Gewoon doen werkt dus niet

Regelmatig lees ik mee op een blog van iemand die schulden heeft. Ze probeert haar uitgavenpatroon aan te passen en de schulden af te lossen. Dat gaat niet soepel, op zijn zachtst gezegd. Regelmatig verbaas ik me over de reacties die ze over zich heen krijgt. Want de gemaakte keuzes vallen niet in goede aarde. Ik reageer meestal niet. Ik ben niet zo goed in gekissebis over ‘waarom heb je dit of dat gekocht’? Ik probeer iemand wel aan te moedigen of te steunen. Alleen zo lang ik geen details weet over de hoogte van de schulden of iemands situatie of waar het geld precies aan wordt uitgegeven is dat best moeilijk. Van een afstand weten veel mensen het toch beter, bleek uit de vele niet malse reacties. Door de vele reactie murw gebeukt, gaf deze blogger eerder deze week aan te stoppen met bloggen.

Mensen met schulden weten heus wel dat ze een probleem hebben en dat ze vaak verkeerde keuzes maken of maakten. Daar ligt het probleem niet, al denken veel mensen van wel als je de reacties op het hierboven genoemde blog leest. Anders met geld omgaan en schulden aflossen is niet een kwestie van GEWOON DOEN of DE KNOP OMZETTEN. Ook niet van BETER NADENKEN of JEZELF BIJ DE LURVEN PAKKEN. Mensen zijn niet gebaat bij een verbale draai om de oren. Die geven ze denk ik al vaak genoeg aan zichzelf.

Natuurlijk heeft deze vrouw hulp nodig, die stap om hulp te zoeken zal ze zelf moeten zetten. Maar iemand helpen is iets anders dan iemand dicteren of voorzeggen hoe het moet. Keer op keer heb ik me verbaasd over de indringende reacties van mensen die schrijven dat zij makkelijk uitkomen met 4 kinderen van zo en zoveel geld, als demonstratie dat het toch echt wel beter kan.

Wie het boek Schaarste heeft gelezen of mijn recensie hierover weet dat een probleem met geld hebben vaak geen kwestie van onwil is maar van tunnelvisie en bandbreedte. Wie langdurig in schaarste leeft, wordt letterlijk aangetast in de mentale vermogens. Dat geldt voor iedereen, of je nu van oorsprong een hoog of laag IQ hebt. ‘Dat we overstag gaan, komt omdat onze bandbreedte is aangetast. Kort door de bocht: iemand die lekker in zijn vel zit zonder grote problemen, beschikt over meer bandbreedte dan iemand die niet weet of hij deze maand de huur kan betalen. Die bandbreedte wordt niet direct aangetast bij schaarste. Kennen we tijdelijk een gebrek aan iets, dan gaan we ons scherper focussen. We lopen net dat tandje harder om die ene deadline te halen. We sluiten tijdelijk dat wat er niet toe doet buiten en zetten alles op alles. Rol je echter van deadline naar deadline, dan word je tunnelvisie chronischer en gaat de rek uit je bandbreedte. We gaan zaken verwaarlozen die er wel toe doen, en dat heeft gevolgen.We krijgen last van permanente tunnelvisie en hebben minder denkvermogen.‘ (recensie schaarste van 18 februario jl.)

Wie continu alle ballen in de lucht moet houden ziet niet wat er  1 meter verderop gebeurt. Een  buitenstaander ziet dat wel. En omdat je continu net die ene bal moet opvangen, is de kans groot dat  de andere ballen uiteindelijk toch op de grond lazeren. Als je erin zit, zie je het totaalplaatje niet. Ook is het moeilijker alert te blijven als je dat juist de hele tijd moet zijn. Je weet dat je niet mag snoepen en daarom denk je de hele tijd aan snoepen en voor je het weet zit het in je mond. Hoe meer je iets niet mag, hoe aantrekkelijker het is. Jammer genoeg worden we altijd afgerekend op dat ene moment van falen. Heb je je de hele maand ingehouden, en ben je één keer overstag gegaan en heb je zinloze dingen gekocht, dan is dát het moment waarop je wordt afgerekend. Door jezelf en door anderen.

