Meer ruimte voor jezelf

Laatst schreef ik een logje over een dag dat ik me niet goed voelde en dat slechtere dagen tegenwoordig zo makkelijk voorbij glijden omdat ik die omroeper in mijn hoofd heb ontslagen. Wat een rust. Ik kreeg nogal wat reacties, ook per mail, waarbij de strekking was:  
– Doe mij ook eens zo’n recept voor meer rust in je hoofd.
– Geef eens een voorbeeld van de ontslagbrief zodat mijn commentator ook opstapt.

Het is blijkbaar heel herkenbaar voor veel mensen. We zijn ons eigen ergste criticus. Genadeloos becommentariëren we onszelf over ons uiterlijk, gedrag, niet gezond zijn, onze gedachten. Soms is het maar op één gebied, maar als je pech hebt leef je samen met een commentator in je kop, die de hele dag brult wat voor nietsnut en sukkel je bent. En het erge is dat we dat dan soms ook gaan geloven.

Dat kan er toe leiden dat bij alles wat we doen een gevoel van onzekerheid meereist en dat we onze successen niet kunnen waarderen of niet kunnen genieten van wat goed gaat. Wanneer word ik ontmaskerd? Ik heb dit of dat wel goed gedaan maar toch voelt het alsof er straks een grote pijl op mij wordt gericht, met veel herrie en lawaai en dan ziet iedereen dat ik eigenlijk een mislukking ben, dat ik maar doe alsof….

Ik ben jaren lang heel streng voor mezelf geweest. De licht manische trekjes van mijn geest in combinatie met een neiging tot perfectionisme en ‘een het moet wel allemaal kloppen’- neiging hadden tot gevolg dat ik nooit aan mijn eigen standaard kon voldoen. Dus leefde ik continu met de teleurstelling van nooit waar gemaakte torenhoge verwachtingen, in combinatie met die omroeper in mijn kop die steeds harder ging brullen wat voor een loser ik was.

Toen werd ik ziek. Nou als dat geen falen was! Dus tetterde die omroeper nóg harder: je kunt niet eens de trap oplopen, lig je hier een beetje op de bank slap te doen terwijl je moeder/kind/man je moet verzorgen. Wat ben jij nou voor moeder dat je elke voorstelling/judo-examen/voetbalwedstrijd of rapportgesprek mist. Gek werd ik er van. En erger: ik geloofde die stem.

Totdat ik ermee stopte. Dat gebeurde niet van de ene op de andere dag. Maar het gebeurde wel. Van een keer tegen die commentator zeggen dat ie zijn snater moest houden, tot het moment dat ik ‘ineens’ dacht, wat een rust en later dat ik merkte dat ik tegen mezelf kon zeggen dat ik iets goed had gedaan. Hoe deed ik dat?

Word fan van jezelf
Ik heb geen commentator met negatieve opmerkingen meer in mijn hoofd. In plaats daarvan ben ik mijn eigen grootste fan geworden. Dat is iets anders dan mezelf geweldig vinden, dat bedoel ik niet. Maar in plaats van te benoemen wat slecht ging, ging ik aandacht vestigen op wat goed ging. Dat ging heel kort gezegd zo:
Ik heb 5 minuten gelopen vandaag, wauw!
in plaats van:
Ik heb maar 5 minuten gelopen vandaag en buurvrouw van 90 haalde me in.

Dat scheelt echt een slok op een borrel! In het begin gaat het misschien wat krampachtig en moet je soms heel hard nadenken om het positief om te draaien, maar het went snel.

Stel verwachtingen bij
Mijn verwachtingen bleken heel vaak niet realistisch te zijn of gebaseerd op wat ik dacht dat anderen van mij verwachten. Ja, dat is vragen om moeilijkheden. Nu verwacht ik niet meer zoveel en daardoor word ik regelmatig blij verrast.

Wees realistisch in wat kan
Lijkt op wat hierboven staat maar is net wat anders. Tegenwoordig werk ik niet meer met te-doenlijstjes en hobbel ik gewoon achter mijn eigen energie aan. Ik heb geleerd dat een te-doenlijst mij een heel erg opgejaagd gevoel geeft. Toen ik nog wel te-doenlijstjes maakte, zag ik op een bepaald moment dat wat ik dacht te kunnen doen, niet matchte met wat ik kan doen op een dag. Niet alleen qua energie maar vooral ook qua tijd dat het kost om een taak uit te voeren. Ik onderschatte de meeste activiteiten in tijdsduur. Ja, zo krijg je een te-doenlijst nooit af…

Doe lekker rustig aan en maar één ding tegelijk.
Hoe langzamer je dingen doet, hoe meer er lukt en hoe rustiger je blijft. Niet meer alles ‘snel snel’ en ‘even tussendoor’ en liefst ook nog alles tegelijk maar gewoon één ding per keer doen met je volle aandacht en in een prettig tempo. Hoe gejaagder ik was, hoe meer die stem in mijn hoofd begon te brullen. Waarschijnlijk stapte mijn commentator gewoon van pure verveling op, omdat ik alles zo traag en rustig ging doen. 

