Terug op aarde

Het is sommigen van jullie vast niet ontgaan, ik had de laatste tijd een energie-opleving. In de eeuwige zoektocht naar meer energie, stapte ik eind mei over op paleo eten en bereikte een prachtig resultaat. Ik voel dat dit iets voor mijn energie doet. Wat volgde was een gestage uitbreiding van activiteiten.

Zo lang ik die activiteiten zelf in de hand heb (lees: meester ben van mijn eigen agenda) gaat dat goed. Niet altijd, want ik ben nogal eens overmoedig en daarom is het belangrijk dat na overmoed ruimte is voor niets doen (lege agenda).

Dat lukte niet zo goed de laatste drie weken met de drukte van het afscheid nemen van de lagere school. Iemand zonder energiebeperking kan zich dit misschien niet goed voorstellen en denkt misschien: ‘mens stel je niet zo aan’. Kan ik me best indenken. Voor mij was twee avonden in de week achter elkaar naar school gaan voor de musical en de afscheidsavond heel wat. Laat naar bed, interactie met andere ouders en leerkrachten, veel prikkels (muziek, discobol, veel mensen) en daarbij nog mijn eigen emoties (WAUW, IK STA HIER, OM 9 UUR IN DE AVOND, IK LIJK WEL EEN NORMAAL MENS!!

Toen volgden ook diverse logeerpartijen in wisselende combinaties, voetbalavonden en het loslaten van de normale dagelijkse routine omdat het ‘ineens’ vakantie was. Best veel bij elkaar. Dit weekend viel het me weer op dat meer doen op sociaal gebied, betekent dat ik iets inlever op een ander gebied, meestal is dat ‘de rest’. Dus is het huis een zwijnestal, vooral boven en doe ik echt het minimale. Ik kan daar overigens goed mee leven. Me niet druk maken om zooi betekent ook vooruitgang voor mij.

Op andere gebieden lever ik ook in in zo’n situatie en dat is kwalijker. Als eerste gaat dan mijn dagelijkse wandelrondje er aan. Voor mij heel belangrijk. Ik heb namelijk elke extra meter die ik kan lopen, letterlijk veroverd. Startte ik twee jaar geleden met lopen in de straat vanuit huis tot de tweede lantaarnpaal en weer terug (duur 3 minuten), nu is dat rondje een wandeling langs het IJsselmeer van ongeveer 20 minuten.

Ook de officiële revalidatie begon er onder te lijden want ‘ineens’ doen al mijn spieren weer raar. Niet alleen kan ik niet meer met de fysio de oefeningen doen waarvoor ik kom, nee ze moet ook weer allerlei klachten weg masseren.

Gisteren bereikte ik een soort dieptepunt, ik dacht de hele dag aan mijn bed en lag er ook een groot deel van de dag in. Vandaag bedank ik mijzelf hartelijk voor de met veel moeite en plezier gegeven les. Kortom: ik ben weer geland op aarde. Ik weet weer waar mijn prioriteiten liggen. Ik ben niet normaal al voelde ik me even normaal maar dat maakt niet uit want het niet normaal zijn is normaal voor mij en dat is goed genoeg. Dus ik trek weer mijn eigen plan en houd het lekker rustig.

Gewoon weer dagelijks een kleine wandeling, vroeg naar bed, paleo eten, mijn gupta-oefeningen doen, twee keer in de week de revalidatie bij de fysio en als er dan nog wat overblijft: leuk maar niet elke week.

Heb jij ook wel eens last van overmoed?

Advertenties

35 gedachtes over “Terug op aarde

  1. Ja, maar dan op psychisch gebied. Dan denk ik de hele wereld aan te kunnen, totdat ik keihard tegen mijn eigen grenzen aan knal. 😦 Ik vind het zo knap en moedig hoe jij met je ziekte omgaat. Heel verstandig en goed overdacht, maar tegelijk niet je emoties wegwuivend.

