Schaamte

Stukje over schaamte. Schaamte om ervoor uit te komen dat je bespaart, geen geld hebt of ergens je geld niet aan uit wilt/kunt geven. Blijkbaar is dat beladen. Ik heb er helaas ook geen direct antwoord op anders dan dat eerlijk zijn misschien het moeilijkste lijkt maar uiteindelijk voor jezelf het meeste oplevert.

Als je over consuminderen en besparen schrijft, dan stuit je vroeg of laat onherroepelijk op de hobbel die schaamte heet. Alleen al de reacties die hier soms worden geplaatst. Neem de tip van lezeres Maartje onlangs dat bij de Jumbo veel artikelen gratis zijn te krijgen, bijvoorbeeld als je in de winkel een artikel over de datum vindt. Je krijgt dan gratis hetzelfde artikel met de goede datum mee. Hierop kwam deze reactie binnen:

Sorry ,maar ik zou (me) echt schamen als ik zo boodschappen ging halen !
ze kennen je binnen de kortste keren zo , en dan is het , daar heb je ze weer , die “gratis zoeker “
weet dit uit ervaring … bij ons in de fam . was er ook eentje zo bezig …..’

Hier werd duidelijk een grens overgegaan die voor deze lezer onacceptabel is. Maar misschien dat diezelfde lezer wel makkelijk een niet opgegeten koekje in een café meeneemt of heel makkelijk gaat klagen als een product of service niet goed is. Schaamte kent een grens en die grens ligt voor iedereen op een andere plek.

De schaamte voorbij
Consuminderen en besparen is helemaal ingeburgerd. Je vindt deze woorden niet alleen terug op blogs en in tijdschriften als ‘GELUKKIG’ of ‘Genoeg’ maar ook in ´gewone´ kranten en tijdschriften. Door de crisis verandert het beeld van de consuminderaar. Was het eerst een vrek, nu is het een hippe slimmerik die gewoon meer weet te doen met haar geld. Maar dan nog zijn er grenzen. Want er is een groot verschil tussen besparen omdat je graag alles wilt door laten gaan of besparen omdat je anders niets te eten hebt.

Waarom is wat anderen denken zo belangrijk?
En dan nog, ook al is je situatie zodanig dat je wel moet letten op wat je uitgeeft, dan nog durven we de helft van de tijd niet eerlijk te zijn over deze situatie. Een tijd geleden schreef ik een stuk dat ging over wat je zou kunnen doen als je niet meer ziet waarop je kunt besparen (wat als je de ruimte niet ziet?). ‘Deel je cijfers met iemand die je vertrouwt´ schreef ik, ´een buitenstaander heeft een frisse blik´. Uit de reacties bleek dat praten over geld heel gevoelig ligt. Of liever gezegd: praten over geld dat er niet is en de keuzes die we maken. Helaas zijn de keuzes niet altijd keuzes die we willen maken maar die we denken te moeten maken, een ander is soms de baas over onze portemonnee. We hebben het niet maar ‘de anderen’ mogen dat niet weten of – nog erger- er last van hebben. Dus kopen mensen met schulden cadeaus voor anderen die misschien niet eens weten dat de gulle gever tot zijn nek in de schulden zit. Ik ben nooit de reactie vergeten van een lezeres die schreef dat ze nooit naar de voetbalwedstrijd van haar kind ging kijken omdat het onder de ouders van de voetballende kinderen gewoonte was koffie voor elkaar te kopen. En zij kon dat niet betalen. Dus ging ze altijd wandelen. De schaamte was groter dan het verlangen om naar haar kind te kijken.

Schaamte is persoonlijk
En of je je schaamt hangt met zoveel samen. Ik schaam me bijvoorbeeld helemaal niet vanwege het feit dat we minder geld hebben dan vroeger en ik zeg relatief makkelijk dat we ergens het geld niet voor hebben (of het er niet voor over hebben). Daarentegen kon wel het zweet me uitbreken bij de gedachte dat ik naar een reünie van mijn lagere schoolklas ging en mensen me zouden vragen wat ik deed. Want dat is de tweede vraag die mensen altijd aan je stellen als ze je heel lang niet hebben gezien. De eerste is: ‘hé leuk je te zien, hoe is het met jou?’ en de tweede is: ‘en wat doe jij tegenwoordig?’. Ik schaam me blijkbaar voor iets wat ik niet heb (een baan, een goede gezondheid), maar verlies van inkomen raakt me niet. Ik vind het wel vervelend maar ik heb het gevoel dat ik best veel kan doen om het te compenseren, misschien dat het daarom geen issue is?

Voor veel anderen is het wel een issue. Waarom? De reactie hierboven – ‘Bij ons in de fam . was er ook eentje zo bezig’ –  zegt best veel denk ik. Misschien heeft deze lezer geen inlevingsvermogen of misschien juist een hele nare ervaring  met geld? Is het ten koste van de sfeer gegaan, dat er ook ‘zo ééntje in de familie bezig was’? Het is niet mijn bedoeling deze lezer belachelijk te maken, het fascineert me gewoon. Want er ligt zoveel besloten in die paar woorden.

Het is toch eigenlijk verschrikkelijk dat anderen zoveel invloed op ons hebben. Dat ik zo vaak mail krijg van mensen die schrijven zo vaak geld uit te moeten geven dat ze óf niet hebben óf liever niet willen uitgeven, omdat het ten koste van andere voor hen belangrijke zaken gaat. Dus geven ze al grommend geld uit aan familieweekenden, aan vrijgezellenfeesten, aan cadeaus voor anderen. Waarom kunnen we niet gewoon eerlijk zeggen dat we niet met iemand uit eten gaan of niet meedoen met een gezamenlijk cadeau voor Oom Barend omdat we andere keuzes maken en we het geld maar één keer kunnen uitgeven?

Wat kun je doen?
En dan nu natuurlijk de hamvraag: wat kun je doen om die hobbel te nemen? Want soms moet je je over je schaamte heenzetten, ook al wil je niet. Als jij wakker ligt van de vraag hoe je de huur kunt betalen dan loont het echt de moeite om een blokkie om naar de Jumbo te rijden, op zoek naar gratis producten. En dat doet het ook als je niet van de huur wakker ligt maar graag meer voor minder geld wilt kunnen krijgen, omdat je andere keuzes maakt. Een olifantenhuid of een bord voor je kop is dan handig, maar hoe kweek je dat? Nou, dat is vooral doen! Oefenen! Oefening baart kunst, echt! Dus niet te veel nadenken maar doen, en met het doen komt de ervaring en wordt het steeds makkelijker.

