Gastblog Gerhard Hormann


Vorige week schreef ik een recensie van het nieuwste boek van Gerhard Hormann, De omgekeerde werkweek, waarin hij het concept van korter werken onderzoekt. Een interessant boek dat zoals ik schreef goed is voor lange keukentafelgesprekken over hoe je meer balans krijgt tussen werk en privé. Hormann zelf leeft al zijn eigen omgekeerde werkweek. Hoe hij dat ervaart, vertelt hij hier zelf vandaag…

Bij simpel leven hoort simpelweg geen leedvermaak
Onlangs was ik te gast in het radioprogramma Spijkers met Koppen, waar ik een kleine tien minuten aan de tand werd gevoeld over De omgekeerde werkweek. Presentator Dolf Jansen deed dat met veel humor, waardoor ik een nog grotere fan van hem ben geworden dan ik al was. De meeste mensen kennen hem als een hardlopende druktemaker met blauw haar, maar ik heb het wat eendimensionale beeld dat ik van hem had radicaal bijgesteld na het lezen van zijn boek over Ierland en zat voorin de zaal tijdens zijn laatste oudejaarsconference.
In dat boek, dat hij samen met vriendin Margriet Jeninga schreef, staat een citaat dat ik met blauwe pen heb onderstreept en dat bijna was opgedoken in De omgekeerde werkweek. Op pagina 93 van Waar het gras altijd groener is noteert Jeninga: “Hij (= Dolf) vraagt zich af waarom hij zoveel moet van zichzelf, zoveel wil werken, waarom hij altijd op zoek is, terwijl hij hier en nu, in Ierland, weet dat alles er al is. Is dat wat muziek met je kan doen? Of is het deze plek, op een heuvel in zijn tweede moederland?”

Daarmee raakt ze volgens mij de kern van alles (en ook van al mijn boeken): het feit dat we rusteloos consumeren terwijl onze kasten uitpuilen en altijd maar lopen te rennen en vliegen zonder ons ooit af te vragen waar we nou eigenlijk naartoe op weg zijn. Sinds ik dat ben gaan beseffen, ben ik een ander mens geworden, al kun je net zo goed zeggen dat ik langzaam maar zeker weer helemaal mezelf begin te worden. Al die ballast die we met ons meetorsen, is onnodige ballast.
Een van de vragen die Dolf Jansen tijdens de radio-uitzending stelde, is of ik leedvermaak voel als ik op een zonnige lentedag op de racefiets zit, terwijl de rest van Nederland op kantoor aan het zwoegen is. Geen gekke vraag want als je op zomaar een doordeweekse dag iets leuks aan het doen bent, voelt dat een beetje aan als spijbelen. Tegelijk ben je stiekem ook alvast een beetje van je pensioen aan het genieten, waardoor je een grappige spagaat maakt tussen een scholier en een 65-plusser.
Maar leedvermaak? Ik ben dolblij dat ik op de racefiets zit en niet ergens in de file sta, maar daarmee houdt het meteen ook op. Als ik al een keer een lange neus trek, dan is het richting bank door zo snel mogelijk mijn hypotheek af te lossen. Met mijn boeken probeer ik niet te laten zien hoe slim ik ben of hoe goed ik het wel niet voor elkaar heb, maar probeer ik andere mensen juist attent te maken op de noodrem en de nooduitgang.
In die zin is het eerder omgekeerd, want ik geniet eigenlijk nóg meer van mijn vrije tijd en van het mooie weer als ik op zondagmorgen aan het fietsen ben en onderweg alleen maar blije mensen tegenkom die aan het hardlopen, wandelen, vliegeren of skeeleren zijn. Met het begrip “consumentenvertrouwen” kan ik al zeven jaar niet goed meer uit de voeten, maar ik weet alles van een zonnig humeur en een positief levensgevoel.
Mijn huis in Ierland staat gewoon in Zuid-Holland, maar net als Dolf Jansen zit ik het liefst op een bankje in de zon met een pen in de aanslag en een Moleskine op schoot. En dan maar hopen dat er net zulke mooie bespiegelingen in je opkomen als ik tegenkwam in dat boek (waar hij na de uitzending van Spijkers met Koppen meteen even zijn handtekening in heeft gezet). Al komt ook deze laatste uit de koker van zijn vriendin, want op pagina 96 noteert ze: “Kun je heimwee hebben naar een plek, terwijl je er nog bent?” Ik zou dat zelfs nog iets anders willen formuleren, want dankzij Dolf Jansen en zijn gezin krijg ik bijna heimwee naar een land waar ik nog nooit geweest ben.

