Wijs op Woensdag: GELD MAAKT GELD

Een bijdrage van vaste gastblogger Pennie Wijs:

 ‘De duivel schijt altijd op de grootste hoop’ beweerde mijn grootmoeder vaak met grote stelligheid. Volgens haar was het geen kunst voor een rijke om steeds rijker te worden. Want: ‘geld maakt geld’. Probeer dat maar eens als je arm bent. Onbegonnen werk, in de ogen van oma. Ik ga steeds meer zien dat ze gelijk had.

Door allerlei omstandigheden heb ik meer geld dan vroeger. Voor de nieuwsgierigen: vooral door zuinigheid en vlijt hoor, maar eerlijk gezegd ook wel door puur geluk. Zo, nu zijn jullie nóg nieuwsgieriger geworden, maar echt waar, voor het goede begrip van dit stukje doet het er niets toe hoeveel er op mijn bankrekening staat en hoe het daar terecht kwam.

Wat ik wil zeggen: nu ik er meer van heb ga ik anders met geld om. En dat heeft gevolgen. Niet dat ik het over de balk gooi, verre van dat! Maar sinds mijn portemonnee voller is, werkt mijn financiële brein anders. Zoals onlangs bij de aankoop van mijn nieuwe bril.

Een nieuwe bril

Van klein kind af ben ik brildragend. Dat was wat in mijn jeugd. Niet dat ik ermee gepest werd of dat ik die bril op een andere manier vervelend vond, maar ik had/heb een oogafwijking die vraagt om ingewikkeld gefabriceerde glazen en dat was vroeger hartstikke duur. Mijn ouders gingen prompt moeilijk kijken als de eerste tekenen zich aandienden dat mijn brilletje niet meer voldeed. Dan begon ik met een scheef hoofd naar de televisie te koekeloeren, of een onderwijzer meldde dat ik zelfs op de voorste bank de aantekeningen op het bord niet meer kon lezen.

Er volgde steevast gezucht en gesteun, wat mijn ouders wel probeerden te doen zonder dat ik het merkte, maar in tegenstelling tot mijn ogen mankeert er niets aan mijn gehoor. Net als andere visueel gehandicapten, kan ik met gemak in de verste verte een speld horen zweven, iets waar ik als kind al veel plezier van had, want zo vang je nog eens iets op wat niet voor jouw oren bestemd is.

Maar goed die bril dus. Als dan onomstotelijk was komen vast te staan dat vervanging niet meer uitgesteld kon worden togen we gedrieën naar de brillenwinkel. Mijn vader bestookte de opticien met vragen over cilindrische afwijkingen, krasbestendigheid van glas en kunststof, de stevigheid van de verschillende monturen en allerlei andere zaken waar ik als kind niks van snapte. Tijdens dit proces lette mijn moeder op heel andere zaken.

Het montuur moest een vrolijke uitstraling hebben, anders werd ik zo’n oud wijffie of nog erger, een klein professorinnetje, maar ja, al te felle kleuren gingen misschien weer snel vervelen? En ik moest als het even kon wél weer jarenlang met de nieuwe bril toe kunnen. De glazen moesten niet te klein zijn, want dan keek ik er maar langs, maar ook weer niet te groot, want dan werd de bril te zwaar en daar krijgt een kind hoofdpijn van.

Na eindeloos gezoek vonden we dan een montuur dat ik leuk vond en dat aan alle vaderlijke en moederlijke eisen voldeed, maar nee hè, dat bleek dan toevalligerwijs net het prijzigste exemplaar uit de hele collectie te zijn. En dan begon het hele circus van keuzes en compromissen weer opnieuw. En trouwens: ging ik de bril dragen tijdens de gymnastiekles? Ja, zonder zag ik letterlijk geen bal, maar mét, dat was vragen om ongelukken. Tijdens het gymuurtje dan toch maar liever opbergen in een brillenkoker. Ja, wel een stévige, dégelijke brillenkoker uiteraard, want voor je het weet ging een klasgenoot er in de kleedkamer op zitten en dan weet je het wel. Dus niet zo’n goedkoop prulletje graag.

Is goedkoop duurkoop?

