de oren van het hoofd. We zien elkaar normaal bijna nooit, ik heb haar via het blog leren kennen. Aangezien zij net als ik chronisch ziek is en dus beperkt in wat ze kan doen, hebben we vooral contact via app en mail.

Toen weer op naar huis met een accu die meteen uit ging. Dat ging eigenlijk verbazingwekkend goed vond ik, zeker conditietechnisch. Mijn benen deden wel wat pijn maar verder ging het wel.

Die euforie duurde tot de volgende dag, toen werd ik zwaar verkouden wakker, met lichte koorts, een bezweet en grieperig lijf. Jammer. Eerst dacht ik nog dat het kwam doordat ik het idee heb dat er al een flinke tijd iets sluimert in het lijf, ik had op vakantie ook al een koortslip en keelpijn. Maar toen in de loop van de dag de verkoudheid ineens was verdwenen drong het tot me door dat dit gewoon een ME-reactie was van mijn lijf. Ik heb voor mijn doen een zware fysieke actie gedaan en mijn lijf roept dan de noodtoestand uit met een grieperig gevoel en rare symptomen.

Toen ik net ME had, had ik dit constant. Ik werd elke ochtend wakker met de griep als het ware. Verkoudheden kwamen en gingen in een paar uur tijd, last van keelontstekingen die op kwamen zetten en dan ineens weer verdwenen. Het duurde lang voordat ik begreep wat dit was en dat dit er dus blijkbaar bij hoort.

Spijt dat ik ging? Nee, zeker niet! Het was gewoon zo’n onverwacht leuke middag met een gouden randje. Wel heel jammer dat ik hierdoor onze echte afspraak van vrijdag moest afzeggen. Maar ik hoop dat we die volgende week alsnog kunnen hebben. Het is zoals het is. Voor nu weer even bij tanken en voortaan die accu beter in de gaten houden. Ga ik nu lekker van de zon genieten want het is vrij onverwacht toch heel mooi weer vandaag. Fijn weekend allemaal!

Vervroegd extra aflossen en andere uitgaven

Dit jaar is ons aflosdoel €3500. De renovatie van de keuken en het laten plaatsen van een dakkapel maakten een grotere spaarpot dan normaal noodzakelijk. Dus besloten we eind vorig jaar om iets minder af te lossen en iets meer te sparen. Inmiddels is de keukenrenovatie zo goed als klaar (ik verwacht in ieder geval geen kosten meer) en we hebben besloten het plaatsen van de dakkapel op te schuiven naar ergens in 2018. Omdat ik rust nodig heb. En dus veranderden we de plannen. Want met de huidige rente loont het meer de moeite om nu in één klap wat meer af te lossen dan het te laten staan.

Dus maakte ik €2500 over naar de hypotheekverstrekker. Met de eerder dit jaar overgemaakte €1000 zijn we daarmee klaar voor dit jaar en kunnen we weer rustig verder sparen. En door dit nu in een keer af te lossen (anders dus dan nog 5 maanden lang €500 per maand af te lossen) sparen we €11,88 per maand uit. Het lagere bedrag geldt vanaf september dus dat scheelt dit jaar nog €47,52. Dat is makkelijk verdiend met wat spaargeld wat volgend jaar pas nodig is.

Mocht er iets gebeuren in de tussentijd wat er op geldgebied inhakt, dan is er ruim voldoende buffer over. Ik verwacht nog wel enkele grotere uitgaven dit jaar. Het is even afwachten wat de zorgverzekeraar vergoed voor de gehoorapparaten en hulpstukken. Het zou zomaar kunnen dat ik toch nog een naheffing krijg, zou me niet verbazen. Ik zit qua doofheid ruim in de te vergoeden marges maar wellicht denken ze daar met de hulpstukken (multimic en een telefoonapparaatje) anders over.

Buiten dat moet kind eventueel voor school een i-pad aanschaffen. Iets dat vlak voor de vakantie werd aangekondigd. Hij start straks in de vierde klas en heeft een vakkenpakket gekozen. Vanaf de vierde worden verschillende vormen van onderwijs samengevoegd voor de verschillende vakken. Hij doet tweetalig gymnasium maar heeft straks ook les met kinderen die regulier gymnasium doen. Regulier onderwijs op deze school gebeurt met een i-pad. Dat willen ze continueren dus is er verzocht aan de tweetaligen om eventueel een i-pad (of chromebook) aan te schaffen.

School stelde dat dit niet verplicht is maar wel wordt aangeraden. Eerst waren we geneigd dan maar meteen tot aanschaf over te gaan. Ik was bang dat hij dan tijdens de lessen hinder zou ondervinden als hij niet zo’n ding heeft. Maar volgens S. valt dat reuze mee. Ze werken wel ook gewoon met schoolboeken en het gebruik van de i-pad is vooral voor bepaalde apps die hij volgens hem ook via de telefoon kan gebruiken.

