Zondag

Allereerst: bedankt voor alle leuke, lieve en ondersteunende reacties – al dan niet anoniem – op mijn stukje van gisteren. Het is fijn te merken dat het merendeel van de mensen dat reageert, óók ervaart dat een bepaalde ‘etikette’ bij het plaatsen van reacties wel zo prettig is. Wellicht dat het modereren net zo werkt als onkruid wieden, zoals volgens mij kruidig meisje schreef en kan ik daar over een tijdje mee ophouden en het gewoon houden bij het verwijderen van ongewenste reacties.

Deze eerste vakantieweek verliep best chaotisch, ik ben mijn ritme volledig kwijt. Ik ging door het voetbal een paar avonden laat naar bed (niet dat het me interesseert maar mijn huisgenoten wel en die gaan heel hard gillen door de spanning), er was een logeerpartij waardoor slapen ook niet goed lukte (drie 12-jarigen maken veel herrie, zo weet ik weer) en zo kwam het dat ik een paar keer tot 10 uur in de ochtend uitsliep. Dat had ik ook echt nodig. Hoewel ik me beter voel dan pak ‘em beet een jaar geleden, hakt elke afwijking van het normale in op mijn energieniveau.

De slaap kan ik dit weekend inhalen want de mannen zijn naar North Sea Jazz. Althans M. is vrijdag vertrokken en S. is zaterdag opgehaald door opa en oma. Hij logeert daar en gaat vandaag met M. naar het jazzfestival. Ergens in de nacht komen ze dan weer thuis. Het was best vreemd om hier een nacht alleen te zijn, ik had nog nooit alleen in dit huis geslapen! Eens moest de eerste keer zijn. Om mezelf te trakteren kocht ik van mijn zakgeld een serie die al lang op mijn verlanglijstje stond – Top of the lake – en in plaats van naar voetbal te kijken, heeft deze dame gisteravond heerlijk een paar afleveringen gekeken.

Het gezegde ‘als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel’ is zeker op mij van toepassing. Ik, die altijd mijn gezinsleden zo gezond mogelijk eten met zo veel mogelijk groenvoer voorzet, heb in plaats van een normale avondmaaltijd gisteravond heerlijk deze kokosmeel vanillekoekjes opgepeuzeld, die ik nóg lekkerder maak door de koekjes op elkaar te klappen en ertussen zó veel (suikervrije dat dan weer wel) jam te smeren dat het één groot druipfestijn werd. Dat, in combinatie met het schitterende weer, een riant ligbed, een goed boek en tevreden katten binnen handbereik, maakte dat ik echt een perfecte dag had. Maar als de huisgenoten het later navragen dan heb ik natuurlijk heel verantwoord gegeten ;-).

Over naar zwerfkatten. Wie hier al langer meeleest, weet misschien nog wel dat er – toen onze Dibbes voor het eerst vorig jaar  in de picture kwam – nog een zwerfkat was. Ze lijken sprekend op elkaar en het duurde daarom even voordat we doorhadden dat we twee zwervers te eten gaven. Afijn, het verhaal is misschien bekend: omdat de twee katten niet goed met elkaar op konden schieten, ‘verdeelden’ we ze. Dibbes werd ons project en de ander het project van buren drie huizen verderop. Dibbes is inmiddels een enorm opgeknapte licht verwende huiskat, maar die ander is nog steeds wat hij was: een zwerver. Hij heeft een vaste slaapplek – onder de veranda van de mensen die hem eten geven – maar verder schiet het niet zo op. Ik zag hem nooit meer maar hoorde wel dat het socialiseren niet echt opschoot. Ook omdat de daar al aanwezige huiskat niets van Gerrit (ja ik kan er niets aan doen, maar zo hebben ze hem genoemd) moet hebben.

Nu zat deze ZwerfGerrit hier weer ineens in de tuin, een paar weken geleden. En een dag later weer. Ik gaf hem wat brokjes. En daar was hij weer een paar dagen later. Gerrit komt nu toch alle dagen even wat brokjes bietsen. Soms staat hij ineens in de keuken, de andere katten staan er naast en kijken ernaar, weten niet goed wat ze met dit schuwe beest aanmoeten. Vreemd genoeg bereik ik best veel. Hij is weliswaar heel schuw – ik denk dat dit een in het wild geboren kat is – maar ik kan inmiddels steeds dichterbij komen. Dus ‘zit ik weer met een zwerfkat’. Nu ben ik niet van plan deze ook te adopteren. Dibbes zou dat niet trekken, die begint heel klagelijk te miauwen als hij ziet dat ik Gerrit eten geef, hoog verraad! Maar misschien kan ik deze zwerver wel wat socialer en minder schuw maken. Zijn mandje wacht al op hem want die andere mensen zijn echt heel lief en aardig en dol op katten. Maar ze werken allebei en zijn dus veel weg overdag, ik niet. Misschien kan ik wat ‘voorwerk’ doen.

