Is een te vol huis een luxe probleem? Is minimaliseren decadent?

Op mijn blog over ontrommelen kreeg ik aardig wat reacties. Voor sommigen is opruimen/ontrommelen een teken van decadentie, van te veel welvaart. Eén bloglezeres schreef hier heel nuchter over in een reactie:
Ik vind het ook een luxeprobleem. Opruimen hoort gewoon bij het runnen van een huishouden, net als stofzuigen en bedden verschonen. Als mensen niet zoveel zouden kopen hoeven ze ook niet zoveel op te ruimen.’

Natuurlijk heeft deze lezeres gelijk. In vergelijking met veel andere problemen in het leven (ziekte, oorlog, ellende, armoe) is opruimen een luxe probleem.  Ik kan bovendien wel meer zaken bedenken die eigenlijk een luxe probleem zijn. Burn out? Typisch iets van deze tijd. Moeten die vrouwen maar niet én werken én moederen én sporten én de perfecte minnares/partner willen zijn. Huis onder water? Pff, had je maar een huis moeten kopen dat beter paste bij je inkomen en niet 5 keer je jaarsalaris kost. Sta je rood en heb je schulden? Ja dát krijg je ervan,  moet je maar niet meer uitgeven dan er inkomt. Ben je dik? Eigen schuld, dikke bult, moet je maar niet meer erin proppen dan je beweegt.

Dan zijn er twee dingen mogelijk:
Je bent dik/hebt een te vol huis dat onder water staat/kunt niet met geld omgaan/staat rood en je hebt er geen last van. Fijn! Houden zo!
Óf
Je bent dik/hebt een te vol huis dat onder water staat/kunt niet met geld omgaan/staat rood en je hebt er wél last van. Moet je in dat laatste voorbeeld dus maar niets doen omdat het een luxe probleem is? Is dát een criterium van iets wel of niet doen? Als we zo gaan denken stopt al snel alles want wie bepaalt trouwens wat luxe is en wat niet. Krijgen we dáár weer ruzie over, hou op, schei uit.

Je kunt projecten op veel manieren oppakken, afhankelijk van of het je ligt of niet. Ook ik was verbaasd dat mensen een moodbord willen gebruiken (gelezen bij de groene meisjes) bij het ontrommelen of foto’s van zichzelf maken in elke outfit om te concludereren of het staat.  ‘Get a life’ is ook mijn eerste reactie dan. Aan de andere kant, als iemand last heeft van zijn uit de hand gelopen zooi en dit is een methode die aanspreekt, waarom niet?

Is een probleem bovendien niet  de moeite waard om over te praten en te schrijven, omdat het een luxe probleem is? Want kunnen we evengoed niet heel veel last hebben van een probleem, ook als het een luxe probleem is? 

Opruimen hoort ‘gewoon’ bij het huishouden, voor veel mensen. Ja, dat klopt. Maar wie heeft geleerd hoe een huishouden moet worden gerund? Ik bijvoorbeeld niet. Mijn moeder heeft een pokkehekel aan huishouden doen. Ze deed het hoogst noodzakelijke maar leerde mij er niets over. Ze leerde me wél koken, omdat ze dat leuk vond en het mijn interesse had. Dus koken kan ik als de beste. Maar de rest? Mwah.

Waarom is het wel gepast om te schrijven over omgaan met geld en is schrijven over opruimen en minimalisme niet nodig omdat het een luxe probleem is? Ook als het een teken aan de wand is van ge-escaleerde hebberigheid of maximalisme of kopen om het kopen, dan nog….De maatschappij is jarenlang gericht geweest op consumptie, ‘je hebt nog niet genoeg en koop maar lekker bij’. De crisis is voor veel mensen een moment geweest om op een andere manier te gaan leven. Vaak noodgedwongen, door minder inkomen. Het is voor veel mensen oprecht een ontdekking dat ze al die spullen niet nodig hebben en dat ze zonder die spullen en schulden misschien zelfs kleiner of prettiger zouden kunnen wonen.

Niet alles in het leven is een kwestie van ‘gewoon doen’. Want heel veel mensen weten niet hoe je dat dan doet, gewoon doen. Dus lezen ze erover, laten ze zich inspireren door anderen en ze kiezen voor een methode die bij hen past. Een meer zweverig type zal dus à la de Japanse Marie Kondo gaan voelen wat het voorwerp ze vertelt en een ander kiest voor de nuchtere Huishoudcoach Els Jacobs of de Flylady (die ik zelf bijvoorbeeld niet te pruimen vindt met haar dankbaarheidsgedoe).

