Wijs op woensdag: knokken voor je portemonnee


Met ingang van vandaag schrijft gastblogger Pennie Wijs om de week een logje in de serie ‘Wijs op Woensdag‘:

Knokken voor je portemonnee

Mijn spierkracht is nul komma niks. Als er een geweldsscène op tv is, sluit ik gauw mijn ogen. En als iemand hard ‘boe’ tegen me zegt, doe ik meteen verschrikt een stapje achteruit. Dat je even een beeld hebt van wat voor type ik ben.
Ooit hoorde ik van een specialist in veiligheidszaken waar je op moet letten als je als vrouw alleen over straat gaat: nooit je huissleutels, bankpasje, identiteitsbewijs of andere belangrijke papieren in je handtas. Daarin mogen alleen wat onbelangrijke spulletjes zitten en een klein bedrag aan contant geld. Mocht een of andere onverlaat het op je handtas voorzien hebben, dan doe je niet moeilijk en geef je die gedwee af. Maar ondertussen zet je een keel op van jewelste en kijk je de onverlaat in kwestie recht in zijn facie, zodat je later een goed signalement kunt geven.
Met die tips ergens ver weggezakt in mijn onderbewuste liep ik eens op het Centraal Station van Rotterdam naar het perron van de metro. Het was spitsuur en op de smalle trap sukkelde ik in een stroom van reizigers in gestaag tempo naar beneden. Plotseling voelde ik dat mijn armen bij de ellebogen op mijn rug werden getrokken. Tegelijkertijd werd ik voorwaarts geduwd, zodat ik in hetzelfde tempo moest doorlopen. Ik probeerde achterom te kijken, maar dat is lastig als je een trap afdaalt met je armen op de rug gedraaid. Wel zag ik dat een hand mijn schoudertas openritste.
Op dat moment was net mijn linkerbeen aan de beurt om weer een stapje te maken. Zodra ik de volgende trede raakte, zette ik me schrap, tilde mijn rechterbeen op en trapte daarmee zo hard ik kon achteruit. Er kraakte iets, er klonk een kreet, mijn armen werden losgelaten en tussen mij en mijn buurvrouw tuimelde een manspersoon naar beneden, die ik in een supersnelle reflex nog een flinke trap na gaf. Binnen een seconde was de tuimelaar in de menigte verdwenen. In de mensenstroom op de trap leek niemand iets gemerkt te hebben, behalve de vrouw naast me. Ze keek me aan met een mengeling van schrik, verbazing en ontzag. Precies zoals je dat in tekenfilms ziet: ogen als schoteltjes, mond half open gezakt. Ze zei geen woord. Ik ook niet. Mijn benen mochten dan zojuist spontaan een paar karate-trappen uitgevoerd hebben, mijn stembanden kon ik met de beste wil van de wereld niet in beweging krijgen.
Op mijn bestemming aangekomen deed ik verslag van mijn avontuur. Kreten van afgrijzen en ongeloof.
        ‘Werd je vástgehouden?’
        ‘Heb je hem getrápt? Jíj?’
        ‘Kijk eens in je tas. Mis je echt niks?’
Ik controleerde de inhoud. Mijn portemonnee was er nog. Er ontbrak alleen een etuitje met tampons.
        ‘Die kan hij mooi in zijn reet steken’, deed ik stoer.
Het kwam alleen nogal pieperig mijn strot uit. Toen begon alles aan me te rillen en te beven. Precies zoals in tekenfilms.
Ben je ook wel eens (bijna) beroofd van je portemonnee? En wat deed je toen?
Advertenties

28 gedachtes over “Wijs op woensdag: knokken voor je portemonnee

  1. Ik ben wel eens lastig gevallen midden in een drukke winkelstraat. Die man bleef maar naast mijn vriendin en mij lopen en maar tegen ons aan smiespelen. Heel bedreigend, want niemand reageert inderdaad.

    In een ingeving stond ik toen midden op straat stil en riep keihard over de Nieuwe Binnen weg 'Henk! Henk!) Een grote neger draaide zich om en maakte zo'n 'wat is er aan de hand' – handgebaar. Ik riep vervolgens 'Hij valt ons lastig!! '

    Haha die (best brede) man kwam op ons toegelopen en die smiespelaar was binnen 2 seconden verdwenen. Wij staken met een grote grijns onze duimen op en de beste Henk (welke zwarte man heet er nou Henk?) grijnsde en liep verder.

