Wijs op woensdag: een rustige jaarwisseling?

Een bijdrage van gastblogger Pennie Wijs:

We waren nog maar nauwelijks getrouwd of onze kersverse straatgenoten kregen lucht van het feit dat ik – wegens het beroep van mijn man – op Oudejaarsavond alleen zou zijn. Zo niet zielig, dan toch zeker supersneu. Iedereen leefde mee: “Je gaat toch niet in je uppie zitten? Kom gezellig naar ons straatfeest!” Omdat ik heel mijn leven nog geen tel alleen was geweest en al helemaal niet tijdens ‘de feestdagen’ leek dat me best een goed idee. En hartstikke aardig dat ze gelijk aan me dachten natuurlijk.

En zo bevond ik me op oudejaarsavond op een etage die afgestampt vol zat met een nogal gemêleerd publiek. Twee vrouwen die voor alle zekerheid niets dronken, omdat ze op de operatiekamer werkten en hoewel ze geen dienst hadden, vreesden ze toch te worden opgeroepen, want het zou er deze nacht wel eens heet aan toe kunnen gaan in de stad. Ze legden me in geuren en kleuren uit wat dat inhield. Vlak na twaalven kwamen altijd de eerste vuurwerkslachtoffers binnen. Brandwonden. Verder hing het nogal af van de kwaliteit van het vuurwerk. De mannen op het feest meenden te weten dat er veel illegaal spul verkocht was en dat betekende: afgerukte vingers en oogletsel. Na twee uur begonnen dan de cafégangers binnen te druppelen die met elkaar slaags waren geraakt. Het type verwondingen hing vooral af van welke bevolkingsgroepen elkaar in welke etablissementen getroffen hadden. Bij sommige café’s werkten prima uitsmijters die op tijd ingrepen, bij andere kon het gruwelijk uit de hand lopen. Sommige etnische groepen bestreden elkaar graag met messen, terwijl anderen meer zagen in het stukslaan van bierflessen en –glazen om die vervolgens in het gezicht van de tegenstander te duwen. Rond vier uur kwam er ander publiek bij: personen die tot stilstand waren gekomen tegen een boom/hek/muur, niet meer in staat zijnde hun voertuig adequaat te besturen. Als het tegenliep zat er nog wat reanimatiewerk tussen van lieden die te water geraakt waren of ernstige schotwonden hadden opgelopen.

Ze waren de enigen die het nieuwe jaar moesten zien te halen zonder hulp van geestverruimende middelen. De rest van het gezelschap was dat duidelijk niet van plan. Ook van de afschrikwekkende verhalen over vuurwerkverwondingen waren de meesten niet onder de indruk. Om een uur of tien begonnen de mannen informatie uit te wisselen over wat er afgestoken zou worden en in welke volgorde. Twee kerels leken zo onder de knoet van hun vrouw te zitten dat ze hadden moeten beloven dit jaar geen geld uit te geven aan die gevaarlijke onzin. Aanvankelijk stonden ze nog pal achter hun echtelijke standpunt, maar tegen twaalven leek het vreselijk onmannelijk om niet mee te kunnen knallen. Wat te doen? Om nog iets te kopen was het nu te laat. Toen kreeg een van de twee – een zeezeiler – een lumineus idee. Hij had nog wat alarmpijlen in voorraad. Wel een beetje prijzig – 35 gulden per stuk. Of hij helemaal hartstikke gek geworden was, informeerde zijn vrouw spinnijdig? Daarop volgde een interessante discussie met argumenten als ‘je kunt die dingen toch niet eeuwig bewaren’ tegenover ‘jij gedraagt je financieel als een kind’ en ‘ik heb het gevoel dat er al wat vocht bij gekomen is, maar okee, dan niet, op jouw verantwoording, we zien wel of ze het nog doen als van de zomer de nood aan de man komt, maar ga dan niet aan mijn kop zeuren dat ik ze heb laten verjaren.’

Het hele gezelschap droeg voor beide partijen nieuwe argumenten aan en de discussie dreigde hopeloos vast te lopen tot de andere vuurwerkloze man zijn portemonnee trok en voorstelde om samsam te doen. Echtgenote nummer een werd wat rustiger, maar echtgenote twee kwam nu pas goed op stoom. Op dat moment ging de deurbel. Het bleek de vriendin te zijn van een van de feestgangers die in de kersttijd voor de zoveelste keer besloten had naar haar wettige man en kind terug te keren, maar nu bij het naderen van de klok van twaalven weer twijfels had die ze dringend met deze vriend wenste te bespreken. Hij verdween naar het trapportaal waar zich dramatische taferelen afspeelden volgens gasten die naar de wc moesten. Ook dit punt gaf aanleiding tot felle discussies. De vrouwen vonden dat die slettebak zo snel mogelijk terug moest keren naar huis en haard, de mannen voelden mee met hun vriend die het voor elkaar had gekregen zo’n lekker wijf van man en kind los te weken en nu door deze terugval diep, diep ongelukkig was, dat zag toch zeker iedereen wel? Om hun steun te betuigen bleven ze geregeld enige tijd in het trapgat treuzelen, waarbij ze de arme jongen bemoedigend op de schouders timmerden en het lekkere wijf meteen ook vol overgave omhelsden.