Nou ja, we wachten het even af.  Mocht hij toch concluderen er nood aan te hebben, dan schaffen we alsnog iets aan. Maar voor nu is het wel fijn als een dergelijke grote uitgave even op zich laat wachten. Want het moet dan een specifieke i-pad zijn. En dan hebben we het met i-pad, schoolgeld, kosten voor tweetalig onderwijs, kosten voor het gymnasium en de verplichte grafische rekenmachine ineens over €1300 die we dan binnenkort moeten ophoesten. Een deel van deze uitgaven was al bekend en daar is voor gespaard maar de aankondiging van die i-pad dus niet, dat kwam nogal uit de lucht vallen.

Buiten dat heb ik het idee dat de geiser op zijn laatste end loopt. Het ding is ook al bijna 19 jaar oud, dus dat is niet vreemd. Er zijn dus nog wel wat uitgaven te verwachten de komende tijd!

Vakantie vieren

We zijn weliswaar weer thuis maar proberen toch nog een beetje vakantie te vieren. Kind is immers nog een paar weken vrij. Het weer werkt natuurlijk best mee. Sterker nog, sinds we thuis zijn hebben wij meer zonuren gehad dan in twee weken Bretagne bij elkaar. We aten regelmatig in de tuin, iets wat mij altijd een heerlijk zomergevoel geeft.

De mannen gingen maar liefst drie keer in een week naar het strand. De laatste keer was afgelopen zondag en toen besloot ik ook mee te gaan. Ik was redelijk bijgetrokken van het reizen en ik besloot dat een dag met zand tussen de tenen waarschijnlijk wonderen zou doen voor het brein, en dat klopte helemaal.

Onderweg in de auto bedachten we dat mijn moeder wellicht ook zin had om mee te gaan, dus belde S. haar met de vraag hoe snel ze klaar kon staan. Zoiets hoef je maar een keer te zeggen tegen mijn moeder. Die stond meteen klaar bij de deur helemaal blij en opgewonden. Ze is dol op zee maar komt er niet vaak meer.

Fel zonlicht doet moeilijk kijken…

We hadden een heerlijke dag, de hemel was strak blauw, beetje wind maar dat was met een parasol fungerend als windscherm meteen opgelost. IJsje gegeten, later nog even op een terras gezeten. Heerlijk.

Buiten dat gingen de puber en ik een keer naar de film, ‘The big sick’. Een heerlijke feel good movie over de relatie tussen stand up comedian Kumail en studente Emily. Aangezien van Kumail verwacht wordt dat hij trouwt met een Pakistaanse, lijkt de relatie met Emily gedoemd te mislukken. Tot ze in coma raakt. Het klinkt zo wat flauw maar ik heb regelmatig keihard zitten lachen, de film is echt grappig. En bovendien waar gebeurd. Hoofdrolspeler Kumail Nanjiani schreef het script samen met zijn vrouw Emily naar aanleiding van de moeizame start van hun relatie.

De komende weken wil ik in ieder geval nog een andere film zien, Kedi, een documentaire over straatkatten in Istanbul (dat zal jullie niet verbazen gezien mijn kattenobsessie).

Buiten dat zijn er flinke leesplannen. Ik heb nog een stapel boeken door te werken van de bieb. En daarna wil ik twee boeken herlezen zodat ik helemaal weer in het verhaal zit als ‘Het eeuwige vuur’ van Ken Follet verschijnt.  Ken Follet is één van mijn favoriete auteurs (althans, ik houd van zijn historische romans, zijn spionageromans vind ik niet leuk) en ‘Pilaren van de aarde’ is het eerste boek dat ik van hem las, over meesterbouwer Tom die de kathedraal van Kingsbridge gaat bouwen (dit boek is ook bekend onder de naam ‘De kathedraal’) ‘Brug naar de hemel’ is deel 2 uit deze reeks maar wel zelfstandig te lezen. En binnenkort verschijnt dus een deel 3.  Een andere reeks die zeer aan te raden is van Ken Follet is de Century trilogie.

Dus, ik heb het druk, lezen maar!

De kattenschool

Hoi,

Ik ben Eddie.
The new kid on the block.
Euh, kat.
Ik ben de nieuwe buurkat
en heel nieuwsgierig.

Dat zit zo.
Ik ben net geadopteerd
en niet veel gewend,
zeker geen katten.
Ik heb eigenlijk
geen idee
wat een normale kat doet.
Dus ging ik op zoek
naar andere katten.
Om te leren wat katten doen.
Zodat ik een beetje weet
hoe ik me moet gedragen.

Ik vond de perfecte school
met een klasje van vier.
Baas Moos,
Spring in het veld Smoes
en twee kneusjes
Dibbes en Gerrie.
Dat zijn net als ik sukkels,
dat zie je zo.

Elke ochtend meld ik me.
Ik ga zitten wachten
tot de klas naar buiten komt.
Ik heb al veel geleerd.
Neusjes geven ter begroeting.
Op gepaste afstand gaan liggen
en tóch het gevoel hebben
dat ik getolereerd word.

Soms doe ik het niet goed,
dan grijpt Meester Moos in.
Daar schrik ik wel van.
Maar ik kom elke keer weer terug.
Want ik leer heel veel.

