Nee zeggen tegen je kind

Gistermiddag gingen wij naar de film.  Als je binnenkort ook zin hebt om te gaan: ‘Samba’ is een aanrader. Heb tot huilens toe gelachen en dat terwijl het onderwerp toch best heftig is. Verder zeg ik er niets over, daar moet je dan maar lekker even op gaan googlen….

Afijn, na de film gingen wij wat drinken in het café dat bij de bioscoop hoort in ons IJsselmeerstadje. Ik ging aan de prossecco, man aan het bokbier en kind aan de frisdrank. En toe kwam het voorstel waarvan ik al wist dat het er aan zat te komen: ‘zullen we hier een hapje gaan eten’ vroeg kind (want hij is dol op uit eten gaan en terrasjes aandoen).

Leek me heerlijk, alcohol maakt bij mij toch al dat elk plan een dol plan lijkt. En toch zei ik nee. Nee, want de komende maand is al een dure maand. Nee, want we hebben een maandbudget voor uitjes en door naar de film te gaan en ook nog wat te drinken is daar al een enorm gat in geslagen. Nee, want we hebben niet ineens ruimte in de begroting om zomaar uit eten te gaan. Nee dus.

En hoewel ik volledig achter mijn nee stond, voelde ik me toch een heks. Want nee zeggen tegen je kind is niet leuk. Nee zeggen tegen jezelf is ook niet leuk. Maar ja zeggen zou betekenen dat ik dat geld ergens vandaan moet toveren en dát heb ik de afgelopen tijd al voldoende gedaan om te zorgen dat de begroting voor volgend jaar kloppend wordt.

Gelukkig las ik bij thuiskomst dat één van de eigenschappen van superzuinige gezinnen is dat ze nee zeggen tegen hun kinderen. Nou zijn wij volgens mij helemaal niet superzuinig, maar nee zeggen doen we wel vaak, eigenlijk al jaren. Ik leg het ook uit, waarom niet of waarom wel (want heel soms zeg ik wel eens ja mensen). Misschien omdat we hem overal bij betrekken, maar de uitleg is vrijwel altijd voldoende.

Want uitleg is meestal wel noodzakelijk. Deze week werd er ‘ineens’ een fiets van € 350 gekocht voor M. maar er is geen geld om uit eten te gaan. Het één is niet het gevolg van het ander. Het heeft vooral te maken met waar je het geld aan uitgeeft. Een fiets wordt betaald van spaargeld. En een puber begrijpt heus dat het niet verstandig is van je spaargeld uit eten te gaan.

Al van kleins af aan betrekken we hem bij uitgaven, waarom we wel of waarom iets niet kopen. Waarom we ons huis aflossen en waarom we daar blij mee zijn (elke aflossing wordt gevierd), waarom we deze zomer niet op vakantie gaan. De kunst is je kind bij de financiën te betrekken zonder hem op te zadelen met de eventuele zorgen die je hebt. Om hem ook te leren dat er prioriteiten zijn en dat er verschil is tussen noodzaak en leuk. En het is echt leuk om je kind te leren hoe je met geld omgaat, vind ik, ook al is nee zeggen nooit leuk. Hem te leren wat de waarde is van bepaalde zaken en dat het soms helemaal niet erg is om iets niet te doen, is een les die hij volgens mij hard nodig heeft. Want we worden continu verleid en geprikkeld om te kopen.

Kind is meestal snel overtuigd – want van nature geen drammer – maar soms is hij vasthoudender. Zoals gisteren, toen hij zei dat ‘we niet hier hoeven te eten, we kunnen ook naar een ander restaurant gaan’. Hij bracht het erg overtuigend met pretoogjes en al en het was heel verleidelijk en toch hielden wij het bij een nee. En het ‘leed’ was al weer vergeten nog voor ik het eten dat thuis al klaar stond, kon opwarmen. Zo gaat dat.

Zeg jij vaak nee tegen je kind?

