Levenswensen en hobbels op de weg

Soms word ik er even aan herinnerd dat het leven anders loopt dan vooraf gedacht. Door een stem uit het verleden – een jeugdliefde nam contact met me op – kom ik al mailend tot de conclusie dat het leven absoluut niet is geworden zoals ik het vroeger had gehoopt (bij wie wel trouwens, maar nu heb ik het even over mezelf). Of door een mooi stuk van Weg naar zelfvoorziening dat in mijn hoofd bleef spoken. Hierin schrijft ze te twijfelen of ze nog op het rechte pad loopt. Haar hang naar zelfvoorzienend leven staat haaks op haar deelname aan het zelfdestructieve systeem, zoals zij het omschrijft. Het is een mooi blogje, met stof tot nadenken, lees het maar eens.

Sommige mensen doen heel veel om zich te ontwikkelen en hun levenspad te ontdekken en te volgen. Ze kopen een stuk grond, volgen een opleiding, gaan moestuinieren, gaan bij hun partner weg, ze stippelen van alles uit over hun levens, maken planningen van ‘over 5 jaar staan we hier en over 10 jaar zijn we klaar en gaan we met vroegpensioen’.

Ik sta op een punt in mijn leven dat van plannen maken geen sprake kan zijn. Ik ben nog steeds – ondanks alle vooruitgang – aan het overleven. Eén slechte nacht en alles ligt stil, wegens het gebrek aan reserves. Ik kan wel bedenken wat ik zou willen maar de kans dat dit lukt is heel klein. Dus doe ik het maar niet meer. Ik hobbel gedurende de dag nog steeds van moment naar moment. Is aankleden en opstarten gelukt dan kan ik misschien in de middag even naar de bieb. Maar niet als ik naar de fysio moet. Dan gaat de energie daar naar toe. En neem ik dus ook maar niet de rinkelende telefoon op. Want ik wil energie hebben om naar de fysio te fietsen, daar mijn verhaal te doen en te bespreken wat we de komende tijd gaan doen en weer naar huis fietsen. Waar ik mezelf in de wachtstand zet zodat ik in de namiddag het avondeten kan maken.

Op een dag zoals vandaag loopt alles anders dan normaal. Vanavond hebben we een voorlichtingsavond op school van half 8 tot half 10. Dat betekent dat ik de hele dag een aangepast programma moet draaien om te zorgen dat ik daar vanavond inderdaad naar toe kan gaan. Morgen ga ik ook weer naar de fysio en dat betekent weer dat het handig is als ik niet hoef te koken, want ik ben morgen vast moe van vandaag. De kans dat ik slecht slaap is groot, door de extra prikkels van het in de avond weg zijn.

Dat is geen doemdenken, dat is gewoon zoals het gaat. Dat betekent niet dat ik nooit nadenk over mijn levenspad of mijn ontwikkeling. Als je mijn ontwikkeling al in een zin zou kunnen samenvatten dan is het: ‘mezelf ontdoen van al het onnodige en het moeten’. Ik doe heel veel niet. In feite doe ik steeds minder. Maar voel ik me mentaal steeds beter. Ik kom steeds meer in de buurt van mezelf. Was ik vroeger in de ‘gezonde tijd’  regelmatig op zoek naar mezelf – ik raakte mezelf om de haverklap kwijt door de ratrace – nu struikel ik steeds vaker over mezelf. De verschillende delen van mij schuiven in elkaar en het past steeds beter. En dat voelt goed.

En ik denk grappig genoeg dat dát het gevoel is waar zoveel mensen naar op zoek zijn. Het gevoel zichzelf te kunnen zijn. Alleen is mijn weg en les dat het niet zo zeer uitmaakt wat je doet maar hoe je het doet. In mijn geval: accepteren dat de hobbels er zijn en vooral blijven ademen. Ook een slak komt op zijn eindbestemming.

Advertenties

21 gedachtes over “Levenswensen en hobbels op de weg

  1. Je bent een topper. Ik heb diep respect voor jou en hoe je in het leven staat. Ik herken zoveel in je verhaal dat ik een traantje weg moest pinken. Niet handig in een drukke wachtkamer. Jij komt er wel, op je eigen manier en tempo.

    Like

  2. Hallo Martine,
    Ik herken veel woorden van jou in mezelf…..Het voelt steeds beter om mijn intuitie te volgen nadat ik de strijd ben aangegaan met verwachtingen en het rouwproces van on-voorziene verlangens heb doorlopen.
    Groet Lisa

    Like

  3. Hoe herkenbaar, soms kan ik er wel eens helemaal kriebelig van worden dat het zo gaat. Dan wil ik en en kunnen maar helaas word ik heel snel teruggefloten door mijn beperkte energie. Ik leef ook meer van dag tot dag omdat het nooit valt in te schatten hoe mijn energiepeil is.