    Like

  2. Met het ouder worden moet ik mijn werk veel meer 'doseren' en dat ik veel minder prikkels (lawaai, licht) kan verdragen of vroeger. Ben ik dan toch eens te enthoesiast en doe ik meer of ik op momenten aankan of krijg ik teveel prikkels 'binnen', dan bekoop ik dat achteraf wel. Ik ben, in tegenstelling tot jij, wel gezond dus recupereer dan ook veel vlugger nadat ik eens 'teveel hooi op de vork nam'….

    Jouw verhaal van 'vallen en opstaan' doet me beseffen dat gezonde mensen er meestal niet bij stilstaan wat het betekent als ziekte je leven overheerst…..

    Misschien onbeleefd maar mag ik vragen wat gupta-oefeningen zijn ?

    Like

  3. Ai, ja joh, dat is zo herkenbaar voor me!
    Ik denk vaak dat ik alles kan,net als een normaal mens zoals je het zo mooi zegt.
    En telkens weer val ik 'plat op m'n bek' om het maar even heel duidelijk te zeggen.
    Ook ik ben momenteel terug bij af qua fysio-oefeningen en de crosstrainer.
    Die laatstgenoemde start ik telkens weer op met 1 minuut tegelijk maar ben nog nooit verder gekomen dan 5 minuten.

    Nou, ik hoop maar dat je weer voorspoedig zal herstellen tot een toch best wel normaal mens…hihi.. 😉

    Like

  4. O ja en hoe!

    Mijn grote hobby is tuinieren ,op een dag moet alle onkruid weg,het gras gemaaid,de heg geknipt en omdat die voorbeeldige tuin dan afsteekt tegen de groene tegels ,vooruit de stoep ook maar even schrobben!

    De volgende dag schiet me dan pas te binnen dat ik geen 20 meer ben 😉

    Like

  5. En toch herstel je je volgens mij wat eerder dan voorheen van zo een drukke tijd en is er toch over het geheel een licht stijgende lijn te zien 🙂
    Rustig aan maar weer, Marianne

    Like

  6. Dat is niet onbeleefd hoor Liesbeth, leuk juist dat je belangstelling toont. Ashok Gupta is de naam van mijn behandelaar. Sinds ik zijn behandeling volg, ben ik niet meer de hele dag aan bed/bank gebonden. Hij woont in Engeland en bereikt veel met ME patienten, itt de Nederlandse behandelaars. Als je het leuk vindt, kun je er op mijn ME blog meer over lezen (hoeft niet hoor): http://wel-en-wee-met-me.blogspot.nl/p/gupta-amygdala-retraining.html

    Like

  7. Ik heb vorig jaar een stuk long moeten inleveren (longkanker, nee ik rook niet). Mijn conditie is daar toch wel van achteruit gegaan merk ik. Ook de leeftijd gaat een rol spelen. Vond dat altijd onzin maar moet bekennen dat ik met 57 jaar niet meer kan wat ik vroeger kon.
    Ik werk nog maar 1 dag in de week, sport, en doseer huis- en tuinwerk.
    Annemiek van Deursen noemt dat time-management en dat helpt mij ook. Alles in stukjes verdelen. Iedere dag 1 la/kastje binnen en buiten schoonmaken dan komt ook de keuken schoon. Elke dag een half uur onkruid wieden helpt ook om de tuin netjes te houden.
    Niet als een dwaas tekeergaan…ik kan het gewoon niet meer en zal dat moeten accepteren.
    Ben ook een huismuts 😀 ik zit 's avonds graag met t.v,, boek of tablet op de bank.