Advertenties

28 gedachtes over “Nee zeggen tegen je kind

  1. Het klinkt als een gezellig uitje! Onze kinderen zijn – net als wijzelf trouwens – ook dol op uit eten gaan en een terrasje te pakken. Ze maken er dan hele rituelen van. Ik kan me voorstellen dat je je vervelend voelde toen je 'nee' zei. Soms zeg ik ook 'nee', terwijl ik eigenlijk 'ja' wil zeggen. Gewoon, omdat het moment zo gezellig is en je wilt de gezelligheid nog wat langer laten duren, of de gezelligheid nog wat vergroten. Maar als de portemonnee 'nee' zegt….tja dan is het niet anders.
    Van mij mogen mijn kinderen best wel veel, ik hou zelf ook wel van vrijheid. Toch zeg ik heel vaak 'nee'. Niet alleen tegen aankopen, maar ook tegen allerlei verzoeken (tv kijken, iets voor ze opzoeken of voor ze pakken). En eigenlijk word ik steeds beter in 'nee' zeggen 🙂

    Like

  2. Hier word regelmatig nee gezegd. Dan heb ik het niet eens over geldzaken maar ook over andere zaken, zoals onverwacht een avondje naar een vriendje toe om te kletsen. Of mag ik later thuiskomen want het duurt altijd veel langer dan dat van ons mag, nee dus. Voor de rest hebben ze zelf ook geld dus als er dan toch onverwacht iets volgens hun moet worden aangeschaft zeg ik nee betaal het maar van je eigen zak/spaar geld. Heel vaak blijkt het dan toch niet zo hard nodig en kan het wachten tot verjaardag of Sint/Kerst. Natuurlijk gaat dit alles gepaard met uitleg. Het is niet zo dat een kind zo zielig is als het eens nee te horen krijgt. Heel vaak andersom het valt mij op dat veel kinderen het woordje nee niet kennen. Drie dagen per week blijf ik over op een basisschool en het valt mij ontzettend op dat veel kinderen geen nee kennen. Als ze de regels overtreden en je zegt er iets van dan moet je eens horen wat je terug krijgt. Kinderen uit de kleuterklas die een compleet drama er van maken omdat iets niet mag. Oudere kinderen uit groep 5-6 die de rest van de pauze met je in discussie gaan omdat ze het ergens niet mee eens zijn, groep 8 die je een k.tjuffrouw vinden. Ik praat dan over gewone kleine dingen zoals na drie waarschuwingen word de bal afgenomen (omdat je al drie keer iets ermee doet waar hij niet voor bedoelt is en van stuk gaat). Ik vraag me dan wel eens oprecht af mogen die kinderen thuis echt alles? Zijn ze niet gewend dat iets niet mag en krijgen ze na zeuren gewoon altijd hun zin?
    Moeder van drie

    Like

  3. Ja, ik heb veel “nee” gezegd tegen mijn kinderen. Omdat het niet kon. Ik was alleenstaande moeder en had niet veel te besteden. Heb me er regelmatig schuldig over gevoeld. Maar dat is nu over. Ze zijn beiden in de 40 nu en vertellen me regelmatig dat ze -omdat niet alles kon en mocht- zelf creatief zijn met geld. Ze hebben beide een fikse buffer en leven zelf ook zuinig. Zij zeggen dat het erom gaat hoe je met je kinderen omgaat (gezellig kletsen, spelletjes doen, veel knutselen, veel naar buiten, en af en toe speelden we dat we “rijk” waren en gingen uit eten in een goedkoop restaurant) Hoewel ik me als moeder vaak te kort voelde schieten hebben zij er kennelijk weinig last van gehad dat we erg weinig geld hadden. Ik prijs me gelukkig dat mijn “alleenstaande” opvoeding toch best wel redelijk gelukt is….. 😉

    Like

  4. Nee zeggen is vooral consequent zijn denk ik.

    Stiefkleinkinderen kunnen behoorlijk drammen en vooral de vader geeft te snel toe omdat hij het zielig vind. Als kind na 3x nee zeggen iets toch doet, laat de vader het gewoon waaien. Ik erger me er eens kapot aan en vroeg liefjes aan kind of hij wel hoorde wat vader zei: antwoord, ik luister gewoon niet. Is 5 jaar!!!! vreselijk.

