Waar bleef die poen?

Gastblogger Pennie Wijs kon zich laatst niet inhouden en stelde naar aanleiding van dit artikel in het reactieveld een indringende vraag: 

“Het blijft toch een beetje mysterieus. Voor je inkomensdaling maakten jullie alles op. Toen daalde je inkomen onverwacht drastisch en toch kun je nu bufferen, (extra) hypotheek aflossen, met vakantie gaan, biologisch eten, huisdieren houden en er zelfs nog eentje bij nemen. Nu rijst bij mij (en vast óók bij andere lezers) de vraag: waaraan ging jullie geld vroeger dan op? Toch niet aan een terrasje hier en een etentje daar?

Een nogal onbescheiden, want gewoon ordinair nieuwsgierige vraag, maar ik durf hem (aarzelend) te stellen omdat het hier toch over dit soort zaken gaat. Spaarcentje zou je een stukje kunnen schrijven over jullie vroegere leven? Waren jullie extreme bourgondiërs die sterrenrestaurants frequenteerden. Volgde je de mode op de voet? Maakte je vaak verre, dure reizen? Kortom: waar is die poen gebleven?”

Een leuke vraag en daarom beantwoord ik hem graag! Er is weinig vreemds aan hoor Pennie, al verbaas ik me zelf ook wel dat het nu zo goed gaat. We smeten met geld en leefden er goed van. Het ging niet op aan spullen maar vooral aan ervaringen, weekendjes weg, vakantie, uit eten, zomaar even naar een vriendin in Barcelona. Ook volgde ik drie jaar lang een dure opleiding van € 3000 per jaar. De essentie was: zelden vooraf bedenken hoeveel geld er kan worden uitgegeven maar achteraf op de blaren zitten. En omdat we allebei echt goed verdienden, kon het ook allemaal. Maar we spaarden nooit, hadden hooguit een paar 100 euro op de bank. Toen we duurder gingen wonen, namen we ons voor om zuiniger te leven. Dat lukte met veel moeite, want onze leefstijl werd niet voldoende aangepast. En toen ik ziek werd hadden we dus meteen een probleem. Het is dus heel simpel: veel uitgeven en niets vooraf bedenken, niet met budgetten werken. Dat het nu zo goed gaat is best gênant, zeker als ik bedenk hoeveel geld we toen hadden en het niet eens doorhadden…..

En daarmee was de kous af, dacht ik. Mooi antwoord en helemaal duidelijk. Maar de vraag bleef rondzingen in mijn hoofd. En toen leverde Pennie haar stukje in voor deze week. En wat schrijft ze? Bufferen is haar levenshouding van jongs af aan. Al als kleuter bewaarde ze van de twee toffees die ze kreeg, er altijd één voor later. Tja, zullen we eens raden wat ik met mijn snoep deed? Meteen in mijn mond en als mijn zus niet uitkeek eindigden haar toffees ook in mijn mond!

Geen wonder dat ik enorm veel overhield toen ik eenmaal van bufferen met hangen en wurgen wel mijn levenshouding maakte. Bij mij was de ruimte die er over kon blijven echt vele malen groter dan bij ‘geboren zuinigerds’. Dat is niet raadselachtig, dat is een inhaalrace met veel winst! Nu is het zo dat 1 op de 3 Nederlanders geen buffer heeft, zoals Pennie gisteren schreef. Zoals ik leefde, zal voor veel mensen herkenbaar zijn. Er is dus heel veel winst te halen voor heel veel mensen, ook als ze gedwongen achteruit gaan in inkomen.