Begin simpel en in het klein. Bedenk de kleinste stap die je kunt zetten. Bijvoorbeeld zeggen dat je ergens geen geld voor hebt tegen iemand die je vertrouwt of waarvan je weet dat hij/zij nooit fel reageert.  Leg eens zomaar iets terug als je al bij de kassa staat om af te rekenen. ‘O, is dat zó duur, nou dan neem ik het niet hoor!’  Zeg ook eens ‘nee’ tegen je kind, want vaak lukt besparen wel maar niet als het om de kinderen gaat. Dus als ze eens ergens om vragen en dat kost geld, zeg dan eens gewoon nee, als je dat tot nu toe niet deed. Of  vraag eens aan je kind – als het oud genoeg is – wat hij/zij er zelf voor over heeft.

Daar kom ik op terug
Oefen vooraf hoe je iets zegt. Leren nee zeggen is iets waar in psychotherapie veel aandacht aan wordt besteedt. Veel mensen gaan over hun grenzen heen en weten niet hoe dat te stoppen. Het eerste wat ze dan leren is dat ze ruimte en ontsnappingsmogelijkheid kunnen scheppen door hun woordgebruik aan te passen.

Dus: 
de collega die op je afstapt en vraagt 
wil je dit of dat even doen, ik heb er geen tijd voor?’ 
krijgt als antwoord:
‘daar moet ik even over nadenken, ik kom er laterop terug’. 

Lieve mensen, ik heb een jaar lang dit antwoord te pas en te onpas gegeven aan iedereen die me een vraag stelde. 
‘Wil je koffie?’
– ‘Daar kom ik later op terug.’
‘Kom je bij me eten?’
– ‘Ik kom er later op terug.’
‘Wil jij dit voor mij doen? Ik heb er zelf geen tijd voor.’
– ‘Ik kom er later op terug.’ 
‘We leggen € 50 de man in voor het cadeau van Ellen, doe jij ook mee?’ 
– ‘Ik kom er later op terug.’

 Door dit te oefenen in allerlei situaties, leerde ik wat voor ruimte een antwoord mij kon geven. Want door dit zo te antwoorden, bouw je al een eventuele afwijzing in. Het is daarna echt makkelijker om te zeggen dat je er nog eens over hebt nagedacht maar dat je het niet kunt/wilt doen. De ander is door je eerdere reactie – ‘ik kom er later op terug’ – al voorbereid op een afwijzing. Ligt ‘ik kom er later op terug’ niet goed in de mond? Bedenk dan wat anders: ‘daar moet ik even over nadenken’, ‘ik heb nu mijn agenda niet bij mij’….bedenk maar wat.

Door mijn ervaringen hiermee leerde ik dat veel van wat ik deed en niet deed tot nu toe te veel was gebaseerd op verwachtingen van anderen. Of beter gezegd: op wat ik dacht dat van mij werd verwacht. En klopte dat? Vaak niet!

Bovendien is die ruimte scheppen bijzonder belangrijk voor alle situaties waarin anderen menen dat ze de baas over jouw portemonnee kunnen zijn. Denk aan gezamenlijke cadeaus/familieweekenden/vrijgezellenfeestjes. Op het moment dat een ander het heeft over ‘we leggen allemaal € 50 in’ moet er bij jou een alarmbel afgaan. We, wie is ‘we’ ? Degene die jou aanspreekt is ‘we’ en heeft dit budget waarschijnlijk bedacht, vanuit zijn of haar portemonnee.

Dus:
‘We hebben afgesproken dat we € 50 de man inleggen voor het cadeau van Ellen die 50 wordt.’
– ‘Daar moet ik moet even over nadenken, ik kom er later op terug.’
– (en een dag later of als je die persoon weer ziet):  ‘Ik heb al een cadeau gekocht’ óf ‘ik geef liever zelf een cadeau.’

Terug naar gratis producten scoren…Denken mensen echt van jou – ‘o je bent er zo eentje’ –  als je gratis producten bij de Jumbo scoort? Niet als je duidelijk bent over je situatie. Sterker nog, als je eerlijk en duidelijk bent over je situatie, is de kans groter dat je begrip krijgt en dat mensen je misschien gaan helpen (spullen geven, tips delen over goedkope spullen). Of dat je mensen inspireert door ze te laten zien dat je keuzes hebt. Je hoeft niet financieel volledig klem te zitten om gratis producten te scoren, het kan ook een keuze zijn omdat je dan met het geld dat je uitspaart weer andere dingen kunt doen. 

Eerlijk en duidelijk zijn dus!
Het werkt echt: eerlijkheid levert het meeste op. Dus had ik zelf een heerlijke reünie en was mijn antwoord op de vraag wat ik tegenwoordig doe dat ik helaas niet meer werk om gezondheidsredenen maar dat ik schrijf en kook en me over het algemeen prima vermaak. En het was goed zo, er ontplofte geen bom, niemand keek me vreemd aan en ik had een heerlijke middag.

Hoe ga jij om met verwachtingen van anderen? Ben je eerlijk over je situatie?

Advertenties

50 gedachtes over “Schaamte

  1. nee hoor , een koekje laat ik liggen , of als ik het krijg bij een kop koffie , b.v in het zwembad , gaat het naar dochterlief ;}

    produkt of service niet in orde?
    dan moet het echt wel HEEL ERG niet in orde zijn , wil ik er wat van zeggen.
    belachelijkmaken is , m.i nooit de bedoeling lijkt me.
    die Ene in de fam . is zo gek op geld , terwijl ze meer dan genoeg hebben , en dan nog die gratis produkten willen zoeken … brrr.
    en nu heeft die persoon , wat ontzettend is !, kanker in in ver stadium , en wat is geld dan toch een lege bijzaak !
    en tot slot … mijn inlevingsvermogen , lijkt mij redelijk normaal , soms te , en moet ik even terug op de pas gaan.,