Niet alles is leuk.
Als de klas naar binnen gaat,
moet ik buiten blijven.
Lullig hè.
Ik mag van de vrouw
niet naar binnen.
Ook al doe ik
heel erg mijn best
met zielig kijken en zo.
Maar dat werkt niet.
Snappen jullie dat nou?
Ze zegt:
vol is vol,
complet,
je hebt een eigen huis.

Die negeer ik dus.
En ik wacht mijn kansen af.
Tot die tijd,
kijk ik goed naar de klas.
Misschien willen ze wel
met me spelen.
Ik word denk ik
een echte kat.

Groetjes,
Eddie

 

Omgaan met somberheid

Het is jullie niet ontgaan, ik zit momenteel niet goed in mijn vel. Dat is niet voor het eerst en zal zeker niet voor het laatst zijn. Al zo lang als ik mij kan herinneren heb ik last van stemmingswisselingen. Vroeger toen ik een jaar of 20 was waren dat perioden van weken waarin ik aanhoudend ‘up’ of aanhoudend ‘down’ was. Grenzeloos en soms manisch gedrag werd afgewisseld met niet uit bed kunnen komen en niemand willen zien. In latere jaren wisselden die perioden steeds sneller en kon het gevoel binnen 24 uur drastisch veranderen.

Buiten dat heb ik nu bijna 20 jaar geleden een zware depressie gehad als gevolg van een periode in mijn leven waarin er zo veel negatiefs en heftigs gebeurde dat ik overliep. Daar ben ik met veel moeite, hulp van professionals, familie en vrienden én medicatie weer uit gekrabbeld.

Ook nu heb ik nog steeds regelmatig last van sombere buien. Ik noem mezelf niet depressief. Niet met wat ik nu weet hoe de depressie van 20 jaar geleden voelde, dát was andere koek. De buien van nu zijn erg gekoppeld aan de omstandigheden waarin ik  nu leef.  Hoewel sombere  en manische buien blijkbaar bij mij horen, is een deel van de zwaarte van de laatste jaren ingegeven door mijn ziek zijn. Ik kan daar over het algemeen eigenlijk wel heel goed mee omgaan. Vaak hoor ik van mensen dat ze mij zo positief vinden. Dat klopt vaak. Ook als je moe bent of pijn hebt kun je overlopen van levensvreugde. Vooral als het lukt om je meer bezig te houden met wat wel lukt in plaats van in te zoomen op wat niet lukt.

Maar soms lukt dat mij niet. Meestal als er ‘iets’ gebeurt. Dat hoeft helemaal niet iets ergs te zijn. Een verstoring van de dagelijkse routine is eigenlijk al genoeg. Rust – ritme – regelmaat zijn toverwoorden voor mij. Houd ik daar niet aan vast en gebeurt er iets dan kan ik soms niet voldoende schakelen. Soms uit gemakzucht of luiheid maar soms ook gewoon omdat ik een situatie (nog steeds) niet voldoende herken als ‘trigger’.

Dan zit ik er ‘in’ en dan. Want ik wil die bui niet! Hoe harder je vecht en worstelt hoe meer je het gevoel hebt te verzuipen, althans ik wel.  En veel tips die mensen geven kunnen niet uitgevoerd worden. Natuurlijk weet ik dat sporten en flink bewegen het hoofd goed leeg maakt, maar in mijn geval kan dat niet. Dát is juist de aanleiding voor de sombere gevoelens. Het machteloze gevoel van wat niet meer kan, zoals ik gisteren schreef aan een vriendin. Maar wat helpt mij dan wel?