Er is altijd een belemmerende factor die maakt dat het moeilijk is om financiële problemen op te lossen. Die factor is voor iedereen verschillend. Vaak is het een thuissituatie die eerst zal moeten veranderen of worden opgelost. In het geval van deze blogger is het probleem volgens mij dat ze alleen staat. Ook al krijgt ze nog zo veel steun of felle maar goed bedoelde reacties, zo lang de thuissituatie zo is dat de noodzaak tot besparen en aflossen niet wordt gevoeld door haar wederhelft, is het water naar de zee dragen. Als we heel hard roepen en de ander reageert niet, ook niet na steeds harder geroep van onze kant, dan hoeft het niet zo te zijn dat we niet gehoord worden. Vaak trekt iets anders gewoon nog harder de aandacht. Uitzoeken wat dat is, heeft meer zin dan er een megafoon bij te pakken en iemand een nog hardere verbale afstraffing te geven.

Advertenties

45 gedachtes over “Gewoon doen werkt dus niet

  1. Ja, ik volg haar ook maar reageer bijna nooit meer.
    Ik zou ook met al die nare reacties soms, niets mee kunnen.
    Natuurlijk is het zo dat je jezelf soms een schop onder de kont moet geven maar
    helaas lukt dat lang altijd niet. Niet omdat je niet wilt maar omdat je niet kán om allerlei redenen.
    Als je psychisch niet goed in je vel zit dan mislukken veel dingen.
    Dat merk ik momenteel zelf ook weer helaas.
    Het is zo gemakkelijk om een ander te veroordelen…
    Goed dat je dit stuk geschreven hebt, dankje!

    Like

  2. Veroordelende reacties an irritante betweters die zelf nooit een blog zouden kunnen schrijven, brrrr, ik ben er allergisch voor geworden. Of superbettwters die andere mensen die op jouw blog reageren zo nodig moeten corrigeren, verbeteren, terechtwijzen of afzeken, bah, ik plaats dat soort reacties niet meer. Het is in mijn ogen ogen te makkelijk om semi-anoniem (want ja wat zegt het als iemand zich Kitty noemt?) over anderen te oordelen. Volgens mij komt dat voort uit onzekerheid en angst en heb je geen leuk leven als je zo zuur reageert. Ook in mijn directe omgeving zie ik mensen met grote financiele problemen die niet verder kijken dan de dag van vandaag. Eigenlijk heel logisch als je continu in een overleefmodus verkeert…
    Goed blog van je om dit ook eens vanuit een ander perspectief te benaderen!

    Like

  3. Die vermanende commentaren, ik heb ze soms met plaatsvervangende schaamte zitten lezen. Wat is het nut nu om zo keihard te reageren. Ik vond het een dapper blog, tussen alle consuminderblogs van mensen die het allemaal zo goed weten 😉
    Ben het helemaal met Jolanda eens.

    Like

  4. Ik heb ook met verwondering de genoemde blog en reacties gelezen. Een beetje compassie dacht ik, waar is dat gebleven. Inderdaad makkelijk om hard te roepen hoe het allemaal zou moeten, daar schiet ze niets mee op want dat wist ze allemaal al. Ik was vroeger bevriend met iemand die continu in de schulden zat, altijd verkeerde keuzes maakte (wel op vakantie gaan maar niet de huur betalen) en ik snapte dat toen echt niet. Toen ze het zelfs niet voor elkaar kreeg om huursubsidie aan te vragen bedacht ik dat er iets anders aan de hand moest zijn. Ze kón het gewoon niet, er was iets anders aan de hand, inderdaad die tunnelvisie. En je kijkt er als je daar niet in zit anders naar, heel makkelijk is het dan om te oordelen en iemand de schuld geven voor zijn eigen ongeluk. Schiet iemand niets mee op.

    Like

  5. Dat is probleem als je een openbaar blog hebt, je vraagt om commentaar, en dan krijg je dat, helaas ook van de mensen die alleen maar op blogs lezen om te kunnen klieren. Aan de andere kant is het natuurlijk logisch, als iemand om raad vraagt, deze ook krijgt, en er niets mee doet, en na een paar weken precies dezelfde raad vraagt, dan krijg je negatieve reacties.