    Like

  2. Ik ben eerlijk geworden zodra ik in de situatie kwam dat ik het met minder moest doen en er alleen voor stond met 2 kids. Moeilijk, maar oh zo goed. En wat kreeg ik mooie reacties! Ik belde iemand en vroeg of ze terug konden bellen i.v.m de kosten bijv. Ik spaarde stuivers en dubbeltjes op om de kinderen te kunnen laten overblijven voor de keren dat ik afspraken had met instanties. Ik betaalde ook met dat kleingeld en zei ook waarom het zo ging. Juist door mijn eerlijkheid dachten mensen ook aan mij als ze eens kleding weg deden, of een lieve lerares die vlees mee nam van het werk van haar man voor mij en de kinderen. (ik deed veel op school en ze zei dat ik dit maar als “vergoeding” moest zien) Met Sinterklaas stond er een zak voor de deur met warme sokken en pyamaatjes… ik weet nog steeds niet van wie… ja, van de Sint, met een lief gedicht over het (erg) koude huis waar we nu woonden en de toekomst met iets warmte konden tegemoet zien. Eerlijkheid bracht me veel. Maar over mijn gezondheid en het niet hebben van werk buitenshuis is er idd nog weleens wat “schaamte”, of toch een aanname dat “men” het wel raar/lui zal vinden. Ach, we leren dagelijks bij. groet Esther

    Like

  3. Goede tips Martine.
    Over onze financiën doe ik niet moeilijk, als ik iets niet kan betalen dan zeg ik dat gewoon.
    Daar schaam ik me dus absoluut niet voor.
    Zo weet de hele familie dus dat we schuld hebben en vrienden/kennissen weten dat ook.
    Dus men kijkt ook niet raar als we geen groot cadeau meebrengen.
    En met sommigen hebben we zelfs afgesproken om gewoon helemaal geen cadeau meer aan elkaar te geven.
    Gewoon gezellig ff theeleuten samen en klaar.

    Like

  4. Ik draai er tegenwoordig niet meer omheen dat ik volledig arbeidsongeschikt ben en rondkom van een uitkering. Als mensen vragen wat voor werk ik doe, dan zeg ik het gewoon eerlijk. En als ze daar dan van schrikken, of er een vernietigend oordeel over hebben: het zij zo. Maar gelukkig gebeurt dat laatste niet zo vaak. Ik kom al meer dan 20 jaar rond van ene uitkering. De tijd werkt ook mee om de schaamte daarover voorbij te komen.

    Like

  5. Ik heb me nooit geschaamd, en altijd gekeken naar het geld dat ik had. Ik wilde niet voor een cadeautje of uitstapje in het rood staan, al heb ik wel eens een week brood als avondeten gegeten, omdat ik een vriendin die het ook krap had een mooi kraamcadeau wilde geven.

    Voor evenementen waarbij ze geld proberen te verzamelen (kerstmarkt op school, gesponsorde wandelingen, etc) geef ik geen geld, maar wel tijd. Er zijn altijd vrijwilligers tekort en de organisatie is blij met een uurtje hulp. Mijn dochters doen altijd wel mee, maar mogen gratis of tegen gereduceerd tarief meedoen, juist omdat ik vrijwilliger ben. Ze zijn nog te jong om het tweede deel van bijvoorbeeld een sponsorwandeling (het geld inzamelen) te begrijpen, en voorlopig ga ik ze niet wijzer maken.

    Op mijn werk ben ik altijd eerlijk geweest, en dat heeft anderen het vertrouwen gegeven om ook eens over hun huishoudbudget te praten. We verdienen hier goed, maar de kosten zijn ook hoog. Voorbeeld: het is een internationaal bedrijf, dus de collega's komen van over de hele wereld. Dat betekent vaak dat een hypotheek lastiger te krijgen is, en met iets hogere rente; er zijn geen familieleden in de buurt (of vertrouwde buren), dus de kinderen gaan naar de buitenschoolse kinderopvang; voedingsmiddelen die je graag zou eten, moeten geïmporteerd worden en zijn dus duurder. Bovendien zijn er net een paar collega's gescheiden en met de kinderen in het huis blijven wonen. Wij wijzen elkaar op voordeeltjes, verdelen de bedrijfslunches die over zijn (meestal nog netjes verpakt), etc.

    Bij mijn familie praat ik niet over geld. Ik geef wat ik wil geven, en sluit me af voor commentaar (want dat is er soms). Toen ik zelf geld ging verdienen, merkte ik een vreemde neiging tot 'pleasing' bij mezelf op: voor mensen met een goed inkomen kocht ik duurdere cadeaus dan voor mensen met een laag inkomen. Dat heb ik snel gestopt. Ik heb nu een budget per 'kring' (zus/ouders – nichtjes/neefje/vrienden – kinderen van vrienden – kennissen).

    Siebrie

    Like

  6. Nog vergeten: bij mijn collega's is het bekend dat ik niet afkerig ben van 'tweedehands', dus af en toe krijg ik een zak speelgoed of kleding. Mijn dochters lopen nu in Burberry en Scapa 🙂

    Siebrie

    Like

  7. Schaamte herken ik niet zo erg, maar ik loop er desondanks ook wel eens tegenaan dat anderen de baas zijn / willen zijn over mijn portemonnee. En elke keer weer hetzelfde argument: vorige keer deed je wél mee…. Maar dan vergeten ze weer even dat ik vorige keer ook al onder protest meedeed. Word soms wel moe van die strijd hoor!! Gelukkig kunnen we altijd wel wat terughalen van de spaarrekening, maarja… Liever niet.

    Like

  8. ik heb me gisteren plaatsvervangend geschaamd voor de inhaligheid van bemiddelingsbureaus in Nederland voor kamerbewoners.. onze dochter zoekt per 1 januari een nieuwe kamer en moet voor 1 bezichtiging en opmaken van contract 1 maand huur 1 maand servicekosten en 50 euro voor huurcontract overmaken, inschrijfgeld bemiddelingsbureau 30 euro totale kosten 600 !! euro aan het bureau, daarnaast verwacht de eigenaar een borg van 440 euro en een maand huur vooruit, het meisje dat nu in de kamer zit wil 300 euro overname kosten, alles bij elkaar opgeteld is ze dat 1900 euro in een keer overmaken graag. Een contract van een half jaar tekenen en wij moeten borg staan… we hebben ervan afgezien.. we proberen nu via woningbouw corporatie wat te vinden, voorlopig komt ze weer thuis wonen… niet ideaal maar een kamer huren is gewoon voor haar op deze manier te duur..
    Ze heeft het geld trouwens wel bij elkaar gespaard van haar baantje in de horeca met een uurloon van 7.25 bruto per uur en dat is inclusief vakantiegeld…Ik ben echt trots op haar dat ze zo omgaat met haar geld en dat ze verstandige keuzes weet te maken. Voor haar geen dure vakanties en kleding, wel gezond eten en veel fietsen, luisteren naar muziek en dansen. Bieke

    Like

  9. Ik heb er net een logje aan gewijd. Over eerlijkheid naar mezelf toe. Over de situatie zoals hij nu is. De beslissing is genomen en de eerste stap is gezet.

