Wijs op woensdag: In een nieuw jasje

Om de week op woensdag lezen we hier een bijdrage van gastblogger Pennie wijs:

Wat heeft een mens eigenlijk nodig? Weinig. Zeg maar gerust: bijna niets. Maar er is zoveel leuks te koop! Ga bijvoorbeeld maar eens een stukje lopen door de Kalverstraat. Wat ik laatst deed. Een belevenis voor een dorpeling zoals ik. Mens, wat zag ik een leuke dingen. En toen ik afdwaalde naar de Negen Straatjes, toen moest ik mijn zelfbeheersingsspier wel bijzonder krachtig aanspannen.

Dat werkt als volgt. Ik zie een leuke, zeg rode, bloes. Ik blijf stokstijf staan voor de etalage. Ik denk wát een leuke bloes, die zou me goed staan, mooi rood zeg. Vervolgens is het dan zaak om niet meteen de deurknop ter hand te nemen, maar even de kastplanken thuis in het dorp voor de geest te roepen. Ligt daar soms niet al een rode bloes? Ja natuurlijk! Want ik heb namelijk in bijna elke kleur wel een bloes. Omdat ik hartstikke zuinig ben en bijna nooit iets weggooi. En niets verslijt, want ik draag altijd één en dezelfde bloes. Een oud ding, in een rare kleur, die gerust verwassen mag raken, want hij is toch al lelijk, en ik kan er tijdens het koken zo lekker mijn handen aan afvegen. Dat mag je van mij gerust een afwijking noemen, maar ik vind het gewoon makkelijk.

Alleen als ik los, in het wild, in een wereldstad loop, dan is het niet makkelijk. Dan word ik er mee geconfronteerd dat iets kopen echt onzin is, want ik heb alles al. De hele Negen-Straatjes-route legde ik af in dat pijnlijke besef. Wat een leuke ketting! Maar ik héb al een ketting. Wat een leuke jas. Maar ik héb al een jas. Wat een leuke laarzen. Ik kijk even naar beneden en jawel: ik lóóp al op leuke laarzen. Zonder enige reserve durf ik te beweren dat er geen enkele vrouw door die straatjes wandelde die zo weinig aanschafte als ik, te weten: niets! Ik zag al die gezellige, verrassende, artistieke, trendy spulletjes, ik genoot ervan, maar ik had ze niet nodig.

Toen ik thuiskwam in het dorp ging ik de kastplanken eens langs. Lag daar nou echt nog zoveel? Ja, daar lag echt nog zoveel. Kon er nu niet eens wat weg? Nee, er kon niets weg. Als ik iets aantrok, paste het nog perfect en mankeerde er niets aan. Zonde om weg te doen. Maar of het nu kwam omdat ik weer eens grote stadslucht had ingeademd of door iets anders, ik werd overvallen door een hevige behoefte naar iets ánders. Hoe kom je tegemoet aan die behoefte zonder iets nieuws te kopen? Eigenlijk heel makkelijk: door iets ouds te veranderen in iets nieuws.

Daar kwam ik toevallig achter toen ik rondneusde op het internet. Ik vond een atelier dat bestaande kleding restylt. Kijk, dáár heb je nou eens wat aan. Ik plukte een oud spijkerjasje uit de kast en vroeg de atelierdame per mail of ze er iets mee kon. Een oud jasje in een nieuw jasje steken, daar draaiden ze daar hun hand niet voor om, was het antwoord. Gewoon even bellen en overleggen. Dat deden we dus. Wat mijn lievelingskleuren waren? Of mijn huid tegen wol kon? Of de mouwen uit het jasje mochten? Of ik van glitters en glamour hield of was ik misschien meer een sportief type? Nou, dat had in al die negen straatjes nog niémand me gevraagd.

En toen was het verder snel gepiept. Ik stuurde het jasje op. De dames uit het atelier lieten er hun creativiteit op los. En een week later kwam mijn jasje weer terug. Heel mooi ingepakt. Met een label eraan, dat vertelde dat het persoonlijk voor mij ontworpen was. Ik trok het aan en het voelde oud en vertrouwd. Maar zo zag het er niet uit. Het was leuker, speelser, kleuriger, geraffineerder, kortom ánders dan ooit. Het was precies wat ik wilde: uniek! Daarvoor had ik niets nieuws hoeven kopen. En nog beter: ik had ook niets ouds weggedaan. 

Heb je ook zo’n jasje in de kast hangen wat heerlijk zit, maar waar je een beetje op uitgekeken bent? En zou je eigenlijk wel eens een kledingstuk willen hebben dat niemand anders heeft, zonder dat je daar al teveel geld aan spendeert? Misschien moet je dan ook eens aan de bel trekken bij de dames van Atelier Blauwe Heide. Je moet alleen wel even geduld hebben qua levertijd. Want ze zijn nu aan mijn tweede jasje bezig. Ja, lach gerust om mijn bewaarzucht. Maar wie wat bewaart, die heeft wat. En wat je hebt, dat kun je recyclen.

Advertenties

10 gedachtes over “Wijs op woensdag: In een nieuw jasje

  1. Ik vind dit net iets teveel van het goede maar dat is een kwestie van smaak 😉
    Vroeger naaide ik veel nieuwe kleding maar de laatste 15 jaar maak ik meestal van 2 (oude) kledingstukken een en soms 2 'nieuwe'

    Like

  2. Heel herkenbaar! Hier ook nauwelijks winkels en dan is de verleiding een stuk minder groot! ALS ik bij winkels kom dan neem ik alle dingen die ik leuk vind helemaal in me op en als ik daarna thuis kom heb ik net het gevoel of ik veel gekocht heb terwijl dat niet zo is. Leuk dat horloge bandje op jouw jack! ik heb er ook nog een stel liggen! Je brengt me op een idee!

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s