De nieuwe Henselmans: Sta financieel sterk!

Anderhalve week geleden viel de nieuwe Henselmans bij mij op de deurmat: Sta financieel sterk. Train je koopkracht in 10 eenvoudige stappen. Leuk! Boeken van Marieke zorgen ervoor dat consuminderen en besparen iets leuks wordt waar we zin in hebben, in plaats van dat het een noodgedwongen ingreep is.

De grote waarde van dit boek is dat het doet relativeren. Wat nou crisis, we zijn nog altijd 1,5 keer rijker dan in de jaren ’80, schrijft ze aan het begin. Veel van het crisisgevoel wordt ons aangepraat. IJzersterk vind ik haar advies aan het eind van het boek om je jaarinkomen eens in te vullen op de globalrichlist. Wie een inkomen van  ‘slechts’ € 10.500 invult, hoort nog altijd bij de rijkste 13 % van de wereld.

En dat is de grote waarde van dit boek: crisis en rijkdom zijn heel betrekkelijk en hoe je met geld omgaat is te veranderen, net zoals wat je allemaal met je geld kunt doen. Weg met die paniek! Crisis hoeft niet te betekenen dat je geen koopkracht kent. Koopkracht is vooral wat jij doet met je geld, welke keuzes jij maakt of juist laat. Crisis kan een aanleiding zijn om jezelf te trainen er meer uit halen dan er in zit en je minder afhankelijk te maken van anderen.

Het boek beschrijf 10 stappen die je als lezer kunt doorlopen om de grip te verstevigen.  Vanzelfsprekend staan daar wat bekende zaken tussen die ook in andere boeken van Henselmans staan: zorg dat je weet wat erin komt  en eruit gaat, bespaar op boodschappen door alles zelf te maken, maak slimme keuzes door bijvoorbeeld je hypotheek af te lossen, bespaar op vervoer door zoveel mogelijk te lopen, stop met roken, etcetera. De toegevoegde waarde is dat het een heel actueel boek is met fijne verwijzingen naar websites waar je zaken kunt uitrekenen: van ‘hoe zit het met mijn pensioen’ tot ‘waar heb ik recht op’ en ‘moet ik mijn hypotheek aflossen?’.

De grote kracht van Henselmans is dat ze als geen ander kan motiveren. Dat doet ze onder meer door haar ‘geen paniek’ truc met ons te delen. Besparen en de tering naar de nering zetten gaat nu eenmaal beter als je mentaal sterk bent en niet in de stress schiet. Veel paniek wordt ons aangepraat, we lezen continu over de crisis, horen er over op het journaal en overal mogen ervaringsdeskundigen en economen vertellen hoe erg het wel niet is. Maar is het wel zo erg? Het is te leren om jezelf in de ‘geenpaniek-stand’ te zetten. “We hebben een huis en geen honger. Geen bloed of doden door de economie. Conclusie: niks onherstelbaars, valt reuze mee.” schrijft ze op pagina 127. En gelijk heeft ze. Natuurlijk liggen mensen wakker van de geldzorgen of omdat ze bang zijn ontslagen te worden. Maar helpt dat? Nee. Het helpt meer om op een creatieve manier naar oplossingen te zoeken en die worden volop aangereikt.

Henselmans houdt niet van half werk en daarom raadt ze mensen aan nu alvast te onderzoeken waar de besparingsmogelijkheden liggen. Hoe? Door een maand op een minimum te gaan leven. Veel mensen die nu door de crisis getroffen worden, hebben misschien nooit een arme periode gekend en zijn erg bang voor een kleiner inkomen. Maar vaak blijkt de vrees voor de vrees het ergste te zijn. Onderzoek wat je minimumgrens is en kijk wat dit met je doet. Liever nu vrijwillig dan straks noogdgewongen door de feiten te worden overvallen. Hoe je onderzoekt wat het minimum is voor jou, wordt uitgelegd maar niet voorgekauwd. Het is immers de bedoeling dat je het zelf onderzoekt in de omstandigheden en met de lasten waarmee jij nu leeft.

