Wijs op woensdag: Minimalisme – het laatste stadium

Het kan jullie niet ontgaan zijn, er waart een minimalismevirus door het land. Gelukkig hebben we gastblogger Pennie Wijs die ons wijst op de gevaren van deze schijnbaar onschuldige aandoening….

Wat zijn mensen toch razend interessante wezens. Ooit woonden we in rotsige holen en trokken in nomadenverband over woeste steppen. En kijk eens wat we nu allemaal doen, wat we kunnen en kennen. Ik zit me er dagelijks over te verbazen. Tot die diersoort behoor ik ook! En vooral die laatste gedachte is bevreemdend als je naar verschijnselen kijkt die je niet kunt vatten.

Een voorbeeld. Gewelddadig gedrag. Ik moet er niets van hebben. Verschrikkelijk wat je op de buis en om je heen allemaal ziet. Maar begrijpen kan ik het wél. Het is maar goed dat ik niet in het bezit ben van een mitrailleur, want ik zou er op sommige momenten gerust mee om me heen kunnen gaan schieten. Ik wil maar zeggen: het is me niet vreemd, agressie.

Maar neem nou minimalisme. Dat vind ik toch zo’n gek verschijnsel. Ik snap er niks van. Ja, oude kranten weggooien, uitgebloeide bloemen uit vazen verwijderen of een kapot strijkijzer naar de milieustraat brengen, dat doe ik heus ook wel. Dat valt gewoon onder doodnormaal dagelijks gedrag. Vind ik dan toch. Er zijn echter ook mensen die met alle kracht en alle energie die ze in zich hebben (sommigen zelfs met energie die ze niét in zich hebben) dingen de deur uit willen werken. Een wonderlijk verschijnsel. Hoe is dat zo gekomen?

Van nature is de mens een verzamelaar. De allereerste mensen hadden alleen een vijgenblad om zich warm te houden. Dat schoot niet op. Het was behoorlijk frisjes en voldeed niet. Dus gingen ze als de wiedeweerga op zoek naar een dierenvel. En van het een kwam het ander. Een schaap domesticeren. Het beest scheren en van de wol een warme trui breien. En een deken. Het vuur uitvinden. Er een potje boven hangen. Lepels gaan kopen om erin te roeren. Enzovoort enzoverder, eeuwenlang.

En nu, in de eenentwintigste eeuw, komt er bij sommigen een tegengestelde beweging op gang. Die mensen hebben zoveel potjes en pannetjes dat ze er zenuwachtig van worden. Ze willen er weer van af. En ik snáp dat. Als je vier potjes nodig hebt en je bezit er door omstandigheden vijf, dan is het logisch dat je er eentje weg doet. Maar dan gebeurt er bij sommigen iets geks. Ze kunnen niet stoppen. Onrustig kijken ze rond. Wellicht kunnen er toch nog méér potjes weg. Zou een mens kunnen leven met één potje? Vast wel. Hup, weg met de rest. En wie heeft er eigenlijk ooit bedacht dat je ergens lepels voor nodig zou hebben? Je kunt net zo makkelijk met de achterkant van je brillenpoot in de kookpot roeren. Exit alle lepels. Enzovoort enzoverder.

Afzien van luxe en comfort. Ik las pas over iemand die er een dagtaak aan had. Leven zonder centrale verwarming, koelkast, vriezer, stofzuiger, strijkijzer, wasmachine, douche en doorspoeltoilet. Toevallig ken ik die levensstijl. Zo leefden mijn ouders in de jaren vijftig. En alle andere mensen in al die eeuwen ervoor. Wat was iedereen blij dat dát voorbij was! En toch leven er in onze tijd mensen die terug zouden willen naar die slechte, oude tijd. Onbegrijpelijk.