    Ik reageer bijna nooit, en al helemaal niet als mensen ( in mijn ogen ) hele domme dingen doen. Leven en laten leven denk ik dan maar.
    Ik heb ook een blog, maar gewoon lekker privé, helpt goed om alles van me af te schrijven, en ik krijg nooit commentaar 😉

    Like

  6. Mooi stukje van je. Ik krijg steeds meer de indruk,dat een andere factor in het omgaan met geld ook het “genenpakket”is. Sommige mensen worden spaarzaam geboren. Ik ken ook een hele familie met een in mijn visie “gat in de hand”.

    Like

  7. Geldt dit niet voor alle problemen van mensen. Je luistert een aantal keer begripvol, geeft wat tips, oplossingen, maar als iemand keer op keer dezelfde 'fouten' maakt houdt het begrip toch een keer op? Ik ben opgeleid tot maatschappelijk werker, had vroeger overal begrip voor, maar niet meer. Excuses als schaarste en tunnelvisie, nee, ook daar trap ik niet in. Pech is wat anders, maar domme beslissingen keer op keer helaas. Buurvrouw en ik lagen tegelijk in scheiding, ik ben vanaf dat moment keihard gaan sparen om niet in de problemen te komen, zij ging minstens 4 keer per week uiteten, dronk wijntjes, moest brood van de bakker en kocht mooie kleren. Zij krijgt nu bijstand, ik niet vanwege mijn spaargeld. En maar klagen dat ze geen geld heeft… Nee, deze keer ben ik het helaas niet met je eens. Julia

    Like

  8. Maar zou je buurvrouw haar gedrag veranderen als anderen heel hard tegen haar tekeer gaan? Als jij haar keer op keer zou vertellen hoe jij uit te problemen bent gebleven? Daar ging het mij om met dit stukje. Je bereikt mensen niet door ze te veroordelen.
    Maar vanzelfsprekend hoef je het niet met mij eens te zijn Julia 😉

    Like

  9. Natuurlijk probeer je mensen eerst te helpen, en respectvol blijven is vanzelfsprekend. Ik denk ook dat het bij deze blogschrijfster is gebeurd, mensen willen best helpen en meedenken. Net als dat het overheidsbeleid natuurlijk jarenlang heel begripvol is geweest. Dat hielp ook niet. Wat wel, is een boeiend onderwerp:).Julia

    Like

  10. Wij hebben ook zwaar in de schulden gezeten. En in onze omgeving had iedereen er een mening over. Maar het oplossen begint toch echt bij jezelf. Dat weten de mensen die in de schulden zitten heel goed. Je bent niet gebaat met een wijzend vingertje. Dat lost letterlijk niets op. Wij zijn er op eigen kracht uitgekomen, al heeft het heel lang geduurd. Maar ik kan mij die periode nog heel goed herinneren. Ik zou zo niet reageren. Omdat je je het toch wel aantrekt.

    Een mooi logje, heel goed geschreven.

    Liefs Frederique

    Like

  11. Ik las ook mee, oordeelde soms ook kort door de bocht in gedachten maar probeerde ook te denken hoe haar leven is.
    Tussen de regels door las ik vooral dat ze heel eenzaam in haar strijd was en nu zeker is.

    Openheid naar haar man en omgeving zou haar moeizame tocht verlichten, de schaamte voorbij.

    Groet, Johanna

    Like

  12. Mmm… Ik ben het wel met je eens, maar ergens toch ook weer niet helemaal. Ik ben bijna twee jaar opgenomen geweest in een psychiatrische kliniek en daar waren we ook echt niet altijd alleen maar lief en aardig voor elkaar hoor. Natuurlijk was er heel veel begrip, heel veel steun, heel veel troost, maar we zaten daar niet om elkaar constant de hand boven het hoofd te houden en overal vele lagen zachte doekjes omheen te winden. Als iemand keer op keer in dezelfde fout verviel, dan werd diegene wel degelijk even flink aangepakt. Niet op een manier wat diegene volledig de grond inboorde, maar wel zonder om de hete brij heen te draaien. Zo deden de therapeuten dat ook hoor. En niemand die daar bezwaar tegen maakte. Je wist nou eenmaal dat je daar niet voor je zweetvoeten zat. Maar dat gepoch van kijk mij eens hoe goed ik het doe, hoeft dan van mij dan ook weer niet. daar heb je gelijk in. We zijn allemaal mensen, we zijn allemaal kwetsbaar en iedereen maakt fouten. Maar dat sluit niet uit dat je de ander er bij herhaalde fouten ook wel eens op mag wijzen dat het zo niet gaat en er zo niks veranderd.

