Standje klein en behapbaar

Als het gaat zoals het nu gaat – plat op de bek voorover gevallen van uitputting euh niet helemaal zoals het hoort, dan schakel ik over op een andere versnelling. En kan ik daar ook wel van genieten. Want het gaat zo moeiteloos tegenwoordig. Het scheelt zó veel stress en energie dat ik die vervelende omroeper in mijn brein die alleen maar negatief commentaar had, ontslagen heb. Wát een rust.

Dus lag ik gisteren de hele dag plat met laptop, boeken, de krant en hier en daar een kat binnen handbereik. In de namiddag voelde ik me goed genoeg om even in de tuin te zitten en van de zon te genieten.

Vandaag ga ik door met keutelen op de vierkante meter. Ik heb goed geslapen en voel me beter dan gisteren. Nu komt ’t erop aan: niet meteen alle energie uitgeven maar eerst reserves opbouwen. Misschien even een boodschap doen maar als dat niet lukt, is ’t ook goed. De container die volgestort is met de oude tegels uit de tuin wordt vandaag opgehaald maar dat vergt van mij geen andere activiteit dan ‘hoi’ en ‘doeg’ zeggen tegen de meneer die hem komt halen. Ik ga weer lekker lezen, op mijn e-reader staan nog iets van 40 te lezen boeken, dus vervelen doe ik me niet…

 Vroeger – als in toen ik net ziek was – kon ik dit niet. Altijd dat machteloze gevoel en commentaar op mezelf. Nu heb ik daar geen last mee van en dat levert zo’n gevoel van vrijheid op. Heb jij last van negatieve stemmetjes in je hoofd of kun je die ook uitzetten?

Advertenties

17 gedachtes over “Standje klein en behapbaar

  1. Ik dacht altijd dat ik niet zo snel boos werd. Maar eigenlijk word ik dat wel, maar uit het zich vooral in de vorm van irritatie en zelfkritiek. Dat gaat vaak bijna ongemerkt, maar ik werd me er begin dit jaar sterk bewust van tijdens een training mindfulness/cognitieve therapie.

    Ik had me daarvoor opgegeven om mijn angst voor een recidive een beetje binnen de perken te houden. De andere zeven deelnemers hadden ook allemaal met kanker te maken gehad. En allemaal hadden ze dat kritische stemmetje in hun hoofd, als de dingen niet meer lukten op de manier die ze gewend waren.
    Onze coach zei: 'Als ik met deze training alleen maar heb bereikt dat jullie wat vriendelijker voor jezelf zijn, is er al veel gewonnen.'

    En ik ben inderdaad wat milder voor mezelf geworden. Ik ben nogal een chaoot, vergeet vaak dingen, en dat is sinds de chemo erger geworden. Maar als ik nu weer een keer een tas in de tram laat staan (dat gebeurde in de hectische periode van mijn verhuizing), dan denk ik: 'Zulke dingen gebeuren nou eenmaal, logisch, in deze onrustige tijd.', en word niet meer kwaad op mezelf. Ik heb het namelijk al zwaar genoeg, en als ik mezelf ga uitfoeteren en straffen is dat wat ze noemen 'double trouble.'

    Zo leer ik op m'n ouwe dag eindelijk een beetje zelfcompassie beoefenen… Ieder nadeel hep z'n voordeel.

    Like

  2. Altijd een todo lijst. Loopt altijd uit. Altijd teveel hooi op de vork.
    Ik heb na jaren zwoegen een punt gewonnen. Geen semi gezellige vriendenclubs waar ik verplicht naar toe moet op regelmatige basis. Vrijwilligerswerk omdat ik mezelf daartoe verplicht voelde op nauwelijks tot nul. Dat was een overwinning.

    Chapeau voor jou dat je dit kan zonder schuldgevoel. Verbaasd dat er dagelijks dan toch een goed geschreven verhaal op je blog verschijnt. Is ook werk.

    Like

  3. Dank je, dat dacht ik over jou! ;-). Bij mij is het gelukt door een combinatie van mindfulness en NLP technieken. Telkens stop-stop-stop zeggen als die stem bezig was in combinatie met nog wat andere op het eerste gezicht totaal belachelijke dingen (hard lachen) maar het werkt wel….Zo komt er steeds meer ruimte.