Je begrijpt, zo’n jeugd zorgt ervoor dat je ook als volwassene niet bepaald luchtig denkt over de aankoop van een bril. Daar kwam op zekere leeftijd nog een andere kwestie bij: lezen ging niet zonder, maar ook niet meer mét bril. Ik was toe aan glazen met dubbel focus. Die heb je in verschillende soorten en kwaliteiten, dus ik werd teruggeworpen in het gewik en geweeg uit mijn vroege jeugd en dat riep ingesleten reflexen op. Ik schoot meteen weer in de oude vertrouwde stand: mijn-bril-is-be-lang-rijk-en-moet-dus-zo-de-ge-lijk-mo-ge-lijk-zijn. Bij de eerste oudedamesbril koos ik dus voor de allerbeste dubbelfocus optie: de superdeluxe versie. Het kost wat, maar dan heb je ook wat.

Inmiddels had ik wel de gedurfde stap gezet om de peperdure opticien gedag te zeggen en mij te melden bij een brillenmakersketen die het allemaal anders en daardoor veel goedkoper aanpakt. Dat scheelde honderden euro’s, wat natuurlijk de oerangst triggerde dat het dan dus ook ‘niks wezen kon’. Maar warempel ik zag er even scherp mee, het montuur brak niet in stukken en roestte al evenmin van mijn neus weg. Het leuke is dat deze keten ook nog allerlei aanbiedingen heeft. Je kan dan zomaar een bril aanschaffen met vijftig procent korting, een aanbod dat door mijn oude vader nog steeds met diep wantrouwen van de hand gewezen wordt. ‘Goedkoop is duurkoop’ is zijn adagium.

Helaas gingen deze aantrekkelijke aanbiedingen aan mijn neus voorbij, sinds ik veroordeeld was tot het oudedamesbrilletje. De aanbiedingen gelden namelijk alleen voor de dubbelfocus glazen van het huismerk en niet voor de superdeluxe exemplaren die ik altijd aanschafte. En met je ogen ga je niet experimenteren, hè? Tot ik laatst eens – in een ontspannen moment, losgemediteerd van alle jeugdtrauma’s – een simpele prijsvergelijking maakte. Sodeju, dat scheelde heel wat, superdeluxe of huismerk inclusief korting.

Stel. Stél dat het huismerk me niet zou bevallen. Dan was het een miskoop. Dan had ik een strop van een paar honderd euro. Vervelend, maar ik zou er niet aan failliet gaan. En stel dat het wél beviel. Dan zou me dat niet alleen nu, maar ook in de rest van mijn brillendragerscarrière (die hopelijk nog heel lang gaat duren) enorm veel geld besparen. Nou, je raadt het al. Ik zette alle aangeleerde behoedzaamheid over boord en bestelde een oudedamesbrilletje van het huismerk.

Toen ik het ding af ging halen was ik best gespannen. Allerlei oudhollandse spreekwoorden zoemden door mijn brein, over mensen die voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten, boontjes die om hun loontjes komen en nog zo wat van die volkswijsheden. Met bevende handen zette ik mijn goedkope brilletje op mijn neus. Ik las een tekst uit een folder. Keek vervolgens uit het raam naar de etalage van de overbuurman. Ik keek naar links en ik keek naar rechts. Ik deed mijn ogen dicht en ook weer open. En? Ik merkte geen enkel verschil met mijn oude luxe exemplaar. Niks. Noppes. Nada. Ook niet na enkele dagen, ook niet na enkele weken.

Ik bedoel maar. Een mens moet eens een experimentje wagen. Maar dat durfde ik alleen omdat ik een financiële strop van enkele honderden euro’s kon riskeren. En dat kon alleen maar weer omdat ik dat geld ‘over’ had. Geen denken aan dat dit vroeger, in de oude, arme tijd, een serieuze optie was geweest.

Disclaimer: míjn ervaring in het verleden biedt geen garantie voor joúw ervaring in de toekomst. Misschien is er voor sommige oogafwijkingen wel degelijk een verschil merkbaar. Als je gaat experimenteren, loop je het risico van een miskoop. Bedenk van tevoren of je dat aankunt. Financieel en psychisch.

Advertenties

24 gedachtes over “Wijs op Woensdag: GELD MAAKT GELD

  1. Bij die keten die alles anders doet moet je geluk hebben hoorde ik van een andere brillenmakert. Moest ooit eens voor mijn vader (de schijterd) vragen wat zijn bril nou bij hen kostte. Gaf die man aan dan moet ik de bril zelf zien en nakijken, want van het briefje af kun je die andere niet vertrouwen… Ze kopen grote partijen glazen op en je kan dus geluk hebben een duur glas te hebben maar ook een goedkope. Jaren terug toen ik stage liep hoorde ik van een kunstenaar dat de andere de monturen inkoopt voor 6 cent per stuk in India. Het gekke is dat ik ze daarna 'anders'ben gaan zien en nu hard langs de winkel loop.