    Like

  13. Als je opgenomen bent heb je wel hulp bij de hand voor als het mis gaat ná een veeg uit de pan.
    Dat is een heel verschil want ze zien het daar als het mis gaat. Dat ziet men niet bij iemand die verder geen hulp heeft.
    En opbouwende kritiek is natuurlijk veel beter dan afbrekende zoals je ook zegt. Want inderdaad, de grond inboren is niet de bedoeling en brengt iemand nog veel verder in de problemen. Iemand erop wijzen is soms gewoon goed inderdaad maar het ligt wel aan de manier waarop dat gebeurt.

    Like

  14. Misschien heb ik me ook wel eens schuldig gemaakt door een “negatieve “reactie te geven. Al begreep ik allang wel dat er meer aan de hand is dan een probleem met geld. Haar koopgedrag komt denk ik voort uit het zich ongelukkig voelen. Dan is het ook niet handig om jezelf te pijnigen om te willen consuminderen , verstandiger is om hulp te zoeken voor de “geestelijke” nood en daarnaast een maatje te vinden om te helpen met de financiën. Dan zal het zeker lukken om met het bedrag wat ze te besteden heeft rond te komen.

    Like

  15. Mooie blog. Vooral de één na laatste zin. Ik denk dat daar ook de beweging kan zitten….onderzoeken hoe het komt dat iets anders meer de aandacht trekt. Of zoals ik laatst ergens las: Het is geen “nee” tegen jou (advies) maar “ja” tegen wat anders……

    Anja

    Like

  16. Het valt me op dat mensen in dit geval ook weer kuddedieren zijn, ha ha.
    Bij de reacties op die bewuste blog, nam vaak één het initiatief tot 'vermanen' en de rest volgde….
    Hier wordt een tegengeluid gegeven en (bijna) iedereen is het er roerend mee eens!
    Ik heb haar ook gevolgd en wel eens gereageerd.
    Dat komt dan misschien hard over, maar ik ben van mening dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn eigen keuzes en als je er niet alleen uit komt, is het tijd om hulp te zoeken.
    Dat werd haar keer op keer aangeboden
    Als je geen hulp kunt/wilt aanvaarden, vraag dan ook niet om adviezen op een openbaar blog
    Ja dames, kom er maar weer in 😉

    Like

  17. Moet vreselijk om je lachen, maar je hebt gelijk kuddedieren zijn we, de gnoe's.
    Ze bleef in haar slachtofferrol en was enorm gekwetst als ze tegengas kreeg.
    Het houdt een keer op.

    Like

  18. Martine, wat een fijn en genuanceerd blogje!
    Ik volgde de bedoelde blogster ook, al vanaf het begin, ruim een jaar geleden. De laatste tijd reageerde ik bijna nooit meer, ik voelde mij machteloos om haar te helpen. Ik wilde heel graag helpen, maar wist niet goed hoe. In het begin had ik haar geadviseerd hulp te zoeken (dat is de maatschappelijk werker in mij), en vele anderen met mij gaven datzelfde advies, maar ik merkte dat ze er niets mee deed, terwijl ze hulp naar mijn mening heel goed kon gebruiken. Blijkbaar is de drempel om hulp te zoeken te hoog, zelfs met aanbod van lezers deed ze niets, jammer! Alle praktische tips etc zijn al lang de revue gepasseerd en zouden nu ook niets opleveren. Ik denk dat hulp in de eerste plaats de aandacht zou moeten richten op het niet lekker in haar vel zitten en te leren delen van problemen. En dan niet alleen delen op internet, want dat blijft toch een tamelijk eenzaam bestaan, maar in de echte wereld.
    Ik hoop van harte dat het toch goed komt!

    Like

  19. Toevallig had ik met één van mijn kinderen het over een soortgelijk onderwerp. Hoe kwam het nou toch dat die ander niet in staat was om betere keuzes te maken; we hadden het er toch met hem over gehad? Hij/zij zou nu toch moeten snappen dat leem niet laten vallen en hij niet alleen staat. Het gaat erom dat je respect voor elkaar blijft hebben en geduld. Gedrag verander je niet in één keer praten erover of lezen erover. En wat jij al schrijft; er spelen meer aspecten mee. Goed omschreven bedankt hiervoor.