Stop met jezelf te straffen
Wat ik daarmee bedoel? Nou, bijvoorbeeld niet in de zon gaan zitten omdat je werkloos of arbeidsongeschikt bent en bang bent voor het commentaar van anderen op je bruine hoofd. Stop daarmee! Ook als je werkloos of ziek bent mag je genieten. Ik vond dat in het begin héél moeilijk. Tegenwoordig denk ik: die paar zonnige maanden dat ik in de tuin kan zitten terwijl anderen aan het werk zijn is mijn beloning voor die ellenlange winter dat ik me meestal beroerd voel en soms dagen niet buiten kom.

Schep ruimte
Vraag je bij alles af: moet dit echt? Wat gebeurt er als ik dit niet nu doe? Hoe kan ik het makkelijker voor mezelf maken?

Ontspanning
Voorheen ging ik pas ontspannen als ik klaar was met alles. Maar die situatie kwam nooit, er bleef altijd wel iets te doen ook al kon ik het helemaal niet doen. Dus bleef het brein voortdurend malen en actief denken over alles wat er moest gebeuren. Nu zorg ik tijdens de dag heel bewust voor momenten van ontspanning. Of iets nu af is of niet, dat boeit me niet zo. Wel dat ik elke dag een paar momenten heb dat ik echt ontspan. Door te lezen, te mediteren, muziek te luisteren, onder de douche te staan of wat dan ook.

Compassie en zachtheid
De belangrijkste wat mij betreft. Met mildheid en zachtheid voor je zelf zorgen en naar jezelf kijken. Kijk wie er in jouw omgeving compassie bij jou opwekt en projecteer dat gevoel op jezelf. Klinkt compassie en zachtheid je te wollig in de oren, vervang dat dan voor vriendelijkheid. Wees vriendelijker voor jezelf. Oefen jezelf in mildheid. Wordt niet boos als je iets vergeet of fout doet maar constateer in plaats daarvan dat je blijkbaar je dag niet hebt of dat je misschien wat veel aan je hoofd hebt. Vat het als een signaal op dat je misschien even een pauze moet nemen. Het zegt niets over wie je bent. Je zou toch ook niet tegen een kind van 8 dat met een slecht cijfer voor rekenen thuis komt zeggen dat hij een nietsnut en een sukkel is en dat dit maar weer bewijst dat hij niets waard is en iemand op wie niemand kan bouwen? Waarom dan wel tegen jezelf? Niet alles in het leven is een bevestiging van dat je niets waard bent. Die omroeper in je hoofd heeft gewoon continu een slechte dag en hoe meer jij hem gelooft, hoe harder hij gaat gillen.  Dus heb compassie met jezelf en stuur hem de laan uit.

Voor mij was een combinatie van het bovenstaande voldoende om de omroeper in mijn hoofd langzaam te laten verdwijnen. Ik heb geleerd dat te veel overprikkeling en te weinig ontspanning leidt tot meer stress en meer vatbaarheid voor negatief commentaar. Dus probeer ik dat te vermijden. Nu is mijn positie anders dan veel anderen. Ik kan verplichtingen vermijden omdat ik niet werk. De meeste mensen hebben wel verplichtingen en dingen die ze dagelijks moeten. Maar ook dan kun je met meer compassie met jezelf omgaan. Dat kan soms net het verschil maken tussen iets volhouden of niet. Bovendien vind ik het voordeel van compassie en zachtheid dat je veel meer beseft waarom je ergens voor kiest. Kies voor jezelf in plaats van dat je de verwachtingen van anderen waarmaakt.

Dit was mijn recept. Wat voor mij werkt hoeft natuurlijk niet voor jou te werken. Maar wie weet pik je er wél iets uit of heb ik je op een idee gebracht.

Heb jij nog tips die je wilt delen met anderen?

