Gerrit

Was het bij Dibbes in één keer – weliswaar na 5 maanden voorwerk – een omslag naar ‘ik vind jullie lief en jullie mogen me vanaf nu altijd aaien’, Gerrit zit heel anders in elkaar. Aantrekken en afstoten, elke keer weer. Na elke toenadering volgt een verwijdering en kortstondig schuw gedrag. Voor het eerst op zolder geslapen? De hele volgende dag rent hij weg, ineens bang voor hoe we reageren. Na de eerste keer buikje kriebelen krijg ik een uur erop een fikse mep met de nagels uit.

Dat maakt dat ik elke keer weer angsten uitsta om hoe hij reageert. Want soms geeft hij ineens zijn vertrouwen en krijg ik een likje of neusje maar ja, wel vlak bij mijn gezicht en die nagels zijn verdomd scherp weet ik inmiddels.

Ik neem het maar zoals het komt. Het is duidelijk een kat met bindingsangst. Ik heb voldoende ervaring met vriendjes met bindingsangst in het verleden gehad om dit gedrag te herkennen. Dus geniet ik van de toenadering en ben verrukt als hij voor het eerst zijn buik aanbiedt. En wat tref ik op de buik aan, precies dezelfde crèmekleurige vlek in het midden zoals Dibbes heeft. Ze hebben dezelfde tekening, dezelfde schommelende loop en dezelfde doorgezakte rug. Dit moet familie zijn. Zeker ook omdat ze zo’n 1,5 jaar geleden ineens allebei op hetzelfde moment door de buurt zwierven. Waarschijnlijk heeft iemand gewoon vanuit zijn auto deze twee broertjes eruit geflikkerd, daahaag, die zien we nooit meer terug!

We hebben grote vorderingen gemaakt de afgelopen weken. Er was een omslag van ‘ik kom rond etenstijd kijken wat er te bietsen valt’ naar ‘ik blijf nog even zitten, want je weet maar nooit’ naar ‘Ik woon in deze tuin en wandel een paar keer per dag door het kattenluik naar binnen want daar is het veel warmer/fijner/veiliger’. Vrijdag deed ik de deur voor hem open en hij wandelde zó naar binnen. Het wordt steeds normaler voor hem. Eerst ging hij zich dan binnen verstoppen en als hij zag dat ik hem zag – achter de gordijnen – dan rende hij weer naar buiten. Nu blijft hij steeds vaker liggen.

Inmiddels kent hij ons ritme. S. gaat in de ochtend naar de schuur om zijn fiets te pakken en waar dat eerst voldoende was om in paniek de tuin te verlaten, stapt Gerrit nu even opzij of gaat hij onder de bamboe liggen wachten tot het sein weer op veilig staat. Ook heeft hij zelf inmiddels zijn vaste rituelen. In de avond komt hij na het eten naar binnen. Flink poetsend om zich een houding te geven, of languit op het kleed liggend en net doen alsof dat normaal is (vinden wij wel maar voor hem is het nog heel spannend). Dan als hij denkt dat we niet kijken, sluipt hij naar boven. De zolder is van hem. Daar ligt hij de hele nacht. Hij is ook al wel eens bij ons een verdieping lager op bed gekropen en toen lagen we daar met 4 katten die absoluut niet wisten wat ze met de situatie aan moesten. Gelukkig werd het geen knokpartij maar iedereen was opgelucht toen hij de avonden erna koos voor een eenzame slaapplek op zolder.

Voordat ik ga slapen ga ik hem daar dan nog even knuffelen. Hij ondergaat met steeds meer ontspanning de aandacht en knuffels. In het begin nog alert maar al snel met de poten in de lucht en met de snorharen helemaal naar voren. Om er dan de volgende ochtend achter te komen dat ik de toenadering toch weer de hele dag moet opbouwen. Playing hard to get….of misschien bang voor zijn eigen overgave?