    Hubbie is bijna twee jaar met pensioen. Ons inkomen is drastisch naar beneden gegaan, ook geen vakantiegeld en dertiende maand meer. Nu hadden wij een redelijke buffer opgebouwd. Want echt goed sparen zit er niet meer in. De kinderen meerdere keren ingelicht over onze situatie. Maar alles bleef bij het oude. “Jullie hebebn toch geld op de bank”, riep vooral één van de kinderen. Maar onze spaarpot is niet hun spaarpot.
    Jongste kreeg een zoon en wij betaalden de babykamer en meer. Dat wilden wij zelf. Jongste trouwde en kreeg een aardig bedrag.Ook middelste heeft dat gehad. Geld lenen? Geen probleem. Maar voor ons werd het wel een probleem. Want de uitgaven werden meer dan de inkomsten.
    Tijd voor verandering. De cadeaus waren ook te kostbaar. Meestal een enveloppe met geld, wat ook nog steeds onveranderd was.
    Het kwam op mij af. Al die uitgaven en steeds maar ons buffertje aanspreken voor anderen.

    Tijd voor verandering. Geen dure cadeaus meer. Wij hebben het echt niet. Een aardigheidje is toch ook leuk? Er moeten veel veranderingen plaatsvinden, die waarschijnlijk niet even goed vallen. Nu hebben wij een brief geschreven en onze situatie uitgelegd. Dat het allemaal teveel wordt en dat wij nu vaker nee moeten zeggen, willen wij niet op onze oude dag zonder geld zitten, waar wij heel hard voor hebben gespaard. Het is een moeilijke beslissing geweest. Omdat het je kinderen betreft. Dingen terugdraaien is erg moeilijk. Maar wij blijven erbij. En aardigheidje met de verjaardagen. Voor de kleinkinderen blijft de situatie hetzelfde.

    Wij betaalden vaak de etentjes, gaven tussendoor nog van alles en wat. Maar dat is verleden tijd. Het moet wel. Ik hoop dat zij het inzien dat wij niet meer jaren zo door kunnen gaan. Anders houden wij niet veel over.
    De mail is zaterdag verstuurd. Alleen middelste heeft geantwoord. Hij is het er roerend mee eens. Ook hij heeft met inkomstendaling te maken door z'n MS en straks een kindje.

    Jongste schoondochter heeft ook geen baan meer. Zij werkte in de zorg. Straks moeten zij van het inkomen van jongste leven en dan twee kinderen. Dus voor iedereen is het beter.
    Ik bedoel het niet verkeerd, maar onze spaarpot is niet hun spaarpot. Straks krijgen wij misschien veel kosten aan weet ik wat. De zorg moet je steeds meer zelf betalen. daar is onze buffer ook voor bedoeld. En voor moeilijke maanden/tijden.

    Ik zit wel met een knoop in mijn maag. want de andere twee hebben nog niet geantwoord. Ik hoop op begrip
    Nee zeggen is zo moeilijk, maar toch zet ik door.

    Liefs Frederique

    Like

  10. http://www.omarmdetijger.nl/divers48_de_uitdaging_oriah_mountain_dreamer.htm

    Dit gedicht verwoord voor mij zo mooi waar het dan wel om gaat .
    Groot was mijn verbazing dan ook toen mij bleek dat zij ,met ook CVS/ME ,het geschreven heeft na dat ze van een feestje kwam waar ze heel moe werd van “al dat beschamende gepraat” Nu ik weer onder de mensen met geld geweest ben ,ben ik er achter dat consuminderen en besparen nog helemaal niet in is .Met als toppunt mensen die heel bio en hip aten .Het eten wat er over was van het dag menu .b,.v een halve beker biologische room zo weg kiepten .Van het eten wat ze lieten staan, kon wel weg , heb ik met m,n moeder nog een halve week toe gekund.
    Er word wel geroepen dat het moet maar in de praktijk . . .staat het nog zo ver af .
    Ja soms ,vaak schaam ik me .
    Blijven uitleggen en voor rekenen
    Roept een multimiljonair vriendin .Waarom ga je niet daar en daar wonen .Dan leg ik uit dat je het bij een woning bouwvereniging niet voor het uit zoeken hebt. Er zijn nauwelijks goedkope huurhuizen in een rustig buurt. Maar je kunt toch huursubsidie krijgen . Dan leg ik uit dat dat tot een bepaalde grens gaat. Maar je krijgt toch voor deeltjes met een uitkering dan reken ik voor wat en hoeveel dat is.
    Al die aannames en voor oordelen zijn er over het algemeen maar heel moeilijk uit te krijgen .
    En ook dat mensen die wel betaald werk hebben het soms ook heel zuinig aan moeten of willen doen.
    Jammer eigenlijk dat er zoveel mensen zich schamen .

    Ik heb begrepen dat een deel van de Jub,o aktie er niet meer is. Een kennis van mij reed al de Jubo,s af en deelde het,zakken vol,uit aan armen. Ik ben er ook naar gaan kijken maar het was meest kant en klaar met heel veel tarwe en E 621 en suiker . Helaas 😉

    En waar Nederlanders zich dan niet voor schamen is de Lunch brood roof in een hotel waar ze alleen logies en ontbijt geboekt hebben.
    Daar staan ze om bekend dat het met ladingen vol in tasjes verdwijnt 😉
    Vreemd eigenlijk
    Groet Irma

    Like

  11. 20 jaar gleden zat ik door scheiding heel moeilijk met puberdochter. Ben altijd en overal eerlijk erover geweest en eigenlijk nooit iets van onbegrip gemerkt, maar misschien heb ik het ook niet opgemerkt, ik trek me niet zoveel aan “wat anderen zeggen” dat scheelt ook.

