Wijs op woensdag: Financiële creativiteit

Een bijdrage van vaste gastblogger Pennie Wijs:

Onlangs vond ik in een stapel papieren aantekeningen van mijn grootvader over wie ik hier al eerder vertelde. Aan het eind van zijn levensdagen had hij de behoefte om zijn levensverhaal aan het papier toe te vertrouwen. Hij begon keurig bij het begin. ‘Enige uren voor mijn geboorte overleed mijn vader ten gevolge van een ongeluk met een sleperswagen op zijn werk’. Overgrootvader was uit zijn geboortestreek naar Rotterdam getrokken om daar werk in de haven te zoeken. Overgrootmoeder had bij zijn overlijden al een aantal jonge kinderen aan haar rokken hangen en de combinatie van de dood van de kostwinner en de geboorte van mijn opa maakte haar situatie onhoudbaar in een tijd dat er nauwelijks sociale voorzieningen waren. Ze keerde met haar kroost terug naar haar geboortedorp en werd opgevangen door familie.

Na enige tijd vond het gezin een eigen woonruimte in een opgelapte schuur op het erf van een boer. Er was geen elektriciteit, stromend water of riolering. Water haalde mijn overgrootmoeder per emmer bij haar huisbaas. Daarvoor moest ze hem een cent betalen. ‘Walgelijk!!!’ noteert opa met drie vette uitroeptekens, ‘daar dit hemelwater immers gratis neerdaalde op het dak van boer G.’ Ach, deze anekdote kende ik nog niet, terwijl opa ons toch talloze voorvallen verteld had waarbij hij zich vernederd of uitgebuit voelde door ‘de rijken’.

Als kind sidderden we bij de verhalen over de strenge en vaak wrede werkgevers van opa en hoorden we stomverbaasd aan hoeveel manieren ‘de rijken’ hadden om steeds rijker te worden. Voor ‘gewone mensen’ waren al die trucjes niet weggelegd, die moesten zich bedienen van andere slimmigheden die meer op het vlak van besparen lagen. Als we bij onze grootouders logeerden mochten we bijvoorbeeld eten zoveel we wilden als we maar wél zorgden dat er na de maaltijd niet het minste kruimeltje achterbleef op ons bord. Opa controleerde dat nauwgezet. Zag hij toch nog ergens een vlokje hagelslag dan had je de poppen aan het dansen, want dan stak hij een van zijn tirades af over onnodige verspilling.

Zijn besparingstechnieken dwongen bij ons kleinkinderen ook bewondering af, hoewel ik als klein meisje al zag dat zijn vindingrijkheid nogal eens op de lachspieren van mijn ouders werkte. Dat zette toch enige vraagtekens bij het grootvaderlijk gezag. Daar kwam nog bij dat hij het niet zo nauw nam met de regels die de boven ons gestelden hadden bedacht. Je moest altijd zélf blijven nadenken of iets wel zinnig was, zo hield hij ons voor.

Op een dag mocht ik met opa mee met de tram. We stapten in en gingen zitten zonder een kaartje te kopen, een daad waar ik doodzenuwachtig van werd want zoiets zouden mijn ouders nooit doen. Wat als de conducteur langs zou komen? Maar opa wuifde mijn ongerustheid weg. ‘Dan zien we wel’, sprak hij luchtig. Ik spreek nu over het tijdperk waarin de kans op kaartjescontrole honderd procent was, dus erg gerust was ik er niet op. En ja hoor, daar kwam de controleur al aandrentelen. Met luide stem en gezagvolle houding vroeg hij om de plaatsbewijzen. Wat nu?

Opa begroette de man omstandig en met veel vertoon van respect. Ik begreep dat het hier om een belangrijke functionaris ging, maar dat opa zelf óók een man van belang was en dat die functionaris dat al snel inzag. Maar toch, waarom geen plaatsbewijzen aangeschaft? ‘Ik zal u de kwestie uitleggen’, sprak opa plechtig. ‘Kort samengevat is de zaak namelijk zo gelegen dat ik met de kleine meid naar A. moest en onderweg realiseerde ik me dat deze tram tóch die kant op ging. Toen ik zag dat er nog plaatsen vrij waren leek het me redelijk om die dan te benutten. U zult het met me eens zijn dat u ook zónder mijn financiële bijdrage de reis gewoon vervolgd zou hebben.’

Die redenering kon de conducteur inderdaad goed volgen, al bracht hij er nog wel tegenin dat het niet de bedoeling was dat opa hier een gewoonte van ging maken. Licht geschokt keek mijn grootvader hem aan. Dat iemand dat van hém zou kunnen denken. Uiteraard ging het hier om een uitzonderlijk geval dat zich niet snel weer voor zou doen. De controleur knikte begripvol, legde even zijn hand op opa’s arm en wenste ons een fijn vervolg van onze reis. Mijn grootvader op zijn beurt stond erop om nog even te laten weten hoeveel deugd het hem deed kennis te hebben mogen maken met iemand die gezegend was met een bovengemiddelde intelligentie en gevoel voor redelijkheid. Verder restte hem dan alleen nog het genoegen hem een goede dag te wensen met veel arbeidsvreugde tijdens het uitoefenen van zijn functie.