De rust die we nu ervaren is het verschil tussen doordacht en ondoordacht uitgeven. Ook heb ik geleerd dat behoeften niet alleen kunnen worden uitgesteld (niet meteen alle toffees in je mond proppen) maar ook kunnen veranderen. Dus eet ik nu al jaren suikervrij en heb ik een buffer op de bank. Het feit dat ik mateloos kan zijn helpt me enorm. Ik kan heel goed veel drinken, roken, snoepen en geld uitgeven. Maar ik ben ook een ster in alcoholvrij leven, nietroken, suikervrij eten en zuinig leven. Mijn enorme enthousiasme voor alles in het leven werkt twee kanten op.

Dus, waar bleef die poen? Die werd als het ware in de sloot gegooid. Wel genoten we enorm. Nu sparen we de poen op en kiezen bewust onze uitgeefmomenten. Maar we genieten niet minder. Zelden heb ik het gevoel gehad dat ik iets heb moeten inleveren. Ik heb er juist veel bijgekregen!

Ben jij een geboren zuinigerd of propte jij ook twee toffees tegelijk in je mond?

Advertenties

21 gedachtes over “Waar bleef die poen?

  1. Als tiener kon ik nog wel wat geld uitgeven.
    Maar toen ik voor het eerst samenwoonde bleek mijn ex-vriend enorme schulden te hebben (€ 40.000,-). Juist toen kwam mijn inzicht en spaarzaamheid naar boven. Ik was net 18, maar ben erop gedoken en we hebben het in 7 jaar afgelost. En al die tijd van heel weinig geleefd. Ondanks dat ik veel controle had over de situatie is het erg zwaar geweest, ik vond het vreselijk om die schulden te hebben.
    (mede) daarom zou ik nooit schulden aangaan, het zit niet in mijn natuur. Blijkbaar ben ik toch een bufferaar, met al mijn potjes 😉

    Like

  2. ik ben een echte bufferaar, ik heb ondanks mijn minimum inkomen, volgens de nu geldende norm zit ik net boven de armoedegrens, maar er staat een flinke buffer op mijn spaarrekening, toch spaar ik nog steeds voor grote uitgaves, want die buffer is er voor slechtere tijden, ook koop ik alleen duurdere spullen als ze in de aanbieding zijn, want ik wil wel kwaliteit maar er niet de volle mep voor betalen.maar door te letten op aanbiedingen en er eerst voor te sparen kan ik mooie spullen kopen zonder aan mijn spaargeld te komen, het duurt soms wat langer voor ik iets kan kopen op deze manier. maar dan waardeer je je spullen des te meer , Ans

    Like

  3. leuk onderwerp! ik wil er later/vanavond wel wat over schrijven, want ik zit meer in de situatie van de 'oude spaarcentje'. we sparen wel en lossen af op de hypotheek, maar dat zou makkelijk veel meer moeten kunnen….
    later meer.
    klein hoofdje

    Like

  4. Het antwoord op je vraag kan ook “beiden”zijn. Ik spaarde mijn snoep en heb altijd een buffer gehad. Maar gaf in de vette jaren gemakkelijk geld uit aan boeken,weekendjes weg,lekker eten.Ik was me daar goed van bewust en genoot er van. Daardoor had ik speelruimte toen het inkomen halveerde en ook die buffer om de kosten van de alternatieve gezondheidszorg te kunnen betalen.

    Like

  5. Alle toffees uit de wijde omgeving verdwenen in mijn mond 🙂 maar nu we heel bewust met onze centjes omgaan, en daardoor eindelijk onze schuld kunnen gaan aflossen en een klein beetje sparen, geeft zoveel meer rust en plezier in het leven, dat hadden we nooit verwacht!

    Like

  6. oo, ik ben absoluut mateloos, altijd al geweest…. zet geen zak snoepjes naast me of het is binnen een avond op! 🙂 Ik kan echter gelukkig ook mateloos besparen …. van kleins af aan geleerd in een arm gezin.
    Ik kan nu regelmatig gewoon voor de lol kijken hoe weinig ik per week aan boodschappen toe kan, op de markt vragen wat ze onder de kraam hebben liggen voor een zacht prijsje. Maar ook makkelijke keuzes maken: meer etenswaar ipv 'vreetwaar'… voedingsmiddelen met nadruk op voeding ipv op lekkers… minder vlees, minder snoep, maar ook minder boeken, geen tijdschriften meer, minder troep in huis. Soms denk ik ook: had ik maar eerder afgelost (in mijn vorige huis), maar als ik nu kijk wat ik heb afgelost in 2,25 jaar tijd en heb uitgegeven aan verbetering van mijn huis, dan heb ik niks te klagen!