    Like

  5. Ik zeg regelmatig nee tegen mijn dochter. Het scheelt wel heel veel dat ze sinds kort de waarde van geld begint te begrijpen. Of ze moet kiezen wat zij belangrijker vind. Ik had via v.veilingen een 'goedkoop' weekend Slagharen geboekt voor het sinterklaas weekend, en dochter wou eigenlijk ook een knuffel die kon mauwen. Dan moet je kiezen, wat heb je liever. Na even te hebben nagedacht koos ze toch voor Slagharen. Daar hoef ik niet zo vaak nee te zeggen. Dochter krijgt zelf wat geld wat ze mag uitgeven zoals ze wil, en wat ze over houdt mag ze houden. Het scheelt een hoop gezeur, en ze kijkt met andere ogen naar de prijzen daar.

    Like

  6. nee zeggen, hoort er bij, het is om ergens aan vast te houden en een leer momentje, dat niet alles altijd kan gaan zoals je wilt, maar dat ja zeggen consequenties heeft die, bij jullie, ten koste van het spaargeld gaat.
    Ruby

    Like

  7. ik zeg nu makkelijk nee. De eerste keer was knikkende knieen (16 jaar geleden). Maar ik wist uit oppaservaring hoe erg je er last van hebt als je het niet doet. En elke keer erna is makkelijker.
    Maar ik zie kinderen in mijn omgeving waarvan ik me afvraag of ze het woord wel eens horen (danwel dat de ouders zorgen dat de kinderen luisteren). Zou er een verband zijn met de categorie jongeren die best wel schulden maakt? Omdat ze allerlei zaken “gewoon nodig” hebben? Of natuurlijk recht-erop hebben. Mijn gevoel zegt van wel, maar ik ben geen deskundige

    Like

  8. Drie kinderen onder de vier… 'Nee' is het meest geuitte woord in huis 🙂 Maar dan meestal als in: nee je pasgeboren broer mag geen rozijntjes. Nee je mag je handen niet in de wc steken om je poep te vangen. Nee de kast is geen ladder en de hanglamp is geen liaan. Nee je kunt niet swipen op het raam om het uitzicht te veranderen (kon dat maar)… En mijn favoriet: Nee nee NEEEEEEE! :p

    Like

  9. Ik heb eigenlijk vooral toen ze klein waren heel veel 'nee' gezegd (met uitleg) maar daarom hoefde ik toen ze groter werden dat woord niet meer zoveel te gebruiken. Ik vind het eerlijk gezegd moeilijker nu ze wat ouder (21 en 18) zijn om nee te zeggen op iets omdat het heel gezellige jongens zijn en bijna nergens moeilijk over doen, dan vind ik mezelf soms een zeur als ik een nee moet verkopen (maar ik doe het toch haha )

    Like

  10. Heel goed….je zoon heeft een goed leven bij jullie en deze ervaringen zullen hem later van pas komen.

    Ik moest deze week nog heel streng NEE zeggen tegen….mezelf.
    Deze winter had ik nogal wat kleding nodig omdat alles tegelijk versleten leek te zijn en ik ook iets moest aanschaffen voor “een gelegenheid”. Dat werd een nette zwarte broek waar ik nog een mooi jasje voor heb om erop te dragen bv. voor een plotselinge begrafenis o.i.d.
    Ik kon nogal goed slagen voor wat leuke dingen en het leek wel of toen het hek van de dam was..
    Kreeg ik een 7.50 korting mailtje van W ehkmp en ik dacht: Ja? Nog een vestje dan maar?
    NEE ik heb echt genoeg nu…….tja soms moeten niet alleen kinderen gecorrigeerd worden 😉

    Like

  11. Het is goed om eens nee tegen je kind te zeggen, dan weten ze dat niet alles aan komt waaien. We hebben het altijd goed gehad maar de kinderen nooit echt met onzin spullen volgestopt en vaak nee gezegd. Vanaf dat ze konden gaan werken hebben ze voor telefoontjes e.d. ook zelf actie moeten ondernemen. In ben er trots op dat ze weten hoe ze nu met geld om moeten gaan. Er zitten veel mensen in de financiele problemen en wellicht ook omdat er nooit nee is gezegd.

    Like

  12. … tja in zo'n situatie is “daar kom ik op terug!” niet echt een optie, he?

