Geluk volgens een 8-jarige

Dit weekend spraken Zoon en ik over geluk. Hij heeft een licht filosofische inslag dus vaak pakken dit soort gesprekjes heel leuk uit. Alleen dit gesprek deed mij van mijn wat-is-mijn-zoon-geweldig-wolkje vallen. Er is nog een lange weg te gaan voor we deze 8-jarige hebben klaargestoomd voor het consuminderpad. Zoon vertelde dat hij zo gelukkig is omdat ik alles heb wat ik wil mama: een computer, Nintendo DS en TV. Daar sta je dan als consuminderaar die zijn kind probeert mee te geven dat het hebben van dingen niet hoeft bij te dragen aan geluk en dat het toch om andere dingen in het leven gaat zoals liefdevolle aandacht, een goede gezondheid en kunnen genieten van het moment.
Gelukkig begreep hij dat wel, mijn zalvende uitleg over de echte waarden in het leven (hij kan me inmiddels heel goed nadoen). Ja, hij genoot inderdaad enorm van die momenten dat hij mag computeren, ook al zit er een tijdslimiet op. Oeps! Ook vond hij het zo zielig voor arme kinderen want die hebben niet alleen geen eten maar ook nog eens geen DS.
Toch is Zoon niet verwend, zeker niet als ik hem vergelijk met andere exemplaren van die leeftijd. Hij is oprecht blij met alles wat je hem geeft of het nu veel of weinig heeft gekost. Alleen hij is een kind van zijn tijd en wordt gebombardeerd met prikkels die tot allerlei verlangens aanzetten. Is het niet via de reclame dan wel via dat ene kind uit de klas dat wekelijks het nieuwste van het nieuwste in de klas toont. En ik steeds maar weer uitleggen over de instroom van centjes, de vaste lasten die eruit gaan en dat wat er overblijft, weinig tot niets dus.
Kinderen van nu worden zo vroegwijs gemaakt door de reclame, het Jeugdjournaal, Klokhuis, Nieuws uit de natuur. Zelfs leuke en onschuldige boeken zoals Dolfje Weerwolfje worden begeleid met een marketingcampagne om geld uit je zak te kloppen in de vorm van een weerwolfje clublidmaatschap voor bijna € 30 per jaar. Heb je dat net afgetikt, komt Zoon blij uit school met een gratis Taptoe en de aanbieding om via school een abonnement te nemen. En de week daarop volgt de aanbieding voor Geographic Junior.
Ouders worden welhaast gedwongen om zich als een boeman op te stellen. Voortdurend alert zijn is ook heel vermoeiend en dus gaan we af en toe overstag. Inmiddels hebben we een abonnement op de Taptoe en de Donald Duck (betaald door Oma) en vorig jaar is er een Nintendo DS XL het huis in geslopen, ook al had ik eerder gezworen dat dit niet zou gebeuren. Het enige wat wij kunnen doen is bijsturen, uitleg geven, praten en hem de financiële waarde doen inzien van zijn wensen. De Nintendo heeft hij dus zelf moeten kopen van verjaardagsgeld en zelf gespaard geld. Maar dit apparaat draagt dan wel wezenlijk bij aan zijn levensgeluk. Dat dan weer wel. Gelukkig.
Advertenties

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s