oei wat een reacties over een verjaarspartijtje!

Nou dat maakt veel los, schrijven over een verjaarspartijtje! En vooral veel verschillende! Casa di Mama heeft zeker gelijk dat ik moet uitkijken met een negatieve houding. Maar daar was mijn blog een beetje voor bedoeld, om vooraf te spuien en op de dag zelf stralend over te komen. En overdrijven is ook een vak, daarom schrijf ik dat ik me niets ergers kan voorstellen, misschien een beetje uit effectbejag. Natuurlijk is dat niet echt hét dieptepunt, en is inderdaad gezondheid en met elkaar samenzijn veel belangrijker!

Ik had me helemaal niet gerealiseerd hoe negatief dit zou overkomen. Maar voor mij voelt een partijtje als een veldslag en ik denk niet dat dit komt omdat ik ziek ben. Maar meer omdat ik dat gewoon nu eenmaal zo voel. En met mij meerdere ouders denk ik. Niet voor niets zeggen veel ouders sterkte! bij het afleveren van hun kind. En niet voor niets slaan inderdaad ouders tegenwoordig partijtjes over, zoals in één van de reacties stond. Van de 6 uitgenodigde kinderen, zijn er 2 die het dit jaar overslaan, omdat de ouders er ‘geen zin in hebben en maar hopen dat het kind het maar zo’n beetje vergeet’.

Het enige wat ik bedoelde te zeggen is dat het gewoon niet mijn ding is. En misschien ben ik wel te eerlijk. Ik vind het gewoon niet leuk, ik ben nu eenmaal niet goed met meerdere kinderen in één ruimte. Ik ben altijd iemand met een plan en kinderen houden zich daar (gelukkig) niet aan. Ik heb helemaal niet het talent om leuk in te spelen op een situatie. Geef me een tas met groenten en ik improviseer iets superlekkers, geef me 2 kinderen en ik ga lekker muffins en pepernoten met ze bakken, geef me een ruimte vol kinderen met hoge verwachtingen en ik schiet alleen maar in een kramp en wil de leukste moeder ooit zijn. Maar dat ben ik niet. Ik voel me alleen maar tekort schieten, vooraf al omdat ik mezelf verschrikkelijk in de weg zit met bedenken hoe het allemaal moet en zal gaan en of ze het allemaal wel leuk vinden.

Laat ik voorop stellen dat Zoon bij mij de afgelopen jaren altijd voor is gegaan, vóór mijn energie. De energie die ik had en heb, heb ik gestopt in dingen zoveel mogelijk gewoon laten doorgaan voor hem. Dus lig ik dagen plat om het aan te kunnen dat er vriendjes na 3 uur komen spelen, zonder dat die zich geremd gaan voelen omdat de moeder zwak, ziek en misselijk op de bank ligt. Fiets ik hem naar school en naar vriendjes, ook al betekent dat dat ik de rest van de dag dan niets meer kan doen. En ik geniet er van! Wij hebben veel stress gehad en nog steeds van het feit dat ik ziek ben, en voor ons is het het belangrijkste om hem evengoed een onbekommerde jeugd te geven en met ons te genieten van de dingen die wel kunnen.

En zo word ik ook blij van het idee dat hij nu volop geniet en dat hij zojuist glunderend met zijn vrienden pannekoeken naar binnen werkte. Ik hoop niet dat daar een misverstand over bestaat. Ik kan me soms wat sterk uitdrukken en besef niet altijd hoe dit overkomt. Maar evengoed ben ik stiekem blij dat we het weer gehad hebben.

Zeggen dat je iets niet leuk vindt, is niet hetzelfde als iets met tegenzin doen. Het staat buiten twijfel dat we partijtjes organiseren, en vooraf met Zoon bespreken wat hij leuk vindt en hoe hij het graag ziet. Maar het staat mij ook vrij om eerlijk te zeggen dat het voor mij niet zo leuk is als voor hem. En dat weet hij, en hij haalt er lekker zijn schouders over op, zoals 9 jarige jochies dat kunnen doen. En dat is prima zo.

Advertenties

11 gedachtes over “oei wat een reacties over een verjaarspartijtje!

  1. Ik had totaal niet het idee dat jij bijzonder negatieve gevoelens had over het feestje.
    Meer goed over nagedacht wat je wel of niet kunt.
    Er zijn nu eenmaal ouders die het leuk vinden (ik moet ze nog ontmoeten) en ouders die het niet leuk vinden.
    Ik vind het ook super gezellig met een paar kinderen (max. 3-4) maar bij meer kinderen schiet ik ook in de stress (van binnen).

    Je hebt recht om het te doen zoals jij het doet. En je hebt ook recht op je gevoelens.