    Groet Wilma

    Like

  8. Ik vind het heel lastig als ik (zoals afgelopen week weer eens) meer moet dan ik kan. Dingen die ik wil, kan ik nog wel uitbesteden of laten liggen. Niet makkelijk, maar dat lukt nog wel.
    Maar afgelopen week had zoonlief me veel nodig, dat leverde voor mij ook emotionele belasting op en was het werk druk. Eigenlijk teveel, en ik had niet het gevoel dat ik het kon maken om zaken niet te doen. De spiraal naar een moe lijf en dus niet effectief noch efficient werken begon alweer. Dus ook voor mij even schakelen: alle niet-essentiele zaken loslaten (huishouden bij manlief, rest gewoon op laag pitje), alles doen volgens strikte prioriteiten en voldoende rust nemen. Langzaam komt er dan weer ruimte om zaken goed te doen, vooruit te plannen, en daarna weer leuke dingen te kunnen doen. Ga ik dan maar vanuit. Ik zie alweer wat licht aan het eind van de tunnel (en maar hopen dat het niet die trein is he 😉 )

    Like

  9. O ja hoor, heel herkenbaar. Ik wil ook altijd doen of ik normaal ben en van alles kan, bijvoorbeeld met visite en zo. Of onverwachte zaken.Of je kinderen helpen. Maar als iedereen het dan weer geweldig leuk heeft gehad bij ons lig ik plat, ben ik moe, heb ik pijn. En dat ziet niemand. Het duurt afhankelijk van het type inspanning en de hoeveelheid een of meer dagen voor alles weer “normaal” is. Voor mij normaal dan, een voor mij acceptabel niveau. Een paar weken geleden had ik een ritmestoornis die 2 uur en 20 minuten duurde. Een normaal mens is daar na een paar uur overheen. Het heeft bij mij drie weken (ja 3!) voordat ik weer op mijn “normale”niveau was. En dat niveau is een stuk lager dan de gemiddelde normale mens. Ik probeer het steeds weer uit te leggen aan mensen. Aan de buitenkant zie je het niet. Maar je moet het zien als een accu die niet meer goed oplaadt. Allereerst komt-ie nooit meer vol en ten tweede loopt-ie bij het minste of geringste leeg. Tja, en ik heb nu eenmaal geen vervangbare accu. Dus Martine, je doet het goed en je gaat vooruit.Daar kun je je aan vasthouden. Zolang je niet achteruitgaat is stilstand in jouw geval ook al vooruitgang. En kun je van daaruit verder bouwen.

    Like

  10. wijze woorden, ik kan nog veel van je leren. ik kamp met een burn-out en het luisteren naar mijn lichaam in plaats van het hoofd (dat zegt ik wil…) is zo'n lastige les.

    Like

  11. Ja, hier ook last van overmoed. De dood of de gladiolen noem ik het. Gelukkig zit er weer wel een stijgende lijn in mijn fitheid. Maar zaterdag een dagje naar zee en door de duinen gewandeld en daar hang ik nu nog steeds van op de bank.

    Like

  12. Bedankt voor de info : ik ga zeker je blog eens lezen. Een mens is nooit te oud om wat bij te leren en wie weet, komt de info van jouw blog ons, of één of andere bekende eens van pas

    Like

  13. Na mijn burnout heb ik dit moeten leren. Hele weg geweest. Vooral het accepteren dat je niet meer kunt wat je eerst wel kon was lastig. Eenmaal het geaccepteerd te hebben gaf het ademruimte en het gevoel ik mag er wezen.
    Ben niet de oude, lees: kan niet meer hetzelfde incasseren wat ik vroeger wel kon, maar het is de vraag of ik dat nog wel zou willen, want het was ongezond wat ik deed.

    Like

  14. Ja, hoor, dat op en neer ken ik van mezelf ook zo goed en leer er heel wat van. Mijn niveau is hoger sinds paleo, maar ook daar zitten weer harde begrenzingen aan die ik soms nog niet ken. Herstel is beter, maar vergeleken met een enigszins normaal mens, blijf ik een ernstig beperkt mens, maar wel aardig net als jij!