Advertenties

34 gedachtes over “Meer ruimte voor jezelf

  1. Wat een fijn stukje Martine! Met een kleintje van 1 in een sprongetje en zwanger van de tweede en cvs ben ik blij als ik de dag doorkom, maar dat stemmetje blijft bij mij zeuren dat alles weer is blijven liggen etc…. Ik ga het eens proberen. Bedankt! En een fijne dag vandaag

    Like

  2. Zo herkenbaar moet maar een paar van je tips en truc's gaan toepassen hoop dat die schreeuwlelijk in mijn hoofd ook iets stiller wordt. Maak me vaak al mega druk om dingen die nog helemaal niet aan de orde zijn of die achteraf juist super leuk waren op het moment zelf kan ik er dan maar moeilijk van genieten

    Like

  3. ik leerde het volgende:
    alles begint met een GEDACHTE die gedachte geeft een GEVOEL dat gevoel veroorzaakt GEDRAG en dat gedrag wordt een GEWOONTE en die gewoonte kan een GEBONDENHEID worden

    dus als je jezelf ongelukkig voelt vraag je jezelf dan af wat je dacht en als je weet wat je gedachten waren, vraag jezelf dan af of dat de waarheid is. Mag je niet genieten en van wie dan niet, of ben je te dom/lui/dik/ enz. volgens welke normen dan? Een heel goed Christelijk boek over dit onderwerp is.
    De strijd in je denken van Joyce Meyer.

    Wat jij schrijft Martine is niets anders dan je denken in eigen beheer gaan nemen, jij bepaalt wat jij over jezelf denkt en uitspreekt en daarmee is een gevoel van rust ontstaan en daarmee wordt jou handelen/gedrag minder gejaagd en opgefokt en dat maakt dat jij dat steeds vaker gaat doen/ervaren en dat is de gewoonte dan geworden en weg is de gebondenheid/verslaving aan de negatieve stem in je hoofd. Bieke

    Like

  4. Je hebt voor mij geschreven lijkt het wel 😉
    In mijn therapie zullen dit soort dingen ook wel aan de orde komen hoop ik.

    Ja Harry Jekkers met' Ik hou van mij' ! Zo mooi!

    Like

  5. Ik reageer nooit zoveel maar nu wel.
    Ik ben ook zwaar tegen mn beperkingen aangelopen, hield altijd alle ballen hoog, geen enkel probleem, toen ineesn pats boem borstkanker met een heel zwaar traject. Nu (bijna 2 jaar verder) heb ik eindelijk geleerd dat ik naar mn lijf moet luisteren en niet koste wat kost door moet hollen want dat ik mezelf dan nog harder tegenkom. Harde les hoor! Net als dat jij die harde les hebt moeten leren. waardeloos!
    Wat mij helpt is met een mindfullnesshoofd naar de dingen kijken. Wat ik van jou lees doe jij dat ook alleen geef jij het beesie een andere naam.
    Ga zo door hoor. En voor alle anderen, volhouden hoor, het komt echt een keer!

    Like

  6. Wat heb je dat goed verwoord. En ik heb dit vorige week verteld aan een vrouw die ik in de sauna in Putten heb leren kennen. Ze was ook heel ziek (geweest). Op het einde van de dag zei ze tegen me dat ze veel van me geleerd had. Kijken naar wat je WEL kan en vooruit kijken.
    pfff Maar soms zijn er van die dagen dat je moet, maar niet goed vooruit te branden bent. Zoals de laatste dagen, veel opstart problemen, maar toch een volle agenda met de kids. Als de zon dan weer schijnt, lekker in de zon liggen en genieten. Dat helpt ook echt.

    Like

  7. Ik las laatst iets over het Impostor Syndrom – de angst om ontmaskerd te worden als mislukkeling. Vooral vrouwen schijnen daar veel last van te hebben. Ik herkende het en wil me er meer in gaan verdiepen. Leven zonder die angst, wat levert dat veel energie op!

