Moos

Gerrie en Dibbes speelden de afgelopen jaren natuurlijk de hoofdrol in de kattenverhalen op het blog. Twee zwervers je huis inlokken en socialiseren geeft nu eenmaal veel voer voor stukjes. Maar de heren zwervers kwamen in een huis dat reeds bevolkt werd door katten. Bijvoorbeeld door Moos.

Het verhaal van Moos begint op 6 augustus 2006. Het was hoogzomer maar tegelijkertijd een inktzwarte tijd. Mijn vader overleed op 4 augustus van dat jaar en naast het verdriet dat over ons heen kwam, moesten we ook veel regelen natuurlijk. Mijn vader overleed niet onverwacht, hij was bijna 20 jaar ziek geweest waarvan de laatste 5 jaren heel erg ziek. Ziekenhuis in en uit, telkens keerde het zich ten goede. Dat deed vermoeden dat hij onsterfelijk was maar de laatste ziekenhuisopname was het dus klaar. De dag voor zijn overlijden had hij nog in het ziekenhuis met S. gespeeld door het goed te vinden dat S. met de beddenverstelknop opa omhoog en omlaag en omhoog en weer omlaag deed. Opa moest zo lachen dat hij paars aanliep, iets wat natuurlijk een beetje eng is bij een longemfyseempatiënt,  maar hij genoot volop.

Wanneer komt Moos nou, hoor ik jullie denken? Nou dat zat zo, twee dagen later was mijn vader was overleden, lag in het mortuarium en op 6 augustus gingen we daar naar toe. Ik kan me niet meer herinneren wát we daar gingen doen maar de tocht ging in ieder geval daar naar toe. Toen we de voordeur achter ons dicht sloegen, stormde er een piepklein zwart katje voorbij. Te klein om zo maar buiten rond te rennen! Het katje kroop in een boom en ging daar hard zitten gillen. Ja, daar sta je dan. Wij hadden geen tijd, we moesten weg. We vroegen aan een stel buurkinderen of ze een ladder wilden halen om de kat te bevrijden en vertrokken.

Na een paar uur kwamen we weer terug. Er renden wat buren in de straat heen en weer op zoek naar dat katje. Die bleek zich te hebben verstopt in onze achtertuin en werd door M. en S. naar binnen gelokt met een stuiterbal. Binnen stond een grote bank en die lonkte naar het kleine prul dat al de hele middag heen en weer had gerend. Hij kroop tegen M. aan en viel meteen in slaap.

Afijn, na een slaapje ging hij op verkenning uit. Hij kroop in de planten, in de gordijnen en was enorm bezig ons helemaal in te pakken. Dat lukte goed. Moos was letterlijk een afleider in een periode van groot verdriet. Vooral voor S. vond ik het heerlijk dat juist op dat moment een klein katertje bij ons de boel kwam vermaken. Want dat deed hij. Niet eerder een kat gezien die zulke mooie rare fratsen uithaalde. Wat dat betreft heeft hij ons mooi op het verkeerde been gezet want Moos is lui. Héél lui. En hij heeft last van moodswings. Maar dat wisten we toen nog niet. Toen werden we verleid.

Omdat mijn hoofd logischerwijs nogal werd afgeleid waren onze buren zo lief foto’s van Moos op te hangen in de buurt, met de vraag van wie hij was. Dat er niemand zou reageren ontdekten we trouwens al na een dag of twee. Moos had een navelbreuk. Waarschijnlijk is hij uit een auto gesmeten door zijn baasje (gezien hoe hij op autoritjes reageert) op het moment dat die ontdekte dat er wat uit zijn buikje puilde.

Die uitpuilende buik was natuurlijk niet goed, ik belde de dierenarts om een afspraak te maken. De dierenarts vroeg of het topje van mijn pink in de breuk paste, dit om te achterhalen hoe groot de breuk was. Op mijn antwoord dat er met gemak twee van mijn vingers in pasten en dat ik af en toe de darmen terug moest duwen, adviseerde de dierenarts ons onmiddellijk te komen. En dus leverden we Moos bij de dierenarts af, die nogal opkeek van onze stemmige kleding. We hebben Moos voor de crematie afgeleverd en na de crematie weer opgehaald. Met een geheelde navelbreuk.