    Like

  20. Beetje flauw dit, mijn reactie verwijderen omdat deze je niet aanstaat… Blijkbaar is er geen ruimte voor andere meningen dan de jouwe. Jammer, maakt je blog zo saai met alleen maar jaknikkende reacties.

    Like

  21. Een andere mening wordt wel gewaardeerd mits onderbouwd en niet alleen maar bedoeld om te kwetsen of om je gelijk te halen op een flauwe manier. Zoals ik gisteren heb uitgelegd heb ik juist bij dit stukje meer weggehaald dan normaal. Waarom in een stukje waarin ik aangeef het erg te vinden dat een medeblogger wordt neergehaald nog eens herhalen waarom het zogenaamd terecht is dat ze wordt bekritiseerd?
    Heb bovendien het fatsoen om je reacties te ondertekenen.

    Like

  22. Sandra van Beers uit Tilburg, 42, getrouwd met Sanne en moeder van 3 (Jonah 14, Jerr 12, en Kami 10). Werkzaam in de hulpverlening. Ik hou van tuinieren en koken, en heb een bizarre voorkeur voor ansjovis. Reageer altijd anoniem omdat ik geen account heb of wil. Maakt het uit als ik onder elke reactie “Sandra” ga zetten? Of misschien iets minder anoniems als “Ik moet het kunnen”?
    Jij jouw mening, ik de mijne. Afbranden? Dacht het niet. Mijn mening was onderbouwd, en absoluut niet flauw. Zachte heelmeesters enzo. Maar dat is nu natuurlijk niet meer terug te lezen. Zoals ik ook tegen de dame in kwestie zelf gezegd heb: succes met de ja maars, ik hoor het wel als je echt open staat voor hulp.

    Like

  23. Nou Sandra, dit is wat ik er gisteren over schreef:
    'ik heb een paar reacties op het stukje van gisteren verwijderd. Iedereen heeft natuurlijk recht op zijn of haar mening. Reacties over waarom de blogger in kwestie toch echt in de fout ging, het soort schulden dat ze heeft of verklaringen zoeken voor haar gedrag waarbij er suggestieve opmerkingen over geweld worden geplaatst, vond ik in dit geval niet passen bij de toon van mijn stukje en het doel wat ik ermee probeerde te bereiken'.

    Vreemd dat je zegt dat je geen account hebt, ik zie dat je dat wel hebt, aangezien Lis hierboven dezelfde reactie plaatste en die verwijderde. Die reacties komen niet alleen hier te staan maar ook in mijn mailbox. Alleen wat hier verwijdert wordt, verdwijnt niet zomaar uit mijn mailbox.

    Like

  24. Het is inderdaad maar vervelend voor juffie rook-biologisch-en-a-merk dat al die mensen haar een jaar lang goede adviezen gegeven hebben en zij die steeds weer naast zich neer heeft moeten leggen. Gelukkig weet jij haar eer goed te verdedigen, en zal ze haar schulden nu helemaal zelf niet te lijf gaan. ja maar en eind goed al goed.

    Lis is de account van Sanne, wiens laptop ik geconfiskeerd heb nadat Jonah de mijne leeggegoogled heeft aan zijn boekverslag over een boek dat hij duidelijk niet gelezen heeft (trotse moeder). Krijgt zij dadelijk je fatsoensaanmaningen in haar mailbox, leek me niet handig.

    misschien wordt het tijd deze reacties van je blog te verwijderen, de eerlijkheid sluit niet aan bij de toon van je stukje.
    ik zie een zelfgebakken taartje de oven uitkomen, prettig weekend.

    Sandra van Beers
    ikmoethetnegeren.blogspot.nl

    Like

  25. ……dat blog heb ik ook een poosje gevolgd maar ben afgehaakt. Om eerlijk te zijn begon ik te denken dat het een nep-blog was en er ergens iemand zich slap lachte om de goedwillende adviezen! En nu weer lacht om de reacties hier!
    Ooit was er een blog (iets met 10.000 euro in de titel) dat ook fake bleek te zijn!

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s