Een geweldig idee! Ik heb zelf jaren geleden een arme tijd gekend en meer dan een jaar op een minumum geleefd. Niet omdat ik geen baan had maar omdat ik een opleiding wilde volgen en ontslag moest nemen bij mijn toenmalige werkgever en natuurlijk geen recht op een uitkering had. Ik moest de periode te zien overbruggen van geen baan hebben en de opleiding volgen. Dat ging prima, ik leerde dat ik van niets iets kon maken en ook nu jaren later nog, geeft deze periode me een goed gevoel. Ik weet precies wat noodzaak is en wat luxe. Hoewel ik nu veel meer financiële verplichtingen (hypotheek) heb dan toen, weet ik ook dat ik uiteindelijk heel weinig nodig heb.

Er zijn altijd mensen geweest die moesten besparen. Of mensen die van consuminderen een levensstijl maakten vanwege drang naar soberheid/zorg voor het milieu/behoefte aan wereldreis die moet worden bekostigd….Ook zijn er mensen geweest die na de jaren ’80 zijn gaan werken, jaarlijks meer zijn gaan verdienen, van baan naar baan gingen, een huis kochten en – vooruit – na een paar jaar wéér een groter huis zonder eigen geld kochten, om dit uiteindelijk (n)ooit af te betalen met de opbrengst van een woekerpolis. De huidige crisis treft nu ook deze mensen, die er voorheen zeer warm bij zaten, weliswaar meestal met geleend geld maar toch. Voor deze mensen is dit een niet te missen boek waarin duidelijk wordt uitgelegd dat crisis niet hoeft te betekenen dat je machteloos bent. Een sober leven hoeft niet haaks te staan op comfortabel leven. Niet als je de juiste keuzes maakt.

En de andere consuminderaars? Is het boek daar ook een aanrader voor? Ik vind van wel. Deze crisis duurt al lang en we geven allemaal de ander de schuld. Het ligt aan de banken, de hebzucht, de euro…. Met elke besparingsmaatregel die bekend wordt gemaakt schreeuwen we moord en brand. Want wij leveren al zoveel in en nu is het eens de beurt aan de anderen, de rijken, de bankiers, de gepensioneerden….we rekenen ons suf en kijken uit naar het einde van deze moeilijke tijden. Maar hoe ziet de nieuwe tijd er straks uit? De economie zoals we die kenden met groei als norm, is misschien wel achterhaald. We hebben mensen als Henselmans nodig om ons te doen inzien dat dit helemaal niet erg is en dat er perspectieven zijn.

Sta financieel sterk. Train je koopkracht in 10 eenvoudige stappen
Marieke Henselmans / € 12,50
Uitgeverij Genoeg / ISBN 9789490298043

Advertenties

43 gedachtes over “De nieuwe Henselmans: Sta financieel sterk!

  1. Ik ben groot fan van Marieke en heb het boek al een week in huis.Geweldig boek. Voor mij stonden er wel veel bekende zaken in, maar net als jij vind ik ook vooral de positieve, nuchtere kijk op geld die Marieke heeft, erg motiverend.
    Een maand op het minimum gaan zitten zou voor veel mensen misschien ingesleten geldverslindende gewoontes kunnennveranderennen ze daardoor het gevoel geven dat ze meer grip hebben op hun geld.
    Ik vind het een aanrader.

    Groet Wilma

    Like

  2. Ik raak altijd stevig ontnuchterd als ik naar beelden van Syrië kijk. Al die mensen die op de vlucht zijn en niks maar dan ook helemaal niks meer hebben. Dan is ons 'gezeur' over een tientje meer of minder betalen aan de belastingdienst iets van totaal ondergeschikt belang. Wij als rijke, welvarende en verwende Nederlanders hebben het soms hard nodig zo'n relativerende en ontnuchterende kijk op materiële en financiële zaken.