    Like

  15. Ja, behoorlijk! En daarna volgt dan meestal ook een stevige dip. Hoewel ik het niet met jouw situatie wil vergelijken, komt het me wel heel bekend voor. Goed dat je weer even pas op de plaats maakt en in ieder geval een paar manieren hebt gevonden om de balans weer wat terug te brengen.

    Like

  16. Zeker wel! Bij mij zijn het dan geen spieren die raar gaan doen, maar mij kan je dan ineens heel hard huilend in de keuken aantreffen door een liedje van John Denver. Of erger: van Julio Iglesias. Dan weet ik dat het weer tijd is om op de rem te gaan staan.

    Groetjes Jacq.

    Like

  17. Ja Martine, zo herkenbaar. De afgelopen weken ben ik ook ver over mijn grenzen gegaan. Veel medische afspraken maar toch ook naar de musical van een kleinzoon. Twee keer voetbal kijken met de hele familie en verder het ook blijven volgen en daarna niet slapen vanwege alle prikkels. En dan nog de dingen die ik moet van mezelf omdat ik soms denk dat ik een beetje onmisbaar ben. Om er later voor de zoveelste keer achter te komen dat dat echt niet zo is. Hoe oud moet ik worden om het te leren? Maar al ben ik nu volledig uitgevloerd, er waren ook dingen bij die ik voor geen goud had willen missen. Met vallen en opstaan probeer ik keuzes te maken, maar dat lukt me niet altijd.
    Jij bent van zo ver gekomen dat het niet zo vreemd is dat je, in je enthousiasme zo nu en dan jezelf overschat. Ik vind dat je er geweldig goed mee omgaat Je denkt niet meer gelijk dat je terug bij af bent, maar je weet dat je, na een rustpauze, weer op gang kunt komen.
    Alvast een fijne vakantie gewenst, groetjes,
    hanna

    Like

  18. Voor mij heel herkenbaar! Ik ben niet officieel ziek, maar herken veel van jouw verhaal. Ook ik ben ooit begonnen met wandel-training, die wel 1 min. heen en 1 min. terug besloeg, naast wat huishoudelijk werk. Ik kan nu zo goed als alle huishouding, boodschappen en het wandelen met de hond zelf. Daar draai ik goed op en doe alles gedoseerd. Is het wat drukker, of net als bij jou onrustiger, dan laat ik echt dingen achterwege. Geen extra's op dat soort dagen, alleen de dagelijkse zaken. Dat is dan ruim voldoende voor wat ik aan kan. Lange tijd duurde het voor ik zo ver was!

    Like

  19. Zo herkenbaar! Ik heb sinds een zwaar auto-ongeluk twee jaar geleden een wervel beschadigd en een schedelbasisfractuur. Goed hersteld, maar sindsdien merk ik dat 40 uur werken eigenlijk teveel is om ook een sociaal leven of uberhaupt huishouden te hebben, vooral geluid en licht komen rechtstreeks mijn hersenen binnenknallen lijkt het. Helaas mag ik op mijn huidige baan niet minder dan 40 uur werken, daarom ben ik ook aan het aflossen! Om mijn energie wel te kunnen sparen voor de belangrijke dingen des levens en om een kleine baan in de buurt te vinden.

    Groetjes en blijf je inzichten vooral zo open delen, daar heb ik echt wat aan als soms wat onbesuisdeling
    Marieke

    Like

  20. Wat meteen in mij opkomt, Zou dat te maken hebben met de energie die je in het Ruby-gebeuren/ anonieme gifbommenverhaal hebt gestoken? Ik herken het ook wel dat ik na een lange dag veel minder energie heb.

    Like

  21. Ik denk meer dat het een opeenstapeling van de afgelopen weken was E. Als ik eerder/beter mijn grenzen had bewaakt dan zou het niet zover zijn gekomen. Wel is het zo dat dingen harder binnenkomen als ik me niet zo goed voel, maar daarin ben ik niet uniek, dat heeft iedereen volgens mij.