    Ook diverse kleine schulden onmiddelijk met instanties besproken, regeling afgesproken en me er exact aan gehouden, schoolgeld van kind op die school besproken en er bleek een fonds te zijn kreeg lening en als je je daar aanhield werd laatste termijn kwijtgescholden.

    Ik had gelukkig veel vakantiedagen en ben elke week 3 uur gaan schoonmaken en nam daar dan ochtend voor vrij. Zo betaalde ik de boodschappen.
    Voelde ook zo goed om zelf verantwoordelijk te zijn en alles op te lossen.

    Nog steeds hou ik van gratis dingen en aanbiedingen en neem alles mee wat “over” is. Lag in ziekenhuis vorige week en er werd zoveel weggegooid, van mijn dienblad nam ik de kuipjes boter en suikerzakjes mee anders werd het weggegooid en niet terug op de kar gelegd als ik het onmiddelijk teruggaf.

    Like

  12. In de jaren,dat ons inkomen gehalveerd was,kon ik eerlijk zijn,als iets te duur was.En kreeg begrip. Na jaren procederen kreeg mijn man geld voor alle gevolgen van een verkeersongeluk. Nu hebben we een goede buffer. Maar juist daar praat ik niet over .,Het wekt jaloezie.En dat we sober blijven leven,ondanks een beter inkomen,snapt ook niet iedereen.

    Like

  13. Dat lunchroven doen niet alleen Nederlanders, ik zag het Russen, Britten en Scandinaviërs doen, en ik verbaasde me over het gemak waarmee belegde boterhammen in servetjes gewikkeld in de tas werden gestopt!

    Eigenlijk is schaamte een heel vreemd concept: als jij vertelt dat je tijdens je vakantie op de plaatselijke markt probeerde af te dingen, wordt dat heel normaal gevonden, zodra je iets dergelijks in NL bij de 'media' of andere markt doet, is dat iets om je te schamen.
    groet

    Like

  14. Bij ons op het bedrijf worden meerdere activiteiten aangeboden die te maken hebben met welzijn, en omgaan met je inkomen is er eentje van. Ik vraag me af of dat te maken heeft met de tijdgeest, of dat het het een behoefte is die vanuit de leiding is aangegeven? Want ons bedrijf betaalt goed. De weinige keren dat ik mensen heb horen spreken over financiele moeilijkheden, was dat na een scheiding of wanneer een partner werkeloos werd. Ik ben best zuinig, en voor buitenstaanders schaam ik me dat ik met mijn inkomen toch naar de kringloop ga. Maar we hebben ieder jaar wel een reorganisatie en in het slechtste geval heb ik me nu al vast een aantal goede financiele gewoontes aangeleerd. Er zijn genoeg keren dat ik bij een winkel kom en alleen afgeprijsde artikelen of in de aanbieding artikelen meeneem. Gelukkig ben ik daarmee niet een enge persoon voor mijn familie 😉

    Like

  15. Schaamte overwinnen heeft denk ik ook te maken met het accepteren van de situatie. In elk geval het toegeven dat je iets niet kan betalen bv. Dan stap je ook makkelijk van die schaamte af. Het zoeken naar overdatum spullen bij JUMBO (hier spreekt een oud werknemer) moet volgen de visie van Jumbo niet nodig zijn omdat je zo iets moet kunnen pakken zonder dat het op datum is. Voor Jumbo is dat prettig natuurlijk dat zoiets gebeurd (oveerdatum dingen uit t vak halen). Maar er zijn ook mensen die spullen “verstoppen” en dan een dag later bv terug komen en dan komt het te voorschijn…. Dat is natuurlijk niet de bedoeling en deze mensen te slim af zijn is bijna een sport……..
    Ik kan er niet mee zitten, wij dragen hier ook tweede hands als het moet, alleen als het terrecht is zal ik klagen en wat ik dan krijg is meegenomen en anders pech gehad. Voor mijn kind is een keertje kringlopen een uitje en die ziet het soms ook als schatgraven als we gaan….. We hadden hier een inkomen van soms 7000.- in de maand en dan hadden we vragen als “Waar gaan we nu weer uit eten?” schandalig denk ik nu wel eens….Nu is dat inkomen een kwart ongever van dat bedrag maar dan zet ik gewoon de tering naar de nering en stap ik over mijn schaamte heen…….. Opp school is nu een rage dat ze voor verjaardagen kadokaarten vragen. Voor deze verjaardagen reserveren wij altijd 7.50 euro per jarige. kadokaarten gaan vaak va 10.- of een boekenbon va 5.- bv……. Dan geven we dus of wel die 7.50 gewoon contant of een boekenbon van 5.- en dan 2.50 los…… Maar je wilt niet weten hoeveel ouders er dan dus maar een kaart nemen van 10.= euro…… dochter gaat naar zo'n 8 verjaardagen in een jaar keer 2.50 is toch 20.- euro op een schooljaar….. Wie het kleine niet eert….. en accepteert dat een groter bedrag gewoon niet wil stapt die schaamte van dat verschil voorbij. Kids krijgen toch zoveel dat ze echt niet meer weten wie wat gegeven heeft qua bedrag en de ouders al helemaal niet. En mijn kind? Die mag gewoon nog op elk partijtje komen hoor!
    Gr Pdepooh

    Like

  16. Wat is het toch fijn dat er zulke lieve mensen bestaan. Ik hoop dat het snel beter met jouw gezondheid gaat en het wat ruimer krijgt. Om eerlijk te zijn wordt ik altijd erg verdrietig als mensen het emotioneel en financieel zwaar hebben. Heel veel sterkte

    Like

  17. Dat is een hele goede tip om te zeggen “ik kom er later op terug”, een familielid van ons was ook geneigd om altijd en overal meteen ja op te zeggen als hij een verzoek kreeg van iemand voor iets. En vaak had hij, als hij er later over nadacht, geen zin in of tijd voor. Had zichzelf dezelfde strategie aangeleerd, werkte erg goed voor hem. Dan kon hij in alle rust, weloverwogen, besluiten of hij iets wel of niet wilde doen. Groetjes. Marja

    Like

  18. Ik snap dat je er heel erg mee zit. Mijn schoonmoeder is sinds een aantal jaren weduwe. Tot die tijd gaven ze erg veel geld uit vooral aan de broer van mijn man. Er was een grote spaarrekening. Helaas is die rekening geplunderd door zoonlief en nog een aantal zogenaamde vrienden. Ik heb haar verteld dat ze mensen niet hoeft te kopen, helaas deed ze dat onbewust wel. Uitgelegd dat haar aanwezigheid veel belangrijker en gezelliger is dan dure cadeaus. Je leert helaas je echte vrienden wel kennen. Nu ze tegen een aantal mensen eerlijker geworden is wordt ook zij af en toe in de watten gelegd. Ik gok dat je kinderen het echt wel begrijpen. Het is veel belangrijker om je ouders nog te hebben en te genieten van hun aanwezigheid. Het komt vast goed, wellicht zijn je kinderen een beetje geschrokken dat ze het niet ingezien hebben dat jullie het nu wat minder breed hebben.