  • mee drijven met de stroom. Niet vechten of ontkennen maar even laten gaan. Het is zoals het is.
  • verwachtingen bijstellen. Moeten overboord gooien.
  • eerlijkheid naar anderen toe. Me niet beter voordoen. Gewoon eerlijk zeggen dat het niet goed gaat. Het hoeft absoluut geen huilgesprek te worden maar eerlijkheid en helderheid leiden wel tot een meer waarachtig contact. Mezelf forceren tot een vrolijkheid die ik niet voel put nog meer uit en niemand heeft er iets aan.
  • weten waar ik blij van word. Ik zoek het erg in het kleine en fijne. Mezelf verwennen met prachtig opgeklopte sojamelk in de koffie mét een vleugje vanillepoeder. Een heerlijke soep maken en eten. Niet een plan maken voor de dag maar gewoon maar per uur kijken wat er in me opkomt (ik verkeer in de luxe positie dat dit kan, dat besef ik).
  • meer alert zijn op ziekmakend gedrag en bepaalde dingen niet doen. Ziekmakend gedrag is bij mij bijna altijd gedrag waarmee ik grip probeer te krijgen. Denk aan plannen om de conditie te verbeteren (vandaag tien minuten lopen, overmorgen 15 minuten lopen) of mezelf verliezen in de begrotingen van de komende 10 jaar. Het toverwoord hier is juist loslaten en niet plannen bedenken om meer grip te krijgen.
  • op tijd uit bed komen ook al wil ik blijven liggen. Zoveel mogelijk vasthouden aan de routine waarvan ik weet dat ik er baat bij heb.
  • zoveel mogelijk buiten zijn ook al kan ik niet veel bewegen. Gewoon even licht en lucht snuiven,
  • als ik me zo voel vind ik mediteren heel moeilijk. Ik weet dat mediteren depressieve gevoelens tegengaat. Maar als ik me zo voel ga ik me juist heel erg verzetten en lukt het niet. Wat meestal wel lukt is meditatiemuziek luisteren en tegen mezelf zeggen dat ik nu niet mediteer maar gewoon lekker naar muziek luister. Vooral muziek met vaak repeterende geluiden en klanken doet me goed. Denk aan monniken die Ohm zingen. Op de één of andere manier word ik daar heel relaxt van.
  • negativiteit onderbreken. De somberte wordt natuurlijk veroorzaakt door negatieve gedachten en een gevoel van zinloosheid en machteloosheid. Het duurt vaak even voordat ik door heb dat ik in de gromstand sta. Ik reageer dan negatief op wat anderen voorstellen of zeggen. Vind alles stom/vermoeiend/te veel. Maar nu ik dit weer eenmaal heb opgemerkt weet ik dat ik me teveel laat mee slepen door emoties. Ik ben niet mijn gedachten. Natuurlijk is meditatie daar een goeie voor. Maar als dat niet lukt, probeer ik zoveel mogelijk om te denken. Ook zijn er NLP oefeningen waar ik baat bij heb om de negatieve stroom te stoppen.
  • Inzoomen op fijne dingen. Alles wat je aandacht geeft groeit. Lukt het niet negatieve gedachten te stoppen, het lukt vaak wel om positieve dingen te benoemen. In het begin voelt dat altijd weer wat belachelijk of geforceerd maar het werkt wel. Je kunt dit een dankbaarheidslijstje noemen of wat dan ook. Regelmatig doen maakt dat het steeds makkelijker wordt fijne dingen te zien of te benoemen.
  • Vaker lachen. Dit is iets wat mijn behandelaar Ashok Gupta gebruikt in heel veel oefeningen en meditaties. Van hard op lachen tot glimlachen tijdens meditaties. Het werkt wel ook voelt ook dit best geforceerd.
  • Mezelf verzorgen. Ik ben nogal geneigd om geen aandacht te besteden aan mijn uiterlijk en ben van nature een slons. Maar nu maak ik mezelf alle dagen op en ik voel een verschil. Ik heb geïnvesteerd in een paar mooie kledingstukken en kleed me gewoon aan in plaats van in een joggingbroek te blijven lopen.
  • alles uitstellen of schrappen waardoor er druk op mij wordt gelegd. Dus geen afspraken maken, verplichtingen aangaan of grote beslissingen nemen.
  • De tijd nemen. Voor alles. Op mijn gemak douchen en me erna helemaal insmeren met een heerlijke lotion. Groenten in slow motion snijden. Alle tijd nemen voor de risotto.  Een half uur met kat Gerrie scharrelen.

Dit is mijn lijst voor sombere noodsituaties. Dit werkt voor mij en hoeft natuurlijk niet voor jou te werken. Waar het om gaat is dat ik inmiddels weet wat mij helpt.  Ik kan er gewoon op terug grijpen en weet dat ik niet elke keer helemaal opnieuw het wiel hoef uit te vinden.

Waarom deel ik dit? Er rust nog steeds een taboe op mentale aandoeningen, op ziekte in het algemeen. Nu vind ik een periode van me vaker somber voelen niet te vergelijken met een depressie maar ik heb er wel ervaring mee. En ook hoe veel mensen reageren als het niet lekker gaat met je. In onze 24-uurs samenleving wordt alles maar maakbaar geacht en geweldig te zijn. Mensen delen hun successen, hun geweldige vakantiefoto’s, hun hoogtepunten. Maar het leven is niet 100 % leuk en fijn en wow wat krijgen we een vertekend beeld door de FB-wereld. Dit is mijn tegengeluid. Ik ben voor meer eerlijkheid en openheid.

Thuis

Inmiddels ben ik al een paar dagen thuis van de vakantie waar ik wel-niet-wel-niet-mee zou gaan. Ik ging dus uiteindelijk wel mee en twijfel wat ik er nu over zal schrijven want ik heb geen zin in een klaagverhaal. Maar leuk was het niet. Als ik iets heb geleerd dan is het dat ik het getwijfel vooraf voortaan toch echt als een signaal moet zien om niet mee te gaan.

Achteraf gezien denk ik dat ik gewoon een beetje overspannen was van de drukte voor de vakantie. Ik voel me al een flinke tijd erg uit balans, daar schreef ik eerder over,  en dat had zijn weerslag op hoe ik me mentaal voelde. Daar kwamen tijdens de vakantie veel fysieke klachten bij zodat ik een groot deel van de tijd aan huis gebonden was. Het weer werkte ook niet mee, het was meestal egaal-grijs op twee of drie dagen na met wat meer zon. Ik was zó blij om weer thuis te zijn. We kwamen een dag eerder thuis dan gepland en zo konden we zaterdag, zondag en maandag genieten van het zonnige weer hier. M. is vandaag weer aan het werk gegaan, voor hem is de vakantie over.