    Like

  2. beste nans mijn schoonfamilie is zwart zoals jij dat formuleert en ja ze heten Frits, Henk en nog meer hollandse namen zweven rond, nog uit de koloniale tijd neem ik maar aan.
    em

    Like

  3. Gelukkig nog nooit zoiets meegemaakt… Wel eens dat een man mij in het bos van mijn fiets wilde trekken. Ik was toen vooral verbaasd en remde dus af… Hij fietste gelukkig door. Achteraf heb je dan wel zo'n gevoel dat het heel anders af had kunnen lopen!

    Like

  4. Nee, ik heb nog nooit zoiets meegemaakt maar heb me wel al heel mijn leven afgevraagd hoe ik zou reageren. Ik heb wel decennia lang het plan gehad om een cursus zelfverdedeging voor vrouwen te doen maar het is er nooit van gekomen.

    Like

  5. De vier dagen,dat we in Parijs rondliepen,droeg ik mijn geld in zo'n zakje op mijn blote buik. Maar het was warm op de terugreis. Ik besloot in het hotel,het geld in mijn portemonnee te doen. Het was maar een klein eindje tot Gare du Nord. In het gangpad van de trein hoorde ik iets vallen. Mijn portemonnee,gerold door de man achter me. Ik greep de portemnonnee vliegensvlug van de grond,keek vals en zei in het nederlands “mis poes'.

    Like

  6. Ik woon sinds 1986 in Amsterdam en heb inmiddels heel veel ervaringen met geweldsincidenten zoals deze. Mijn kinderen ook. De politie adviseert altijd om alles af te geven en je niet te verzetten. Dat moge bespottelijk klinken maar als je hersenletsel oploopt omdat ze je verrot trappen a la de grensrechter, begrijp je zo'n advies wat beter. Maar in het drukke openbaar vervoer op klaarlichte dag zul je niet zo snel in elkaar getrapt worden. Dat gebeurt eerder laat op de avond als de daders al het een en ander ingenomen hebben. Vandaar dat ik toch nog steeds een auto heb, voor de veiligheid.

    Like

  7. Super goed gedaan.
    Zelf regelmatig wat meegemaakt helaas. Ben nog steeds achterdochtig als iemand in een straat hard achter me aan komt lopen. Ik kijk achterom of ik ga aan de andere kant van de straat lopen, en dat allemaal omdat ik tig jaar geleden om 7 uur 's avonds op weg naar avondschool de bosjes in werd getrokken. Het tentamen heb ik gehaald, dat wel. Ik herinner me, dat ik toen erg ster was en bijzonder hard gegild heb, ik wist niet dat ik dat kon.

    Nog vaker van die geintjes meegemaakt, de meesten gebeurden bij daglicht. Toch durf ik in mijn buurt nog steeds 's nachts een wandeling te maken. Maar wandelen onder viaductjes in stedelijk gebied doe ik niet.

    Het zijn de mannen, die zich altijd afvragen hoe ik dattoch allemaal durf. Ik denk dan, ” hoe komt het toch dat jij je dat afvraagt”, kick je op je fantasie?
    Ik ben heel erg omafhankelijk geworden door de gebeurtenissenin mijn leven. Ikprobeer altijd voor mezelf te kiezen.