    Like

  19. Juist mensen waar ik het niet van verwachtte gaven mij tips, loopfietsje? owh die heb ik voor 5,- op MP gescoord, enne je hebt speciale marktjes/ruilbeurzen/kledingbeurzen, daar heb ik voor een prikkie nu alvast kleding voor die en die gekocht, is wel groot maar dit en dat merk blijft altijd goed.
    Juist laten blijken dat je niet veel kan, geeft mensen JUIST de trigger om te helpen, of dat je er bewust mee bezig bent om welke reden dan ook, geeft mensen juist makkelijker een duwtje om verder te vragen en een leuk gesprek op te zetten met tips trics en leuke anekdotes enz.

    Mooi stuk weer, en goed verwoord, dank hiervoor

    Veel Liefs,
    Ruby

    Like

  20. Ik ben wel eerlijk over mijn situatie en nou heeft een hele lieve en goede vriendin voor mij een koelvriescombi gekocht omdat de mijne stuk is gegaan en ik geen geld had voor een nieuwe. Ik had er niet over geklaagd of er om gevraagd. Ze heeft hem uit zichzelf gekocht en ik ben er heel erg blij mee maar ik voel me er toch best wel opgelaten door. Ergens schaam ik me voor mijn situatie (gescheiden met 3 kindertjes en inkomen op bijstand niveau).
    Ik ben mijn vriendin heel erg dankbaar voor maar hoe kan ik haar daar ooit voor bedanken, ik weet me geen houding te geven hierin.

    Like

  21. Zeg dat eerlijk dat je niet weten wat je moet doen. Waarschijnlijk verwacht ze niets. Misschien kun je ooit later iets voor haar terugdoen wat buiten haar macht ligt.
    Ikzelf heb een jaar bij mijn vriendin gewoond, met mijn 2 katten, ik was toen werkloos en depressief. Zonder haar was ik onder een brug ge-eindigd denk ik wel eens. Ja hoe kan je iemand daarvoor bedanken? Ik heb eerlijk gezegd dat ik geen woorden had voor wat ze voor mij deed. En het was goed zo. Ze verwachtte echt niets terug. En de vriendschap is me enorm dierbaar, want juist als iemand je accepteert als je op je kwetsbaarst bent, doet zo goed.
    Jouw vriendin heeft zich misschien al vaker afgevraagd hoe ze je kan helpen. Misschien dat je haar ooit met tijd kunt verwennen of haar hand kunt vasthouden als ze iets in het ziekenhuis moet ondergaan.

    Like

  22. Goed blog, Martine. We vullen maar al te vaak in wat anderen van ons verwachten, en laten ook nog ons handelen daardoor bepalen.
    Ik moet tegenwoordig vaker 'nee' zeggen, niet om financiële redenen, maar omdat mijn energie beperkt is. Nou is te moe zijn wel een duidelijkere stok achter de deur, als je te moe bent, dan GAAT het gewoon niet, dus dan kan je eigenlijk niet anders dan nee zeggen. Het wordt denk ik moeilijker als ik me weer fitter ga voelen, ga werken, en mensen ook weer meer van me gaan verwachten. De tip om dan te zeggen: 'Ik denk er nog even over na. Ik kom er later op terug.' is een hele goeie! Dank voor het delen.

    Like

  23. Wat een ontzettend goed geschreven stuk Martine!
    Mijn man heeft er meer moeite mee om te zeggen als iets niet direct kan en moppert nadien.
    Ik niet meer, ik vertel vrolijk dat na een idee om samen te gaan eten dat ik dat over 2 maand wel wil,
    kan ik wat centen opzij leggen.
    Het eten smaakt mij dan 10x lekkerder 😉
    Groot doen voor de buitenwereld wat een armoede is dat…
    Groet, Johanna

    Like

  24. Het gewoon blij zijn met de koel/vriescombi is waarschijnlijk de mooiste dank voor je vriendin. Ik was ooit een tijdje “gever”van gezond voedsel en supplementen aan een vriendin met kanker. Dat zij zich iets beter voelde was voor mij gewoon goed.

    Like

  25. isje dochter student? Grote steden hebben altijd wel een corporatie die een afdeling studentenhuisvesting heeft. Ik ben het met je eens dat het absurde bedragen zijn in verhouding tot de geleverde diensten, want die laatste zijn zo'n beetje 0,0 als het om een stad met krapte gaat. Gr. Annamarie

    Like

  26. Wat zou je gezegd hebben als ze het je eerst gevraagd had? Ik vraag het omdat ik een vriendin heb, die met hard werken maar net boven het minimum zit en die ik ook best eens zou willen verwennen. Dat kan ik met Sint of Kerst anoniem doen omdat ik vermoed dat als ik het aanbied, ze zal zeggen, nee dat hoeft niet. Gr. Annamarie

    Like

  27. Mooi stuk! Ik vind het zelf altijd een beetje dubbel. Vooral dat laatste wat je schrijft over “Terug naar gratis producten scoren…Denken mensen echt van jou – 'o je bent er zo eentje' – als je gratis producten bij de Jumbo scoort? Niet als je duidelijk bent over je situatie. Sterker nog, als je eerlijk en duidelijk bent over je situatie, is de kans groter dat je begrip krijgt en dat mensen je misschien gaan helpen (spullen geven, tips delen over goedkope spullen).”