    Like

  22. Ja hoor zo'n vermoeidheid moment komt bij mij echt als ik teveel gedaan heb. Ik weet nu dat ik hier echt rekening mee moet houden anders heb ik alleen mezelf en mijn kinderen ermee.

    Ik heb fibromyalgie, erg vervelend maar ik kan er honderd mee worden. Ik doe het huishouden gedoseerd, ik wandel iedere dag nu 30-75 minuten (net na gelang mijn energie), dankzij fly-lady een routine in het huishouden gekregen en ik heb leren plannen van de andere karweitjes.

    Uitjes worden gepland en gedaan met pijnstilling en dan 2 dagen rustig aan doen. Ik weet nu , het wk is afgelopen, ik echt op tijd naar bed moet. Opblijven voor een wedstrijd of film …. ik doe het niet meer. Want ik lever dan teveel energie in dan het me voldoening geeft om iets af te kijken. Mijn lichaam heeft me echt teruggefloten de afgelopen 2 weken. Nu tijd om weer op normaal ritme over te gaan.

    Like

  23. Ja, herkenbaar. Ook ik neem vaak teveel hooi op mijn vork en kom mezelf dan tegen.
    Ik vind het goed van je hoe jij je energie weet te doseren en keuzes te maken.

    Like

  24. Dit is heel herkenbaar. Je bent nog niet helemaal hersteld en je hebt wel heel veel van jezelf gevraagd.
    Dat rare gedoe met de spieren kan ook een andere oorzaak hebben. Heb je al die dagen goed paleo gegeten? Paleo is glutenvrij. Ik eet glutenvrij (wel strenger dan dat jij het doet), maar glutenfouten uiten zich bij mij tegenwoordig vaak in spier- en gewrichtsklachten.
    Misschien heb je wat aan deze info. In ieder geval hoop ik dat je snel opknapt, en dat doe je door echt even gas terug te nemen en dan weer opbouwen. Lukt je vast!

    Liefs, VeggieMo

    Like

  25. ja hoor ik ben paleo all the way, dus krijg echt geen gluten binnen, al heel lang niet meer trouwens, zou niet weten waarvan. Doe jij het strenger dan ik, hoezo, want wat eet ik dan waar evt. gluten in kunnen zitten VeggieMo (misschien zie ik iets over het hoofd).
    Dit is gewoon van te veel doen denk ik, dan krijg ik altijd spier en gewrichtsklachten

    Like

  26. Ik eet inderdaad strenger dan jij. Dingen als amandelmeel kunnen niet bij mij want die zijn bijna altijd besmet. De ene zak wat meer dan de ander maar helaas staat dat er niet bij. Ook vis is vaak besmet (gerookte zalm, zalm uit de vriezer, gerookte makreel, vis uit een viskraam), kruidenmixen. En rijstwafels (niet paleo maar worden toch vaak door mensen gegeten die paleo eten) gaan bij mij allemaal fout. Gewone glutenvrije graansoorten gaan ook niet, zelfs de bioculinair glutenvrije soorten niet en sommige glutenvrije merken zoals Consenza (niet paleo) gaan ook fout. Zo zijn er nog veel meer dingen waar ik glutenfouten van kan krijgen. Dat is een hele puzzel, ik moet strenger glutenvrij eten dan de gemiddelde coeliaak. Zoiets weet je nooit van te voren, dat gaat proefondervindelijk. Hoeft niet te zijn dat jij dat hebt, maar het kan handig zijn dat je het weet.
    Lactose geeft bij mij ook spier- en gewrichtsklachten.
    Ik hoop dat jij opknapt door rust te nemen.

