Pijn

Juist nu ik beter word voel ik de pijn
die ik mezelf de afgelopen jaren
nauwelijks toestond te voelen.

Er wordt een band terug gespoeld
en ik mag alsnog alle pijn voelen
van al die dingen
die ik probeerde niet te zien.

Pijn, om al die bankdagen
met de gordijnen gesloten.

Pijn, om de verpletterende stilte
die veel vrienden achterlieten
omdat ze nooit meer iets lieten horen.

Pijn, om mijn kind
dat bijna 5 jaar opgroeide
met een moeder
die wel kon luisteren
maar niet kon doen.

Pijn, om mijn lief
die altijd in touw was,
om te werken,
de boel draaiend te houden.

Pijn, om mijn moeder
die bejaard en wel
de was kwam brengen,
Zoon haalde en bracht,
kwam koken en stofzuigen.

Pijn, om mezelf
zo liggend op de bank,
toekijkend en aan de zijlijn staand.

Pijn, om alles wat ik miste.

Nu de tijd is gekomen
dat ik met mijn kind
weer kan zwemmen
of soms op een goede dag
een uitje kan doen,
voel ik pijn.
Hij wordt groot
en de tijd is voorbij
dat hij zijn hand
in de mijne legt.

Ik maakte dat niet mee,
zijn handje in mijn hand,
lopend op straat,
of in een dierentuin,
Ik leerde hem niet
schaatsen op de sloot
achter ons huis,
Ik kocht geen cadeautjes
voor vriendjes,
en bracht hem ook niet weg
naar de partijtjes,
Ik stond ook niet te juichen
langs de rand
van het voetbalveld.

Juist nu ik vooruit ga,
voel ik dit alles.

Ik ben blij om
wat er met mij gebeurt
en toch doet het
verschrikkelijk veel pijn.

Ik ben 5 jaar kwijt.
Die krijg ik
nooit meer terug.
En dat is best klote.

Mag ik daar verdrietig om zijn?
Mag ik even zwelgen?
Blijkbaar moet dat toch.
Even de boel uitmesten.
Zodat ik niet struikel
over de rotzooi
als ik de wereld weer instap.

Advertenties

12 gedachtes over “Pijn

  1. Natuurlijk mag je treuren om alles wat niet heeft mogen zijn. Des te meer kan je genieten van alles wat wel kan. Ook al is het met mate en zullen er ongetwijfeld terugvallen komen. Maar nu heb je tenminste vertrouwen in jezelf terug en dat is heel wat. En niets is meer vanzelfsprekend en dat is een grote verworvenheid.

    Like

  2. Juist wanneer je het verdriet kunt toelaten om wat had kunnen zijn maar niet kon, wordt je daarvan bevrijd. Daarna kun je je neus ophalen, je snot afvegen en weer verder met je leven.
    Neem de tijd om er bij stil te staan, daarna sleep je die ballast tenminste niet meer mee.
    Sterkte hiermee.

    Like

  3. Ik herken je verdriet. Bij mij duurt het al veel langer dat ik zoveel gemist heb.
    Bij mij gaat het sinds een paar weken ook veel beter. Soms is dat zo dubbel. Ik ben er blij mee, word er bang en in de war van.
    Bang dat deze opleving tijdelijk is. Al heb ik nu meer vertrouwen vanwege de betere werking van medicatie en het herstel door mijn dieet.
    Ik raak ervan in de war omdat ik nu zoveel meer keuzes heb. Hoe nu verder? Ik merk dat ik er niet meer genoeg aan heb om de hele dag thuis te zijn, maar als ik in een groep ben of op een plek met meer drukte dan verdraag ik die grote hoeveelheid prikkels niet goed.

    In mijn gezin was het soms ook heel moeilijk dat ik zo weinig energie had. Aan de andere kant heb ik mijn mannen veel meer aandacht kunnen geven dan wanneer ik 'gewoon gezond' zou zijn geweest. En dat is een heel mooie kant van ziek zijn.

    Sterkte en groetjes,
    VeggieMo

    Like

  4. Ontroerend en herkenbaar. Doorvoel je verdriet, het is een onbetaalde rekening van de afgelopen jaren. Als je die nu niet betaald, komt het met opslag terug. Daarna kun je weer verder gaan, sterker dan voorheen.
    sterkte,
    hanna

    Like

  5. Bij mij waren het ruim 23 “verloren” jaren, en toen ik me eindelijk
    beter mocht gaan voelen toen kon ik daar niet eens blij om zijn.
    Ik was alleen maar heel erg verdrietig om al wat er al die jaren niet kon zijn. Ik heb dat echt een poos gehad en moest het als een soort rouwverwerking zien. Nu geniet ik al weer een paar jaar van de nieuwe ruimte en probeer niet meer achterom te kijken want het gaat om het NU!! Maar dat neemt niet weg dat het op een of andere manier toch een zwak plekje blijft, maar het is niet anders en ik probeer het verdriet daarover ook steeds maar om te zetten in de blijheid om dat ik het geluk had/heb om beter te kunnen worden.
    Het rare en mooie aan een mensen leven is dat gezondheid en ruimte in je leven ook weer wend, al kon ik toen ik ziek was dat nooit geloven. (ik had geen M.E)Gr. Kathy

    Like

  6. Dat mag je zeker! Het is en blijft zo oneerlijk.
    Maar wat fijn dat het wel wat beter gaat!
    Niet om de tijd in te halen, maar om nieuwe mooie herinneringen te maken omdat je er nu vaker wél bij kan zijn =)

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s