Wijs op woensdag: De Goede Oude Tijd

Een gastblog van Pennie Wijs:

Vorige week schreef Martine hier over de overstap van haar zoon naar het voortgezet onderwijs en het afscheid van de basisschool. Over vrije uren wegens ‘ophogen’ van lagere groepen, over kennismakingsbijeenkomsten, over afscheidsfeest met musical en een etentje met de docenten. Verzorgd door de ouders! Vooral dat laatste stuwde mijn verbazing op naar grote hoogte. In welke andere beroepsgroep krijg je (familie van) klanten zo gek dat ze voor je gaan koken?

Ach, ik voel me sowieso een oude opoe wanneer ik dit soort ontwikkelingen om me heen zie. Ik stam nog uit de Goede Oude Tijd. Toen was geluk heel gewoon. Ongeluk trouwens ook, maar daar hebben we het nu niet over. Ook hier is het hele dorp tegenwoordig van streek rond het eind van het schooljaar. Want dan gaat groep acht naar De Middelbare. En dat gaat zomaar niet. Dat gaat gepaard met een flinke portie dramatiek.

Nee, dan mijn tijd. Ik zat op een ouderwetse lagere school, zonder toeters en bellen. In de eerste en tweede klas rende er een verwarde vrouw voor het bord heen en weer, vreemde woorden voor zich uit mompelend. Wij kinderen zaten muisstil in de banken, want als je je even verroerde stormde ze op je af, pakte je bij een oor en draaide daar stevig aan. Dan werden de meesten wel weer stil. Behalve één jongen. Die bood weerstand en dat had hij beter niet kunnen doen. Ze sleurde hem mee naar het fonteintje achter in de klas en probeerde zijn hoofd onder de kraan te stoppen. Maar hij spartelde zo hevig dat zijn hoofd achter de kraan bleef haken, wat hem een lelijke wond opleverde. Het bloed liep niet alleen ín het fonteintje maar spetterde tot ver in de omtrek.

De volgende dag was de juffrouw verdwenen. Mijn moeder vertelde dat ze ‘erg moe’ van ons geworden was en nu flink ging uitrusten. We zagen haar nooit meer terug. In haar plaats verscheen een onderwijzer, niet gehuld in vreemdsoortige lompen zoals zijn voorgangster, maar in een keurig driedelig pak. Meester D. Hij stapte ons lokaal binnen, keek alle vijfenveertig leerlingen eens doordringend aan, mompelde ‘zozo’, en stak een sigaretje op. Toen begon hij zonder dralen aan de uitvoering van een vierjarenplan, waarin beslist geen ruimte was voor ’tierelantijnen of andere fratsen’, zoals hij dat zelf noemde.

De vakken Tekenen, Zingen, Handenarbeid en Gymnastiek, die ongetwijfeld op het lesrooster gestaan moeten hebben, negeerde hij simpelweg. De keren dat wij het klaslokaal verlieten voor een buitenschoolse activiteit zijn op één hand te tellen. In principe kwamen wij de school niet uit. En onze ouders kwamen de school niet ín. Nou ja, een enkele ouderavond daargelaten. Het idee dat mijn moeder in de klas geweest was, daar kon ik de hele volgende dag over door piekeren. Dat de wereld van thuis die van school kon ontmoeten, dat was iets ongehoords.

Ondertussen stampte meester D. rustig en met ijzeren regelmaat zijn programma in onze kinderhoofdjes. Rekenen, taal, aardrijkskunde, geschiedenis, rekenen, taal, aardrijkskunde, geschiedenis en zo alsmaar door, dag in dag uit, jaar in jaar uit. De enige onderbrekingen bestonden uit de momenten dat hij een nieuwe sigaret aanstak of in de weer was met zijn zakdoek. Wanneer die vol gesnoten was, spreidde hij het lapje uit over de verwarming. Zodra het gedroogd was, schrapte hij het grondig schoon met zijn zakmes, een karweitje waar beslist enige huiselijkheid vanuit ging.