    VeggieMo

    Like

  27. Oei dat is echt balen voor je VeggieMo. Dank je wel voor het antwoord. Van de dingen die je opnoemt eet ik wel amandelmeel en gerookte zalm en Makreel. De rest eigenlijk niet. Ik ga ook hier opletten dank je wel. Al denk ik dat ik minder gevoelig ben.Ik kan best heel soms grenzen op zoeken met sommige producten, Ik kan bijvoorbeeld met mate wel wat kaas eten (geen schimmelkazen maar gewone kaas of zachte geitenkaas of buffelmozzarella) maar een beker melk of yoghurt moet je me echt niet geven.

    Like

  28. herkenbaar verhaal.
    ik heb een zware hartafwijking en zit qua energie behoorlijk beperkt. ook ik moet dagelijkse keuzes maken, speel ik uitgebreid met de kinderen of doe ik het huishouden… til ik de wasmanden naar boven of ga ik vanavond nog iets doen..
    vaak houden de avonden hier om half 9 op. en je loopt toch tegen onbegrip op merk ik, vooral omdat er van de buitenkant niks te zien is aan mij.
    luisteren naar je lichaam is belangrijk en je energie goed verdelen ook.
    ga nu al een week echt om half 9 naar bed want van het weekend gaan we op vakantie, wat me een hoop energie gaat kosten.
    maar ik heb respect hoor voor je zoals je het allemaal doet!

    Like

  29. Ja hoor, herkenbaar. Afgelopen weekend behoorlijk over mijn grenzen gegaan. Zaterdag dochter ophalen uit studentenstad, daarna nog even winkelen, weliswaar bij 2 winkels, en 's avonds naar de buurt bbq, was zo gezellig dat ik tot het eind ben gebleven. Nu al een paar dagen aan het bijtanken, het is gewoon teveel. Maar ja op dat moment voelt het goed en lijkt het heel wat. Net als jij leer ik er weer van.

    Like

  30. Het lastige is dat in Europa een norm is dat er 20 ppm gluten per kilogram in een product mogen zitten en dan mag het nog steeds glutenvrij genoemd worden. Die norm is voor sommige mensen te hoog. Verder eet je natuurlijk meer dan één product op een dag en dan kun je heel snel gaan 'stapelen' en dus weer klachten krijgen. Als op een product staat koemelkvrij of pindavrij dan klopt het wel en zit er 0 ppm daarvan in een product.
    In Australië zijn de richtlijnen anders en strenger. Zou graag zien dat we die hier ook krijgen.
    Heb je weleens zelf yoghurt gemaakt? Ik heb een Domo yoghurtmaker en dan kun je lactosevrije yoghurt maken. Ik neem dan als starter wat biogarde standyoghurt en doe daar volle melk bij. En dan moet het (dacht ik ongeveer 20 uur) apparaat een hele aan de stroom. Vraagt niet veel stroom want het wordt maar licht verwarmd. Helaas verdraag ik dit niet goed, maar het is wel heel erg lekkere yoghurt. Volle melk is wel belangrijk, met halfvolle melk blijft de yoghurt dunner.
    Ik weet niet of je soyamelkproducten neemt. Tis niet paleo, maar wel lekker. Soja is flink besmet met gluten omdat het in wisselteelt verbouwd wordt met tarwe en met dezelfde machines geoogst. Op de verpakking staat daar niets over want in de fabriek vindt de besmetting dus niet plaats.

    Groetjes, VeggieMo (ik geef graag tips, zo ben ik ook aan kennis gekomen en ik knap nu eindelijk echt goed op en ik gun jouw ook je energie en je gezondheid weer!)

    Like

  31. Nee ik heb nooit yoghurt gemaakt, ik moet eerlijk zeggen dat ik het niet mis. Ik eet ook geen soja yoghurt, de enige soja die ik af en toe eet is tempeh of tofu, gemiddeld 2 keer per maand of zo. Dat verdraag ik goed. Ik mis yoghurt niet meer, ik at vroeger altijd yoghurt met fruit en havermout in de ochtend. Nu is dat een smoothie met groente, fruit en of kokosmelk of avocado (vult goed en hartstikke gezond).

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s