~
Meer weten over het boek van Hormann? Lees hier de recensie: De omgekeerde werkweek
Advertenties

15 gedachtes over “Gastblog Gerhard Hormann

  1. Nou, nou… het duurde even voor ik in de gaten had dat Horman de gast was van Dolf Jansen. Ik dacht toch even dat jij deze 'status van beroemdheid' al had bereikt. Iets wat ik je zeker gun! Wanneer komt je boek uit? Anna

    Like

  2. Grappig dat Hormann schrijft dat hij geen leedvermaak heeft. Want ik volg hem op Twitter en af en toe heb ik toch wel het gevoel dat er een stukje “kijk mij eens” of lange neus trekken bij zit. Maargoed, blijkbaar proef ik dan dingen die er niet zijn 😉

    Like

  3. Het idee is op zich goed, maar een gewone werkweek (van 4 dagen -9 uur) geeft voor mij ook gewoon structuur aan mijn leven, en op woensdag ben ik dan een extra dag vrij. Super zo'n vrije woensdag, kan ik iedereen aanraden. En verder …. de Hormann heeft als beroep het schrijven van dit soort boeken, ja zo kan ik het ook…. Ik denk ook dat iedereen die zijn Hypotheekboek heeft gekocht, een stukje van zijn aflossing heeft mee betaald …. slim bezig.

    Like

  4. Het nadeel van een boek schrijven over geld besparen is dat de doelgroep geen geld uitgeeft aan boeken, maar naar de bieb gaan/tweedehands kopen etc. Ik ben ook al heel tevreden met 4-3 verhouding.

    Like

  5. Ik ben het boek momenteel aan het lezen. Door zijn eerdere boeken ben ik gaan aflossen, mijn aflossingsvrije hypotheek is inmiddels afgelost, heb nog een kleine hypotheek over. Daarnaast ben ik helemaal niet van plan om tot mijn 67e te werken, alleen als ik daar zin in heb, niet omdat het moet. Nu ben ik aan het kijken wanneer ik zou kunnen stoppen (ben nu 49), of veel minder zou kunnen werken en hoeveel inkomen ik dan nodig heb. Dus niet wat ik maximaal zou kunnen verdienen maar wat ik minimaal nodig heb, dat is de omgekeerde wereld en dat voelt als vrijheid.

    Like

  6. In mijn vorige functie werkte ik de ene week 2 en de andere week 3 dagen. Heerlijk vond ik dat. Vanwege een tijdelijk baanloze partner solliciteerde ik op een 'full-time' baan en werd aangenomen. Fijn, op zich, alleen erg vermoeiend dat vele werken. Ik weet gelukkig waarvoor we het doen en we zijn goed op weg om binnenkort minder uren te kunnen werken. Het boek hebben we sinds zaterdag in huis. Ik mag het na M. lezen.

    Like

  7. Knap om elke winter een boek te schrijven. Ik ben fan van zijn boeken en zijn ideeen. Zelf ben ik ook minder gaan werken om meer tijd te kunnen besteden aan onze kinderen.
    Daar staat wel tegenover dat we flink minder inkomsten hebben.
    Als de kinderen wat ouder zijn hoop ik wat meer geld over te houden zodat we snel de hypotheek last kunnen verminderen. Aflossen doe ik nu al wel een beetje maar dat gaat me eigenlijk te traag.

    Like

  8. het stukje “….dat alles er eigenlijk al is”, daar krijg ik kippenvel van. Ga maar eens op zoek naar het boek van Dolf en zijn vriendin. Bedankt voor dit mooie stukje.

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s