    Like

  3. ik hoop dat ie binnenkort in de bibliotheek te lenen is. Vanwege de herhaling in de verschillende boeken koop ik namelijk weinig consuminder-boeken, maar ik vind het wel altijd leuk om te lezen 🙂

    Like

  4. Ik trap wel steeds in de val van het “willen hebben” van het boek.
    Ik heb Marieke's boeken allemaal, en zelfs nog een bespaarkalender van een paar jaar terug.
    De herhaling waar je het over hebt klopt, maar toch pak ik steeds terug (ook naar de oude boeken) om nog eens te lezen.
    Tip: als je ze toch wil hebben: soms zijn ze voor een klein bedrag tweedehands te koop bij B.ol

    Groet Wilma

    Like

  5. ik heb als proef een paar maanden op 25 euro per week gezeten voor mijn boodschappen (voor mijzelf en kat, plus aanvullen van de keldervoorraad) en wat blijkt: ik had regelmatig nog geld over! als je alle 'liflafjes' en snoeperij eruit gooit, niet elke dag vlees eet en zoals de italianen met slechts een paar goede ingredienten kookt, dan hoeft het allemaal niet duur te zijn. Denk ook aan alternatieven voor bepaalde ingredienten die je niet zo vaak gebruikt: opgebakken broodkruim met kruiden over de pasta ipv parmezaanse kaas. Ook restjes opmaken is belangrijk (niet alleen voor je portemonnee, maar ook voor het milieu): maak bijv. op dag 1 een tomatensaus die je op dag 2 aanlengt met water tot een heerlijke soep of gebruikt in een hartige taart… het is handig omgaan met wat je hebt. Ik (normaliter nogal zorgelijk type) hoef me niet meer zo druk te maken omdat ik weet dat ik het op een minimum best een hele tijd kan overleven 🙂
    Overigens: als ik bovenstaande vertel in mijn familie en vriendenkring, dan kijken ze allemaal alsof ze het in keulen horen donderen….. veel mensen denken dat ze armoedzaaiers zijn als ze een (in het begin) krap boodschappenbudget hanteren 🙂

    Like

  6. Hoi Saskia.
    Die ervaring heb ik ook. Veel mensen vinden consuminderen een “rare” hobby, zelfs als ze zelf niet veel te besteden hebben. Soms wordt liever de schijn opgehouden dan gewoon de tering naar de nering te zetten.
    Fijn dat er blogs als deze zijn, waar mensen als ik hun ei kwijt kunnen 😀

    Groet Wilma

    Like

  7. Ik vind A.van Gaal juist stukken minder. Zij leert niemand om met minder te leven, zij is juist van het “meer werken”om meer inkomen te genereren. Dat is een heel andere benadering.
    Als je ontslagen wordt of niet meer kunt werken (om welke reden dan ook) heb je niets aan haar “tips”.

    Groet Wilma

    Like

  8. De opmerkingen van Tabitha en Wilma brengen me bij het volgende punt; hoe gaat Marieke in haar boek om met de problemen van mensen die vanwege ziekte of invaliditeit weinig of niet meer kunnen consuminderen? Ik zie dit nu bij mijn bejaarde ouders: ze worden steeds meer afhankelijk van hulp van anderen bij vervoer naar de kerk, voor het halen van boodschappen. En allerlei eigen bijdragen die oplopen. Plus zowel een lichamelijk uitputtende ziekte (vader) als een mentale achteruitgang (Alzheimer moeder). Gaat Marieke ook op dit soort kwesties in of gaat het boek slechts uit van mensen die gezond van lijf en leden zijn en opgewekt hieperdepiep hun problemen aan kunnen pakken?

