Liefde

Schatje had vast grootse dromen toen hij mij tot vrouw nam.

Dromen van een leven samen.
Leuke dingen doen.
Een kleine erbij.
Samen op stap.
Uit eten.
Elke avond woeste geile sex.

Hij kreeg veel maar wellicht niet waar hij van droomde.
Geldzorgen.
Een uitgeputte vrouw.
Ziekenhuisbezoeken.
Een huishouden dat hij draaiend moet houden.
Weinig tijd voor zichzelf.

Toch is hij eigenlijk altijd blij.
Het gaat niet om wat je doet met elkaar.
Maar om hoe het voelt met elkaar.

De ouders van de beste vriend van Zoon hebben alles, zo lijkt het.
Gaan elk weekend op stap.
Geen geldzorgen.
Uit eten met vrienden.
Geven elk jaar een groot feest.

Ik hoor de verhalen over de pret.
Soms ben ik wel eens jaloers.
Denk dan ‘nou, nou, poeh, poeh’.
En vraag me ook wel eens af hoe dat voor mijn Schatje is.
Om te horen wat andere mensen doen in hun vrije tijd.
De spontaniteit en het gemak waarmee mensen iets kunnen ondernemen.
De onbekommerdheid.
Het zich niet druk hoeven maken vooraf.
Kunnen we wel weg en voor hoe lang?
Zal er een terugslag zijn?

De ouders van de beste vriend van Zoon hebben alles, zo lijkt het.
Toch zijn ze niet blij.
De spanning is soms voelbaar.
En nu gaan ze scheiden.

Het gaat niet om wat je doet met elkaar.
Maar om hoe het voelt met elkaar.

Advertenties

9 gedachtes over “Liefde

  1. Precies zo gaat het hier ook. De scheidingsgolf om ons heen is in volle gang. Ook van die mensen die alles 'deden'. Was dat dan om vooral niet zwijgend tegen elkaar op de bank te hoeven zitten? Ik ken een stel dat twee keer per maand op stap is en de overige weekenden bezoek heeft. Zijn ze een keer samen thuis, dan zit hij achter de peecee en zij voor de teevee. En ze hebben elkaar niks meer te vertellen. Zij heeft massa's vriendinnen en massa's hobbies. Hij heeft de peecee….
    En wij?
    We hebben elkaar na bijna tien jaar nog altijd heel veel te vertellen. Ik kijk altijd reikhalzend uit naar zijn thuiskomst. En hij is gelukkig, ondanks mijn beperkingen!
    Het kán wel!

    Like

  2. Mooi logje…..en zo waar.

    Toen ik zeventien was, leerde ik Husband kennen. Vanaf 18 jaar altijd ziek geweest. Ziekte van Pfeiffer, uitputting, vele ziekenhuisopnamen. Mijn hele verkeringstijd heeft hij aan mijn bed gezeten. Niks uitgaan, leuke dingen doen. Soms kon ik niet eens praten van vermoeidheid.

    Maar elke avond en weekend zat Husband aan mijn bed.

    “Ik wil gewoon bij je zijn”, zei hij. En dat is echte liefde.

    Liefs Frederique

    Like

  3. Heel mooi geschreven! En zo waar. Mijn man en ik zijn een bijzonder stel;) En toch horen we bij elkaar. We hebben heel veel meegemaakt samen en toch zeggen we tegenwoordig iedere week wel een keer; wat hebben wij een geluk met elkaar. Iedere storm hebben we overwonnen en we zijn dichter bij elkaar gekomen dan ooit. We hebben er hard voor moeten knokken, maar wie zegt dat dat af en toe niet gewoon nodig is. In een weekblad las ik laatst ook een pleidooi voor meer met elkaar doorgaan en niet steeds maar scheiden. Veel mensen schijnen achteraf spijt te hebben dat ze niet harder hebben geknokt.

    Like

  4. Er zijn ook partners die het niet trekken en mensen die nooit een partner hebben gevonden. Vier wat je hebt. Ook als je het niet hebt, alleen zijn betekent ook geen rekening hoeven houden, een ander niet hoeven te belemmeren. Elke situatie kan zo zijn voordelen hebben.

    Like

  5. Heel mooi beschreven en heel waar. Zelf hebben hubby en ik ook veel meegemaakt. Er zijn mensen die niet snappen dat we nog bij elkaar zijn. Die zeggen dat zou ik nooit kunnen voor een zieke man zorgen. Toch doe ik het met plezier de ene dag voelt hij zich goed en de andere dag heb ik een betere dag zo helpen wij elkaar. Volgens mij is dit gewoon echte liefde. Wij zijn niet voor niks getrouwd in voor en tegenspoed.
    Hopelijk mogen wij allen hier nog heeeeel lang van onze geliefden genieten.
    Happy valentijn voor iedereen.
    Groetjes kreeftje.

    Like

  6. Ik heb een heel lieve man en heel lieve zoons. Het is vaak moeilijk dt ik zo beperkt ben in mijn energie. Het heeft ook een mooie kant.
    Manlief heeft een drukke baan en studeert regelmatig. Doordat ik thuis ben en het huishouden doe is de thuissituatie heel rustig en kan hij doen wat hij graag wil doen.
    Onze zoons zijn nu volwassen. Het zijn gevoelige types en hadden veel aandacht nodig die ik ze ook kon geven. We zijn een gezin met vier hsp'ers. Dus de rust in ons huis doet ons ook heel goed.

    Wat mooi hoe jij het beschrijft. Soms benijd ik mensen die een 'gewoon' leven leiden, maar ook daarvan zie je dan alleen de buitenkant en kan het heel wat minder mooi zijn dan het lijkt.

    Groetjes, VeggieMo

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s