Natuurlijk was niet alles stom. We bezochten een muziekfestival in Binic, een havenplaatsje, liepen daar lekker over het strand en aten een patatje. We gingen naar St. Malo, een voormalig piratenbolwerk en ondanks dat het echt mega toeristisch was, vond ik het een geweldig leuke stad met prachtige plekken en pleintjes. We bezochten een markt in het dorp waar we zaten. En als de zon scheen renden we meteen naar buiten om in de riante tuin behorend bij het vakantiehuis te zitten.

Groot respect voor M. die ondanks zijn labiele vrouw de moed er in hield. Ik kan me zo goed voorstellen dat dit echt niet leuk voor hem is. Maar hij heeft het vermogen toch wel te genieten van momenten en voor hem was het natuurlijk ook anders. Hij en S. waren minder aan huis gebonden en gingen regelmatig voetballen of hardlopen of even op de fiets naar het dorp.

Eind van de vakantie drong het tot mij door dat ik nog steeds vakantiebestemmingen uitzoek met de ogen en normen van een gezond mens. Ik houd van woeste gebieden. Waar wij nu zaten in Bretagne heb je op 5 minuten afstand enorme kliffen. Echt geweldig om te zien. Je kunt daarover heen lopen, helemaal fantastisch, een oer-landschap.

Zo bezien kun je van alles doen in Bretage, ook als het slecht weer is. Maar daar zit nu net de crux natuurlijk, voor mij is het meeste niet haalbaar. Met mooi weer is het daar geweldig, met 5 minuten zit je op het strand en meer heb je dan niet nodig.  Maar het is daar heel erg wisselvallig. Met dat in het achterhoofd hebben we besloten om voortaan toch ergens naar toe te gaan waar meer zonkans is (dus een stuk zuidelijker) en waar er een zwembad is. Zodat ik op een voor mij slechte dag gewoon lekker bij het zwembad kan hangen en de mannen ook hun gang kunnen gaan. Maar goed, dat is nog ver weg. Eerst maar weer tot mezelf komen.

De katten zagen er stralend uit bij thuiskomst. De kattenoppas had haar werk meer dan goed gedaan en me regelmatig via de app op de hoogte gehouden hoe het ging. Het is altijd spannend, omdat vooral Gerrie nog erg schuw is en vorig jaar niet binnen wilde komen toen hier iemand logeerde tijdens onze vakantie. Dit keer vroeg ik iemand uit de straat en zij kwam twee keer per dag langs kwam om eten te geven. Het is iemand die de katten ook al wel kenden, dat scheelde. Het ging heel goed en zelfs Gerrie begon na een week te scharrelen en kopjes te geven. De oppas had het erg leuk gevonden om te doen en wil het graag blijven doen volgende jaren. Dus dat is hartstikke fijn.

Nou nog wat foto’s om te laten zien dat het ondanks mijn gezeur daar echt wel heel mooi is:

ons vakantiehuis met gigantische ommuurde tuin

St. Malo

Strand bij Binic

Het strand vlak bij ons huis, 5 minuten rijden

Dit typeert deze vakantie: kijken naar de lucht en inschatten of de zon nu gaat doorbreken of niet

Plage du Palus

Thuis! Blije Gerrie, blije vrouw

Sorry als het zeurderig overkomt. Ik ben op zich dankbaar dat wij überhaupt op vakantie kunnen gaan. Maar als ik nu iets heb geleerd dan is het dat verandering van omgeving niet altijd het beste is om te doen. Juist als je al zo slecht bent voor vertrek is de kans groot dat je er alleen maar slechter van wordt. Ik voelde me op een bepaald moment gewoon zo gedesoriënteerd en ronduit paniekerig en begreep ineens die verhalen die je wel eens leest in de krant, zo van “volledig doorgedraaide vrouw door alarmcentrale teruggebracht naar Nederland“. Dat dus.

Nu weer over tot de orde van de dag. Dat is de komende weken nog vakantie vieren met de puber. Ik ga me richten op herstel en het terug vinden van mijn normale routine met af en toe wat lekkere ijsjes en hopelijk hier en daar wat zon.

De stille wereld: gadgets

Sinds 5 weken leef ik ingeplugd. In beide oren heb ik nu een gehoorapparaat. Deels in het oor, deels achter het oor. Het went snel al heb ik zelf wel moeite met het feit dat ik nu overduidelijk in twee werelden leef. Nu valt het mij pas op hoe doof ik ben. De anderen wisten dat al natuurlijk omdat ik de helft van de tijd niet reageerde of iets dacht te horen maar verkeerd begreep. Nu heb ik in de avond na het uitdoen het gevoel alsof mijn hoofd in een kussen met watten wordt gelegd. Ineens valt de sluier die overal overheen hangt, enorm op. Tot voor kort was dat normaal, nu is dat vreemd. Grappig hoe dat werkt.