    Like

  9. Zes jaar geleden wilde ik eens proberen of ik nog zou kunnenleven van een bijstandsuitkering. Een maand leek me te kort, dan kan je makkelijk de problemen voor je uitschuiven. Een jaar kon ik niet overzien. Ik heb gekozen voor een half jaar. Achteraf een goede keuze want wat waren die eerste drie maanden een hel. Daarna begon het te wennen en na dat half jaar heb ik er nog een half jaar aan vast geplakt. En nog een, en nog een. Na een paar jaar vond ik het een beetje een ongezonde situatie worden en besloot door te gaan tot ik een mooi bedrag op mijn spaarrekening had staan, daarna zou ik voortaan alles uitgeven. Dat heb ik niet lang vol gehouden en ben weer naar het minimale budget terug gekeerd. Ik moet er niet aan denken echt van een bijstandsuitkering te moeten leven, dat lijkt mij zeer stressvol. Voor mij is het makkelijk omdat ik weet dat er in geval van nood meer dan voldoende op mijn spaarrekening staat. Dat heb je natuurlijk niet als je echt op het minimum zit. De afgelopen zes jaar heb ik wel eens rood gestaan, maar ik heb nog nooit geld van mijn spaarrekening hoeven halen. Een beetje rustiger in de maanden er op volgend trok het altijd wel weer glad.

    Like

  10. Leuke recensie. Vind haar boeken altijd wel een beetje het zelfde, maar zal m wel lenen in de bieb.

    Mensen zijn inderdaad zo bang om iets in te leveren. Ik vind het ook nogal zuur dat dat komt door externe, o.a. Haagse en Brusselse factoren, maar zo erg is het niet als je met minder moet doen. Het is eigenlijk erg bevrijdend. Ik hoef voor de buitenwereld geen dure nieuwe auto (buren konden het niet hebben dat wij een nieuwere auto, hoorde ik van andere buren. geen idee of het waar was, kan ook als grapje geweest zijn natuurlijk, maar daarna kochten ze een nieuwe. Alleen die van ons was al 10 jaar oud, maar had alleen een fonkelnieuw kenteken, omdat we m hadden geimporteerd. lol… Schone schijn…

    Like

  11. Een kleine twee jaar geleden was ik heel bang dat mijn man zijn baan kwijt zou raken. Toen ben ik gaan onderzoeken wat er in het ergste (financieel ergste) kon gebeuren. Gewoon de feiten onder ogen zien. Wat als we in de bijstand terecht zouden komen? (We mogen in Nederland best blij zijn dat we nog een financieel vangnet hebben!) We hebben flink bezuinigd en zijn nu zover dat we weten dat we het ook op bijstandsniveau zouden redden. Het zou zeker niet makkelijk zijn maar het idee dat we het zouden redden geeft heel veel rust. Intussen heeft mijn man nog steeds zijn baan en hebben we een leuke buffer kunnen opbouwen. Ik kan het iedereen die in de rats zit over geld dus van harte aanbevelen om eens de feiten onder ogen te zien, wat als…..

    Like

  12. Ik vind Marieke heel zoetzappig. Ook in het tv-programma waar ze toen was. Van Gaal weet van aanpakken en die insteek mis ik bij Marieke. Een ui oppakken die langs de kant van de weg ligt, daar kom je niet ver mee. Verder zijn alle tips die ze in haar boeken geeft al honderden keren verteld. Ze melkt het consuminderen in elk boek verder uit en als je al de boeken van Marieke naast elkaar legt, zie je maar weinig verschillen. Zonde van het geld.

    Like

  13. Ze gaat niet specifiek op die situaties in. Maar ook als je ziek bent, kun je consuminderen, zo heb ik dat zelf ervaren. Het boek gaat uit van zelf onderzoeken wat je minimum kan zijn en dat kon ik ook toen ik ziek was, sterker nog ik moest wel.
    De situatie die jij beschrijft is anders en vraagt meer om actie van buitenaf. Maar ook dan kan er soms veel. Mijn opa kocht dingen omdat mijn oma zaliger dat altijd zo kocht en gooide aan het einde van de week alle vleeswaren weg omdat hij een slechte reuk had en bang was dat het was bedorven. Het was een kleine moeite om het uit te leggen dat hij dan beter per keer 1 soort vleesbeleg kon kopen en die helemaal opeten…had hij nooit aan gedacht….
    Veel bespaarmogelijkheden lukken door dingen die je altijd deed, te veranderen.
    Ik denk dat dit boek vooral goed is voor mensen die idd hieperdepiep hun problemen kunnen aanpakken. Voor mensen die gewend zijn creditcardbetalingen te doen omdat er volgende maand toch weer geld wordt gestort en die nooit hebben geleerd dat minder niet het einde van de wereld hoeft te betekenen.