    Like

  8. Ik ben een keertje beroofd door een man met een mes(je) op Station Noord in Groningen, op weg naar een kraamvisite. Ik had net de trein gemist en zat lekker in de zon te wachten op de volgende, er kwam een man naast me op de bank zitten (dat vond ik al raar, er stonden nog 4 banken). Na een tijdje vroeg hij een gulden voor een strippenkaart (nog vreemder, voor dat bedrag kocht je geen strippenkaart en ik was niet van plan mijn portemonnee tevoorschijn te halen). Ineens pakte hij mijn tas, trok een mesje tevoorschijn en eiste mijn geld. Ik heb eerst maar een stapje achteruit gedaan, zodat hij niet in één steek bij me kon komen, en had al door dat ik niet weg kon rennen, dan zou de zaak escaleren. Bovendien wilde ik mijn tas met zelfgemaakt kraamcadeau terug. Hij bleef raaskallen dat ik rijk was en hem geld moest geven. Ik werd boos, want ik had die dag brood gegeten om het kraamcadeau en de treinreis te kunnen betalen, en heb hem dat ook gezegd. Uiteindelijk heb ik mijn portemonnee uit mijn broekzak (!) gehaald en hem de inhoud gegeven, wel f 2,40 (ja ongeveer een euro….) en laten zien dat er echt niet meer in zat. Hij had gelukkig geen belang bij mijn pasjes. Ondertussen heb ik hem steeds goed bekeken. Hij gooide de tas neer en rende weg. Ik stond nog strak van de adrenaline en heb direct zijn signalement opgeschreven, de mensen die voor de trein kwamen gewaarschuwd dat er een straatrover in de buurt actief was, de conducteur verteld wat er gebeurd was (die belde de spoorpolitie), en in de trein en op weg naar mijn vriendin keihard lopen janken. Gelukkig kon ik bij haar mijn verhaal kwijt en kon ik haar baby'tje knuffelen. Bij terugkomst naar de spoorpolitie gegaan, aangifte gedaan, nog even met ze in de buurt rondgereden, maar niks gezien. Een week later op het regionale kantoor foto's bekeken en daar zat hij tussen. Hij bleek een goede bekende en ze verwachtten hem ook nog vaak, maar ze wilden niet zeggen waarom, en dat wilde ik eigenlijk ook niet weten. Uiteindelijk is hij net veroordeeld vanwege gebrek aan bewijs. Jammer, maar het is niet anders, op mijn tas waren geen vingerafdrukken te vinden.
    -einde boek-

    Ik heb zeker een jaar het nog heel vervelend gevonden als onbekenden te dichtbij kwamen. De belangrijkste zelfverdediging: zorg dat je niet in zo'n positie komt!

    Siebrie

    Like

  9. Nee, gelukkig nog nooit zoiets meegemaakt. Ik heb geen idee hoe ik zou reageren. Ik mag hopen dat ik dan net zo alert ben als jij!

    Ik vind die adviezen van die veiligheidsspecialist op zich wel heel goed, maar ik heb gewoonweg niet altijd broek- of jaszakken en kan mijn spullen niet altijd ergens anders kwijt dan in m'n tas. Ik ben wel altijd heel waakzaam als ik in een menigte loop of als ik 's avonds alleen met de trein reis, fiets of over straat loop. ('t Is natuurlijk geen garantie dat me nooit iets zal overkomen.) Ik wil me echter niet bang laten maken en thuis gaan zitten uit angst dat ik van die idioten tegen het lijf loop.

    Like

  10. Wat een leuke gastblog! Alhoewel het onderwerp natuurlijk wat minder leuk is, maar de reactie wel superstoer! Mijn ervaring is dat je eigenlijk van te voren niet hoe je gaat reageren op zoiets, of je moet er op getraind zijn, maar dan nog……
    Zelf ben ik in de A'damse Kalverstraat eens beroofd van mijn tas. Ik was zo dom om daar na sluitingstijd doorheen te lopen, maar ik kwam van een eettentje en dacht: ach, er lopen nog meer mensen. Er liepen twee jongens langs me heen, en die hoorde ik achter me terugrennen en trokken aan mijn tas. Ik ben heel erg hard gaan gillen (en schelden) en trok mijn tas terug. Het hengsel brak en ik had 'm nog in m'n handen. Toen renden ze weg. Geen enkele omstander deed iets. Ik ben gewoon naar de metro gelopen en pas thuis kwam de ontlading van alle spanning. Het gekke is dat ik achteraf bedacht dat ik de tas gewoon had moeten laten gaan om vervolgens naar de politie te gaan. Maar je handelt gewoon zonder na te denken.
    Ook ben ik eens achtervolgd door een man die mij inde bus aansprak en achter me aanliep naar de metro. Daar ben ik de metro ingeschoten, naast iemand gaan zitten en gevraagd waar hij naar toe moest. Gelukkig naar hetzelfde perron als ik moest. En mijn belager was ik kwijt gelukkig.
    Maar op die karatetrappen ga ik ook maar eens oefenen denk ik, je weet maar nooit wanneer het van pas komt 😉

    Like

  11. Inderdaad een leuke gastblog en stoere vrouw. Ben zelf weleens bestolen maar dat kwam omdat ik tijdens een pauze mijn tas in het leslokaal had laten staan. Was daar gebruikelijk en iedereen deed dat dan ook. Tegelijk met mijn tas verdwenen er nog een stuk of tien. Sindsdien doe ik dat dus nooit meer.