    Like

  7. Wat een heerlijk onderwerp !!!!!! Ik voelde me vaak zo schuldig als ik al die gemotiveerde , soms strenge, blogs lees ; in de zin van : JE MAAKT DIE KEUS , DUS GA JE ERVOOR EN JE BLIJFT ALTIJD OP HET JUISTE PAD ! Hoe makkelijk .
    Maar zo voelt het helemaal niet ; overal loert het gevaar van “uitgeven”. Terwijl ik echt door de nood gedwongen al jaren zuiniger leeg . heb nu een maandinkomen van laag-modaal met 2 kinderen , dus net geen recht op toeslagen , Ex buiten beeld op alle levensgebieden. ik ben als sterrenbeeld “leeuw”, ik doe alles intens , leven , uitgeven en nu bezuinigen . Het zit niet van nature in mijn aard . Ik kom uit een groot gezin met armoede . alle kinderen zijn zo verschillend in omgaan met “de laatste toffee” . Ik voel me vaak een loser als ik toch weer in de fout ga , maar ik lees hier toch ook weer dat jullie het ook niet komt aangewaaid . Spaarcentje : ik vind het erg fijn en goed dat je beschrijft hoe het eerst was; het is dus mogelijk om het roer om te gooien . MINDSETTING , ik kan er weer tegen vandaag. gr Maria

    Like

  8. Ik heb beide kanten heel erg in me. Ik kan genadeloos (vr)eten, maar ook een aantal dagen per week heel gezond leven en weinig extra caloriën binnen krijgen. Zo ook met geld. Ik kan genieten van een etentje van 100 Euro (!!), maar geniet nog meer van het aflossen en sparen. Dus het etentje doe ik heel erg zelden en het sparen heel erg vaak.

    Like

  9. Toen we in de buurt als kinderen zakgeld kregen was ik degene die de gulden in de spaarpot stopte, je kon ook een tijdschrift halen van New Kids On The Block, daarvoor rende mijn buurmeisje naar de winkel. Aangezien ik zo'n blad binnen een half uur uit heb kreeg ik haar blad de dag erna in te zien als zij heb gelezen had. Zo had ik op mijn tiende al het beste van beide werelden.
    Zo werkt t nog steeds bij mij. Ik kan heerlijk genieten en uitgeven terwijl er aan het begin van de maand ook flink gespaard wordt.

    Like

  10. Op zich ben ik altijd een redelijke bufferaar geweest, maar ik heb ook wel een tijd gehad waarin ik op zich goed spaarde, maar tig keer meer had kunnen sparen, omdat ik toen ook goed uitgaf. Dat vind ik soms nog wel eens jammer, hoewel het er wel voor heeft gezorgd dat ik b.v. nu nog steeds met bepaalde dingen kan doen (want het was dan wel goede kwaliteit), of dat ik nu weer dingen te verkopen heb die een mooie waarde hebben. Dus ja, er zitten altijd meerdere kanten aan. Echt in de sloot gegooid heb ik het nooit, tenminste, niet in enorme aantallen, maar had ik achteraf sommige dingen slimmer aan kunnen pakken? Vast wel!

    Like

  11. ik ben altijd wel zuinig geweest en altijd gespaard. Daarna in ons huis geïnvesteerd en gekozen voor een deeltijdbaan en veel bij de kinderen willen zijn.