Dibbes heeft zich er inmiddels bij neergelegd. Of dat komt door de Bach Bloesem druppels, de Feliway, de extra aandacht die we hem geven of het feit dat hij doorheeft dat de komst van een extra kat niet ten koste gaat van de hoeveelheid voer? Ik weet het niet. Hij is wel jaloers, komt vaak meteen tegen me aan liggen als Gerrit het huis in stapt maar hij maakt geen geagiteerde indruk zoals hij in het begin na de komst van Gerrit wel deed. 
En de andere katten? Ik vraag me serieus af of ze het wel doorhebben. Die maken zich echt niet druk, zeker niet om een zwerver. Bovendien zijn ze gewend dat de buurkatten ook om de haverklap naar binnen lopen. Een kat meer of minder maakt ze niet uit. Gerrit moet alleen nog wel keukenmanieren leren. Hij kruipt over alles en iedereen heen om als eerste het voer te pakken te krijgen. Best onhandig als je vier bakken moet neerzetten en er dus vier katten gillend rondrennen, waarbij er één zich gedraagt alsof hij elk moment dood kan neervallen als hij niet nu onmiddellijk en wel als eerste dat voer krijgt. Maar ja, dat is typisch gedrag van een kat die honger heeft gehad. Dat slijt wel.

Advertenties

11 gedachtes over “Gerrit

  1. Wat een zalig verhaal weer! Ik geniet zo van jullie avonturen met al die lieverds om jullie heen! En wat “alle tijd” aan gaat. Er zullen zat mensen zijn met net zoveel tijd, maar toch niet het geduld op kunnen brengen voor een zwervertje van buiten. Jij/jullie wel en dat is geweldig! Zo doet een ieder wat hem/haar goed ligt en katten zijn overduidelijk jouw ding!! groetjes Esther

    Like

  2. Je laat mooi zien hoe ieder dier toch weer de moeite waard is om tijd en energie in te steken en om van te houden 🙂 Onze kat is na een zeer naar verlopen behandeling bij de da angstig/agressief gedrag gaan vertonen naar visite. Met veel geduld en oefenen hoop ik dat ze gaat veranderen. Mensen snappen dit vaak niet, doe die kat toch weg is een veelgehoorde opmerking. Moeilijk vind ik het soms wel, maar ze is ook de moeite waard om het te proberen 🙂

    Like

  3. Aan de voorgaande reacties heb ik niet veel meer toe te voegen, ben het volledig met Esther eens. Snap ook nooit hoe mensen dat kunnen om weerloze diertjes zo maar ergens te dumpen en aan hun lot over te laten. Lijkt mij geweldig voor jullie om mee te maken dat Dibbes en Gerrit (na het harde leven op straat) steeds meer vertrouwen krijgen en reeds hebben. Het zijn bofkontjes die twee dat ze jullie ontmoet hebben. Fijne zondag nog! Marja

    Like

  4. Prachtig zeg! En wat bijzonder dat ze waarschijnlijk dan familie zijn en allebei bij jou terecht zijn gekomen. Ik vind het super wat je doet, het kost inderdaad misschien moeite, maar is het vaak zo waard. En zulke dieren verdienen het zó om een fijn thuis te hebben!!

    Like

  5. Wat een heerlijk verhaal weer. Wat boffen jullie toch met elkaar. Ik ben zo blij dat ze een goed en warm huis gevonden hebben. Ikzelf heb ook een kitten gehad, welke op straat geleefd had. In afwachting van de dierenambulance was ze gezellig bij me binnen komen zitten. Na het voleten van haar buikje is ze op schoot komen liggen met vier pootjes om mijn arm heen. Ik was op slag verliefd. Na 2 weken mocht ik haar op halen uit het asiel. Je kon merken dat ze op straat geleefd had. Als ik niet oplette zat ze met haar poot in de tomatensoep en had ik overal rode pootjes over mijn crème kleurige plavuizen. Regelmatig verdween mijn broodje van mijn bord om het vervolgens heel snel op zolder op te peuzelen. Na een tijdje wist ze dat ze veilig was en ze altijd eten kreeg, het ongevraagd meenemen van eten deed ze niet meer.

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s