Angst en herinneringen

Jaren geleden was ik op bezoek bij mijn ouders in mijn ouderlijk huis. Volgens mij studeerde ik nog, het kan goed zijn dat ik daar een paar dagen was om me voor te bereiden op de komende tentamens. Dat deed ik wel vaker: naar het ouderlijk huis gaan en me boven opsluiten om te leren en me even niet druk maken om eten te kopen of de was te doen. Alle kopjes thee werden voor me gezet en met wat lekkers naar boven gebracht. Dat was natuurlijk een groot verschil met mijn eigen thuissituatie van 4-hoog achter in een kamer van drie bij vier waar ratten (echt waar!) en muizen liepen en ik doodsangsten uitstond voor mijn buurman en zijn nog engere en mentaal totaal gestoorde moeder.

Hele dagen studeren dus. Toch had ik blijkbaar iets nodig want ik ging naar de plaatselijke kantoorboekhandel. Ongetwijfeld stond ik te snuffelen tussen de vellen papier en opschrijfboekjes, want dat doe ik als ik in een kantoorboekhandel ben. Opeens zag ik een hele oude man voorbij schuifelen en als vanzelf verstopte me ik achter een stelling.

Wat is dit? Wie is dit? Waarom mag hij me niet zien? Mijn eigen gedrag verbijsterde me. Om een verklaring te vinden sloop ik ongezien dichterbij om de bron van angst nader te bestuderen. Als jij meer dan 25 jaar geleden een vrouw op handen en voeten door de plaatselijke kantoor-boekhandel in Wormer zag kruipen, weet je nu dat ik dit was en is dat raadsel ook weer opgelost.

Nadere bestudering van de hoogbejaarde bleek op te leveren dat hij mijn oude meester van de zesde klas was, meester Kloosterman. Deze meester vond ik doodeng. De reden was dat ik met een eigen, van huis meegebrachte, pen wilde schrijven. Als kind al had ik een tik voor mooie pennen en in mij ogen was mijn met eigen geld bij elkaar gespaarde parkerpen het hoogst bereikbare. Ik was geen rebel in de klas. Ik kreeg nooit strafwerk, hoefde nooit na te blijven, ik was leergierig. Alleen ik wilde wel met mijn eigen pen schrijven en dat mocht niet van meester Kloosterman. Over het algemeen kwam ik niet in opstand maar nu hield ik voet bij stuk.

Kon ik dan uitleggen waarom ik per se met deze pen mijn schriften wilde volkladderen?
‘Hij ligt zo lekker in de hand,’ vertelde ik.
En wat zei de meester tegen de 11-jarige Martine?
‘Ik hoop dat jij dit jaar net zo lekker in mijn hand ligt.’

Voldoende voor een trauma! Doodsangsten stond ik uit. Zie daar de reden waarom ik mij verstopte in de winkel. Ik herkende hem niet eens, maar mijn amygdala registreerde hem wél. Gevaar! Wegwezen! Verstoppen!

De man zal het vast niet verkeerd bedoeld hebben maar ik was in één klap als de dood voor hem. In mijn beleving heeft hij mijn zesde en laatste jaar op de lagere school verpest. Hoe groot en irrationeel een angst zich in je kan verankeren bleek onlangs tijdens een reünie van mijn oude lagere schoolklas. We hebben meester Kloosterman maar heel even gehad. Hij was al heel snel na de start van het schooljaar overspannen en werd vervangen door een ander. Aan wie ik dus geen enkele herinnering heb en mijn amygdala ook niet.

De wolf in mijn herinnering was jaren later veranderd in een hoogbejaarde schuifelende man die zijn krantje kwam kopen. Ik had hem zó omver kunnen lopen. Of revanche kunnen nemen met een mooie opmerking, daar had ik immers minstens 10 jaar over kunnen nadenken. Toch wachtte ik voor de zekerheid maar even met afrekenen tot hij het pand had verlaten.

Is er in jouw herinnering iets ook wel eens veel groter dan het in werkelijkheid was?

Advertenties

9 gedachtes over “Angst en herinneringen

  1. ….55 jaar geleden zagen een vriendin en ik een reus met grote zwrte laarzen aan in het weiland liggen. Doodeng! We renden naar huis om ons verhaal te doen maar iedereen lachte ons uit: er was niemand die ons geloofde. Wij gingen vanaf die dag altijd via een omweg naar school om niet in de buurt van dat weiland te komen. Als ik nu ergens een paar grote, zwarte laarzen zie staan of liggen bekruipt me een onbehaaglijk gevoel. We praten er nog well eens over en hebben nog steeds het idee dat het (in onze kinderogen) toch echt een reus was!

    Like

  2. OH, in de 6 e klas hadden wij de hoofdmeester , en wat een autoritaire man was dat en zo verschrikkelijk onpedagogisch als het maar zijn kan . Hij had binnen het dorp ook een positie dus als kind stond je heel alleen in het gevoel van oneerlijkheid .Hij stuurde kinderen naar huis als ze een gat in een sok hadden, hij gaf vreselijk veel straf als we kletsten als hij uit de klas ging etc.. In mijn beleving was het een reus van een man , ik haatte hem en was doodsbang voor hem. Een aantal jaren geleden was een reunie en meneer Vlasblom was er ook . een miezerig oud mannetje. Een aantal van de leerlingen hebben hem toen nog duidelijk gemaakt wat voor vreselijke man hij was , dat vond ik geweldig dat ze zoveel jaar na dato dat nog deden. Mijn haat verdween , ik had alleen maar medelijden met hem, wat een zielig mannetje was het, die nu nog niet zijn verantwoordelijkheid nam voor zijn disfunctioneren destijds en het feit dat hij kinderen geestelijk heeft mishandelt.

    Like

  3. Een herinnering kan je zomaar terugwerpen in de tijd. Wat bijzonder dat je er nu dit stuk over schrijft. Ik schreef er dit weekend ook over. Over hoe het me versteende, maar het uiteindelijk voelde alsof er nieuw leven uit voert kwam. Het werkte louterend. Ik hoop dat het voor jou ook zo voelde. Wat een nare opmerking van je leraar om te maken, echt een volwassen-mannen-grapje.
    Als je mijn ervaring wilt lezen, dan vind je het hier :http://anitasdagboek.blogspot.nl/2014/10/herinneringen-en-versteend-hout.html

    Hartelijke groet,
    Anita

    Like

  4. De ontmoeting die ik hier beschrijf – in de winkel met mijn oude meester – is al jaren geleden, minimaal 23 of zo. Of het louterend werkte weet ik niet wel dat ik het prettig vond om te zien dat ook zo'n in mijn ogen enge man aftakelt tot een oude kwetsbare bejaarde.

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s