    Like

  14. Ik vul dan nog maar even aan: ik heb een schoonmoeder van 95 die vanwege haar autisme niet kan consuminderen. Verandering is voor haar bedreigend. En zeker op oudere leeftijd. Ze woont nog zelfstandig in een eensgezinswoning, doodeng met die trappen. en duur: tuinman en huishoudelijke hulp nodig. Ze wil niet verhuizen.
    Wij hebben twintig jaar geleden meegemaakt dat wij zelf op een minimum leefden en door de familie gevraagd werden maandelijks 50 gulden aan haar te schenken. Toen ik protesteerde werd gezegd dat zij het niet met minder kon doen, en dat ik altijd in de avonduren er nog wel een schoonmaakbaantje bij kon nemen. De verstandhouding is nooit meer helemaal goed gekomen. Wij hebben niet betaald,
    Schoonma leefde overvloedig zoals ze gewend was toen haar man nog leefde en nog verdiende, en natuurlijk kom je dan altijd geld tekort als je van een AOW en een kleine lijfrente leeft.
    Natuurlijk speelde er ook het probleem dat de overige familie het autisme niet onder ogen wilde en kon zien en er in meeging…

    Like

  15. Ik denk wel dat hier een probleem gaat komen voor veel mensen, ik zou ook prima kunnen rondkomen van de bijstand, alleen.. ik krijg geen bijstand door mijn eigen huis. Ik ken veel mensen die al een probleem hebben als ze in de ww komen, maar straks houdt die ww op en als je partner verdient of je hebt eigen vermogen dan krijg je niks meer. Ik voorzie dat dan wel veel meer mensen in de problemen gaan komen. Verder is het natuurlijk een prima tip:) Julia

    Like

  16. Dit soort situaties zijn uitzonderlijk en daarvoor kunnen er geen boeken geschreven worden. Maar ook hier geldt: je schrijft dat ze niet kon consuminderen maar het komt op mij over als niet willen (ze leefde overvloedig zoals je zelf aangeeft).
    Er zullen altijd uitzonderingssituaties zijn. Het merendeel van de mensen merkt pas als dat het crisis is als het te laat is: geen buffer en wel wel ziek of werkloos.
    De welvaart zoals we die hebben gekend komt niet meer terug. Voor heel veel mensen zijn er nog enorme slagen te maken. Ik zie het ook in mijn eigen omgeving, mensen waar t water aan de lippen staat maar die wel 2 auto's hebben terwijl het werk of fiets- en loopafstand is.

    Like

  17. Je krijgt wel bijstand met een eigen huis, mits je de kosten kan opbrengen van die uitkering. Bij verkoop betaal de uitkering (BRUTO!) terug. Deze regeling moedigt niet aan tot aflossen van de hypotheek. Een tijdje terug las ik dat je boven de 55 jaar niet meereerst je spaargeld en/of je huis hoeft op te eten als je een bijstandsuitkering aanvraagt. Nog steeds moet je wel in staat zijn de kosten van het huis te betalen van je uitkering.

    Like

  18. Leuk! Ook al is het veel van hetzelfde ik blijf dit soort boeken leuk vinden. Waarschijnlijk omdat ik in mijn omgeving zo weinig aansluiting kan vinden, dat is ook de reden waarom ik zo graag dit soort blogs lees.

    Waarschijnlijk zijn wij ook niet de echte doelgroep voor dit boek, maar zijn de startende consuminderaars de echte doelgroep. Persoonlijk zou ik niet minder dan nu kunnen uitgeven, als je mij een jaar geleden zou vertellen dat ik zou kunnen leven van €10,- per week had ik je niet gelooft! Maar voorlopig lukt het. Maar ik mis de zekerheid van geld opzij kunnen zetten, het gaf een neurotische vrek zoals ik altijd een gevoel van veiligheid om te kunnen sparen.

