ME Centrum Amsterdam

Na een half jaar wachten
mag ik komen.
Vol verwachting
stap ik naar binnen.
Eindelijk een plek
waar ze alles
van mijn ME weten!
Of dat in ieder geval proberen.
Maar wat kom ik
van een koude kermis thuis.

Alles weten van ME
betekent helaas niet
dat je beschikt
over inlevingsvermogen,
compassie of mededogen.
Dag in dag uit
werk je als arts
met mensen
die volledig uitgeput zijn
altijd pijn hebben
en toch begrijp je niets
van de impact
op hun leven.
Best knap.

Na verloop van tijd
mopper ik wat,
ik word steeds slechter.
Dat was toch niet
wat ik voor ogen had.

Ik verwachtte een plek
met meerdere artsen
die veel weten van ME
met onderling contact,
korte lijnen en daardoor
hopelijk resultaat.

Wat ik zag
was veel poeha,
een hoop blabla
en een enorm talent
om langs elkaar te werken.

De druppel viel
toen de arts
heel hard lachte
op mijn vraag:
Praat u wel eens
met uw collega’s?

Mevrouwtje zei hij,
(ja echt: mevrouwtje), 
wij roddelen continue.
Wij hebben het zó leuk!

??

Maar dat vraag ik niet!
Ik vraag niet om roddels
maar om hulp
in een situatie
die ik heel erg vind.
Help mij, ALSTUBLIEFT.

Die druppel werd een waterval
toen hij zei: Mevrouwtje, 
(ja echt, wéér dat mevrouwtje).
u hoopt toch niet
dat ik u beter maak!
Dat kan helemaal niet!
En ik hoorde hem denken
stom mens.. 

Het is toch erg
dat ik moet vertellen
tegen een arts
die zegt specialist te zijn
op het gebied van ‘mijn’ aandoening,
dat ik allang niet meer hoop
op beterschap.
De kleinste vooruitgang
is al een enorme verbetering
van de kwaliteit van mijn leven.

Wat vraag ik nu helemaal?
Heus niet zoveel.
Mijn zoon halen van school,
dagelijks douchen,
energie voor sociale contacten
en op zijn tijd een potje sexen
met mijn Lief.
O ja,
mijn eigen geld verdienen
zou ook top zijn.
Dat zijn de dingen
waar ik op hoop.

Ik vind het niet erg
dat hij mij die hoop
niet kan geven.
Ik vind het wel kwalijk
dat hij mij uitlacht
om die hoop.

Humor brengt veel
in het leven.
Het is alleen de kunst
om aan te voelen
wanneer er gelachen kan worden.

(geschreven naar aanleiding van de ervaringen die ik opdeed bij het ME centrum Amsterdam in de periode 2010/11.)

Advertenties

9 gedachtes over “ME Centrum Amsterdam

  1. wat erg voor jou daar vestig je dan je hoop op en dan valt het nog eens dubbel tegen. En ze krijgen daar zowaar een budget voor om mensen met ME te behandelen en dan verknoeien ze het door niet met elkaar te behandelen maar langs elkaar te werken. Te erg dat dit gebeurt, voor jou en alle anderen die op hun gehoopt hebben.
    groetjes Maaike

    Like

  2. Hoi spaarcentje,

    als iemand tegen mij zou zeggen ''praat u wel eens met uw collega's'' zou ik eerlijk gezegd ook lachen. Natuurlijk praat ik wel eens met mijn collega's. Het is de toon die de muziek maakt toch? Groetjes van Marja

    Like

  3. Ik heb wel eens deelgenomen aan een onderzoek lang geleden. Ik voelde me echt een 'subject'. Zo een kille mensen. Vre-se-lijk. Ik zou eigenlijk om de 5 jaar deelnemen, maar heb me verder fijn bedankt. Zonder opgaaf van reden. Dat nooit meer. Ook zij zouden specialisten moeten zijn.
    Ik weet inmiddels prima zelf wat goed voor me is en ken de grenzen ook. Zo lang ik die in acht neem, gaat het best redelijk. Ik ben blij uit die mallemolen te zijn. Ik zoek het zelf wel op 😉 Genezing zit er niet in, maar wel levenskwaliteit. Die organiseer ik me wel zelluf 😉

    Like

  4. Inderdaad het is de toon die de muziek maakt ;-). Maar dat ik die vraag stelde gaf wel aan dat het daar een zooite was. Ik had daar met 2 artsen te maken die continue langs elkaar heen kletsten en als je iets met de een afsprak dan wist de ander daar niets van, en was er ook niets terug te vinden in het dossier. En zo kwam het voor dat ze tot 3 keer aan toe met een voorstel voor een onderzoek kwamen dat ik al had gehad bij hen.

    Like

  5. Sommige mensen gaan zich enigszins superieur voelen en gedragen zodra ze een witte jas aantrekken, of een blauw uniform, een groen uniform of uberhaupt een UNIFORM…Het geeft ze het recht om de ander als een object te benaderen ipv als een mens, met gevoel.
    Ik hou niet van uniformen.
    Een nare ervaring voor je, gelukkig ligt het achter je. Stop 'm in een kartonnen doos en steek 'm in de fik.

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s