    Like

  8. Wat een mooi geschreven stuk Martine, dank je wel. Ik begin langzaam verandering bij mezelf te herkennen in mijn gedrag en mijn gevoel. Na een megadruk werk en privéleven ben ik anderhalf jaar geleden letterlijk en figuurlijk uitgeklapt. Ik voelde me ook echt een loser en was boos en verdrietig dat ik mijn lijf niet kon wat mijn hoofd graag wilde. Ik was vreselijk bang wat anderen van mij vonden. Want waarom mag je genieten als je ziek bent. Waarom mag je in de zon zitten als dat al lukt, terwijl je ziek bent. Mijn werk heeft ervoor gezorgd dat ik door bleef gaan. Ik mocht niet ziek zijn, ik moest doorgaan voor mijn directeur zij had me nodig. Dan mag je toch niet genieten van het lezen van een boek of een fijn gesprek. Na anderhalf jaar ga ik af en toe in de tuin zitten. Lekker onder het zonnescherm. Vorige week bijna de hele dag buiten vertoeft. Ik heb genoten en voelde me ontspannen. De pijn was er wel, maar toch genoten. Niemand in mijn hoofd die me vertelde dat dit niet mocht. Mijn directeur is zo blij dat ik nu af en toe geniet. Ze vond het moeilijk dat ik mezelf dingen niet toestond, omdat ik vond dat ik het niet verdiende omdat ik ziek thuis zat. Wat een verademing is het nu. Ik zorg veel beter voor mezelf. Is mijn agenda te vol dan maak ik hem leger. Dat zou ik vroeger nooit gedaan hebben. Als mensen een afspraak willen maken dan plan ik dat pas na de zomervakantie in. Niet nu we over 3 weken met vakantie gaan. Ik wil geen extra energie verspillen aan afspraken terwijl ik energie nodig heb om me op te laden voor de vakantie. Doe ik dat niet kom ik mezelf vreselijk tegen. Volgens mij wordt ik heel langzaam wat liever voor mezelf. Ik ben zover gekomen door tips van een vriendin te proberen of ze ook bij mij helpen. Gelukkig werpen de tips hun vruchten af.

    Vooral het stukje over dat bruine hoofd kwam erg binnen. Daar heb ik het vreselijk moeilijk mee, nog steeds. Ik wordt altijd helemaal blij van leuke kleding en wat make up. Ik durf me amper op te maken omdat ik dan zoveel gedoe over me heen krijg. Er wordt dan direct geroepen, wat zie je er goed uit, ben je beter of het gaat goed met je he. Ik ben dan zo bang dat mensen denken dat ik de boel in de maling neem. Aan de buitenkant zie je ook niets behalve dat ik heel slecht loop. Ik wil gewoon niet steeds in de verdediging schieten. Ik wil ook stoppen met denken voor een ander. Ik weet niet of iemand denkt dat ik me aanstel, maar dat stemmetje roept me dat wel toe. Als jullie hier tips voor hebben hoor ik het graag:)

    Like

  9. Ja, van dat syndroom heb ik ook erg last.
    Ik bekende een keer tegenover vrienden dat ik altijd het gevoel heb dat de mensen om me heen allemaal écht volwassen zijn, en dat ik de enige ben die doet alsof. En toen bleken ze dat gevoel allemaal te hebben!

    Like

  10. Tja , tegen mij mij zeggen ze ook af en toe dat ik vooruit moet kijken en naar de dingen die ik nog kan ……..maar in de dingen die ik nog kan heb ik geen zin meer , omdat vooruitkijken de dood is …..en dan zeggen ze idd , zo wat zie jij er goed uit 😦 …… jee , wat een loser ben ik , ik wou dat ik mezelf gewoon weg kon gooien ..

    Like

  11. Wat mooi beschreven en zo herkenbaar aangezien ik hooggevoelig ben! Het is dan echt een kunst om niet naar het stemmetje te luisteren en gewoon te kijken hoe de dag loopt en hoe ik mijn energie het beste kan verdelen!

    Like

  12. Aan mij zou je niet zien dat ik met een ingewikkelde psychiatrische problematiek loop. Daarbij ben ik 1.86m lang en als ik mezelf dan ook een beetje netjes aankleed, dan denken mensen al gauw dat de directrice of zo komt binnen wandelen. En dat ik de hele wereld wel aan zou kunnen. Wat ze dan weer niet weten is dat twee ochtenden vrijw.werk van drie uurtjes mij teveel is. En dat ik het daarom noodgedwongen bij 1x per week van drie uurtjes moet houden. Dat ik van meer dan twee afspraken op een dag helemaal de kluts kwijt raak. Of dat ik compleet stop met eten als de emoties een beetje veel en ingewikkeld worden. Maar tegenwoordig kan het mij weinig meer schelen wat mensen wel of niet daarvan denken. Als er aan mij wordt gevraagd wat voor werk ik doe, dan zeg ik ronduit dat ik volledig arbeidsongeschikt ben. Ik draai er niet langer omheen. Meestal schrikken mensen dan erg van dat antwoord. Gewoon omdat ze dan niet meer weten wat ze nog verder moeten zeggen en vaak ook niets daarover durven te vragen. Wel zo makkelijk voor mij. 😉

    Mensen denken maar als ze mij de hele dag bij huis zien lopen. Want als ik ze ga zeggen dat ik bijna twee jaar in een psychiatrische kliniek ben opgenomen geweest, dan weten ze het vaak helemaal niet meer. 'Een inrichting?! Hoe komt het dat je dan nog wel zelfstandig kan wonen? ' Tja, dat ik daar ben opgenomen geweest wil niet zeggen dat ik daarmee ook het verstand van een garnaal heb hè. 😉

    Ik neem op mijn manier mijn plek en mijn ruimte in in binnen de samenleving. En wat andere mensen daarvan vinden? Het zal mij echt waar worst wezen.

