Zaterdag

Het was een vreemde week. Zondag had ik de workshop bij Gabriël Verbeek en daarna lag ik plat. Plat als tot in de middag in bed liggen, dan aankleden en in etappes zorgen dat het avondeten op tafel kwam. Ik ging niet naar buiten, heb de fysioafspraken van deze week afgezegd en had geen energie voor andere dingen dan de meest basale. Dat was lang geleden dat ik het zo meemaakte.

Is dat erg? Nee! Als je nooit iets probeert, weet je niet waar de grens ligt. Dit was natuurlijk best extreem maar ik weet nu wel dat ik een dag lang ergens kan zijn, en dat het herstel een kleine week duurt. Twee jaar geleden zou vooral het herstel veel langer hebben geduurd.  Zaak is wel nog niet te vaak dit soort dingen te doen want het tast mijn energievoorraad aan. Beter worden is vooral mogelijk door op te schuiven met hele kleine stappen en niet meteen de energievoorraad van een maand op te maken.

Daarom is het ook heel dom en heel onverstandig dat ik vandaag naar een reünie van mijn lagere schoolklas ga. We zijn met 25 man, dat is te overzien. Deze bijeenkomst was al gepland voordat de workshop van Verbeek er tussen kwam.  De afgelopen week zong een stemmetje in mij dat ik beter niet kan gaan. Want dan lig ik weer plat daarna. Sterker nog ik loop het risico dat ik dieper wegzak want ik ga nu al meer moe er naar toe.

En toch, toch ga ik. Ik ben zó benieuwd naar sommige mensen (en ja vooruit natuurlijk heel erg benieuwd naar de jongen op wie ik was, wie is hij geworden?) en ik wil zó graag even doen alsof ik een normaal leven heb, dat ik gewoon ga. Ik heb dus weer de fysio afspraken afgezegd en volgende week zo ingericht dat er niets moet. Mijn oude buurmeisje haalt me op, dan gaan we samen onze ‘trip down memory lane’ maken en M haalt me in de avond weer op.

Over naar het Kattenjournaal:
Onze ZwerfGerrit maakt veel vorderingen (lezen jullie de subtiele toevoeging van het woordje ‘onze’?). Deze kat is behoorlijk slim, snapt snel de bedoeling van dingen en is van zichzelf vrij rustig.  Waar het met Dibbes een hels gedoe was om hem te benaderen (dat is echt veel moelijker met een half blinde zwaar zieke kat) gaat het met Gerrit veel sneller. Ook is het zo dat ik veel heb geleerd van vorig jaar en nu beter weet hoe ik het moet aanpakken.

Deze week zagen we een verschuiving in gedrag. Vorige week waren er voorzichtig verkennende rondes in huis, deze week liep hij zelfs een keer naar boven! Ook is hij nu het merendeel van de dag in de tuin. Ook een verschuiving, in plaats van twee keer per dag eten komen halen, heeft hij zijn intrek in de tuin genomen en loopt hij regelmatig naar binnen.

Toen ik een keer stond te koken voelde ik een kat langs me heen strijken. Omdat ik dacht dat het Dibbes was, boog ik me naar voren om te aaien. Het bleek Gerrit te zijn die zich doodschrok en wegvloog. Maar hij wil dus contact, dat is mooi. Ik heb hem daarna een paar keer tijdens het eten voorzichtig over zijn rug gestreken met een afwasborstel. Beter die borstel aanvallen dan mijn hand. Daar reageerde hij wel op, maar hij haalde niet uit en at snel weer door. Dus weer een stap verder gegaan en hem voorzichtig geaaid op zijn rug. De eerste 2 dagen heel zacht, later met iets meer druk. Hij laat het gebeuren.

Tijd voor een kleedje in de keuken. Hij had het zó door en lag prinsheerlijk bij de open deur. Een logische volgende stap was de deur dicht doen toen hij binnen was. Ook dat laat hij gebeuren, hij raak niet in paniek maar verdwijnt dan wel na een minuut of 5 door het kattenluik naar buiten.

beetje eng nog (zonder flits gemaakt en dus wat wazig, maar hij is bang voor de flits)

En nu? Gewoon doorgaan. Ik ben in 2 weken tijd met deze kat verder gekomen dan in 3 maanden met Dibbes. Ik begin vertrouwen te krijgen dat het lukt om voor de winter Gerrit binnen te krijgen.

Dibbes moest afgelopen week naar de dierenarts, zoals ik een paar weken geleden al schreef. Dat is jammerlijk mislukt. Ik krijg hem niet de mand in. Ik had hem al een paar dagen voorbereid door lekkere hapjes in de reismand te leggen. Dat at hij graag op. Maar op het moment dat ik de deur dicht doe komen er ongekende krachten los in deze timide kat en het lukte me niet. Na een potje vrij worstelen besloot ik dat dit niet goed was voor de band tussen kat en mens en belde tante dokter op, die nu volgende week hier thuis langs komt. Het is zo en niet anders…..

Dat was het, fijn weekend allemaal!

ps op mijn kookblog mijn weekmenu:wat schaft de pot deze week?

Advertenties

7 gedachtes over “Zaterdag

  1. Veel plezier op de reunie. Je hebt dan in elk geval iets om over na te mijmeren als je de komende tijd op de bank moet doorbrengen.
    Je hebt gelijk dat je je leven niet stil legt als het enigszins mogelijk is.
    Enne….die katten boffen maar met jou 🙂

    Like

  2. Ik wens je heel veel plezier op de reünie en denk nog maar even niet hoe je je daarna voelt, misschien valt het deze keer ook wel gewoon mee. Fijn om te lezen dat Gerrit zulke grote stappen voorwaarts maakt.

    Like

  3. Wat een vooruitgang!! Zowel met Gerrit, als met jezelf! Natuurlijk wil je “gewoon” gaan naar zo'n reünie. En ja, je zal er waarschijnlijk voor moeten boeten. Maar dat je sneller herstelt zegt al veel. Dit is zo'n gelegenheid die het misschien waard is om weer een poosje wat minder te kunnen. Niet te vaak van deze leuke bezigheden (en vooral niet te vaak na elkaar!) en dan komt het goed. Heel veel plezier gewenst en met de kat(ten) komt het al helemaal goed. Leuk om te lezen weer! groet Esther

    Like

  4. Ja, die eigenwijsheid herken ik wel: ergens persé heen willen en het daarna moeten bezuren…
    Maar vaak zijn die ervaringen het dubbel en dwars waard en heb je daarna weer iets leuks om op terug te kijken.
    En het is inderdaad goed nieuws dat je al sneller herstelt. Hoop dat je een leuke dag hebt gehad!

    Like

  5. Zo'n reünie liet ik ook niet aan mij voorbijgaan, is veel te leuk. Het is goed dat je tegenwoordig je grenzen herkent en accepteert dat je na zo'n uitstapje goed moet uitrusten om weer bij te tanken.Maar ook dat je nu merkt dat de herstelperiodes iedere keer weer een beetje korter worden en dat er is dus vooruitgang is. Niets forceren. Fijn dat alles met Gerrit zo voorspoedig gaat en Dibbes was misschien bang met dat mandje nu hij zich zo aan jullie gehecht heeft, je weet niet wat het beestje allemaal heeft meegemaakt. Maar dit is toch een prima oplossing voor jullie beiden.Fijn weekend voor jullie allen, Marja

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s