Op een dag zei de meester: ‘Nou jongens en meisjes, dit was het dan. Na de zomer gaan jullie naar een andere school. Ik wens jullie veel succes. Fijne vakantie!’ En dat was dat. Verdraaid, dit was waar mijn vader en moeder pas nog met me over gesproken hadden… Toch eens vragen waar die nieuwe school van mij eigenlijk was. Mijn vader kreeg van mijn moeder de opdracht om er met me naar toe te fietsen. Het was immers best handig als je de route een beetje wist. Bij het enorme gebouw aankomen, gluurden we door de ramen naar binnen. Ik zag een heel gek lokaal, met vitrinekasten en kranen en stekkerdozen op de tafels. ‘Dat is vast voor schei- en natuurkunde’, vertelde mijn vader. Ik had toen geen flauw idee wat dat was. Nu nog niet zo goed trouwens, maar dat ligt beslist niet aan die school.

Na de vakantie ging er een nieuwe wereld voor me open. Op deze school hoefde je je plas niet op te houden, je kon gewoon naar de wc gaan. De toiletten werden hier klaarblijkelijk schóóngemaakt! En in de pauze kon je een bekertje koffie uit een automaat halen. In de lessen ging het er ook al zo relaxed aan toe. Zo beweerde de leraar Nederlands bij de ontleding van een zin, dat we hier te maken hadden met een onderwerp en een persoonsvorm en dat we de rest van de zin simpelweg ‘aanvulling’ mochten noemen. Ja hallo, zo lustte ik er nog wel één! Ik stak mijn hand op en legde hem behulpzaam uit dat het ging om een bepaling van gesteldheid. En op zijn verbaasde blik: ‘U weet wel, de dubbelverbonden bepaling.’ Waar of ik die wijsheden vandaan haalde? vroeg hij verbouwereerd. Nou gewoon, van meester D. geleerd natuurlijk.

Bij wiskunde bleek ik de enige die kon machtsverheffen en worteltrekken. En toen de geschiedenisleraar bij het jaartal 1600 wilde gaan uitleggen wat er bij de slag van Nieuwpoort precies was voorgevallen, wist ik al lang hoe Maurits zich bij deze expeditie door Van Oldenbarnevelt in het pak genaaid voelde. Dat geintje heeft hem later nog mooi de kop gekost, wist ik te vertellen. Hoe ik dat wist? Van meester D. natuurlijk.

Onlangs maakten we een uitstapje naar Drenthe. Mijn man zat achter het stuur en ik zat naast hem wat te suffen. Op een gegeven moment merkte ik dat we al een poosje langs een lang, recht kanaal reden. ‘Dat moet de Drentsche Hoofdvaart zijn”, mompelde ik. Waarop mijn echtgenoot keihard in de lach schoot. Want mijn oriëntatievermogen is van nul en gener waarde, ik weet zelden waar ik me bevind en kan het noorden nog niet van het zuiden onderscheiden. Dus dan zou ik nu ineens zo’n provinciaal watertje weten te benoemen, haha, nee die was goed!

O nee? Zou ik dat niet kunnen? Nou, dan wilde ik hem best even vertellen dat de Drentsche Hoofdvaart een oude scheepvaartverbinding is tussen Meppel en Assen met een lengte van 47 kilometer, 6 schutsluizen en 21 bruggen. Nu kon hij nauwelijks zijn stuur meer recht houden van het lachen. Wat kon ik toch enorm bluffen! Toen hij het thuis na-googlede, lachte hij niet meer maar wilde graag weten hoe ik die kennis dan zomaar paraat had. Tja, gewoon op de lagere school geleerd. Van meester D. Ouderwetse degelijkheid, kom daar tegenwoordig nog maar eens om…

Beste ouders, laat u aan het eind van de basisschoolcarrière van uw grut niet al te snel opjutten tot het bereiden van maaltijden voor het onderwijzend personeel. Alvorens daartoe over te gaan checkt u eerst of uw kind weet wat de derdemachtswortel is van 125 en of het wel eens gehoord heeft van de moeizame werkrelatie tussen Maurits en Van Oldenbarnevelt. Is uw lieveling in staat om de provincies van ons land op te noemen en weet hij/zij het verschil tussen een bijvoeglijk naamwoord en een bijwoord? Zo nee, dan zou ik de meesters en juffen lekker zelf hun potje laten koken.

Advertenties

36 gedachtes over “Wijs op woensdag: De Goede Oude Tijd

  1. Haha, geweldig stukje!
    Bij ons op school waren ook echt geen ouders te bekennen die vrijwilligerswerk deden.
    Het werd ze ook echt nooit gevraagd. School was school en daar hadden de ouders verder niets mee van doen.
    De leraren deden alles zelf áls er al eens iets bijzonders was, en dat gebeurde zelden.