Tja de ex-zwerver ligt volledig ontspannen op de laptoptas
terwijl de ander gespannen afwacht of hij eten krijgt

Raakte ik vorig jaar enorm van slag door Dibbes en de moeite die het gaf om hem te socialiseren en op te knappen, met deze kat heb ik minder moeite. Dibbes was overduidelijk erg ziek en dat raakte me enorm, ik was bezorgd.  Deze andere zwerver ziet er goed uit, zijn vacht glanst en hij heeft geen zichtbare gebreken. Hij straalt uit dat hij zich wat beter kan redden dus kan ik hier ook beter mee omgaan. Evengoed verdient het beest natuurlijk een fijne plek, voor zover het lukt om van een in het wild geboren kat een huiskat te maken. Maar eten en aandacht kunnen we hem wel bieden en met een beetje geduld en moeite moeten de ergste scherpe randjes ervan af te halen zijn. Die buren zijn best dol op hem en hun andere kat is oud, heel erg oud. Met een beetje geluk is Gerrit beter benaderbaar als die andere kat is gaan hemelen. Tot die tijd zal ik mijn best doen hem wat socialer te maken. En lukt het niet, nou ja, dan heeft hij twee adressen waar hij eten krijgt, ook niet verkeerd.
Advertenties

13 gedachtes over “Zondag

  1. Als een kat in het wild geboren is, krijg je hem echt nooit tam. Merendeel van de katten die zo dicht bij de huizen woont, zijn ooit tam geweest, maar hun huis kwijtgeraakt ( met 9 maanden gaat katers vaak zwerven, en kunnen uiteindelijk de weg naar huis niet terugvinden.
    Ze ” verwilderen”, kunnen erg schuw worden, heel angstig, maar als ze in huis genomen worden, dan kan het een hele tijd duren, maar dan kan de knop ineens weer omgaan. Ik heb het nu weer meegemaakt, ( ik doe kattenopvang ) dat een kat bij mij 3 maanden in de garage heeft gewoond, ineens van de ene op de andere dag uit de garage komt, en bij me op de bank gaat zitten, en dan ook tam blijft. Zo ontroerend.

    Een zwerfkat die 2 adressen heeft waar hij eten krijgt en in de gaten gehouden wordt, mag in zijn pootjes knijpen dat hij het zo getroffen heeft. Dibbes is natuurlijk helemaal met zijn gat in de boter gevallen 😉

    Like

  2. Martine, wat ben je toch een geweldig mens, nu dan Gerrit socialiseren om naar die andere mensen te kunnen.
    Het gaat je gewoon lukken waarschijnlijk, ik heb er alle vertrouwen in!

    Enneuh….die vanillekoekjes met jam ertussen….hmmmmmmmmmm'

    Like

  3. Heerlijk weer, zo'n kattenverhaal! Je straalt vast heel veel geduld uit naar die lieverds! Geniet van deze gast en Dibbes heft z'n plek allang veilig gesteld.

    Like

  4. Geweldige serie, Top of the Lake van Jane Campion. Ik heb hem op internet gezien. Heerlijk zo'n dagje voor jezelf. Dat heb je ook af en toe nodig. Er waren al veel reacties op je stukje van gisteren en het stuk van Ruby, dus had ik maar niet gereageerd. Maar ik onderschrijf je houding volledig Martine. In de maatschappij zijn er ook vele negatieve en onbeschofte houdingen en reacties, alleen is dat openlijk. Om anoniem je gal te spuwen en anderen niets te gunnen is verwerpelijk. Maar wat moeten deze mensen het moeilijk hebben met zichzelf en verdrietig en wantrouwend zijn tegenover alles en iedereen. Dat maakt dat ik toch ook wel medelijden met ze heb omdat ze zo ongelofelijk veel missen in dit leven. En dan bedoel ik niet op het materiële vlak.

    Like

  5. Het gaat je vast lukken om hem te socialiseren. Als is het dat hij meer en meer mensen gaat vertrouwen. Wie weet als hij meer op zijn gemak is dat zelf Dibbes hem meer accepteerd. You never know. 😉

    Wat het anonieme reageren betreft: op de ipad is het rot om zo precies te werken (met de dikke vingers), dat ik daarom vaak zonder naam reageer. Ik probeer mijn leven te verbeteren.

    Like

  6. Geweldig dat je dit ook weer voor Gerrit doet. Ik denk dat beide katertjes zich veilig voelen door jouw houding naar hun toe, ze voelen de liefde en zorg. Het zijn twee mazzelkontjes die Dibbes en Gerrit dat zulke mensen als jullie en de buren in hun leventje kwamen. Fijne zondag nog. Marja

    Like

  7. Die zuurbrokken die anoniem hun gal spuwen, zijn de moeite van jouw mooie schrijfsels niet waard. Ook ik frons wel eens mijn wenkbrauwen als ik lees dat mensen wat voor mij een ruim maandinkomen zou zijn , kunnen aflossen, maar ik misgun niemand geld of positie of wat dan ook. Zuur wordt ik er ook niet van, wel als die reakties lekker ongenuanceerd, erop los knetteren. Sla het meestal over, want draagt niks bij. Modereer maar lekker, groot gelijk! Ze dwingen je er toe.
    Wat betreft het kattenverhaal; ooit had ik ook de ene aanloper na de ander, nu is dat al tijden niet meer zo, want ik kan ze toch geen plek geven. Zoals jij dibbes en zijn dubbelganger verzorgt en weer vertrouwen geeft, is geweldig. Dat geeft weer vertrouwen in de mensheid, iets wat af en toe een beetje weg is. Geniet van je weekend met lekker rust en lekkers.

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s