De dingen van het leven

Bedankt voor alle tips gisteren! Zo wist ik precies wat ik wel en niet wou inslaan bij de Li.dl. Na de lunch ging ik er snel even naar toe en sloeg mijn slag. Toen ik de boodschappen aan het uitpakken was, belde Oma. Ze zei een beetje giechelend dat ze met de ambulance naar het ziekenhuis werd afgevoerd. Er was niets aan de hand en ik moest vooral thuisblijven.

Ja duhuh…..snel naar school gebeld maar daar kon ik alleen maar een voicemail inspreken. Dus dan maar een moeder van een vriendje ingeschakeld. Die zou Zoon en ander vriendje die zou komen spelen en logeren, inlichten. Dan konden ze naar huis lopen en de sleutel bij de buren ophalen. Toen op de fiets gestapt en naar het ziekenhuis gegaan (lang leve de elektrieke fiets). Daar werd mijn moeder net uitgebreid ondervraagd door een co-assistent cardiologie. Het duurde lang voor er iets duidelijk werd maar zelfs als leek zag ik op de apparatuur dat haar hartslag en bloeddruk veel te hoog waren.

Uren later stonden wij een beetje verdwaasd weer buiten het ziekenhuis, wachtend op Schatje die er aan kwam gereden, zodat wij haar naar huis konden brengen. Oma blijkt hartritmestoornissen te hebben en gaat nu aan de bloedverdunners en hartslagdempers. Dus met een hoofd volgepropt aan informatie over de boezemfibrillatiepolikliniek (prachtig woord) en de trombosedienst leverden we haar bij haar huis af.

Het was de bedoeling dat we even bij haar zouden nazitten maar in haar appartementengebouw deed de lift het niet. Dus daar kwam de goede wil van Spaarcentje in harde botsing met de realiteit. Mijn moeder met haar hartritmestoornissen liep zonder problemen 5 trappen op en ik moest haar nakijken wetend dat mijn lijf dat niet kan.

Afijn, vandaag lig ik plat want zo’n ongepland ziekenhuisbezoek trekt een zware wissel op wat mijn lijf aankan. Dus ik lig op de bank, het eetplan van vandaag wordt aangepast, de mannen zijn de deur uit naar een voetbaltoernooi en ik verroer me niet. Als de zon zo blijft schijnen verkas ik straks naar buiten. Ik ben wel erg geschrokken. Mijn moeder mankeert nooit iets en ze zag er ineens klein en oud uit in dat ziekenhuisbed. Over het algemeen zorgt zij voor mij, ze kookt, doet de was en stofzuigt hier regelmatig en ik vraag me af of dat niet te veel is geweest voor haar. Ook confronteert het me met mij eigen beperktheid. Ik kan bijzonder weinig voor haar doen op praktisch gebied en Zus woont ver weg. Gelukkig is er nu weinig aan de hand, mits ze maar braaf de pillen gaat slikken en niet de bijsluiter gaat lezen, want dan zou het zomaar kunnen dat ze zonder pardon de boel door de gootsteen spoelt….Maar misschien wordt het tijd dat ik hier voor mijn eigen huishouden naar andere oplossingen ga zoeken ook al zei Oma gisteren zeer stellig dat ze gewoon alles blijft doen wat ze normaal ook doet. Maar mijn logistieke problemen moeten niet ten koste van haar gezondheid gaan.

De eetplannen van deze week worden gedomineerd door sla. De groentetas is nog niet geleverd maar de inhoud werd wel gemaild: rucola, ijsbergsla, warmoesblad, andijvie en paksoi. Dat is me iets te veel sla. Volgende week wordt er geen tas geleverd en in de 2 weken erna bestel ik geen tas aangezien wij een weekje weg zijn en het onhandig is als de tas voor de deur wordt afgeleverd en wij dus pas een paar dagen later thuiskomen.