De apparaten lossen veel op maar niet alles. Het blijven natuurlijk hulpmiddelen. Omdat ik in sommige situaties nog veel problemen heb om te begrijpen wat er gezegd wordt, raadde het audiologisch centrum waar ik vorige week voor controle was, mij wat extra hulpstukken aan. Onder andere voor telefoneren. Ik krijg een telefoonclip. Daarmee hoor ik het telefoongesprek rechtstreeks in mijn apparaten, in plaats van dat ik mijn telefoon zo moet houden dat ik het geluid zelf opvang. Want dát werkt niet weet ik nu. Ik hoor wel wat maar niet voldoende om een normaal gesprek te kunnen voeren. Veel mensen zeggen “a joh, telefoneren gebeurt toch bijna nooit meer, iedereen appt.” Maar het is enorm onhandig. Zo waren de mannen gisteren op stap en belden naar huis om te vragen of ik op de laptop even wilde nakijken wat de openingstijden van een winkel zijn. Tegen de tijd dat ik begreep wat er werd bedoeld, was de verbinding verbroken.

Ik krijg de telefoonclip eind augustus en tot die tijd behelp ik mij met een koptelefoon en bel ik zo min mogelijk. Want als ik nu de telefoon wil opnemen als hij gaat, moet ik de apparaten uitdoen, koptelefoon inpluggen en praten. Ideaal is anders.

Het andere gadget heb ik al in mijn bezit. Dat is de multi mic en ik ben er helemaal verliefd op. Ik kan hem in verschillende situaties gebruiken en verschillende geluidsbronnen streamen met mijn apparaten, zoals radio, tv, de ringleiding maar ook in een rumoerige omgeving. Ik kan hem bijvoorbeeld als tafelmicrofoon gebruiken, als ik in een groter gezelschap ben. Of ik kan hem opspelden bij mijn gesprekspartner van dat moment. Dat is bijvoorbeeld ideaal als ik in de tuin zit met iemand en er is veel geluid buiten. Dat gebeurt vaak bij ons aangezien wij aan een park wonen en er vaak wordt gewerkt. Of zoals nu, de school verderop wordt verbouwd en dat geeft ook veel herrie. Ja, dat komt nu ook allemaal versterkt mijn oren binnen. Met de multimic hoor ik de stem van mijn gesrpekspartner meteen in mijn oor.

Gisteren deden M. en ik een kleine wandeling en ik zei al tegen hem dat dit bij uitstek een situatie was waarin ik dat ding had mee moeten nemen. Want tijdens het lopen knarste het grind onder onze voeten. Dat maakt dat ik moeite heb met het verstaan van wat er gezegd wordt. Dus de volgende keer hang ik dat ding gewoon om zijn nek. Het drukt dan namelijk de andere geluiden weg, ten voordele van dat wat het dichtst bij is.

Ik gebruik de multimic nu ook om tv te kijken. Ik leg het apparaat voor de tv en vang zo het signaal op in mijn gehoorapparaten. Zo hoor ik veel meer dan voorheen als ik iets kijk. Echt helemaal super en ik ben als een kind zo blij! De rest van het gezin vindt het ook leuk. Het ding heeft een bereik van 25 meter en het is voor een puber natuurlijk geweldig leuk om als ik gekoppeld ben en even iets uit de auto wil pakken, de multimic voor de geluidsboxen binnen te houden en tegelijkertijd allemaal dingen te roepen. Iedereen tevreden dus 😉

De cyclus van onderuit gaan en opkrabbelen

Ineens snerpt het verdriet door mij heen: ik ben al bijna 10 jaar ziek. Dit houdt niet meer op. Ik wil zoveel maar kan zo weinig. Natuurlijk besef ik – getraind als ik inmiddels ben – dat ik mijn eigen leven ook nu kan vormgeven. Dat ik de pijn vooral voel omdat ik een label plak op wat er is: ik ben al zo en zo lang ziek. Dat ik beter kan inzoomen op wat wél kan, dan op wat niet kan.  Dat helpt vaak. Maar niet altijd. Niet nu.

Als ik uit balans ben, kan je lullen wat je wilt over optimistisch zijn en ‘je kunt alles bereiken wat je wilt, zet gewoon de eerste stap’, dat werkt dan niet. Want ik heb pijn. Gewoon echt fysieke pijn, mijn spieren en gewrichten staan in de fik. Wat ik wil kan helemaal niet. Kop houden, met dat positieve gebral!

Net als dat je ook nog verdriet kunt hebben om je vader die 11 jaar geleden overleed of dat je je kat die al jaren dood is nog steeds kunt missen, is er ook op zijn tijd nog steeds verdriet om het ziek zijn. Ik schreef al vaker dat acceptatie geen drol is die je in een keer doorslikt. Het zijn fases.

Het is ook een teken van onbalans bij mij. Ik ben nu al geruime tijd uit mijn dagelijkse routine en kan niet heel veel. Ik dacht dat ik dit weekend heerlijk was bijgetrokken en toch vertrok ik dinsdag halverwege de dag naar bed. ‘Ineens’ volledig gevloerd. Besef ik weer dat ik geen grip kan hebben op deze aandoening door rationeel te besluiten even een weekend alleen te zijn. Dat doet me mentaal wel goed maar dat betekent niet dat ik na het weekend ineens meer kan dan voor het weekend.