    Like

  12. heel stoer van je, er zijn er genoeg die lam van schrik niets meer kunnen doen. Ik werkte in een winkel en dan moest ik wel eens naar de bank om geld te wisselen of te storten, grote bedragen en dat ging ook altijd met bepaalde voorzorgsmaatregelen als werkkleding uit enzo en we deden het ook in een soort van molen van 5 tot 7 personen en in willekeurige volgorde. Toch werden we overvallen, ik was blij dat ik al op weg was naar huis weet niet wat ik dan gedaan had en hoe er uit gekomen.
    Ik ben wel eens lastig gevallen op de fiets naar huis toe door een jochie van schat m jaar of 14 ik was zelf zo'n 10 jaar ouder. Eerst begon ie te praten op een stil stukje met zijn 2 vriendjes naast m en toen ik niet reageerde begon hij handtastelijk te worden (zat aan mijn achterwerk). Ik ben stug en hard door gefietst tot we uitkwamen van een stil stuk op een druk kruispunt. Hier ben ik midden op dat kruispunt gestopt en kei en keihard geroepen “BLijf mijn kont af en flikker op!” Resultaat? Hij en zijn vriendjes vlogen weg en de rest van de mensen keek heel gek op maar zei en deed niets. Ik heb het hierbij gelaten en ze er nooit meer in de buurt gezien, dat heb ik nog maanden erna in de gaten gehouden (je had toen nog niet zoveel mobieltjes en ik had er ook geen een is nu bijna 20 jr terug)voor geval dat. Want ik besefte me later pas dat het feitelijk gewoon aanranding was….

    Like

  13. Gisteren las ik toevallig op twitter een tweet van een jongen die van zijn mobiel beroofd was en wist dat hij In de Kanaaleilanden in Utrecht lag en dat de politie geen actie wilde ondernemen. Hij vroeg ” zouden jullie hem terug gaan halen?” en dat zette me wel aan het denken. Aan de ene kant wil je ze niet ermee weg laten komen en aan de andere kant is het je leven of gezondheid niet waard. Moeilijk….

    Like

  14. Mooie impulsieve actie en gelukkig voor jou goed afgelopen.

    Zelf een paar keer bijna gerold, maar had het door en kon de inhoud van mijn tas bij me houden. Altijd in overvolle trams. Weet nog dat ik verbaasd was over zoveel brutaliteit en vingervlugheid.

    Ook een keer tijdens het zwemmen bij een strandje. En mijn (volwassen)zoon is onder bedreiging van een mes zijn laptop kwijtgeraakt.

    Like

  15. Hoi,

    wanneer ik ga winkelen in de stad, doe ik eerst thuis alle pasjes die ik niet nodig heb uit mijn portemonnee.
    ik gebruik een kleine schoudertas en ik draag hem onder mijn jas die ik dichtrits. Of ik haal mijn bankpas eruit en doe hem in een afgesloten binnenzak van mijn jas. Zo beperk je het in ieder geval tot een minimum wat je kwijtraakt.
    Wij wonen in een dorp en gaan maar een paar keer per jaar naar de stad. In de zomer is het lastiger, zonder jas, maar dan nog laat ik een aantal spullen thuis.\

    Gr. Ria

    Like

  16. Toch een stoere vrouw in geval van nood 😉

    Ik heb zelf nog nooit zoiets meegemaakt *afkloppen*, Ik hoop het ook niet mee te maken want ik bewaar echt alles in m'n tas.
    We wonen in een kleine stad / dorp maar als ik naar de grote stad ga dan haal ik wel veel dingen uit m'n tas die ik niet nodig heb en ik neem dan ook niet veel contant geld mee.

    Like

  17. Stoer zeg! Ik gelukkig nog nooit meegemaakt. Geen idee wat ik zou doen in zo'n situatie, uit angst kun je ook ineenkrimpen en sta je aan de grond genageld..en kun je mss helemaal niet meer gillen bijvoorbeeld. Gelukkig handelde jij echt heel sterk. Wel heel naar als je zulke dingen overkomt.. en dat er nog steeds mensen zijn die niet met hun poten van andermans spullen kunnen afblijven.