    Like

  2. Lol! Nou, ik ben al wel van de generatie mudical en schoolkamp in groep 8 hoor! Maar dankzij onze ouderwetse hoofdmeester kon ik als een van de weinige wel al rekenen met breuken en zinnen ontleden in de eerste klas van de middelbare school. De rest van mijn medeleerlingen had dit nog helemaal niet gehad op de lagere school. Ik weet nog dat ik heel verontwaardigd was dat ik dat weer helemaal vanaf het begin weer behandeld kreeg.

    Like

  3. Wat een vreselijk, roken en een zakdoek schoonpeuteren, vieze wc's.
    Nooit een schoolreisje gehad.
    In de vierde klas kreeg ik de atlas naar mijn kop geworpen. Die mistte en lag verderop op de grond.
    Een klap gekregen, omdat ik niet wist dat mijn vader in de belangrijke gemeenteraad zat. Daar werd thuis met mij niet over gepraat, wist ik niet, dus kreeg ik een pets.
    Klappen uitdelen was heel normaal. In de zesde klas een meester die met zeep een jongen zijn mond liet uitwassen.

    Gym en zingen kregen we wel.

    Like

  4. Mooi verhaal. Ik heb prettige herinneringen aan de lagere school in de jaren 70. Een meester pakte zo nu en dan zijn gitaar en dan gingen we (in mijn herinnering) uren lang zingen. Of hij pakte zijn pijp en las ons dan voor. Een andere meester gaf ons snel de reken en taallesjes. Geschiedenis sloegen we over. Dan snel de boeken aan de kant en knutselen of de natuur in. Ik ben erg handig geworden, ken alle vogels, bomen en planten, hou van muziek en vind het heerlijk om een boek te lezen. Worteltrekken en machtsverhoudingen? Nooit van gehoord.

    Like

  5. Wij moesten nog in de rij gaan staan als de bel ging voor het naar binnen gaan. Maar ze waren wel al zo modern dat een getrouwde juf pas stopte toen ze zwanger was en dat een klasgenootje die niet erg goed was in rekenen met Loco mocht werken.
    Oh ja maar nablijven bij de 'boven'meester mocht ik niet van m'n ouders, die man scheen iets te doen met meisjes dus toen de tijd kwam dat ik naar de hoogste klas verhuisde, vonden m'n ouders het tijd om m'n zusje en mij naar een andere school te sturen.
    groet

    Like

  6. Wat een heerlijk stukje!! Even met beide pootjes op de grond weer. Ook in mijn tijd kwamen mijn ouders niet op school, behalve dan idd voor dat ene rapport-gesprek. Maar echt belangrijk werd dat niet gevonden, hoor.

    Like

  7. Heel herkenbaar stukje. Ik heb me ook vaak geergerd aan alles wat er van ouders verwacht werd op de basisschool. Cadeautjes meenemen op de laatste schooldag voor de 2 parttime juffen en ook nog voor de 2 gymjuffen. Doe normaal zeg. Dan waren er ook nog ouders die dat allemaal prachtig vonden en het liefst de hele dag op school zouden rondhangen. Veel ouders zijn aan het einde van het schooljaar half overspannen omdat er in de laatste weken nog zoveel moet: musical, schoonmaakwerk, etc. etc.

    Like

  8. Hilarisch weer!!!! Maarrr……. herkenbaar. Wat zegt dat over het niveau van onze kinderen en het pamperen van al die juffen en meesters?
    Daar kunnen we ook wel een boompje over opzetten (discussieren).
    Gr. Ria

    Like

  9. Grappig stukje. Ik ben uit 1965, mijn moeder kwam zelden op school. Omdat ik veel te bijdehand was voor een meisje uit de arbeidersklasse werd ik vanaf de vierde klas ingezet als een soort conciërge, samen met Appie. Appie kon niet lezen of schrijven. Samen zetten we koffie voor de leraren, hielden we de pauzetijd in de gaten, zorgen voor het vuilnis, maakten we de ruimtes klaar voor vergaderingen na school (sigaretten schikken in glaasjes en er natuurlijk een paar stelen om stiekem op te roken). Appie deed meestal het werk en ik zat ergens te lezen. Het was wel even schrikken toen ik op de middelbare school opeens in de klas moest blijven zitten!