    Like

  4. Herkenbaar. Ik ben nu 52 en mensen voorspellen me dat ik straks in de overgang kom en dat dan een heel nieuwe fase aanbreekt. Lege nest enzo. Dan grinnik ik.
    Ik heb een heel atypische levensloop, ben op mijn 7e in een internaat voor schipperskinderen terecht gekomen en heb dus al jong afstand tot mijn (schippers)ouders moeten nemen. Dus dat mijn zoons 5 jaar geleden het huis uitgingen voelde voor mij relatief gezien al veel natuurlijker en gezonder dan destijds bij mij veel te vroeg het geval was.
    Vorig jaar is mijn partner op 54 jarige leeftijd overleden, veel te jong. Ja, kanker. Het overlijden van je partner staat bovenaan in de stress top 10 en ik begrijp nu waarom. De fase van je man gepensioneerd thuis krijgen komt voor mij niet meer aan de orde.
    Nee, van fases doorlopen volgens een bepaald patroon is bij mij ook geen sprake. Ik moet net als jij het leven nemen zoals het loopt, er van maken wat er van te maken is, en blij zijn met de dingen die wel goed gaan en met wat ik nog wel heb. Drie fantastische kinderen bijv. waarvan er volgende week een cum laude afstudeert. Een tuin waarin nu toch de nodige pompoenen gaan groeien, na teveel regen. Een parttime baan die niet alles is, maar waarin ik toch kansen gepakt heb om me beschikbaar te stellen voor de ondernemingsraad. Vrijwilligerswerk dat zinvol is.
    Een afgeloste hypotheek (nog steeds kan ik er niet blij om zijn, omdat de reden waarom, het overlijden, zo pijnlijk is en ik het zo graag anders had gewild, maar ik besef dat ik een stuk beter af ben dan nabestaanden die met een schuld blijven zitten. Wel kijk ik voortaan met een heel andere blik naar aflosverhalen. 'Money can't buy me love', zongen de Beatles en dat is een waarheid).

    Like

  5. Misschien verloopt het niet zoals vroeger gedacht, maar je bent nu wel verder dan een jaar of drie geleden. Je kent je grenzen en past je leven daar op aan. Dat is hartstikke knap, ook al had je liever andere grenzen gehad natuurlijk. Je leeft van dag tot dag en dat kan meer waard zijn dan dat de dagen voorbij vliegen aan niets en aan dingen die je je niet meer kunt herinneren. Veel plezier op de voorlichtingsavond, is ook weer een stap he? Lieve groet.

    Like

  6. Ik herken ook wat je schrijft, uit mijn verleden. Van mijn 12e tot mijn 23e heb ik last gehad van depressies, fobieën en angststoornissen. Hierdoor was het voor mij niet mogelijk om met de maatschappij mee te draaien. Ik heb mijn school niet af kunnen maken, geen diploma behaald, kon geen baan houden, sliep meer dan 12 uur per dag, heb een lange tijd straatvrees gehad en was echt diep ongelukkig. Als tiener had ik echt het idee dat er wat mis met mij was, en als jong volwassene heb ik ook echt veel moeite gehad om mijn weg te vinden. Lange tijd heeft het er echt uitzichtloos uitgezien, en ik had niet gedacht dat ik ooit zou kunnen werken.

    Bij mij ging het andersom, ik ging van kind zijn naar psychisch ziek. Ik wist niet hoe het normaal zou moeten zijn. Misschien dat ik daardoor zo zoekende was, omdat ik nooit echt 'normaal' van kind naar tiener naar volwassene ben gegaan. Ik heb juist in mijn ontwikkelende fase vaak het gevoel gehad dat ik 'kapot' was.
    Ik kan mij wel herinneren hoe jaloers ik was toen ik bij de diploma-uitreiking van mijn broertje was, hoe graag ik gewoon 'normaal' had willen zijn.

    Het heeft ook echt jaren geduurd voordat ik langzaam kon opkrabbelen tot waar ik nu ben, en ik ben heel dankbaar voor dat het mij gelukt is. Maar de jaren dat ik depressies en angsten had hebben wel sporen achter gelaten, en de weegschaal begint nu pas echt langzaam in het positieve om te slaan. Het blijft een proces, een leerweg.