Voor mezelf weet ik heel goed waarom het hier te vol staat. Geen energie om op te ruimen en geen nee kunnen zeggen als mensen met zooi aan komen zetten. Twee maanden nadat wij hier gingen wonen werd ik ziek. Heel veel spullen die ik opzij had gezet om ‘straks’ na de verhuizing uit te zoeken’ zijn blijven staan. Voor de verhuizing uitzoeken lukte ook niet, want wij verhuisden nogal onverwacht. Wij zijn namelijk van die sukkels die in een impuls in 2007 – vlak voor de economie in elkaar lazerde – een veel te duur huis kochten op twee hoge inkomens en dat nu dus onder water staat. Toen ik ziek werd, stond alles stil behalve het hoogst noodzakelijke. Dus er werd wel gekookt, er werden kleren besteld voor kind, hij kreeg elke verjaardag weer nieuwe cadeaus (lego, heel veel ruimte innemende dozen met lego) en er werd helaas weinig tot niets het huis uitgewerkt. Tja, zo gaat dat. En nu ga ik dus langzaam aan het huis ontrommelen. Luxe? Inderdaad, voor mij een enorme luxe want het betekent dat ik me iets beter voel.

Ben ik uniek, met mijn excuses voor de ontplofte zooi in mijn huis? Daar geloof ik niets van. Als ik zo om me heen kijk, zie ik stapels mensen die te veel te doen hebben in te weinig tijd. Moeders met kleine kinderen die heel veel aandacht vragen, moeders met iets grotere kinderen die naar logopedie/zwemles/bijles/dokter moeten. Ouders die allebei fulltime werken omdat met minder de lasten niet kunnen worden betaald. Mensen met banen die ook voor hun ouders moeten zorgen. Eigenlijk zijn de weinige mensen die ik ken met voldoende tijd en een redelijk ontspannen leefstijl mijn gepensioneerde schoonouders en andere (bijna) bejaarden in onze omgeving, omdat ze dus gepensioneerd zijn en nog redelijk fit.

Dat ik niet uniek ben met mijn verzamelde zooi, zegt ongetwijfeld veel over de tijd waarin we leven. Misschien is het niet zozeer te veel welvaart waar we last van hebben, maar te veel druk en stress.  Pas als we stoppen met ‘overleven’ en kunnen ontsnappen aan de waan van de dag komt er voor veel mensen ruimte voor nadenken over meer orde in hun omgeving scheppen. Ik ben nooit de zenwijsheid vergeten die ik ooit tijdens een meditatieles hoorde:

Orde scheppen, niet alleen in je geest maar ook in je huis, lukt door de tijd en aandacht te geven aan dat wat je verlangt, ook als het niet uitkomt. Wat je aandacht geeft groeit. Minimalisme is misschien niet alleen een hype maar ook een verlangen naar eenvoud in het te gecompliceerde bestaan.

En als jullie me nu dan even willen excuseren, ik hoor dat iets te veel tassen mij roepen, ik ga even luisteren wat ze me te vertellen hebben.

Advertenties

62 gedachtes over “Is een te vol huis een luxe probleem? Is minimaliseren decadent?

  1. Opruimen vind ik leuk om te doen! Ordenen en weggooien ook.
    Raar maar waar: ik ben soms een beetje jaloers op mensen die veel zooi hebben en graag een wat opgeruimder huis zouden willen. Helaas vinden zij opruimen en weggooien vaak niet leuk of zijn om wat voor reden dan ook niet in staat om er wat aan te doen. Heb ooit de training tot professional organizer gedaan, maar wil geen eigen bedrijf (dat vind ik dan weer teveel gedoe). Dus alleen bij een vriendin kom ik op haar verzoek zo af en toe eens fijn organizen…

    Like

  2. Ik vond het een leuke discussie, zeker om te lezen hoe anderen het grote ontrommelen en huisopruimen ervaren. Want ook ik ontrommel al jaren, op en af, en het is best een verslaving geworden. Ik kan zalig oreren over alle troep die ik alweer kwijt ben. Maar of een ander daar op zit te wachten? Ik snap wel dat sommigen het een beetje decadent vinden, zo had ik er nog nooit over nagedacht. Er zit ook wel wat in, maar och, ik ontzooi lekker door. Want voor mij is het beter als ik niet al te veel troep in mijn huis heb, dat voelt het beste. Dat doe ik zonder moodboard overigens. 😉

    Like

  3. Heel erg herkenbaar. Toen ik verhuisde toen mijn dochter 2 was, was ik psychisch al niet helemaal in orde, ik was ptss aan het ontwikkelen. Ik was door (belachelijke) angsten vaak psychisch verlamd, en het is hier zo erg geweest dat ik een tweede vloerbedekking van vuil had. De woningbouw trok aan de bel en regelde hulp. Daar is toen wel iets mee verbeterd, maar mijn probleem, ptss, had ik niet aangepakt. 3 jaar geleden trok de woningbouw weer aan de bel, zij vonden dat het extreem verwaarloosd was. Iets wat ik zelf ontkende, goed, mijn huis was overvol met spullen, maar er laag geen etenswaar als tweede vloerbedekking. Ik heb met meer gespecialiseerde hulp mijn problemen aangepakt, en mijn huis samen met mijn begeleidster hoekje voor hoekje uit geruimd. Het resultaat: 72 grofvuilzakken met spullen zijn er weg gegaan. Later kwam ik foto's tegen hoe het hier is geweest. Nu kan ik ook zien wat de woningbouw bedoelde en begrijp ik ze ook.