    Like

  12. Ik spaarde (en werkte) tijdens mijn studie al heel veel. Aan de andere kant ben ik een luxe paardje, ging op wintersport in Lech, zeilen in de zomer, oud & nieuw in Parijs, mooie kleren, dure smaak voor in huis. Ik ben heel blij dat ik die dingen allemaal gedaan heb, het was geweldig en nu hoef ik dat niet meer zo nodig. Ben ook nooit jaloers, want heb dat al eens gedaan. Sinds mijn scheiding heb ik een aardige buffer opgebouwd van een klein salaris, en ik probeer nog steeds mooie kleren en spullen te krijgen, maar dan voor weinig.
    Wat wel bijzonder is, nu zonder inkomen, ben ik blij met elk tientje, maar ik blijf 10.000 euro weinig vinden, wanneer passen je hersens zich aan een ander inkomen aan? Julia

    Like

  13. Ik heb altijd uitgegeven voordat bij mij de knop omging. Nu heb ik er een grote hobby bij en dat is letten op wat ik uitgeef. Nog steeds kan ik zomaar ineens geld uitgeven, maar weet gewoon dat er op de spaarrekening meer dan voldoende staat om dit op te vangen. De eerste maanden van het nieuwe jaar ben ik altijd bezig met het vullen van de potjes van dat jaar. Daarna gaan de teugels echt wel losser.

    Like

  14. Mmmm, goeie vraag..
    Ik was vroeger geloof ik geen van beide. Als ik terugdenk aan onze eerste huwelijksjaren en de tijd daarvoor was ik meer een soort van geld-bewusteloos..
    Ik (en wij) deden maar wat.
    Als we toen bewuster van ons inkomen hadden gespaard hadden we later makkelijker gezeten financieel.
    Eigenlijk is mijn echte bewustzijn op dat gebied pas begonnen toen bleek dat onze oudste naar de universiteit kon. Ik ben toen heel bewust gaan sparen (en meer werken) om de studie te kunnen betalen. Kind nummer twee kon ook goed leren, dus de kosten kwamen nog een keer.
    Nu heb ik het inmiddels tot een soort hobby gemaakt en kan er echt van genieten als ik de spaarrekening groter zie worden.
    Helaas geniet ik wat minder van de lage rente, maar ja dat is niet anders 😉

    Groet Wilma

    Like

  15. Ik denk dat dat pas is als je de dingen waar je het tegen af zet verandert. Ik vind €10.000 ook niet bar veel als buffer, maar zet het dan af tegen een hoge hypotheek, tegen een verbouwing of tegen een paar stevige tegenvallers. Terwijl als je het afzet tegen een paar jaar eten/het voordelig opvangen van tegenvallers of weet ik veel wat, dan is het misschien weer anders.

    Niet dat €10.000 niet veel geld is, dat is het wel, en het kost ook even om het bij elkaar te krijgen, maar ik betrap me er ook wel eens op dat ik dan denk: het blijft een soort druppel op de gloeiende plaat. Maar als ik zou denken dat ik in het hele jaar €10.000 heb om uit te geven BUITEN de hypotheek/verbouwing, dan is het een kapitaal.

    Like

  16. Ja, alles draait om perspectief. Ik had het laatst met iemand over “die oude bungalows aan de rand v/h dorp” Hij begreep me niet, na wat uitleg zei hij “oh je bedoelt die grote vrijstaande huizen” Vond ik heel grappig, dat mensen zo verschillend naar iets kijken. Julia

    Like

  17. Hallo Spaarcentje wij leefden ook zo als jullie
    Zelfs nieuwe auto gekocht met lening .
    De lening wel afbetaald toen maar later weer lening genomen.
    Ik dacht toen in die tijd omdat de bank het goedkeurde dat dit normaal was.
    En toen we er achter kwamen dat het zo niet goed ging ook nog
    heel lang de kop in het zand gestoken.
    Hoe kun je het je kinderen leren als je die regels zelf niet van je ouders
    mee gekregen hebt.
    Gelukkig hebben we 1 kind die het super doet daar ben ik dus ook
    apetrots op.
    Als je mij vraagt heb je spijt dan zeg ik Nee omdat we nooit anders wisten.
    Maar heel blij dat we nu er bewust mee bezig zijn.
    Zodat onze 2 kinderen er niet voor op hoeven draaien.