    Ga je dan alsnog niet teveel uit van wat andere mensen vinden? Als je duidelijk bent over je situatie geeft dat inderdaad helderheid, maar het stelt je ook weer bloot aan een waardeoordeel van een ander. Want als jouw situatie is dat je dat zo 'moet' doen om bijvoorbeeld de huur te kunnen betalen, waarom heb je dan bijvoorbeeld wel een auto? In hoeverre ben je verantwoording verschuldigd aan een ander, zeker aan een random buitenstaander? Ervoor kiezen om iets te delen, prima, maar ervoor kiezen om iets niet te delen zou je in principe ook gewoon moeten kunnen doen.

    Los daarvan: het zal mij over het algemeen worst zijn wat andere mensen van me vinden of over me denken. Ik ben gewoon té eigenwijs om me daar iets van aan te trekken; als ik dat wel doe, zou ik niet meer m'n eigen gang kunnen gaan en dan zou ik geloof ik de weg helemaal kwijtraken. En waarschijnlijk ook behoorlijk chagrijnig worden. Wel ben ik erg gevoelig voor andere mensen tekort doen, wat té gevoelig. Als ik ook maar even het idee heb dat ik dat doe, en dat kan vrij snel zijn, of ik meen te worden aangesproken op iets dat daarop zou kunnen duiden, dan kan ik me dat wel heel erg aantrekken/me daarvoor schamen. Daar probeer ik overigens wel wat aan te doen, want hoewel het tot op zekere hoogte wel goed is, vind ik dat ik er zelf verder in ga dan nodig is (waardoor ik soms mezelf juist weer tekort doe).

    Like

  28. Wat een fijn stukje. Ik ben van een inkomen in de 6 cijfers naar een pensioen van ca, 2 x modaal gegaan. Voor veel mensen nog steeds een royaal inkomen, dat realiseer ik mij. Maar daar nooit geen doekjes om gewonden, inmiddels ” beroemd” in mijn omgeving over hoe doe ik meer met minder!

    Like

  29. Ik ben ook zo'n type dat er niet voor terug schrikt om bij de jumbo gratis spullen te halen. Het zijn de regels die de winkel zelf opstelt, waarom er geen gebruik van maken. Ook bij producten of abonnementen wil ik nog wel eens wat van de kosten afpraten. Daar schaam ik me echt niet voor.
    Naar familie toe merk ik dat ik wel makkelijker schaam. Vooral naar mijn ouders, broertje en zusjes vind ik het soms moeilijk om nee te zeggen. Vooral mijn zusje is goed in het uitgeven van ons geld. Die vind dat we maar gewoon overal aan mee moeten doen.
    Toch doe ik heel erg mijn best om nee te zeggen tegen dat soort dingen. Een paar maanden geleden hebben we besloten om geen cadeaus meer te kopen voor volwassen, maar alleen nog maar voor de kinderen (tsja, wat wil je met 30 ooms en tantes, daarnaast nog broers, zussen en ouders en nog eens 20 neven en nichten (volwassen) en 20 neefjes en nichtjes (kinderen)). Merk ook dat ik makkelijker word in het praten over het feit dat we het minder ruim hebben financieel omdat ik ziek thuis zit.
    Laatst was een van de volwassen nichten jarig en heb een klein flesje zelfgemaakte vanille extract met een recept gegeven. Werd zo leuk op gereageerd, dat soort dingen maken me dan wel weer blij. Ondanks het onderbuik gevoel dat ik niet genoeg kan bijdragen.

    Like

  30. Onlangs werd, nadat ik me bijna een jaar verstopte en kadootjes verbloemde zodat het duurder leek dan dat het was, voor het eerst duidelijk dat deze tante minder geld uitgeeft dan vroeger en dan de andere tante. Neefje kreeg op zijn verjaardag voor het eerst geld. En van de andere tante dus het dubbele van mijn bedrag….
    Hoewel er bij mij vantevoren veel twijfel was en ik bijna toch maar meer gaf, was het op het uitpakmoment geen schaamtemoment meer gelukkig. Wel een leermoment: ik hoef me niet te schamen voor dit verschil…!

    Die tip ” daar kom ik op terug” ga zeker onthouden, bedankt!!

    Like

  31. Een goede tip om te zeggen dat je er later op terug komt! Martine, je hebt weer een prachtig blogje geschreven. Ik heb lang opgetrokken met mensen die net als ik op een minimumniveau leefden. Werkloos, levend van bijstand, elk dubbeltje omdraaien, we konden en deden niet anders. Ten opzichte van elkaar hoefden we ons niet te schamen. De gezamenlijke cadeaus waren altijd heel goedkoop en toch leuk! Als er iemand jarig is, kun je beter een gezamenlijk cadeau kopen waarbij je allemaal 2,50 inlegt. Er werden veel tips uitgewisseld over hoe je met geld om moest gaan en hoe je waar voor je geld krijgt. Eigenlijk was ik heel rijk met zo'n vrienden- en kennissengroep. Het is het beste wat mij overkwam toen ik in de bijstand zat. Nou ja, overkwam, ik heb er zelf actief voor gezorgd dat ik mensen om mij heen kreeg die in dezelfde situatie zaten.

    Like

  32. Lachen soms. Was vanmiddag bij de buurvrouw im over aqua arobics afspraak te praten. Ze weten dat ik in de WW zit en zij hebben tegenvallend pensioen. Ging het over zorgverzekeringen dit keer, de vorige keer over internet, dat zij bij KPN zo voordelig uitwaren (90 euro) Vragen over mijn zonnepanelen en verwarming.
    In alle gevallen ben ik altijd het voordeligste uit. Ik ben maar gestopt te vertellen hoe en wat.

    Vanmiddag ging het ook over hun volle kliko, tegenover mijn weinig afval.
    Vertelde over zelf emballage meenemen naar de boer, koken zonder pakjes en zakjes, moestuin,
    Af en toe pindasaus van de toko, lekker, maar afval.waarop ik vertelde dat het een plastic zakje was dat bij het plastic afval ging.

    Zoveel jaren consuminderen. Het is er ingebakken. Stapje voor stapje zette ik de weg. Dat nooit, zei ik en een tijdje later deed ik het wel.
    Iedere keer grenzen verleggend.