    Helaas is het nu even niet anders, maar ik heb goede hoop dat het (snel) beter wordt!

    Like

  19. Het is absoluut zo dat Marieke ook aangeeft dat je in een afhankelijke positie niet bang moet zijn hulp te accepteren. “Als je maar durft te vragen komt het vaak vanzelf van alle kanten naar je toe”. Ik vind haar niet zoetsappig, integendeel. Je krijgt juist als verwende consument een schop onder je kont. Niet gaan zitten jammeren hoe slecht we het allemaal hebben, maar tevreden en creatief zijn.
    Mensen die hulp nodig hebben worden door haar juist “zacht”behandeld. Dat zie ik bij Van Gaal niet terug.

    Groet Wilma

    Like

  20. Is dat zo? Ik dacht dat je als echtpaar als je in de bijstand komt een bedrag mocht houden van zo'n € 11.500,– (waarbij de auto ook als kapitaal wordt gezien). Is het echt waar dat dat boven de 55 jaar niet meer geldt?

    Groet Wilma

    Like

  21. P.s. individuele situaties i.v.m. geestelijke gezondheid of anderszins zijn natuurlijk niet in een algemeen boek te vatten. Ook een dakloze heeft niks aan dit boek, maar dat vind ik nu niet echt het criterium.
    Voor de gemiddelde consument die door werkloosheid of iets anders zijn/haar inkomen in gevaar ziet komen is het een uitstekend boek, vol informatie en motivatie. Niet gaan zitten sippen, maar anders naar je omstandigheden kijken.

    Groet Wilma

    Like

  22. En toch denk ik dat de echte problematische situaties niet zelden gepaard gaan met problemen als verslaving of psychische/ psychiatrische problemen. Vroeger woonden deze mensen beschermd. Of in de vertrouwde omgeving van familie-kerk-dorp. Nu moeten mensen met een psychische beperking in een woonwijk wonen en zoveel mogelijk zichzelf redden, met vallen en opstaan. Ook hun uitkering staat nu onder druk.
    Niet alleen heb ik een autistische schoonmoeder, ook een autistische schoonzus (de aandoening is vaak erfelijk). Die woont alleen en zelfstandig, op een koopwoning (een driekamerflat, en ze begrijpt niets van hypotheken!). Gaat op vakantie, heeft een mobiel, is gewend geld uit te geven als ze dat wil. Zij zal ook niet kunnen wennen aan minder geld, vanwege haar handicap en het feit dat er de afgelopen decennia altijd gehamerd is op haar zelfstandigheid.

    De mensen die 'gewoon' gewend zijn aan teveel creditcards en teveel auto's – prima dat Henselmans daar weer een boek voor schrijft. Net als anderen krijg ik wel de indruk dat het boek wel veel van haar vorige boeken bevat.

    Maar ik denk dat de echte moeilijke problemen meer zitten bij verslaafden, chronisch zieken en psychiatrische patiënten.(Nee, niet alle natuurlijk!). En daar zijn er in deze 'vloeibare tijden' (boek van Z. Bouman, socioloog) steeds meer van.

    Like

  23. Er zijn verschillendevregelingen als je na WW in de bijstand komt. Als je nu al boven de 50 bent is er een overgangsregeling zonder vermogenstoets maar wel inkomen partner. Boven de 60 geldt de komende jaren nog : geen vermogenstoets en inkomen partner telt niet mee. Er zijn nog wt andere voorwaarden. Maar zoek maar eens op bijstand na WW.

    Like

  24. Goed stuk. We hebben als samenleving zwaar op de pof geleefd ( want de overheid dat zijn wij) en zullen nu moeten wennen aan een andere manier van met geld omgaan. Dat geldt voor de overheid en voor de individuele huishoudens.