    Like

  18. Ik heb zelf een kleinere buffer. Wel al veel afgelost. Ik ken erg veel mensen zonder buffer. Die zuchten echt bij deze teksten van “ons”, de rijken… zeg maar. Als je niet rond kan komen en al heel lang afhankelijk bent van giften en voedselbank is het geen kwestie van keuzes, maar van diepe ellende. Ik ben dankbaar met hetgeen ik heb opgebouwd! Bij ons is de vriendenkring/familie 50/50. De ene helft vind dat wij sappelen en niet al te royaal wonen. De andere helft kijkt met soms verlekkerende blik naar onze rijkdom en genieten af en toe mee als we er wat van delen. Mooi om beide kanten te kennen. Heb beide levens gekend en blij dat er nu tijd is van voldoende eten en warmte, zonder hoofdbrekens.

    Like

  19. We hebben 35 jaar samen gewerkt en geleefd als god in Frankrijk. Nooit echt gespaard maar als het nodig was hadden we geld genoeg. Kleding, luxe, mooie auto, vakantie en verwende kinderen. Tot manlief vorig jaar ontslagen werd. Wat een omslag, we leven nu veel bewuster. Tweede auto gelijk verkocht, we hebben een goede buffer. Alles wat we nu overhouden los ik af op onze hypotheek. En dan schrik je hoeveel je altijd hebt uitgegeven. Ik wil echt proberen dat als we van een minimum zouden moeten leven dit ook kan. Nooit gedacht dat dit zoveel rust zou geven. Ik heb een collega met een hypo van 5 ton aflossingsvrij!! Die dus niets extra aflossen en zoals ik er nu in sta moet ik zeggen dat ik niet zou kunnen slapen als wij dit zouden hebben. Het past ook haast niet meer in deze tijd.

    Like

  20. Ik ben altijd een zuinigerd geweest. Toen we op jonge leeftijd (20 en 23) trouwden hebben we meteen een aanbetaling op ons koophuizen gedaan, meubels kunnen kopen en een bruiloft betaald. Allebei hadden we een fulltime vaste baan. We leefden op 1 inkomen. Het mijne spaarden we. We spaarden voor een buffer. We wilden nl jong kinderen krijgen en dan zou ik de eerste jaren voltijd huismoeder zijn. Dat jong kinderen krijgen lukte ook, maar we hebben het die jaren heel zuinig aan moeten doen. Mijn man zijn salaris was laag, we hadden een koopwoning, auto die echt nodig was, mijn man deed een opleiding die we zelf betaalden en onze beide zoons hadden koemelkallergie en dus heel dure voeding nodig die juist op dat moment niet door het ziekenfonds vergoed werd. Dat was wel een kostenpost van zeker 150 tot 200 gulden per maand.
    We hadden een buffer maar wilden daar zo weinig mogelijk aankomen want we wisten niet hoe lang deze sobere periode zou duren.
    Door de diverse opleidingen en promoties van mijn man werd ons inkomen hoger. Ik heb ook opleidingen gedaan maar werd chronisch ziek en heb niet meer gewerkt en heb ook geen uitkering gehad.
    We leven nu een stuk makkelijker maar geven alleen geld uit aan dingen die we echt belangrijk vinden
    Klinkt wellicht gek, maar toen weij jaren geleden met een boekhouding en met budgetten gingen werken heb ik pas geleerd om geld voor mezelf uit te geven. De kinderen had ik altijd voor laten gaan.

    VeggieMo

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s