    Like

  2. Toevallig viel mijn bril ook niet te reparen uit elkaar dit weekend. Omdat dit de vervanging is van mijn lenzen naar de winkel. Ik heb nu een montuur van 39.= euro daar gaan de oude glazen (want sterkte is nog goed) in geslepen worden en heb ik voor een fractie van het bedrag weer een”nieuwe”. Omdat ik nog geen aanspraak heb gemaakt in de laatste 2/3 jaar op optische middelen met mijn zorrgverzekering ga ik daarmee investeren in een stel nieuwe lenzen, scheelt ook weer 50% in mijn geval. Helder zicht dus.
    Overigens melde ik me voor deze bril bij H.Anders voor een bril. Want goedkoop en bla bla bla….. Effin hier was goedkoop dus duurkoop binnen 2 jaar waren de glazen zo beschadigd dat ik echt een andere of in elk geval ander glas nodig had! En ik had de bril gewoon in een koker (een goede!) als ik m niet ophad ddus gewoon van gebruik-ophebben. Dacht nog even dat het aan mij lag maar inmidddels hebben een aantal vrienden en vriendinnen het zelfde gehad met brillen van de kinderen. Elke maand erheen voor reparaties. Dan weer een schroefje, dan weer verband uit de bril door een verdwaalde ball die er tegenaan tikt, een kras in het glas door spelen in de zandbak enz. Nee daar gaan wij niet meer heen!
    Gr Pdepooh

    Like

  3. Mijn man heeft al een jaar of 8 een bril van bovenvermelde keten en, tot nu toe, hebben wij nog geen problemen met die bril gehad : glazen zien er nog goed uit en montuur is ook nog perfect in orde. 3 jaar geleden heeft hij dan een 'reservebril' gekocht voor 't geval de eerste sneuvelde…. liesbet

    Like

  4. Ik haal al jaren mijn brillen hier en de service is erg goed. Als er al eens iets mis was, dan kreeg ik zonder morren gewoon een nieuwe (mijn cylinder is erg sterk en dat luistert erg nauw met waar ze zitten in het glas, zeg maar) Ik heb eens een multifocus geprobeerd, maar kon er zelfs na een dik half jaar maar niet aan wennen. Risico genomen dus en nu terug op de gewone bril en een leesbril ernaast. Maar de Hans is voor mij een geode winkel gebleken, net als voor mijn man trouwens.

    Like

  5. Hier nooit meer naar de H. Anders. Als studente een keer daar geweest voor een bril voor erbij. Normaal droeg ik contactlenzen, maar 's avonds vond ik een bril toch fijner. Kreeg ik een bril met cilinderglas aangemeten die ik niet nodig had. Na een jaar kwam ik terug bij mijn vertrouwde opticien omdat ik zo raar werd van die bril, zegt hij: wat doe jij met een bril met een cilinder. Aha, vandaar die oogpijn/hoofdpijn en dat rare gevoel als ik de trap afliep… Uiteindelijk weer terug bij E.yewish. Veel vakkundiger en nemen de tijd voor je. Goedkoop is duurkoop, helemaal mee eens. Ik loop met een hele grote boog om de H. Anders heen tegenwoordig.

    Like

  6. Mijn ervaringen met opticiens zijn zeer wisselend. Ik denk dat de combinatie van kwalitieit van de glazen, de kundigheid van de opticien en degene die de glazen in het montuur plaatst bepalend zijn voor het 'succes' van je bril. En als je cilinders nodig hebt al helemaal. Soms bij H.A.nders, Laatste jaren goede ervaring bij lokale E.wish. Ook met onze kinderen. Wat betreft krassen: nooit met een papieren zakdoek je glazen schoonmaken = dat krast zo erg.
    Maar vind het twijfelen over een 'dure' uitgave heel herkenbaar. En zelfs al koop je bij een 'goedkope' brillenketen, dan nog blijft een bril een grote uitgave. JBR

    Like

  7. Zo werkt het inderdaad, als je wat kunt riskeren is er voordeel te behalen. Denk ook maar eens aan het eigen risico bij je zorgverzekering of bij het huren van een auto. Het begin is als de welbekende zure appel, zuinig leven om die buffer op te bouwen. Daarna volgt de beloning en zie je dat buffertje groeien, ook zonder dat je elk duppie moet omdraaien.