    Like

  25. Dankje, dat zal ik doen. Ontslag dreigt nu, mijn man is 57. Hij heeft recht op 3 jaar WW, dus hij zou 60 zijn als de WW stopt.(als hij dan niet al iets anders heeft gevonden natuurlijk)

    Groet Wilma

    Like

  26. misschien ook een goed boek om wat optimistiche tezijn als je altijd van het minium moet leven.
    maar ik moet eerlijk bekennen. ik doe dit nu al heel lang.. al 15 jaar bijstand en soms.. baal ik er echt van.
    Ik verlang wel eens naar meer..

    Like

  27. Toen onze zoons klein waren zaten wij in een arme periode. Het was extra moeilijk omdat onze zoons koemelkallergie hadden en zeer veel ziek waren. Naast die allergie verdroegen ze nog veel meer soorten voeding niet, oudste zoon raakte ondervoed (verdroeg ook geen supplementen), jongste ontwikkelde er ook nog astma, eczeem en hyperactiviteit bij.
    Die voortdurende zorgen om hun gezondheid en om geld om hun eten te kunnen kopen heb ik denk ik nooit echt achter me gelaten. We kregen overigens destijds geen vergoeding voor de dure flessenvoeding want dat was toen even uit het ziekenfonds gehaald.

    Achteraf gezien was het een leerzame periode. We hebben het gered en zijn niet in de schulden gekomen. Zoons knapten op toen ze kleuters waren, manlief maakte promotie en er kwam een hoger gezinsinkomen.
    Toch zijn we nooit echt naar dat inkomen gaan leven en hebben we veel gespaard. Er wordt soms gek gekeken als ik zeg dat we nog steeds in hetzelfde huis wonen als 20 jaar geleden (wat is daar gek aan?, tis een leuk huis met grote tuin). We doen niet aan uiterlijk vertoon en het boeit ons ook niet.
    Ik ben benieuwd naar dat boek van Marieke Henselmans en ga het lenen als het in de bieb ligt. Fijn om een positievere toon te lezen dan alle zorgwekkende berichtgeving.
    Ik vond het programma van Marieke Henselmans met puntje, puntje van der Vorst veel beter dan het programma dat nu op tv is over mensen met geldproblemen.
    Er werd veel beter ingegaan op het uitgavenpatroon van de mensen en praktische tips gegeven. Het advies van Annemarie van Gaal is steeds weer dat mensen moeten aanpakken en gaan werken. Is geen slecht advies, maar niet altijd uitvoerbaar. En als je meer verdient en niet bij je uitgaven nadenkt kom je altijd tekort.
    Jaren geleden werkte ik bij een bank en ik las over iemand die zwaar in de schulden zat en een heel hoog inkomen had. Ik begreep daar niets van, de bankdirecteur wel. Dure vakanties, dure auto's, duur huis, dure kleding, sommige mensen willen gewoon alles.

    Like

  28. Ik heb ook een paar jaar gespaard en ben toen gestopt met werken om mijn studie af te kunnen maken. Toen moest ik rondkomen met 50 euro per maand (nadat alle vaste lasten eraf waren); dat heb ik nog een tijdje bijgehouden op 'leven en genieten met een klein budget'. Ik vond het erg leuk om te doen, en heb ook allemaal goedkope recepten uitgeprobeerd (chocoladetaart op basis van aardappelpuree – heerlijk!), wist allemaal gratis evenementen te vinden (nu was mijn stad daar ook heel geschikt voor), wist de voordeeltjes en kwijtscheldingen te vinden (de 180 m2 moestuin kostte dan maar 10 euro per jaar). Er was wel meer geld op de spaarrekening, maar dan zou ik eerder een baan moeten zoeken, en ik wilde zo graag eens een heel jaar alleen maar hoeven studeren. De studie is afgemaakt, aan het einde leerde ik mijn huidige man kennen.