Stiekem vind ik het wel prettig dat we 3 weken achter elkaar eens zelf een keuze kunnen maken. Want elke keer weer oprecht blij moeten zijn met dat wat we aantreffen valt niet mee als er regelmatig dingen inzitten waar ik niet dol op ben….

Advertenties

11 gedachtes over “De dingen van het leven

  1. Dat is schrikken! Maar fijn dat je moeder nu medicijnen krijgt (in ben niet medisch onderlegd, maar naar mijn mening zijn die medicijnen erg belangrijk; niet door de gootsteen spoelen!). Wel een goed teken dat ze die 5 trappen zonder problemen doet. Trouwens, ik slik ook antistolling en ik prik en doseer zelf. Dat is mogelijk als je voor langere tijd afhankelijk bent van antistolling en het zelf prikken en doseren kan ik absoluut aanraden.
    Ik kan me voorstellen dat je van alle consternatie en inspanning van de kaart bent. Sterkte!

    p.s. wij hadden vorig jaar paksoi in de tuin staan, maar bij de tweede struik wist ik al niet meer wat we ervan moesten maken. Vond het niet lekker.

    Like

  2. schrikken, ik wens jullie beiden beterschap (al klinkt t wat wazig uiteraard in jouw geval). Misschien is het idd een goed idee eens te kijken wat je zelf zou kunnen organiseren mocht ze minder kunnen doen of helemaal niets meer. Voor zover er nog een AWBZ en PGB is kan je er wel iets mee in elk geval.SOms moet je investeren in “personeel”in zo'n geval. Een ramenwasser, een student van de groene opleidingen voor de tuin, een werkster enz….. het hoeft niet veel te kosten en ik zou me er zeker neit door tegenhouden omdat je nu de gevolgen al merkt laat staan als je moeder (en God verhoede t) ooit eens gedeeltelijk of geheel wegvalt.
    Sterkte en wijsheid en een sprankje energie gewenst

    Like

  3. Hè bah, wat vervelend nou zeg! Beterschap voor je moeder en rustig aan zelf hoor. 'k Kan me voorstellen hoe confronterend dit voor je is. Maar niet de schuld meteen erop schuiven dat je misschien je moeder teveel hebt laten doen. Kan maarzo zijn dat dat er niets mee te maken heeft. Sterkte ermee hoor!!

    Like

  4. Dat is confronterend inderdaad. Hoop dat je moeder snel weer opknapt en misschien is het niet zo'n gek idee om wat hulp van buitenaf te aanvaarden. Het geeft je moeder meer rust en jij voelt je misschien minder bezwaard.

    Like

  5. Wat een schrik voor jullie. En frustrerend,dat je niet meer kunt doen voor je moeder. Als je haar hulp af gaat bouwen,doe het dan heel langzaam. Het lijkt me voor je moeder al moeilijk om te accepteren dat haar hart letterlijk iets minder wil. Maar pak haar dan de hulp,die uit haart hart komt,niet helemaal af. Groeten Izerina

    Like

  6. Wat heftig zeg! Gelukkig valt er hoe heftig het ook klinkt prima te leven met een hartritmestoornis. Iemand die een hartritmestoornis heeft kan er flink last van hebben, maar het betekend niet meteen het einde van de wereld. Mijn vader heeft er ook last van. Hij is uiteindelijk ook onder het mes geweest waarbij ook nog eens bleek dat een derde van zijn hart afgestorven was. Hij heeft daarna echt goed naar zijn lichaam moeten leren luisteren, maar hij heeft ondanks sommige beperkingen nu een prima leven.

    Het is dus wel schrikken, maar maak je niet teveel zorgen! Ik kan me wel voorstellen dat het voor jou ook confronterend is, modat jij ook heel erg beperkt word en jouw moeder jullie vaak helpt. Het is misschien ook wel goed dat jullie inderdaad nadenken hoe jullie het zonder haar zouden kunnen doen. Niet perse, omdat je moeder een hartritmestoornis heeft, maar puur om je horizon te verbreden om het zo maar te noemen.

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s