    Like

  18. Zoals jij het omschrijft lijkt het wel of je jezelf de schuld geeft en alsof het heel normaal is dat iemand iets, dat ergens onbeheerd staat of ligt, steelt.
    De norm is, naar mijn smaak, altijd nog dat anderen met hun vingers van mij en mijn spullen af te blijven hebben. Als ik bijv. mijn mijn fiets niet op slot zet, is dat nog geen vrijbrief voor een ander om hem dan maar te stelen. Een vrouw, die in een minirok over straat gaat, vraagt er niet om om aangerand te worden.
    Ik weet dat je tegenwoordig je spullen op slot moet zetten en achter slot en grendel moet opbergen, maar laten we het toch vooral niet normaal gaan vinden dat we zo met onze spullen moeten omgaan.

    Like

  19. Geestig verhaal:)

    Ik ben een keer beroofd op de Ramblas en ze achterna gerend: ze waren echter sneller…

    Bij een concert zat een gozertje een keer aan mijn achterwerk en die heb ik een stomp met mijn elleboog verkocht. Ik draaide me om en hij stond met de handen op zijn buik te kreunen…. Geen last meer van gehad:):)

    Toen ik opgenomen was heb ik ook een paar keer moeten knokken met anderen:)

    Like

  20. Mijn portomonnee is nog nooit gestolen. Wel ben ik tot 3x op openbare plaatsen betast. Het ergste vond ik dat niemand iets deed en toe keek. Stel dat het uit de hand was gelopen dan had niemand mij geholpen. Dat heeft mij hele lange tijd boos gemaakt. Dat is misschien ook de reden dat ik eigenlijk altijd iets zeg als ik iets zie wat niet kan. Veel mensen vinden dat dom. Mijn ervaring is dat de “dader” vaak zo verbaasd is dat ze ook stoppen (voor zo lang het duurt). Helpt misschien ook wel dat ik lang ben en vrij scherp iemand op zijn plaats kan wijzen op een vriedenlijke manier. Tja en als het moet, dan kan dat ook heel onsubtiel.

    Like

  21. Gelukkig nog nooit beroofd op zo'n manier. Wel zijn afgelopen voorjaar onze beider tassen uit de auto gestolen. Ja STOM die hadden daar niet moeten staan en zeker niet in het zicht. Maar om de één of andere reden hadden we het gevoel dat het kon, we zouden vlak in de buurt zijn en niet lang weg. Nu weten we dat dat 0,0 uitmaakt. We waren heel vlakbij, maar wel uit het zicht. Horen een klap, mijn partner loopt terug en de ruit is ingeslagen en de tassen weg, de auto van de daders kon je nog zien rijden, het kenteken helaas niet lezen. Achteraf blijkt de plek berucht voor dit soort diefstallen. De tassen zijn na enkele dagen teruggevonden met vrijwel alles er nog in. Het enige stuk wat ontbrak met een waarde van ongeveer 75 euro werd vergoed door de verzekering. Het contante geld was ook weg, maar dat was niet zo veel.Alles was overhoop en mapjes en portomonees gewoon uit elkaar gerukt. De pasjes en papieren zaten er wel nog in. Helaas bleken zowel paspoort als rijbewijs ongeldig geworden door de aangifte die wij meteen ter plaatse gedaan hadden. Deze moesten dus vernieuwd zelfs ondanks dat we ze gewoon weer terug hadden. We hadden schade aan de auto, en uiteraard de autoruit. Dus een paar honderd euro eigen risico waren we ook kwijt. Een heleboel rompslomp en kosten en dat allemaal voor een stel onbenullen die er niet meer dan een paar tientjes aan over hebben gehouden!!!

    We zijn dom geweest ja, deden we één keer en meteen raak. Het was meteen een héle dure en wijze les. Maar toch nog wel 100x liever dit dan dat je beroofd wordt, want bah wat lijkt me dat angstaanjagend zeg!

    Like

  22. Beste koningin Minima en alle anderen hierboven die me stoer noemen: niks van waar hoor, ik ben een echte angsthazin. Het ging helemaal vanzelf.

    groeten van Pennie

    Like

  23. Daar zeg je wat, Butterfly Maiden!
    Ooit deed ik aangifte van een gestolen fiets en toen zei de dienstdoende agent: 'Maar wie zet daar zijn fiets nou neer?' Hij stond in een fietsenrek! Op slot! Maar blijkbaar op een plek waar veel gestolen werd en dat had ik moeten weten…
    Pennie

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s