    Like

  10. Haha, heel herkenbaar: we zullen wel ongeveer even oud zijn ! Ook nooit een schoolreisje of uitstapje gehad en geen musical. Wel handwerken (want: een meisjesschool) en gym. In het kleuterlokaal stond een prachtige grote kleitafel: nooit gebruikt ! En in de 1e klas lagere school met 52 leerlingen (met 3 in 2-persoonsbankjes) en er was orde en er werd ook geslagen. Maar wél degelijk onderwijs: zo heb ik onthouden uit de geschiedenisles, want nooit economie gehad, dat je nooit mocht beleggen met geleend geld: dit was namelijk een van de oorzaken van de crisis van de 30er jaren.
    groet, Greetje54

    Like

  11. Geweldig stukje, je schrijft leuk Pennie
    Ook ik ben nog begonnen met kroontjes pen en inktlap het is echt een nadere tijd
    Ik begeleid nu bij iemand met een beperking die als hulpje op een basisschool werkt
    en die heeft me toch een kast met zeep, badschuim (en chocola kaarsjes etc)
    bij elke verjaardag ( die ze luid verkondigt “ik ben gauw jarig vergeet je het niet:-)en eind van het schooljaar krijgt ze van bijna alle leerlingen een cadeautje, ( krijgen de echte juffen en meesters ook)
    ze is nu 40 maar heeft denk ik nog levenslang genoeg.

    Like

  12. Ach, het is een leuk stukje. Maar ik ben blij dat ik zelf wel tijd heb gekregen op school voor fratsen en tierelantijnen, net zoals bij mijn kinderen. Ik mag toch hopen dat je beseft dat een school meer hoort te doen dan alleen kennis bijbrengen…
    Natuurlijk is het onzin om een meester of juf met een cadeautje of etentje te bedanken. En toch vind ik het leuk wanneer 1 van mijn kinderen vraagt of hij een cadeautje mag kopen of een knutsel mag maken voor de juf aan het einde van het jaar (wanneer ze bij ons alle verjaardagen vieren op meesters en juffendag) omdat hij haar zo lief vond en haar zal missen. Dan zeg ik niet tegen hem: Doe niet zo gek, dat is gewoon haar werk!
    Volgend jaar zijn wij toe aan het afscheid van de basisschool voor onze oudste zoon. Hier bestaat dat uit een kampweek ipv schoolreisje en de afscheidsmusical voor ouders en voor alle kinderen van de school. Waarbij de afscheidsmusical voor de ouders gelijk een feestje is met hapjes en drankjes voor iedereen.

    Like

  13. Wat geweldig leuk geschreven! Ik vrees dat ik zelf meer zo'n geitenwollensokken-juf ben, die natuur, expressie, spel en gelukskunde veel belangrijker vindt dan hoofden volstouwen met cognitieve informatie (vaak ook nog van die nietszeggende feiten waar kinderen zelf helemaal niet mee bezig zijn) Maar je hebt natuurlijk wel een punt: kennis is niet alleen waardevol omdat je er later diploma's mee kunt halen, het is ook best leuk om veel te weten.

    Like

  14. Ha Firma Fluitekruid!
    Dank je. Gelukkig kregen wij óók onze portie geitenwollensokken, natuur, expressie, spel en gelukskunde toegediend. Dat gebeurde in onze tijd door (groot)ouders, tantes, ooms, buren, sportclubs, de muziekschool, balletles, enz enz, dus uiteindelijk was er nog een aardige balans. Die lijkt nu nogal doorgeslagen naar één kant: de universiteiten worstelen met aanmeldingen van vwo-ers die extreem goed zijn in punnikenbreien en mutsenmakerij, maar moeite hebben om bv eenderde door eenzesde te delen (wat toch handig is als je moet leren bruggen bouwen…)

    hartelijke groet en sterkte gewenst met alles
    Pennie (die van haar vader leerde algemene witte schermbloemigen te onderscheiden)

    Like

  15. Ik ben geboren in 1950 en na een jaar kleuterschool ging ik in 1956 naar de lagere school, de katholieke lagere school. We hadden gemengde klassen maar wel jongens- en meisjesrijen. Meteen in de 1e klas kregen de meisjes handwerkles terwijl de jongens naar buiten mochten! We kregen regelmatig zangles en tekenles maar geen gymnastiek. Het eerste jaar zaten we met 56 kinderen in een klas bij een juf die (achteraf gezien) de grote groep niet aan kon. Wie zou dat wel kunnen, vraag ik me nu af!
    Breien heb ik op school niet geleerd maar moest mijn vader ( mijn moeder en 2 oudere zussen hadden geen geduld) mij leren want de juf had geen tijd voor zo'n sufferd!