Altijd als ik mijn OV-kaart langs de scanner haal, denk ik nog even aan opa.

Ben je ook financieel creatief? Wel eens drinkwater aan anderen verkocht of zwart gereisd? Of heb je andere trucjes in huis?

Advertenties

9 gedachtes over “Wijs op woensdag: Financiële creativiteit

  1. Wat een prachtverhaal.Ik heb wel een creatieve kamerbewoonster gekend. Die kwam vaak in de laatste week van de maand op bezoek net voor etenstijd. Ik snapte,dat het geld bijna op was en vroeg haar altijd mee te eten.

    Like

  2. Toen mijn nichtje klein was, at ze hier regelmatig gekookt eten mee. Volgens mijn zus wilde ze absoluut geen zelfgemaakte appelmoes eten en wou enkel gezeefde appelmoes van Matterne eten. Als ik wist dat nichtje hier mee at en ik appelmoes op het menu staan had, maakte ik zelf appelmoes, mixte die en goot die over in een lege bokaal van Matterne appelmoes. Toen nichtje mee at, opende ik terwijl ze erbij was, de bokaal matterne appelmoes en deed de inhoud in een opdienpot. Nichtje heeft hier altijd de zelfgemaakte appelmoes (uit ene matterne bokaal) gegeten en heeft het nooit opgemerkt. Toen ze ouder werd, heb ik haar mijn geheim opgebiecht en ze moest er goed om lachen…. liesbet

    Like

  3. Mijn jongere broers vonden de shampoo die mijn moeder altijd kocht niet goed genoeg voor hun (destijds) weelderige haardos. Moeder ging weer eens permanenten (gebeurde 2 keer per jaar) eb nam van de kapper een mooie donkerblauwe, glazen (lege) shampoofles mee. Zuinig mee omgaan, waarschuwde ze mijn broers, toen ze de, inmiddels volle, fles in de badkamer zette anders zet ik de andere fles hier weer neer………..

    Like

  4. …. ik heb in mijn studententijd jarenlang tijdens low budget liftvakanties, langs de snelweg wat van die zakjes zout, peper en suiker “extra” meegenomen. Het werd voor mij echt een sport om daar dan de hele vakantie mee te doen 🙂

    Like

  5. Ik heb vroeger maandenlang met dezelfde maandkaart gereisd met de bus. De buschauffeur keek nooit echt naar je kaart, totdat er een andere chauffeur kwam die wel goed controleerde, toen was het over met de pret….. Heeft wel geld bespaard!

    Like

  6. Creatief kan ik wel zijn, maar ik houd niet van oneerlijkheid. Zwartrijden zou ik daarom zeker niet bewust doen. Maar wel creatief omgaan met dingen, zodat het niets of weinig hoeft te kosten. Deze maand bijvoorbeeld; ik ben wat uit de band gesprongen met de boodschappen en heb nog maar de helft van het budget over, maar wel twee derde van de maand te gaan. Dus elke dag bedenk ik me dat ik – vanwege de drukte – maar wat moet gaan halen, hetzij bezorging, hetzij een pizza ofzo. En tot nu toe weet ik elke dag uit de vriezer en de kast toch weer wat tevoorschijn te toveren. Ruimt lekker op en het geeft ook nog eens een goed gevoel, omdat het geld voor de boodschappen dus even niet aangeraakt wordt.

    Ook leuk: ik moet nog veel slopen in de tuin, wat ik alleen niet voor elkaar krijg. Dan zet ik het op Marktplaats; gratis, maar zelf uitgraven/loshalen/watdanook. Scheelt mij arbeidskosten/stress/hernia en het spul wordt nog hergebruikt ook. Ik kan er ook een kraan voor huren, maar dat geld geef ik liever aan andere dingen uit.

    Like

  7. wel eerlijk zijn en dus niet zwart rijden want dat kost de rest van de burger weer geld om dat de kaartjes dan weer omhoog gaan met de prijs…….
    Los hiervan…… Lege emmers enn bakken staan in de tuin als het gaat regenen (regenpijp is er niet maar verzamel dat wel weer in de ton) hiermee geef ik bloemen water binnen en buiten en de dieren drinken en wat ik mijn handen als ik buiten bezig ben geweest.
    Als ik (toen ik nog op school zat) een boek moest kaften nam ik als het paste het mooie kadopapier van kadootjes van verjaardagen. Werkte ook prima, scheelde weer ietsje en originneel! Ik spaar de perlazegels van de koffie en in de dure maand december leveren de volle kaarten in bij de boodschappen a 2.-euro korting op de boodschappen. Aardappelen, uien, bietjes enz van veel kan je salades maken en 1x in de week is dat heel makkelijk want alle restjes kwijt en niet weggegooit en t vult weer mooi. Evt een eitje erbij koken en er door en klaar!

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s