Maar omdat mijn brein dat niet wil geloven, ga ik woensdag tóch lopen langs het IJsselmeer. ‘Want we gaan al bijna op vakantie en ik moet toch een beetje opbouwen, anders zit ik daar alleen maar op de bank en dat wil ik niet.‘ Ik ga mee op vakantie, ik ga niet mee op vakantie. Ik wissel per minuut van plan. Ik weet het gewoon niet meer. Het enige wat wel duidelijk is, is dat mijn bui heen en weer schiet van totale zelfoverschatting naar totale wanhoop, soms binnen het uur.

Wat mij leert dat het:
a) die tijd van de maand is
b) ik nog steeds een goed ontwikkeld gevoel voor drama heb
c) ik mezelf lekker bezig houd en de energie die ik heb, verkeerd gebruik

En toch. Ik werd vanmorgen wakker en zag op de plek waar normaal M. ligt (maar die was al naar zijn werk), vier katten keurig op rij liggen, me allemaal verwachtingsvol aanstarend. Ik schoot spontaan in de lach. Als ik dat gevoel nou vast weet te houden, dan ga ik vanmiddag even lopen.

Dus, even heel stil blijven zitten in een hoekje, zonder plannen, zonder etiket. Gewoon zitten en voelen en wachten tot de onrust zakt.

Herkenbaar? Of ben ik in jouw ogen nu een overgevoelige zeikerd die ze niet allemaal op een rijtje heeft. Wat absoluut klopt, laat dat maar alvast gezegd zijn :-).

 

 

Rust & vakantie

Nu alleen Smoes nog leren dat t ligbed voor mij bedoeld is

Afgelopen weekend waren de mannen naar North Sea Jazz. Dus zwaaide ik ze vrijdagmiddag uit. Nou ja, ik duwde ze zowat het huis uit. Daaag, veel plezier! Heerlijk, tot zondagnacht het huis voor mezelf!

Dat is wel eens anders geweest. Toen ik voor het merendeel bed- en banklegerig was vond ik het best moeilijk als ze het hele weekend weg waren. S. was toen weliswaar te klein om mee te gaan naar de concerten maar hij was dan meestal toch het hele weekend weg, bij Opa en Oma logeren. Omdat de realiteit toch wel was dat ik het fysiek niet trok om drie dagen alleen met hem te zijn.  Erg genoeg.

De laatste jaren is dat gelukkig veranderd. Ik ben veel meer zelfredzaam geworden. Kind heeft minder verzorging nodig en ik kan in vergelijking met vroeger veel meer. Hoewel ik nu wel makkelijk voor hem kan zorgen is hij evengoed het hele weekend weg geweest, hij ging twee van de drie North Sea Jazz dagen mee met M. Geslapen werd er bij mijn schoonouders.

Dus was ik hier en zij daar en hadden we zo af en toe per app contact. En ik genoot van een paar dagen heel veel stilte, lezen, achter mijn eigen energie aan sjokken, met niemand rekening houden, veel in de tuin zitten, een theevisite van een vriendin, een beetje Netflixen en vooral even met niemand rekening houden – o dat had ik al genoemd ;-). Ik ben dol op mijn gezin maar ik heb ook jaren met heel veel plezier alleen gewoond en vind alleen zijn gewoon heel erg prettig.

Het deed me ook echt heel goed. Na alle drukte en onrust de laatste tijd van het klussen en het hele traject met gehoorapparaatjes kon ik dit goed gebruiken, ik ben lekker bijgetrokken. S. had vandaag zijn laatste toetsdag, de komende 1,5 week heeft hij alleen nog dingen als boeken inleveren, een klassenuitje en een mentorbijeenkomst.  Maar in feite is de zomervakantie aangebroken.  Het kan zijn dat het hier dus nog wat rustig is de komende tijd want ik wil de energie die er is vooral analoog uitgeven.

 

Keuzes maken om minder stress te hebben

 

Laatst verscheen er een artikel op Meer geld minder stress met de intrigerende titel ‘Welke keuze moet jij maken om minder stress te krijgen’. Die vraag bleef wat rondzingen in mijn hoofd. Want dit is wel een issue voor mij. Keuzes kunnen stress veroorzaken of juist stress verminderen. Het verbaast mij hoe moeilijk het is, ook na jaren van oefenen in voor mij juiste keuzes maken, om toch vooral voor dát te kiezen wat het minste stress oplevert. Of nog beter: wat ervoor zorgt dat er überhaupt geen plek is voor stress.

Als de onwillige eigenaar van een ge-ëscaleerd stresssyndroom (ME/CVS) is het de kop in drukken van stress voor mij van groot belang. Mijn brein herkent namelijk niet goed meer wat nu echt stresserend is en wat niet en slaat gewoon altijd alarm, met vervelende fysieke gevolgen. Dus is het zaak stress zoveel mogelijk te voorkomen. Niet alleen voor mij, ook voor jou. Want de gevolgen van jarenlange stress zijn verwoestend. De mallemolen van alledag kan zo een dolgedraaide achtbaan worden waar je niet meer uit kunt stappen. Tot je er uit wordt geslingerd.