    Like

  16. …….en mijn ouders gingen elk jaar naar de ouderavond en de jarige juf of meester kreeg een rol perpermunt, reep chocola of een stuk zeep als ze jarig waren 😉

    Like

  17. Ja, ja, het onderwijs, iedereen praat er over mee en heeft er een mening over. Niks mis mee, maar leerkrachten zijn niet meer de meester over hun eigen vak. Ik ben er gelukkig net uitgestapt, o.a. vanwege het gekkenhuis van al die 'bijbehorende' niet-lesgebonden activiteiten als nieuwjaarsfeest, spelletjesmiddag, sponsorlopen, herdenkingen, vieringen en weet ik wat nog meer, die op de scholen waar ik werkte door ouders en kinderen verwacht, en soms zelfs geëist werden. Wat betreft inspraak van ouders en kinderen mogen de scholen wat mij betreft weer terug naar de sixties. Beetje zuur van mij wellicht, maar ik was er echt klaar mee!

    Like

  18. Beste Gerdien, ik kan me je frustratie voorstellen, vooral als ik dan lees (NRC vandaag, p. 8-9) dat je nog contraproductief bezig bent ook. De nieuwste trend is dat de kinderen die groep 8 verlaten in de vakantie naar brugklastraining gaan omdat ze anders de overgang niet aankunnen. “Leerlingen in groep 8 zijn na de Citotoets druk met de eindmusical. Van leren komt minder terecht. Vervolgens zijn ze bijna twee maanden vrij. Als ze dan na de zomer naar de middelbare school gaan, is hun niveau van begrijpend lezen gedaald naar het niveau van groep zeven.” Nou vraag ik je!
    Jamaar, zeggen anderen, er is meer van belang in het leven dan cognitieve vaardigheden. En dat ís ook zo. Vandaar dat ik schrik als ik in hetzelfde artikel lees dat er in die brugklastraining aandacht wordt geschonken aan hoe de kinderen contact moeten leggen met hun nieuwe klasgenootjes, hoe een praatje makkelijk kan verlopen, bijvoorbeeld met de vragen: “Op welke basisschool zat jij? Welke eindmusical hebben jullie gespeeld? Hoe lang moet jij naar school fietsen?”
    Dan heb je toch aardig wat bereikt als basisschool, op het gebied van sociale vaardigheden!

    Hoop dat je voldoening vindt in andere bezigheden,
    Pennie Wijs

    Like

  19. Klopt, Sem heeft al weken niets meer gedaan. Vandaar dat ik met ingang van deze week een leesregime heb ingesteld om zijn leesvaardigheid op te krikken/te onderhouden. Computertijd kan worden verdiend door leestijd. Dit omdat ik las in het boek puberbrein dat pubers heel gevoelig zijn voor beloningen en onverschillig tegenover straf. Dus dacht ik: hoe krijg ik hem meer aan het lezen? Door hem computertijd (iets wat hij leuk vindt) te laten verdienen. En het werkt als een tierelier, hij vreetleest zich door de hele Thea Beckman historische boeken reeks heen. En begint lezen nog echt leuk te vinden ook….
    Maar Pennie, niet alle scholen beginnen zo de brugklas hoor, ik kreeg een brief met uitleg over de eerst week waarin toch echt andere zaken werden benoemd .

    Like

  20. Nee, het ging om andere instituten die in dit gat duiken. Ik wil maar zeggen: als men signaleert dat hier behoefte aan is, dan is er toch wel wat aan de hand. Ik vind dat er ook iets mis is als jij als moeder moet zorgen voor het leesvaardigheidsniveau voor je kind in zijn vakantietijd. Dat had naar mijn mening op school moeten gebeuren. En musicals, etentjes, uitjes, enz enz, dié zijn nu juist voor in je vrije tijd en daar kunnen ouders dan mee aan de slag, als ze dat willen en nodig vinden.