    Like

  8. En datzelfde principe is overigens ook geldig bij het boodschappen doen. Als je wat financiële ruimte hebt kun je meer aanbiedingen kopen en zo een voorraadje opbouwen van producten die je het jaar rond nodig hebt, waardoor je op de langere termijn flink op je huishoud budget gaat besparen…

    Like

  9. helaas ben ik dus van de arme tak, want ik moet ook een nieuwe bril en het zal er wel eentje van Hans Anders worden, want ja ik kan het niet lijen. o ja ook nog de huurverhoging binnen gekregen, Sociale huurwoning €683. Geen huis gekocht door omstandigheden en dit huis begint als een molensteen om mijn nek te hangen ( niet onder water, zoals een koopwoning maar er moet maar gauw een naam verzonnen worden voor dit debacle) en ik ben niet zielig hoor.

    Like

  10. Ik ben jarenlang tevreden klant van Hans Anders geweest, na als kind via mijn ouders bij een dure opticien te zijn geweest. Zowel lenzen als brillen van Hans Anders gehad en nooit meer anders gewild.

    Nu heb ik mijn ogen laten laseren. Ben je van de rest van je leven van al dat brillen- en lenzengedoe af. De beste investering van m'n leven!

    Like

  11. Hier geen H. Anders voor mijn kind. Zelf wil ik wel het risico lopen voor een reserve bril. Maar mijn ogen laat ik er nooit op meten. Een aantal oude bekenden van mij waren daar aan het werk, als zaterdagbaantje en parttimer, zonder opleiding (alleen interne cursus) ogen opmeten… Nee bedankt.
    Mijn zoontje heeft hele grote cylinder afwijkingen en heeft dus dure glazen, die ook nog eens nauw komen om op de juiste plaats in het glas geslepen te worden. Helaas betekent dat inderdaad brillen van minimaal 300 euro. Ik hou er rekening mee, en spaar er voor. Groot voordeel van de opticien waar we nu zitten, is dat deze om de hoek zit. Zeker elke 2 weken gaat mijn zoontje langs om zijn bril weer recht te laten zetten. Bij een goedkope keten moeten we van het dorp af, en met een kinderbril is het wel erg prettig dat de garantie en service goed zijn, en direct beschikbaar.

    Like

  12. Voor het eerst in mijn leven heb ik een bril van het huismerk. Altijd dure designbrillen gehad en tot mijn verbazing stond deze me heel goed. Maar nu toch spijt; na een jaar is de lak van het montuur gaan bladderen. Kreeg meteen een nieuw exemplaar, maar die bladdert over een jaar ook. Dure multifocale glazen erin, dus ik kan niet zomaar een andere bril kopen. Over mijn laatste designbril zijn we zelfs met de camper overheen gereden en nog was ie recht te buigen. Nee, doe mij maar 'duur'.

    Like

  13. Al jaren tevreden klant bij H.ans. Nooit enig probleem gehad. Ook hier zal gelden: bij zo'n keten heb je beunhazen en professionals zitten.
    Maar: 'Door allerlei omstandigheden heb ik meer geld dan vroeger.' Eh, dat intrigeert toch wel hoor Pennie…hoe, wat? Stiekem beroep als bankovervaller? Rijke oma? Huis afgelost? Nooit enige geld uitgegeven aan jezelf? Verlos me want mijn fantasie slaat op hol…..

    Like

  14. Iets kopen in verweggistan durf ik niet, want ik wil graag kunnen klagen in de buurt als dat nodig is.
    Oogspieren trainen? Hoe dan? Ik zit al in zo'n akelige sportschool, daar kunnen best nog oogoefeningetjes bij.

    Pennie

    Like

  15. ‘De duivel schijt altijd op de grootste hoop’ beweerde mijn grootmoeder vaak met grote stelligheid.
    Je grootmoeder heeft gelijk. Een heel beroerd voorbeeld hiervan maak ik jaarlijks mee.

    Ik denk dat ik vrij goed verdien (+7K per maand) komt er een jonge collega bij ons werken..dan start hij op ongeveer 3K per maand.

    Nu krijgen we aan het einde van het jaar onze beoordeling..doen allebei een goede job…dus 2.5% erbij.
    Ik 175 per maand, hij 75 euro.

    af en toe een CAO verhoging…stel 1%
    Ik 70 per maand, hij 30 euro.

    uiteindelijk haalt hij me nooit in…nee erger nog,, ik loop steeds sneller uit.

    persoonlijk vind ik het oneerlijk..maar kan ik er wat aan doen?

    Like

  16. @Anoniem 01-05-14 22:44
    Daarom is het ook zo enorm belangrijk om bij het (tweede) sollicitatiegesprek al goed te onderhandelen over je salaris. Wat je daar misloopt, haal je nooit meer in.

    Siebrie

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s