Moos is natuurlijk nooit meer weg gegaan. Nooit opgeëist door een baasje maar daar waren we maar wat blij mee. Hij had wel wat fratsen. Moos was bijvoorbeeld doof. Hij reageerde op geen enkel geluid. Wat testen met twee kletterende deksels boven zijn hoofd ontlokten geen enkele reactie. Ook de dierenarts heeft hem getest en kwam tot de conclusie dat hij niets hoorde. Moos moest dus binnen blijven want een dove kat buiten laten lopen is gevaarlijk. Hij kan geen aankomend verkeer horen. Dus bleef hij binnen. Totdat hij ontsnapte. En wel kwam aanstormen toen ik met brokjes rammelde. Meneer was helemaal niet doof. Maar blijkbaar was het brokjesgerammel het eerste geluid waar hij enthousiast over werd.

 En zo had hij wel meer streken. Het is een kat van uitersten, enorme knuffelpartijen worden afgewisseld met afstandelijk gedrag. Voor de straat was hij een tijdje de koning, hij terroriseerde alle katten in de buurt, zijn buurt, de straat van Koning Moos. Maar de laatste jaren is Moos heel zacht en lief, niet voor niets vonden onze twee ex-zwervers de weg naar ons huis, ze liepen achter Moos aan. Moos is een overgevoelige wijze ziel die met zijn gedrag rust brengt tussen de katten hier in huis.

Voor mij is Moos vooral verbonden met de heftige periode van het overlijden van mijn vader. Hij bracht heel veel vreugde op een moment van groot verdriet. Hij paste ook naadloos in ons huishouden. Dat jaar waren er twee katten overleden en we hadden toen Moos verscheen nog maar één bejaarde poes, die het prima vond dat het kleine katje tegen haar aan kwam liggen slapen. Maar spelen, dat wilde ze niet met hem. Dus haalden we Smoes in huis, maar dat is een ander verhaal….

Advertenties

19 gedachtes over “Moos

  1. Wat vind ik dit toch een fijn begin van mijn dag, jouw poezenverhalen! Moos is, net als de andere poezels, met een reden bij jullie terecht gekomen en volledig op z'n plaats. Dank voor je verhaal. groetjes Esther

    Like

  2. wat een ontroerend verhaal. Ooit had ik een rode kater en in een heel verdrietige tijd kwam hij mij “troosten”. Door kopjes te geven als ik zat te huilen, of mijn tranen op te likken. Ach onze Rooie… hij is al meer dan 30 jaar dood maar ik mis hem soms nog!
    Joanne

    Like

  3. Prachtig weer! Ik krijg er altijd kippenvel van om te lezen hoe ze voor jullie allemaal tellen, misschien wel juist om de eigenaardigheden of dingen die ze 'mankeren'. Ik heb zelf ook altijd alleen maar 'probleemkatten' gehad, maar ik zou ook echt niet anders willen.

    Like

  4. Wat een moppie die Moos 🙂 Zo heerlijk dat ze allemaal een heel eigen karakter hebben. Wij hadden hier drie katten rondlopen nou ja twee poezen en 1 kater en allemaal heel anders, helaas zijn de twee poezen na elkaar overleden en we missen ze erg. Dat katerbeest van ons is ook een apart verhaal van alle dieren die we hebben (gehad) is hij mijn grote liefde. Hij is zo grappig en lief echt een persoonlijkheid. Ja dieren brengen een heleboel gezelligheid, liefde en troost met zich mee. Na jarenlang een heel beestenspul te hebben gehad hebben we nu 'alleen' nog voornoemde kater en een hond wat ik best wel stil vind soms….(oja mijn zoon heeft nog een slang van bijna twee meter maar die tel ik maar even niet mee).

    Like

  5. nee hoor, daarvoor had ik ook nog Joris (dat was de 1e, kwam uit het asiel, is 19 geworden), Dorrit (zat als klein katje in de zak van een jas van iemand in de supermarkt die haar maar wat graag kwijt wou, is ook 19 geworden) en Job (aankomen lopen in de week nadat S geboren werd, Job is helaas al na 2 jaar overleden). En ook een konijn, Dora, ook aankomen lopen, is 7 gworden

    Like

  6. Prachtig maar ook emotioneel verhaal. Ik ben overtuigd dat sommige dingen op je pad komen met een reden. Zie Hier het bewijs:) wat kun je toch prachtig schrijven.

    Like

  7. HAHA. Ik heb hier inmiddels 10 jaar een totaal dove witte kat. Was 3 weken oud toen zij bij mij terecht kwam. Werd nmooit wat werd er gezegd. Met piepende longen (waar niets aan te doen was) leeft ze lekker binnen en gewoon buiten . Ze heeft andere zintuigen door ontwikkeld. Ze weet als eerste dat mijn auto de straat inkomt.

    Like

  8. Wat een heerlijk verhaal weer – nu wachten we op het verhaal van Smoes natuurlijk.
    Ook leuk voor je zoon om later die verhalen nog eens terug te lezen, als hij volwassen is…

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s