    Like

  13. Amygdala gaat al in de turbostand alleen al door dit te lezen 🙂 Op dit moment “in een enorme strijd “met zelfs m,n meest geliefde vrienden dat zij moeten op houden om altijd maar te verwachten dat ik het stoere wijf ben Me altijd letterlijk in het bos ,wel in een huis hoor 😉 verstopt als het niet goed ging. Ben er zo klaar mee. Maar wachten op hun toestemming dat is een hoop verspilde energie .Is nu de belangrijkste Gupta les. Ga niet in discussie. Dan vinden ze me maar een zweefteef met m,n Gupta goeroe 🙂 En het kost een moeite om zelf die de : de bulch (body) er op en plat op de bek er voor tetterraar in mij z,n kop te laten houden .Het zal wel projectie zijn die strijd met de vrienden .Je kunt lang op een ontslag vergunning voor hem wachten van anderen . Daar moet ik het niet van af laten hangen is nu het thema.
    Groet Irma

    Like

  14. Ik weet niet niet of het aan mij ligt maar ik lees de laatste weken zoveel logs en reacties waarin mensen zich volkomen open en zich kwetsbaar opstellen maar in mijn ogen dus supersterk zijn.
    ik vind dat zo mooi, de schone schijn voorbij?
    Linda

    Like

  15. Ik voer dezelfde stappen uit als jij Martine. Door allerlei omstandigheden kreeg ik een terugval. Ik heb dit jaren geleden al gedaan, ben teruggevallen en pas dezelfde methoden toe die jij nu beschrijft om weer verder te komen. Ik ben nu bezig in een boek over compassie voor jezelf. Heel mooi. En OMDENKEN ( van Berthold Gunster) is weliswaar geen therapie, maar laat me met humor kijken naar zaken waar ik mezelf in vastdenk.

    Like

  16. Beste dames, ik vind jullie reacties heel erg heftig en onaardig. Je kunt niet oordelen over wat iemand wel of niet kan. Mensen met psychische problemen hebben het al zwaar, dit soort reacties kunnen ze niet gebruiken. Tevens is niemand op dezelfde manier geestelijk of lichamelijk ziek.

    Like

  17. Ik hoorde toevallig deze week over de innerlijke glimlach binnen het Taoisme. Lief zijn voor jezelf. Vind het wel wat want ik leg de lat altijd SUPERHOOG. Leuke blog, dank!

    Like

  18. De mensen hierboven die deze nare opmerkingen maken weten duidelijk niet waar ze het over hebben. Het blijkt hier nog maar eens hoe groot het onbegrip en taboe kan zijn rond psychische problemen. Waarom krijg je meer begrip als je een lichamelijke ziekte hebt, dan als je psychische ziekte hebt? In vind deze reacties echt intriest. Ik ken mensen in mijn omgeving met psychiatrische problemen, en geloof me, betaald werken zit er voor hen echt niet in…

    Like

  19. Voor de nare reageerders ; ik vraag me altijd af als je zo naar moet reageren wat is dan jou probleem?
    waar heb jij het zo moeilijk mee dat je het kennelijk nodig hebt je op iemand af te reageren? Oordelen is altijd makkelijk en bijzonder laf. Mar

    Like

  20. Immie: top dat jij je psyche (waarschijnlijk met hard werken) zo ver hebt kunnen trainen of genezen dat je de wereld weer (gedoseerd) aankan. Knap hoor! Ik gun je alle uurtjes in de zon en knuffeltjes van je beestjes.

    Like

  21. Ik heb gelukkig de verwijderde nare reacties op mijn reactie gemist. Het blijkt met die reacties maar weer eens overduidelijk hoeveel onbegrip er bestaat rondom de psychiatrie. Hoeveel vooroordelen. Op mijn blog ga ik daar ook weleens de strijd mee aan. Nou ja, ik heb die reacties gelukkig gemist.

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s