    Ik zou het opvoedkundig gezien helemaal niet goed vinden op altijd “ja” te zeggen. Dus, hoewel ik snap hoe verleidelijk het was, goed dat je “nee” zei!

    Like

  13. Hier zeg ik ook vaker nee dan ja. Als de kinderen in een winkel(centrum) iets zien en willen hebben is het antwoord altijd nee.
    Als er wel iets uitgekozen mag worden dan zeg ik dat altijd ruim van te voren. Bijvoorbeeld bij een verjaardag of feestdag mag iedereen iets lekkers uitzoeken, meestal tot een bepaald bedrag. Soms maak ik een deal, bijvoorbeeld als het 30 graden is en ze willen een ijsje bij de ijscoman dan halen we nog wel eens een doos met ijsjes halen bij de supermarkt. dat is een stuk goedkoper en af en toe moet kunnen

    Like

  14. Ik verkoop ook vaker nee dan ja aan mijn kids hoor. Ik vind het geen probleem om te doen, en de kids blijven niet zeuren, mama's nee is nee! En daar ben ik al heel blij mee dat ze zelf ook al zover zijn en niet doorzeuren ( ze zijn 9 en 10 ).

    Gr. Boukje

    Like

  15. niet elke kind wat niet tegen nee kan, is geen nee gewend… mn dochter is een erg pittige tante (mogelijk een ontwikkelingsvoorsprong en hooggevoelig).. als zij een bepaald plaatje in dr hoofd heeft, en je wijkt er vanaf, krijg je ook de nodige drambuien of discussies… ze is 5.. op school valt t gelukkig mee. maar thuis.. net of is ze niet opgevoed en geen nee gewend.. maar geloof me dat ze dagelijks nee te horen krijgt omdat je nou eenmaal niet op de tablet mag, op t moment dat ik zeg dat jeje jas aan moet doen voor school, en je mag ook niet nog de tv afkijken, en ook niet lekker met de playmobile spelen op datzelfde moment.. en ja je moet ook gewoon helpen opruimen als ik dat zeg.. toch zal het bij dochter nog heel lang duren voor ze hier rustiger mee om leert gaan (zeker in deze stressvolle weken.. niet te genieten om de kleinste dingen…)oordeel dus niet te snel… 😦

    Like

  16. Ik zeg in mijn ogen best vaak nee…. maar ik ben ook best gevoelig voor onze tiener en zijn 'nieuwe wensen' (ons kind is eigenlijk altijd wel mijn zwakke plek geweest, hoor). Zo wil hij de laatste nieuwe mode van Coolcat tegenwoordig (die ik dan wel weer deels probeer te kopen met korting), heeft hij een (instapmodel) smartphone, een iPad (die ik nooit gebruikte, maar toch) en een laptop tot zijn beschikking (die ook al jaren oud is, dat dan weer wel) en ga ik toch overstag om Mindcraft te kopen ipv het uit te stellen tot pakjesavond.
    Met een tiener kom je er niet meer met alleen een verjaardagskadootje en pakjesavond, daar ben ik dan wel achter inmiddels. Verder zit hij bij verschillende clubjes, krijgt boeken meestal via bol als ze niet in de bieb te krijgen zijn (die we vervolgens weer verkopen via datzelfde bol). Ik vind fatsoenlijke schoenen ook wel belangrijk (al zijn dat tegenwoordig gympen van adidas) en krijgt hij volgens het Nibud royaal zakgeld voor zijn leeftijd. Ook de zak van sinterklaas kostte meer dan ik hier in blogland zoal lees wat mensen eraan uitgeven. En het is niet dat ik probeer om een schuldgevoel af te kopen, want ik ben niet werkzaam 😉
    Ik wil mijn kind zoveel mogelijk liefde geven. Maar ook materieel vind ik belangrijker dan ik dacht toen hij kleiner was en dan wring ik me toch in bochten om hem meer te geven dan mss strikt noodzakelijk is.
    Hij gaat tegenwoordig met vriendjes naar de film en krijgt dan 10-15 euro mee voor entree en een drankje/chippie (zelf meenemen mag niet)….