    Eerlijk gezegd: ik zou graag weer eens een jaar alleen maar studeren! Maar met een hypotheek, 2 auto's en 2 kinderen gaat dat niet meer zo gemakkelijk. We zijn druk bezig de autolening af te lossen (eerst sparen, want dat mag alleen maar in één keer een totale aflossing zijn). Zolang we een huis en eten hebben voelen we ons rijk. Ik vind de rest soms ook een 'last'.

    Siebrie

    Like

  29. En als je meer gaat verdienen en door de hogere belastingdruk het geld weer weg moet brengen naar de fiscus, schiet je ook nog niet veel op. Dat vind ik zo krom van de plannen van deze regering: boven een inkomen van 20.000 ga je er op achteruit. Dat moedigt niet aan om meer te gaan werken of meer te gaan verdienen, dus met het advies van Annemarie van Gaal roei je dan idd achteruit.

    Ik vind trouwens in het programma 'Een dubbeltje op zijn kant' een heleboel zaken toch onderbelicht blijven. Mensen staan na afloop van het programma soms een honderd euro in het groen. Maar hebben opgroeiende kinderen die alleen maar duurder gaan worden (kinderen gaan vanaf een bepaalde leeftijd echt eten als bouwvakkers, en groeien dan wel een kleding- en schoenenmaat per kwartaal). De mensen hebben dan -hiep-hiep-hoera- een baantje via het uitzendburo gekregen. Maar mensen die ervaring hebben met uitzendwerk weten ook wel dat het vaak tijdelijk werk is, slecht betaald met hoge belastingdruk (37%), en last but not least, je moet vaak achter de uitbetaling aan blijven bellen, er worden nogal eens fouten gemaakt met de uitbetaling. Dus of die mensen hier nu echt mee uit de brand zijn?

    Begrijp me goed, ik vind het prima als er een positieve toonzetting rond dit soort boeken en tv programma's heerst, maar ik wil wel een tegengeluid laten horen tegen te veel hiep-hiep-hoera geroep. Echte schuldhulpverleners weten dat deze problemen vaak veel ingewikkelder zijn dan een boek of een tv programma laat zien.

    Like

  30. Goed dat je de opmerking 'nee niet alle natuurlijk' nog even tussen haakjes erbij zette. 😉 Scheelt mij weer uitleggen dat niet alle pysy. patiënten hetzelfde zijn en tegen dezelfde problemen aanlopen.

    Like

  31. Adembenemend mooie en goede column Spaarcentje! Ik sta volledig achter de inhoud. Voel me rijk, ook al hoor ik tot de laagste inkomensgroep. Goed budgetteren en het doen met wat je hebt, tevreden zijn, meer heb je niet nodig.

    Like

  32. Ook voor de “gevallen” uit Dubbeltje op zijn kant, geldt: de tering naar de nering gaan zetten. Ook als ze opgroeiende kinderen hebben. Volgens mij is het juist de bedoeling van dit programma dat die mensen leren inzien hoe hun financieëel gedrag is en hoe ze dat moeten ombuigen: Weten wat erin komt en wat er uit gaat…en tijdig bijsturen.

    Like

  33. Vandaag staat er een 2 pagina lang artikel over haar boek in de NRC. Levendig geschreven zodat het aanstekelijk werkt. Voor mij staat er niets nieuws in het artikel, maar nogmaals, de schrijfstijl van de journaliste is aanstekelijk. En natuurlijk de enorme grote foto op de rechterpagina van 1 appel in 5 partjes gesneden op een bordje, kennelijk verkoopt de super dat soort flauwekul. De foto drukt natuurlijk uit dat dit je reinste geldverkwisterij is en dat je voor het bedrag dat je voor die 5 partjes betaalt een hele zak appels kunt kopen.

    De tip uit het NRC artikel om het eens met het weekbudget zoals in de schuldsanering wordt aangehouden, te doen, vind ik ook aanstekelijk. Al weet ik niet of ik man en dochter zover krijg…Man komt uit een welgestelder gezin dan ik en wil altijd graag alles vervangen en nieuwe kleren kopen. Wie zei er dat vrouwen dat juist altijd willen? Bij ons niet!

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s