    Like

  33. Ik zou idd nee gezegd hebben als ze het me aangeboden zou hebben. Nu stond mijn vriendin ineens voor mijn deur met koelvriescombi. Ik heb haar al wel laten weten dat ik er heel erg blij mee ben, maar het gevoel blijft dat ik me er opgelaten voel erover.
    Wat ik wel heb is iedere keer als ik mijn koelkastdeur open doe dat ik zo dankbaar ben dat ik een koelkast heb die het doet.

    Like

  34. Ik was vandaag bij de Jumbo en wilde een bepaalde yoghurt kopen. Alle pakken die in het schap stonden waren 4(!) dagen over tijd. Ik heb een medewerker daarop aangesproken. Hij nam het voor kennisgeving aan. Toen werd ik boos en heb hem herinnerd aan de regel van de Jumbo om een gratis product te geven. Dat heeft hij zonder tegenwoord geregeld. Waarmee ik wil zeggen: het hoeft natuurlijk niet alleen om het geld te gaan. Het gaat ook om de waarheid en daar hoef je je niet voor te schamen.

    Like

  35. Mijn man werkt in de zorgsector en het is effectief zo dat alles van voeding dat op een kamer geweest is en niet verbruikt is, moet worden weggegooid eens het van de kamer komt. Mijn man vindt het ook erg dat er zoveel voeding wordt weggegooid zelfs als het nog in de originele verpakking zit maar ze zijn van bovenhand verplicht om dat te doen.

    Like

  36. Wat een leuk stuk. Ik had daar eens een discussie over met een jeugdvriend die bij de AH werkte, destijds in de weekends. Ik woonde toen op mezelf (was 19) en hij woonde tot zijn 25e ofzo bij zijn ouders. Hij vond het maar paupers, de mensen die in de winkel eigenlijk wachtten tot dingen werden afgeprijsd. Want ja, liflafjes en verswaren en meer, het werd allemaal zaterdag tegen zessen voorzien van een -50 of -35% sticker. Toen nog 50 denk ik.

    Ik was toen nog niet zo op de centen (geld was altijd op aan andere leuke dingen) maar ik wachtte ook even hoor, als er vakkenvullers rondliepen met die stickerrol. Ik zei tegen hem dat het juist ontiegelijk dom was om als je wéét dat dingen drie minuten later 50% goedkoper zijn, het toch voor de hoofdprijs te gaan kopen om maar geen pauper te zijn. *denk* Tja…. zo zou je het ook kunnen bekijken. Ik geloof niet dat het kwartje ooit echt helemaal gevallen is bij hem.

    Like

  37. Fijn om te lezen, ik vind het soms ook wel eens moeilijk om te zeggen nee, dit kan ik niet of dat ook niet..maar wat ik ook vind, is dat mensen zoveel commentaar op je hebben als je iets doet wat in hun ogen niet kan.
    Zo waren wij jaren niet weg geweest ivm mijn ziekte. Heel af en toe iets en een tijdje een stacaravan gehad (wat het ook niet was). Inmiddels gaat het beter en ga ik met mijn meneer een lang weekend naar Groningen en volgend jaar met meneer en zoon op vakantie naar Denemarken. Toen ik dit enthousiast vertelde kreeg ik te horen doe maar duur, nou nou..dat valt dus nog wel reuze mee dat thuis zitten e.d..ik was heel verbaasd, wilde mij eerst verantwoorden..maar inmiddels zeg ik als iemand commentaar heeft, klopt we hebben de jackpot gewonnen ;-).

    Like

  38. Hoi Frederique,

    Ik heb er juist veel respect voor dat je deze grens stelt. Het is ook eerlijker naar je kinderen toe, denk ik, en het is fijn dat als je ouder bent en meer hulpbehoevend wordt, je een buffer hebt om aan te spreken als je extra zorgkosten hebt, of je huis wil verbouwen, of wil verhuizen zodat je langer zelfstandig kunt wonen.

    Like

  39. Ik geloof niet dat ik hier moeite mee heb. Als we ergens geen geld voor hebben vind ik het niet lastig om dat te zeggen. Er zijn zoveel dingen waar ik me druk overmaak. Fijn als er eens iets is, wat me niet uitmaakt!

    Like

  40. Als ik bij jumbo loop en ik zie verrot fruit, dan loop ik langs een medewerker en dan krijg ik als dank een tas groente en fruit mee. Soms moet je ze eraan herinneren, maar daar zit ik niet mee. Op de markt vraag ik bij groentekramen wat ze onder de kraam hebben liggen wat ze voor een zacht prijsje weg willen doen. Zo hebben zij nog geld voor dingen die ze anders weg zouden gooien. Laatst een grote boodschappentas vol met uitstekende groente en zeer rijp fruit voor 2 euro. Ik zou gek zijn als ik dat afsloeg. Sacha

    Like

  41. ik heb een behoorlijk inkomen, maar niet iedereen in mijn familie en vriendenkring zit zo ruim.
    Dus ik voel me heel opgelaten als ik kado's krijg voor mijn verjaardag, die groot zijn. Ik hoef geen grote kado's (als ik wat nodig heb, kan ik van alles zelf kopen). Ik wil zeker niemand krap laten zitten vanwege een kado aan mij. Ik ben dus totaal niet geinteresseerd in de inhoud van envelopjes. Zo rijk ben ik dus (waanzinnig rijk dus eigenlijk)
    Ik zou wel graag contact willen, en gezelligheid. Niet te koop, staat niet op een maandbudget. Ik heb ervaren dat aandacht en gezelligheid veel bijdraagt aan geluk, veel meer dan welk kado dan ook. Maar juist dat is in mijn familie niet bespreekbaar. Tijd besteden ze liever aan iemand anders, of aan hun hobby. Of aandacht gaat naar henzelf ipv naar mijn verhaal. Kado's als een gezamelijk uitje geven heb ik al geprobeerd, maar dat is niets.
    Met vrienden loopt het gelukkig goed, dus zielig ben ik niet. Maar heeft iemand tips hoe je het met je familie kunt bespreken dat je gezelligheid wil? (aandacht en erkenning zijn moeilijk, laat ik eerst maar eens level1 halen)

    Like

  42. Zijn er echt mensen die € 50 pp inleggen voor een gezamenlijk cadeau?! Ik heb laatst een gezamenlijk cadeau geregeld: iedereen gemaild met de vraag of ze € 2 wilden bijdragen. Ook heel leuk.

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s