    En denkend aan de kosten die op een middelbare school om de hoek komen kijken en laat staan studeren als dat tot de mogelijkheden behoort….. Ik probeer zoveel mogelijk ruimte in het budget te maken voor deze dingen en af te lossen en te sparen vóór die tijd.

    Ik geniet er echter enorm van hem te verwennen, met knuffels en aandacht van ons beiden (gelukkig zijn de echte papa en mama hier elke dag voor hem), maar ook met spullen. Niet dat hij alles mag. Hij moet al zoveel op school enzo. Hij moet echt veel dingen van ons ook. En ergens is daarna mss mijn wilskracht een beetje opperdepop ofzo. Ach. Dan koop ik gewoon wat minder voor mezelf en is het ook opgelost grotendeels. Tis nog maar een paar jaartjes onder moeders vleugel. Ik wil ervan genieten zolang het niet de spuigaten uitloopt. Zo hebben we hartelijk moeten lachen om zijn verlanglijstje dit jaar waar een drone op stond. Dat is dan te gek. Maar wel geestig. Ik vind het ook wel erg leuk zo'n tiener in huis en zijn grilllen ….

    N

    Like

  17. Wij zeggen ook veel nee tegen de vier-jarige. Maar ik merk dat het helpt om ook af en toe op een vraag onverwacht Ja te zeggen. Bijvoorbeeld of ik pannekoeken wil bakken, we nog even naar buiten gaan (in het donker). Dat is – op deze leeftijd nog – verrassend aan haar snuitje te zien en maakt het voor mij wat lichter om de andere 101 vragen nee te zeggen. 🙂

    Like

  18. Natuurlijk is elk kind anders. Maar ik spreek hier nou over 11 jaar overblijfervaring (3-4 dagen per week) bij ons blijft ivm continurooster elk kind over. Kinderen zien komen in groep 1 en er weer af zien gaan in groep 8. Er is echt wel een verschil in een kind zoals jij je dochter beschrijft of een kind wat je uitscheld voor k.tjuffrouw omdat het gewaarschuwd word voor iets wat hij/zij al 8 jaar weet en wat niet mag en hij/zij nog steeds doet. Nee je mag in groep 1 niet iemand bijten en dat mag in groep 8 nog steeds niet. Dit om maar een voorbeeld te geven. Kinderen zoals je dochter die pik je er snel uit en die zijn wel corrigeerbaar als ze uitleg krijgen en je naar ze luistert. Kinderen die nooit nee te horen krijgen staan gelijk op hun achterste benen en zijn niet voor uitleg of rede vatbaar. Lopen gewoon weg of draaien je de rug toe. Na zoveel jaar weet ik dat er echt wel een groot verschil zit in kinderen. Je zegt zelf dat het op school meevalt en zo is het met deze kinderen ook thuis proberen ze uit maar op school weten ze dan wat de school van hen verwacht en doen ze dat ook. Thuis voelen ze zich veiliger om uit te proberen. En er blijft echt wel iets hangen van de nee's die jij haar geeft, dat merk je als buitenstaander echt wel aan een kind. Dit is het grote verschil met de kinderen waar ik het over heb.
    Moeder van drie

    Like

  19. Best wel, want ook wij hebben de laatste jaren moeten inleveren qua inkomen. Maar ik herken het heel goed, vooral als het gezellig is dan denk je snel, ach dat kan wel , maar later heb ik dan spijt. Ik vind ook dat kinderen moeten leren dat het niet en en is, of en of en (zeg ik dit zo goed?.

    Like

  20. Wat grappig, dat je dat las bij thuiskomst… Dat er wel of geen geld is, is voor veel ouders niet per se de reden om regelmatig nee te zeggen. Ik ken er genoeg met leuke banen en dito salarissen die nee zeggen. Er zijn er zelfs die een aantal jaren in het buitenland gaan werken, met als één van de redenen dat hun kinderen een breder beeld krijgen van armoede en rijkdom.

    Like

  21. wauw..
    ben er bijna stil van..
    een antwoord waar ik het 100% mee eens ben 😉 iemand die snapt dat niet alle kids t zelfde zijn 😉 super!
    kan niet anders zeggen dan enorm veel respect voor je uitleg, antwoord en manier van denken !!

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s