Maar goed, op een dag hebben ze alle overbodige potten en pannen de deur uitgewerkt en dan? Ze kijken eens om zich heen en voelen zich nog steeds onrustig. Er is iets mis met hun interieur. Natuurlijk! De kleuren moeten eruit. Een zekere Jan bedacht dit trucje ergens in de jaren negentig en is er schatrijk van geworden. Alles werd wit. Plafonds, muren, vloeren, meubilair: wit, wit en nog eens wit. En dan is het hek van de dam. Want wat hebben de overgebleven accessoires dan ineens veel kleur zeg. Wat zijn de planten groen! Weg ermee. En de schilderijen? Die kunnen ook best wat minimalistischer. Een wit vlak met een vaag veegje bijvoorbeeld. Of liever nog zonder veegje. Of gewoon een zwart vierkant, daar zit je ook niet mee voor gek.

En dan kom je in het laatste stadium. De boekenkast. De boekenkast is een uitdaging op zich voor de minimalisten. Er kan veel uit. Lekker verkopen, weggeven, naar de kringloop (dat is een soort kerkje dat minimalisten wekelijks bezoeken om donaties te doen). Aah, goed bezig! Maar dan. Kan het toch gebeuren dat je zomaar een paar boeken overhoudt. Een boek over tuinieren. Of een fijn kookboek. Hoewel? Alles staat toch op het internet? Wég ermee dus. Blijft over het allerlaatste restant. Boeken die nog niet gelezen zijn en waarvan men zegt dat ze best boeiend zijn. Of series die zelfs de minimaalste minimalist compleet wil houden. Het Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog, nog geërfd van opa. Dat soort dingen.

En daar zit je dan als minimalist mooi mee in je maag. Want onrústig man, al die kleuren in je kast! Ik heb van dichtbij gezien hoe dit probleem in de praktijk opgelost wordt. De boekenwurmsters in kwestie waren stevige dwangneuroten, maar functioneerden toch nog redelijk in het dagelijks leven. De ene sorteerde haar boeken op kleur. Zo kwam Lou de Jongs Koninkrijk ijskoud terecht naast Fifty Shades of Grey. Daar zat ze niet mee. (Dat ik dat wél gek vind, is vast een symptoom van een andere dwangneurose, dat besef ik.) De andere kocht een aantal rollen UW-kaftpapier (UW = Uiteraard Wit) en kaftte daarmee al haar boeken.

Het eindpunt van dit merkwaardige proces is hiermee wel bereikt, zou je denken. Maar nee. Gisteren las ik me daar toch iets… Er zijn mensen – ik weet niet of die nog onbegeleid op straat komen – die overgaan tot een andere maatregel. En het is heus écht waar, ik heb er zelf foto’s van gezien op het internet. Die mensen zetten hun boeken achterstevoren op de plank. Ja, met de banden naar de muur dus. En inderdaad, dan kun je de rugtitels niet meer lezen. Maar dat zien ze als een detail. Want kijk nou zelf eens hoe heerlijk opgeruimd dat staat. Vooral als je de vergeelde boeken een beetje bij elkaar zet en gescheiden houdt van de sneeuwwitte exemplaren.

Ik heb lang naar die beelden zitten staren. Eigenlijk moest ik dringend iets anders doen, maar ik kon me hier niet van losweken. Ik probeer me in te leven in de emotionele wereld van de minimalist. En ik durf te zeggen dat ik er een beetje kijk op heb gekregen. Wellicht kan ik een kleine bijdrage leveren aan het welzijn van deze menssoort. Ben je zo’n megaminimaal iemand die vol overtuiging alle spullen, elke kleur, ieder sprankje leven de deur uit heeft gebonjourd, zit je nu voor die plank met achterstevoren boeken en voel je de oude onrust weer in je opkomen? Dan zijn er twee oplossingen.