    En over 'meegeefcadeautjes': nog voor zero waste deden wij al niet meer aan mee.
    Wij knutselen meestal iets en ze nemen dat mee. En bij bakfeestje dat wat ze gebakken hebben. Ideaal.
    Gr,
    Julia

    Like

  2. Ik heb je blog van gisteren gemist maar zojuist even gelezen. Ik herken er zo veel in! Mijn kinderen zijn nu rond de 20 maar toen ze 9 waren vond ik het ook heel moeilijk om verjaardagspartijtjes te organiseren en als er een beetje druk kind kwam spelen kreeg ik al buikpijn. Je eigen kinderen gaan zich dan meestal extra uitsloven met een ander kind er bij. Ziek of niet, je moet er wel mee om kunnen gaan. Ik kon dat duidelijk niet en nog steeds niet. Na een huis vol visite kun je mij afvoeren bij wijze van spreken. Ik hou niet van drukte dus ook niet van drukke kinderen. Ik ben echt blij dat die periode voorbij is en dat ik niet meer een hele middag voor leuke mama hoef te spelen. Net als jij heb ik me altijd opgeofferd voor mijn kinderen en zijn er hier dus best wel feestjes gevierd die ook heel geslaagd waren maar omdat ik nogal perfectionistisch ben was ik daarna wel gesloopt. Natuurlijk klinkt het vreemd en egoïstisch in de oren van supermoederkloeken maar dat is dan jammer. We zijn zoals we zijn . En jij en ik zijn duidelijk niet in de wieg gelegd voor dit soort zaken. Schaam je niet. Ik heb respect voor hoe je het heb opgelost.

    Like

  3. Ja het heeft wel veel losgemaakt hè? Maar dat is nou ook weer leuk. Blijkbaar word je dus met aandacht GELEZEN. En dat is op zich al een hele winst.
    Respect voor hoe je in de spiegel kijkt, en euh neem nooit woorden terug als je ze gewoon gemeend hebt.
    Je mag zijn wie je bent en een beetje kritiek is helemaal geen punt.
    Hoort erbij en we hoeven elkaar niet alleen maar veren op de hoed te steken (heb ik dat niet even netjes uitgedrukt 😉 ) en anders maar hup geen reactie en naar het volgende blogje.
    Echte mensen, échte reacties.
    En vanavond lekker voetjes op de bank en een hele hele diepe zucht!

    Like

  4. Hmm, wat ik mis is…..waar is die oma, de buurvrouw, de oppas, de andere moeder die je lekker komt helpen tijdens zo'n feestje? Wij hebben geen kinderen, maar 'k heb wel eens een kinderfeestje hier thuis gehad: pizza bakken en pasta maken.

    Met meer dan 4 kinderen zou ik dat ook niet graag alleen doen. Dat is praktisch wat onhandig. Maar samen met de moeder van het kind ging het prima! zij de limonade en de taart, ik ondertussen de spullen klaarzetten. Allebei de kinderen helpen met pizza maken. Zij helpen opruimen van de tafel en een spelletje met de kids, terwijl ik de pizza's afbak…….

    Like

  5. Niet iedereen is voor een soort juf in de wieg gelegd. En die functie heb je wel op een verjaardagspartijtje.Wij hebben geen kinderen,maar ik zat vroeger regelmatig met een stel buurkinderen te knutselen.Wat mij verbaasd is,waardoor die gewoonte van soms groots vieren en ook wel eens tegen elkaar opboksen(jij niet hoor) blijft bestaan.Zou niet iedereen op eigen wijze kunnen vieren?Of niet vieren,als men dat wil. Want ook dat laatste stuit op verzet van de buitenwereld. Groeten Izerina

    Like

  6. Ook ik ben geen grote kindervriend en wij hebben dus wel eens een partijtje georganiseerd, maar het was bij ons geen gewoonte. Wanneer je gezondheid dan ook nog te wensen overlaat, vind ik het niet gek dat je daar tegenop zag. Gr. LZV

    Like

  7. Als je op eigen blog al niet mag zeggen wat je voelt en daar ook je mooie gezicht op moet houden kun je er net zo goed mee stoppen vind je niet? Ik vind je niet negatief overkomen in zijn algemeenheid en als er dan eens wat frustratie over het één of ander doorsijpeld dan moet dat gewoon kunnen vind ik. Nee gewoon lekker jezelf blijven en stoom afblazen hier als je daar behoefte aan hebt.:-)

    Like

  8. Alhoewel ik zelf 4 kinderen heb grootgebracht die altijd aanhang meenamen, was ik toch erg blij met een man die in het onderwijs werkte. De kinderpartijtjes werden in de schoolvakanties gevierd. Hij hield de kinderen bezig, ik zorgde voor de inwendige mens. Dat je blog wat cynisch overkomt, herken ik wel. Als je door een chronische aandoening altijd moe bent, krijg je een scherper soort zelfspot die niet altijd door anderen als zodanig wordt herkent.
    Gewoon lekker jezelf blijven, ook als je moe bent, want je beter voor doen dan je bent geeft nog meer vermoeidheid. Daar doe je niemand een plezier mee.
    h.gr. Hanna

    Like

  9. Hier gisteren het partijtje van mn dochter ' gevierd'. Ze had 8 kids; eentje kwam niet en twee gingen ietsjes eerder weg ivm zwemles en ander partijtje. Ik heb de simpele variant gekozen; cadeautjes verstoppen, broodje knakworst, knutselen, speeltuin, cake versieren en eten, snoephappen, dvdtje en boven (slaapkamer kind) spelen. Paps kwam thuis om pannenkoeken te bakken. Samen met 1 andere ouder het gedaan. Mn grote voordeel is dat ik makkelijk ben. Toch blijft het een 'crime' met name met 1 superchagarijnig kind wat sloeg en schopte als ze haar zin niet kreeg. Dochter was iig gelukkig met haar feestje. Kosten waren naar mijn zin (lekker laag). En gelukkig ben ik er weer voor een jaar vanaf!!!!

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s