Zaterdag

Het was een rustige week waarin ik veel sliep, lag, las, hing en niet te vergeten niets deed. Dat was goed. Ook pakte ik mijn dagelijkse wandeling weer op. Ik ben er nog niet maar voel me wel al iets minder een uitgewrongen vaatdoek. Ook dat is herstel: dat ik van een dip sneller herstel. Fijn om te merken!

Natuurlijk werd het relaxte gevoel teniet gedaan door het verschrikkelijke lot dat zoveel mensen heeft getroffen. Ik kan er met mijn hoofd niet bij. Een vliegtuig met mensen wordt zo uit de lucht geschoten. Maar ook de Gazastrook waar 4 kleine kinderen op het strand gingen spelen en gedood werden. Zoveel agressie raakt me – en daar sta ik niet alleen in – heel erg diep.

We kunnen niet anders doen dan doorgaan met ons leven en genieten van elk moment. En hopen dat de moordenaars die dit op hun geweten hebben, geen normale nachtrust meer zullen kennen en vooral: dat ze hun verdiende loon krijgen. Ik hoop dat de mensen die in het vliegtuig zaten niet beseften wat er gebeurde.

En dan nu een abrupt overzicht en over naar een ander onderwerp. Tja, toen ik dit stukje schreef was er nog niets aan de hand. Stukjes worden geschreven en de realiteit haalt deze in. Toch ga ik gewoon door met mijn leven, mijn zwerfkatten, beter worden en mijn pogingen mensen te helpen met hun geldgedrag. Ik heb op veel geen invloed maar waar ik dat wel heb, probeer ik mijn eigen bijdrage te leveren. Dus over naar kattenverhalen.

Als je niet van katten(verhalen) houdt: fijn weekend en tot maandag, dan vertelt A. hier over het aflossen van haar hypotheek.

Het kattenjournaal: Dibbes maakte deze week grote sprongen door ZwerfGerrit meer te tolereren. Zo vond ik ze een paar keer samen in de keuken, waarbij de zwerver brokken at en Dibbes toekeek, ietwat verontrust, maar niet in oorlogsstemming.

Dat gaf moed en ZwerfGerrit kwam twee keer per dag langs. Hij gaat dan onder de tuintafel zitten en wacht netjes tot ik hem zie.  Zo maakten we elke dag kleine vorderingen. Dat geluk duurde tot Kasper de Verschrikkelijke – de kater van de buren die eerder ook Dibbes de stuipen op het lijf joeg – van onder een tuinligbed toesloeg. Een paar fikse meppen en weg was Gerrit. Gelukkig vatte hij twee dagen later weer moed en kwam hij weer buurten.

Inmiddels heb ik hem zover dat hij eet terwijl ik naast hem zit. Mijn tactiek is continu praten in combinatie met lekkere brokjes gooien. Eerst ver weg en dan steeds dichter bij. Een spoor van brokjes en dan ineens staat hij naast me en dan geef ik hem een bak met voer. Dat dit hem zo wel bevalt, merk ik ook aan zijn gedrag na het eten. Rende hij eerder meteen de tuin uit, nu blijft hij soms nog even een paar minuten liggen. En kijken. Continu mij in de gaten houdend. Je ziet die hersens kraken…..

Cruciaal tijdens het voeren van de zwerver, is dat ook Dibbes continu aandacht krijgt. Hij voelt zich nog niet zeker van zijn plek en laat dat merken. Maar hij wordt uitbundig geprezen en geknuffeld en krijgt ook lekkers toegestopt. En Moos en Smoes vinden alles best.  Die blijven volkomen stoïcijns onder al dat extra kattenbezoek.

Dat was het, een goed weekend allemaal voor zover dat lukt met zo veel verschrikkelijk nieuws. Vergeet niet tegen je man, je kind, je geliefde of je moeder te zeggen dat je trots op ze bent en van ze houdt!

Advertenties

12 gedachtes over “Zaterdag

  1. Ik was verrast dat de kinderen op het strand geraakt werden. Immers Israël waarschuwt vooraf altijd waar ze bommen gaan schieten.
    Ik snap er niks van. Het is toch juist Hamas die in dichtbevolkte gebieden de raketten afschiet?

    Hoe komt het toch dat zelfs Egypte de grens slecht open gooit voor Hamas en de Gazastrook.

    Ik snap niks van die oorlog, ook niet van dat vliegtuig dat neergeschoten werd op 10 km hoogte. Zegt Poetin, als er vrede was geweest, was er niks gebeurt. Als hij zich er niet mee bemoeit had, was er niks gebeurt bedoelt hij vast te zeggen.

    Al dat gedoe waarin mensen elkaar niet de ruimte geven. De strijd om de macht, in plaats van het respect, het samen delen.
    Als we meer samen deelden in plaats van vochten, wat een mooie maatschappij zouden we dan hebben.

    Like

  2. Verschrikkelijk ja, de nieuwsberichten. En zoals je schrijft: ook de gebeurtenissen in de Gazastrook……het houdt nooit op daar…al die arme slachtoffers…

    Helaas kunnen wij weinig meer doen dan lijdzaam toezien en verder gaan met ons leven.
    Jouw liefdevolle poezenverhalen maken dat mijn zaterdag toch weer met een fijn gevoel begint. Dankjewel Martine en een fijn, rustig (erg warm) weekend gewenst.

    Groet Wilma

    Like

  3. Goed dat je hier niet aan voorbijgaat, Martine. Gelukkig beperk je je niet tot Nederland alleen. Er gebeuren zoveel vreselijke dingen en vaak komen de daders ermee weg omdat de wereld toekijkt, de wereldleiders het niet eens kunnen worden en er altijd wel mensen zijn die geld willen verdienen aan wapentuig. Gelukkig bestaan er ook altijd weer idealisten die helpen waar dat kan of er verslag van doen, vaak met gevaar voor eigen leven. Omdat dit alles zo moeilijk te veranderen is vanuit onze eigen kleine wereld, vind ik je laatste oproep zo belangrijk. Laten we waardering voor elkaar blijven uitspreken, in kleine en in grotere kring. Ook hier in blogland. En als we kritiek hebben, kijk dan eens goed waarom. Lever kritiek niet om te kwetsen, maar laat die opbouwend zijn.
    Jij ook een goed weekend, groetjes, hanna

    Like

  4. Heerlijk weer, een poezenverhaal. Juis nu belangrijk, met al die ellende in de wereld. Want idd, ons leven gaat door en we mogen/moeten genieten van hetgeen er voor anderen niet meer is.

    Like

  5. Wat ben je een fijn mens dat je nou ook weer zo goed zorgt voor Gerrit. Mooi dat er ook bij hem vooruitgang is en dat Dibbes hem langzamerhand accepteert. Vind het mooi gezegd dat Dibbes een beetje bezorgd kijkt, mijn dochter zegt dat ook wel eens van ons katertje (oa als hij de borstel/kam ziet) en ik vind dat altijd lief klinken. (Huis)dieren zijn zo leuk. Na al het leed dat er weer volop was/is voor zeer veel mensen, is dit verhaal over de katertjes weer heel opbeurend. Fijn weekend voor jullie allen. Marja

    Like

  6. Precies wat je schrijft zei ik vanmiddag ook toen ik mijn fiets ophaalde in het naastliggende dorp waar een stel vermoord is die onderweg waren naar Nieuw Zeeland. Dat de mensen er niets van mee hebben gekregen in dat vliegtuig. Alle mensen stonden midden in het leven en gingen bijna allemaal een mooie vakantie tegemoet. Dat de moordenaars gepakt worden.

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s