    Like

  4. ik denk dat het een puur westers probleem is, hier in Servie (in de dorpen) hebben heel veel mensen alleen maar de hoog nodige spullen . En heb je die ene pan niet dan leen je hem gewoon bij buurvrouw A. zo werkt het hier. Mensen moeten goed nadenken over hun aankopen en daarom zal je hier niet die overvolle huizen aantreffen zoals in de westerse wereld. Aan de andere kant zie je ook heel veel ongezellige woonruimtes want men is niet gewend om het wat leuker en luxer te maken . Kringloopwinkels kent men hier niet. Jammer genoeg, groetjes Cisca Servie

    Like

  5. Tja,als we niet meer over luxe problemen zouden mogen schrijven, bleef er wel verdomd weinig over. Op het moment vind ik bijna alles een luxe probleem, want iedereen die gezond is en een leven voor zich heeft mag eigenlijk zijn handjes dichtknijpen. Maar ja, het is voor de gemiddelde sterveling niet te doen om dat continu als uitgangspunt te nemen. Laten we dus alsjeblieft lekker blijven neuzelen over futiliteiten, dat is wat ons menselijk maakt.

    Wat een ontzettend leuk citaat trouwens over meditatie. Geen speld tussen te krijgen!

    Like


  6. ulier :

    Hoi Martine,

    Zou je dit bericht op je blog willen plaatsen? Ik heb het 3x geprobeerd, maar op één of andere manier verdwijnt het steeds, dus dan maar even gemaild.

    Ik heb al een paar dagen geen blogs gelezen en zie nu tot mijn schrik jouw reactie op mijn reactie over het opruimen.
    Om te beginnen was het geen kritiek op jouw tassenverzameling hoor whahaha!
    Ik reageerde gewoon nuchter, zoals ik het zie.
    Ik vindt het hele opruim-fenomeen een hype (de zoveelste, net als de superfoods)
    Het lijkt wel of mensen zich vervelen en dan gaan zoeken om zich weer ergens op te kunnen storten.
    Ik ben een groot fan van Els Jacobs, de nuchtere benadering waar je wat aan hebt.
    Al dat gefilosofeer erover….Heb je last van zooi, pak elke dag een laatje, kastje of doos en doe er wat mee. Kun je geen afstand doen van iets? Neem er een foto van en doe het weg…of niet…maar bewaar het dan bewust.
    Ik kijk elk seizoen mijn kledingkast na. Als iets 2 seizoenen niet is gedragen…weg ermee.
    Behalve de jurk die ik droeg toen mijn dochter getrouwd is, die bewaar ik. Maar die ligt dan ook niet zwaar op mijn maag.
    Een moodboard om te kunnen beslissen wat je wilt opruimen en houden? Ja sorry, maar ook ik denk dan: “get a life”!

    Om het nu te vergelijken met problemen met overgewicht, of een ongelukkig genomen besluit bij de aankoop van een woning vind ik veel te ver gaan. Dan trek je het in het absurde.

    Er bestaat een ziekte die verzamelwoede oplevert (mijn leven in puin). Met die mensen heb ik compassie. Dat is een psychische aandoening waar mensen vreselijk onder lijden.
    Maar tegen mensen die niet aan die ziekte lijden zou ik willen zeggen: zorg dat je overtollige spullen terecht komen bij mensen die het goed kunnen gebruiken.
    Wil je graag 100 paar schoenen, tassen of iets anders hebben? Prima, geen probleem wat mij betreft. Ik gun iedereen het zijne.Maar ga dan niet klagen over een vol huis.

    Nogmaals Martine, het is geen aanval of kritiek op jou. Maar meer een ergernis over het hele fenomeen.

    Like

  7. Ik vind het lezen over luxe problemen een welkome afleiding van al die vreselijke midden oosten berichten de laatste tijd. Eindelijk weer eens heerlijk je lekker druk maken om niks. Dat is toch heerlijk, om in vrijheid te mogen leven en te kunnen genieten van het je druk maken om kleine dagelijkse dingen.

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s