Nummer één. Je roept zo snel mogelijk deskundig advies in van een professionele hulpverlener.
Nummer twee. Je volgt mijn tip op (gratis, daar zijn minimalisten dol op):

De onrust die je nu nog voelt wordt veroorzaakt door levende wezens die zich in je nabije omgeving ophouden. Het is belangrijk voor je dat je zo min mogelijk signalen van ze opvangt. Dat is veel te druk voor jouw minimalistische brein, er dreigt dan gevaar voor kortsluiting. Dus. Als zo meteen je kinderen uit school thuis komen, aarzel dan niet, maar plak ze meteen achter het behang. Het is even wat werk, maar je zult zien dat je hier veel profijt van zult hebben.

Sommigen van jullie hebben dan ook nog een partner. Je hebt kans dat die zich aan het eind van de middag weer meldt. Zorg dat je klaarstaat, zodat je meteen kunt toeslaan. Pak een spuitbus met witte verf en doe je ding. Let op: hij/zij moet hélemaal wit, geen plekjes overslaan. Leef vervolgens nog lang en gelukkig verder in een heerlijk leeg en kleurloos bestaan.

Advertenties

28 gedachtes over “Wijs op woensdag: Minimalisme – het laatste stadium

  1. Ik had me al dagen verheugd op dit al vooraangekondigde gastblogje, en je hebt me allerminst teleurgesteld!
    Hoewel, teleurstelling is leegte, is dat eigenlijk niet het toppunt van minimalisme?

    Like

  2. Geweldig stukje,ik zit hier met een big smile je stukje te lezen en loop de rest van de dag met een blij hoofd en als mijn man en kinderen thuiskomen knuffel ik ze nog maar een keer extra! Ik volg je al 2 jaar en ik word altijd helemaal blij van je blog! Bedankt voor je inspirerende stukjes,ik heb er veel van geleerd!

    Like

  3. 3 e optie; je kan die onrust ook leren verdragen, hoef je ook niet al die moeite met partner en kinderen te doen 😉 bewegende kinderen achter het behang levert ook weer onrust op natuurlijk en wat dacht je van een woedende partner die wit en wel achter je aanzit … ik zie het zo voor me.

    Prachtig stukje weer! ik heb genoten 🙂

    Like

  4. Ooh je maakt.mijn dag. Ik heb zo ontzettend moeten lachen. En bestaan er dan mensen die hun boeken omgedraaid in de kast hebben staan? Ik woon trouwens in een huis die voor elke minmalist een nachtmerrie zou zijn. Ik ruim wel op maar daar is dan ook alles mee gezegd want ik houd ook wel weer innig van mijn rommelige huis

    Like

  5. Geweldig! Zag van de week inderdaad, volgens mij online of in een woontijdschrift, die omgekeerde boeken in de kast. Dacht nog hoe weet je dan wat welk boek is, maar vergissing: die boeken zijn ter DECORATIE.
    Het enige leuke is dat we over twee jaar waarschijnlijk de hele, dan nog bestaande Blokker, leegkopen, want vol is lol dan. Hoe meer hoe beter. Ieder hoekje moet verplicht volstaan.

    Like

  6. Wat een heerlijk stukje weer, hoe komt het toch dat je steeds weer kunt verwoorden wat ik ook voel. Dat drama rond het opruimen van sommige huizen. Kastje per dag, bless the house, nog maar 10 kledingstukken, bij sommigen lijkt het een obsessie te worden. Kijk uit dat je niet een glaasje teveel in de kast hebt, want dan …… (Vul iets in naar wens). Nog even en je wordt voor achterlijk verklaard als je meer dingen hebt dan het aantal mensen wat in het huis woon. 😉 Natuurlijk moet de rotzooi gewoon je huis uit maar dat overdreven gedoe….. Pfffff 🙂

    Like

  7. Wat een heerlijk stukje Pennie. Ken je het boek Mosquito Coast van Theroux? Over hoe een briljante man doorslaat in zijn pogingen om eenvoudiger te leven, en daardoor vervreemdt van zijn vrouw en kinderen. Die komt op mijn boekenplankje Utopieen en Dystopieen – in aanleg 😉

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s