Zoals de ondertitel van mijn blog al vermeldt ben ik een hoogvlieger. Ik wil eruit halen wat erin zit en liefst nog een beetje meer. Door mijn tempo te vertragen maak ik meer voor mezelf mogelijk. Ik heb niet als veel andere mensen een druk bestaan. Mijn dag bestaat uit uren verplicht nietsdoen. Evengoed is het voor mij tijdens al dat lummelen en niets doen belangrijk stressverminderende keuzes te maken. Voor mij kan dat nét het verschil zijn tussen kunnen douchen, koken én ook nog iemand op bezoek krijgen op één dag of een stukje wandelen.

Hoewel mijn leven en dagindeling dus afwijkt van veel anderen, loop ik toch vaak wel tegen herkenbare obstakels aan denk ik. Keer op keer moet ik mezelf voorhouden: houd het eenvoudig en simpel. Ga niet uit van wat je altijd deed maar bedenk per keer hoe wát je wilt doen, makkelijker kan. Ga voor genoeg en niet voor uitstekend.

Verwachtingen  en ideeën loslaten
Gisteren kon ik dit ook, dus vandaag lukt het vast ook. Hierdoor forceer ik mezelf vaak iets te doen wat feitelijk helemaal niet kan, op dat moment. Beter is het uit te gaan van het moment zelf. Wat is nu mogelijk. Is er nu ruimte? Hoe voelt het lichaam? En het brein, ben ik overprikkeld en moet ik even terugschakelen? Of heb ik een goede dag?
Ik ben mensen uitleg verschuldigd waarom ik iets niet kan. Uitroeien die gedachte! De meeste mensen begrijpen het toch niet en die het wel begrijpen hoef ik niets uit te leggen. Tijdens het vele klussen hier in huis de afgelopen maanden ben ik weer heel erg tegen muren opgelopen van mijn eigen gedrag. Uit beleefdheid langer blijven zitten dan ik aankan, uitleggen waarom ik me terugtrek en toch iemand over mijn grenzen heen laten denderen omdat er zoveel goede wil werd getoond.

Vasthouden aan mijn prioriteiten
Een tijd geleden heb ik een nieuwe prioriteitenlijst gemaakt. Jarenlang stond bovenaan zuinig leven. Omdat rondkomen met minder inkomen best een uitdaging was. Maar inmiddels is dat geen uitdaging meer want het lukt uitstekend. En dringt het ook steeds meer tot mij door dat gezondheid nu bovenaan moet staan. Nu gaf ik altijd al wel ruim geld uit aan gezond (biologisch) eten maar de manier waarop dat op mijn bord komt te liggen, kon wel verbeterd worden. Mijn gezondheid wordt vooral bevorderd door gemak. Laat ik gemak voorgaan op geld dan laat ik de boodschappen bezorgen. Dan fiets ik niet meer toch even naar die en die winkel om de sls-vrije deo te kopen die alleen daar verkrijgbaar is. Doen we niet meer! Zeg ik nu stoer maar ik moet mezelf toch nog steeds meerdere keren per week op de rem trappen. En verbaas ik me erover hoe hardnekkig gewoontes zijn. Gemak gaat hier voor geld en energie uitgeven. Gewoon honderd keer achter elkaar herhalen en wie weet blijft het hangen.

Inzicht in wat te veel prikkelt
Als kampioen lijstjes maken weet ik heel goed dat je met lijsten twee kanten uit kunt gaan. Ze kunnen helpen om overzicht te creëren, om de warboel in het hoofd te ordenen. Gewoon alles opschrijven, voorzien van een nummer, bij 1 beginnen en vandaar uit wegstrepen. Óf het werkt anders. Dan is het lijstje alleen maar een verlammend overzicht van wat er nog moet gebeuren. En ga je deellijsten maken en categorieën. Voor je het weet ben je een hele dag bezig met een bulletjournal dat stress genereert in plaats van rust.

Niets mis als lijstjes voor jou werken maar ze werken vaak niet, of niet voor iedereen. Hoe vaker ik bezig ben met lijsten hoe meer ik overprikkeld ben weet ik nu. Inmiddels heb ik door dat een lijst voor mij een teken is dat ik het te druk heb, drukker dan ik aankan. Dat zal voor veel mensen niet heel veel anders zijn. Veel van jullie hebben weliswaar een baan en een druk leven. Maar zeg eens eerlijk als je naar die lijst kijkt: hoeveel staat erop wat echt moet als in “moet nu anders vallen er dooien”? En word je blij van die lijst of staan er allemaal verplichtingen en taken op die afgewerkt moeten worden? Uit ervaring weet ik dat je veel dingen zo uit je handen kunt laten vallen zonder dat er ook maar iets verandert in de wereld.

Natuurlijk laat niet alles zich zomaar schrappen. Maar daar helpt die prioriteitenlijst bij en het loslaten van verwachtingen. Want leef jij jouw leven of zit je in de achtbaan van een ander?

 

(afb. afkomstig van pixabay)