    Like

  4. Ik heb er gelukkig niet zoveel last van en kan ze, als ze wel langskomen, ook wel afzetten. Wat bij mij altijd helpt is echt bewust tijd voor mezelf te maken, want als ik het idee heb dat ik soort meegenomen word in een stroomversnelling van dingen die andere mensen van me willen, dan kan het snel de verkeerde kant op gaan. Anders is het veel makkelijker om bij mezelf te blijven en van mezelf heb ik gelukkig niet echt negatieve stemmetjes. Als dat wat logisch klinkt 😉

    Like

  5. Ik heb er nog meer last van dan ik zou willen. Ik dacht dat ik al best ver was, maar dat nekt me toch behoorlijk. Juist omdat ik mezelf al zo hoog inschatte, ging ik pardoes de grenzen weer ver (!!) over. Met als resultaat dat ik vanaf Oktober weer veel minder kon. Nu vind de stem toch echt dat het te lang duurt allemaal en donder ik weer net zo makkelijk in de welbekende kuil… ik schreeuw tegen die stem, vecht ertegen, kap 'm af en probeer niet te luisteren… maar dat lukt niet zo goed als dat het jou lukt. Ik heb nog een lange weg te gaan. Maar gun mezelf, na al belachelijk veel gedaan te hebben vanmorgen, de rest van de dag wel rust. Is ook wel nodig ook! groetjes Esther

    Like

  6. Ik begin het te leren. Ik ga regelmatig op mijn snufferd. Mijn hoofd wil van alles en mijn lijf wil eigenlijk niets. Ik neem iedere dag een beetje afscheid van mijn vorige leven. Ik werkte 4 dagen in de week, sportte 3 x in de week, deed fluitend het huishouden. Regelde alles voor manlief en mijn dochtertje. We hadden een druk bestaan met veel sociale contacten. Ik ben een jaar lang vreselijk hard voor mezelf geweest. Ik voelde me een grote loser die niets meer kon en ik was boos op mezelf. Nu ben ik een heel stuk milder voor mezelf. Een nieuwe vriendin die al jaren met ziek zijn en gebrek aan energie kampt leert mij hoe het anders kan. Heel langzaam maak ik stappen en leer ik keuzes te maken, zonder dat ik boos wordt op wat ik niet meer kan. Ik waardeer wat ik nog wel kan en geniet van alles hoe klein het ook mag zijn.

    Like

  7. Pff nou, genoeg van die stemmetjes hier. Al zijn het er al wel wat minder dan jaren terug.
    Wie weet komt dat ooit nog goed.

    Fijn dat het bij jou goed lukt! Fijne dag gewenst.

    Like

  8. Heb je voor mij ook zo'n ontslag brief? Rust kan ik alleen bewust pakken als ik weet dat manlief tijd en energie heeft om er voor de kinderen te zijn. Anders voel ik me te schuldig en vind ik dat ik voor de kinderen moet zorgen en maar door moet gaan. Tja dat gaat natuurlijk altijd mis en kom mezelf dan tegen. Een lichaam dat zodanig trilt, pijn doet en koortsig is dat ik nergens Meer toe in staat ben, helaas komt dit wekelijks voor, nu nog leren mezelf eerder de rust te gunnen zodat de klap minder is.

    Wat mij milder stemt is de. Gedachte dat mijn lichaam pijn doet en op dat moment niet mee werkt, maar dat niet ik pijn heb en niets meer kan. Dan voel ik me iets minder schuldig. Want ik en mijn lichaam zijn twee verschillende dingen.

    Like

  9. Heel mooi en inspirerend om te lezen .Ik word er helemaal simpel en depressief en boos van .Al dat moeten en “als je nu maar dan “om me heen (En in mezelf 😉 ,Zelfs over mensen die aan kanker overleden word het nog geroepen..Kan er niks meer mee .Probeer nu misschien te veel om uit te leggen Groet Irma

    Like

  10. Toen ik net de diagnose ptss had, heb ik mezelf ontzettend veel verwijten gemaakt. Ik gunde mezelf ook niet genoeg rust, die ik wel nodig had. Nu kan ik beter en zonder zelfverwijt de rem intrappen als ik een slechte periode heb.

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s