    Pennie

    Like

  21. Lieve geitewollensokkemjuf,
    Dank voor uw inzet. Maar dat mijn zoon vamddag eind 5vwo nog moeite heeft met d en t, vind ik schandalig. Dat hij een lijdend voorwerp kent, is mijn schuld, niet van leraren. Het correct leren van buitenlandse talen is wel lastiger zo, zonder kennis van lijdend en meewerkend voorwerp.
    Mar choed schreiven hoevd nied perzee, menzu bechreiben je meestal wel.
    Als jullie mijn zoon spel en expressie hadden kunnen bijbrengen, had ik misschien nog respect gehad vpor jullie kunnen, maar als autist was hij te moeilijk. En moest hij naar n school 30km verderop. Niet goed voor spelen na school en sociale ontwikkelimg, echt waar.
    Dus ik kan alleen positief praten over jullie inzet helaas. Ik vind t prima als dat verandert. Veel plezier deze zomer!

    Like

  22. roken en een zakdoek schoonpeuteren, vieze wc's? tsja……… effin het is wel jaren 70/80 en herkenbaar hoor van mijn kant. Het schoolreisje klas 6/ groep 8 nu ging naar Amsterdam met de trein en we hadden van begin tot eind “les” bij de bezienswaardigheden! Als bonus kwam er een Duitse minister een krans leggen op de Dam en stonden we naast een oud verzetsstrijder die vertelde over deze tijd en waarom hij zo blij was dat het nu wel weer kon zonder haat en nijd van beider zijden……… Mijn dochter kan en krijgt ook alles, breuken, aardrijkskunde, topografie, engels en noem maar op. EEn zin ontleden kan ze ook prima. Maar dat er geen vrijwillige ouders waren die iets deden op school is toch wel een misverstand. Meestal deden zij de dingen als de kinderen op bed lagen en gingen dan boeken plastificieren, een schoollokaal schoonmaken voor de vakantie en ja ook toen reden de ouders al mee in hun eigen auto's naar de schaatsbaan (ipv gym in de winter) bv! Dat het nu meer en meer is dat we moeten helpen als ouder heeft meerdere reden, de ene dat de school de ouders leert kennen want vaak verzuipen ze in t werk, en de ene vrije dag moet er worden gepoetst in huis en zien ze maar 1 ouder bij rapportbesprekingen de andere is het subsidieverhaal waarbij ze gewoon veel en veel minder krijgen van overheid en gemeenten maar wel steeds meer op hun bordje krijgen met rugzakjes (vroeger gingen die kinderen naar de (Z)MLK scholen en de rest naar de “nromale”scholen had je wel tijd en aandacht om te leren breuken gelijk te stellen bv), alle ADHD'ers (nu krijgen ze ritalin om stil te zijn in de klassen maar vroeger werden we gewoon moe gemaakt in desnoods een extra lang speelkwartier) en andere afwijkingen en ziektes waarvan ouders een na moesten denk of ze willen dat hun kind tot aan hun dood een plakkertje heeft of dat een kind eigen is dat ze bewegelijk zijn en een jongere kind een kortere spanningboog heeft dan een oudere…… Tel er de gescheiden ouders bij van tegenwoordig waarna ouders weer nieuwe gezinnen krijgen die ook vaak weer uit elkaar vallen wat ook zijn weerslag heeft op alles dan begrijp je dat de leerkracht ook een sociaalwerker is. Kortom leerkrachten kunnen niet meer zonder vrijwilligers/ouders omdat er een geld voor is en ze met heeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeel minder geld veeeeeeeeel meeeeeeeeeeer moeten doen.
    Die kadootjes en dineetjes ligt aan de ouders zelf maar doen we hier echt niet, en dat hoeft ook niet, sterker nog onze leerkrachten bedanken de regelmatige meehelpende ouders (dus niet die 1x in t jaar helpen)met een bedankbuffet. Zo kan het ook je vrijwilligers bedanken, gezellig samen zijn en geen kadootjes maar wel goed opgeleide kinderen.
    Gr pdepooh

    Like

  23. Geweldig, helemaal waar. Zo was mijn schooltijd ook. Alles wat ik nu nog weet heb ik op de lagere school geleerd en alles wat ik daarna aan opleidingen heb gedaan was nuttig en aanvullend, maar de basis is gelegd door de onderwijzers en onderwijzeressen van de Pacellischool in Leiden. In retrospectief: hulde voor deze zeer toegewezen leerkrachten. Koken voor de leraren? Dacht het niet…

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s