Kort samengevat: de mannen werden steeds losser en sentimenteler, de vrouwen – óf broodnuchter óf in hun portemonnee geraakt óf in hun geloof in echtelijke trouw – steeds pinniger. De gastvrouw probeerde de gezusterlijke sfeer weer op te vijzelen door hulp te vragen in de keuken, waarbij er tot overmaat van ramp steeds met hapjes langs het buitenechtelijke stel op de overloop gemanoeuvreerd moest worden. En toen was het zover.

Schepen in de haven begonnen te loeien, kerkklokken te luiden, vuurwerk te knallen. Twaalf uur! Iedereen omhelsde iedereen, maar niet te lang. De mannen denderden het steile trappetje af naar buiten, de zeezeiler en zijn maat posteerden zich op het balkon en besloten bij nader inzien hun pijlen pas af te steken als al het overige vuurwerk gedoofd was, omdat het anders tóch zonde van het geld was, de vrouwen probeerden champagneflessen te ontkurken, de operatiezusters bleven stoïcijns bij de telefoon zitten, het lekkere wijf spoedde zich als een hazin naar man en kind terug om op eerbare wijze het nieuwe jaar te beginnen en haar (ex?)vriend liet zich moedeloos in een stoel vallen. ‘’t Zal mij benieuwen dit jaar’, zuchtte hij. ‘Zeg, jij bent toch ook getrouwd? Waar is je man eigenlijk of zit die bij z’n vriendin?’

Langzamerhand kwam iedereen weer binnen. Toen de alarmpijlen eindelijk werden afgestoken was iedereen zo dronken dat niemand er meer aandacht voor had, behalve de verpleegkundigen die assistentie moesten verlenen, omdat de twee afstekers van het balkon dreigden te stortten. Om een uur of vier ging ik naar huis en naar bed. Na een uurtje werd ik wakker omdat mijn man thuis kwam. ‘Morgen vertel ik je wat ik allemaal beleefd heb’, geeuwde ik. ‘Teveel voor nu. En hoe ging het bij jou?’ ‘Gelukkig niks bijzonders’, zei hij. ‘Wat brandjes, steekpartijtjes, opgeblazen bushokjes. En niet iedereen heeft nog tien vingers. Verder lekker rustig hoor. Welterusten!’

Advertenties

4 gedachtes over “Wijs op woensdag: een rustige jaarwisseling?

  1. Wat een goed stukje, waarin weer eens duidelijk word waar we onze prioriteiten leggen. Vaak afhankelijk van leeftijd of levensfase 😉 Nu vier ik het heerlijk rustig en we gaan voor 01.00 alweer naar bed, met alle herrie van vergelijkbare feestjes op de achtergrond. Op naar de rust van Januari! Maar eerst nog heerlijk verse oliebollen eten bij mijn moeder, die ze samen met mijn jongste dochter al jaren bakt op oudejaarsdag. Tegen de avond een kop pindasoep op de dikke bodem van teveel oliebollen en dan naar huis. Spelletje, wat t.v., nog wat oliebollen en de hond rustig houden en beneden slapen, zodat hond niet al teveel overstuur raakt. Voor een ieder een goed uiteinde! groetjes Esther

    Like

  2. Ik ben nieuwsgierig of er deze avond, nacht in onze omgeving weer evenveel vuurwerk zal worden afgeschoten of vorige jaren. Iedereen klaagt dat alles zo duur is, dat het crisis is maar niettegenstaande dat wordt er jaarlijks voor heel wat geld vuurwerk afgeschoten.
    Ik ben vanavond helemaal alleen aangezien mijn man nachtdienst heeft. Onze kinderen zijn volwassen en vieren ofwel nieuwjaar met vrienden ofwel bij schoonfamilie. Mijn ouders en schoonmoeder zijn hoogbejaard en houden het liever rustig en willen in hun eigen huisje blijven. Trouwens, ze kunnen zich niet zelfstandig verplaatsen om naar hier te komen en ik kan hen niet gaan afhalen aangezien mijn man de wagen nodig heeft om te gaan werken. liesbet

    Like

  3. Voor mij mag het afgeschaft dat vuurwerk. Hier knallen de gehele dag al carbid bussen. Ik zag de politie wel langs rijden maar lieten het gewoon toe. Wat geeft die regelgeving dan nog. Fijn uiteinde en een gelukkig nieuwjaar toegewenst.

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s