    En voor iedereen is het anders, de dingen die je meemaakt, de lessen die je (moet) leren. Misschien is de belangrijkste les wel dat wij tijd maken voor elkaar, om er te zijn voor elkaar. Zodat wij elkaar kunnen helpen en kunnen leren van andermans lessen zodat wij als mensheid kunnen groeien in begrip, liefde en compassie.
    Dat zou mooi zijn.

    Like

  7. Jij bent ver in het leven-in-het-nu, zeg! Gedwongen mogelijk, maar je doet het wel.
    Nog even over die avond: moet je daar van 19.30-21.30 zijn? Mijn ervaring is dat je het eerste kwartier over kunt slaan (koffie), dan een half uur tot uur zinnig verhaal krijgt (soms ook mogelijk de info deels via de powerpoint thuis te kijken) en daarna iets meer of minder zinvols doet in de school of met de mentor.
    Is het mogelijk de school te bellen en te vragen naar hun draaiboek/planning/agenda voor die avond? Voor jou is het een heel verschil of je 1 of 2 uur daarbent. En grote sessies zijn vast bezwaarlijker dan een 1:1 gesprek met mentor. Kun je het mogelijk zo inrichten dat je er minder energie aan kwijt bent? (Deels uitbesteden aan M, of aan een andere moeder oid)

    Like

  8. Als je leven anders loopt,dan je verwachtte,leer je ook heel andere dingen. Het duurt even voor jr dat doorhebt. En de buitenwereld snapt niet altijd de wijsheid,die jij opdoet.Als je het zelf maar ervaart en dat doe jij.

    Like

  9. Ik herken heel veel in jouw woorden. Na een wat moeilijke jeugd-start stortte ik me op de arbeidswereld en werkte me binnen een aantal jaren helemaal op, letterlijk. Ik belandde met 26 jaar in een diepe depressie en heb daar jarenlang mee geworsteld. Doordat ik anders in het leven sta dan de meeste mensen heb ik wel heel lang het idee gehad dat er met mij iets helemaal mis was en vaak voel ik me buiten de maatschappij staan. Aan de andere kant ben ik daar juist blij om. Ik geniet door 'al dat gedoe' intens van hele 'gewone' dingen. Mijn wereldje is misschien klein en ik heb hele fijne mensen om mij heen. De buitenwereld trekt en zeurt nog steeds aan me maar daar leer ik steeds beter mee omgaan (als in; kanmenieschelen ) En wanneer mensen het wel eens hebben over maakbaarheid en ja kan alles wat je maar wil dan haal ik nu mijn schouders op. Goed naar jezelf luisteren en bereiken wat voor jóuw haalbaar en wenselijk is dat is de sleutel naar geluk volgens mij.

    Like

  10. Een plant moet worden gesnoeid om tot bloei te komen.
    Door jou letterlijk te snoeien ben je misschien geworden wie je anders nooit zou zijn geweest.
    En de bloei is nu alle wijsheid die je tegen komt, en die je uitdraagt aan ons.

    Dit zei iemand ooit tegen mij op een moment dat het niet goed met me ging, het gaf me het gevoel
    er te mogen zijn en dat ook ik veel te zeggen en uit te dragen had.
    Ik kreeg het gevoel dat ik er ook toe deed, dat niet alles zinloos was, het leven heeft veel meer diepgang gekregen wat er anders waarschijnlijk niet was geweest. (Al blijf ik er bij dat het op een leren fijner was geweest, en dat zal jij beamen.)
    Vr.Gr.
    Kathy

    Like

  11. Ik denk dat het belangrijk is om te weten wat je basis is (bij jou dus veel rust nemen) en van daaruit de bijzondere of afwijkende dingen te plannen zonder te kijken wat bij een ander 'normaal' is (en wie is er nou helemaal normaal;)) We kijken teveel naar elkaar om daar jezelf aan af te meten, maar vaak werkt dat dus niet. 😀
    Ik doe ook mijn dingen vanuit de basis dat ik erg graag alleen ben. Dus vanavond een afspraak afgezegd die ik even niet trek omdat ik de komende drie dagen ook afspraken heb. Dat is me dus teveel. Ik maak dus gewoon een nieuwe afspraak in mijn komende vakantie met die persoon. Goed voor jezelf zorgen Is het motto.

    Like

  12. Een post die me toch wel aan het denken zet. Ik heb ook nog geen reserves. Iets fout eten en alles wat ik heb opgespaard is weg. Jammer dat het zo moet zijn, maar net als jij het gevoel dat ik rustiger wordt en dichter bij mezelf kom.

    Like

  13. Dat is wel herkenbaar, hoewel ik ook wel moet zeggen dat ik nooit echt heel duidelijk een beeld heb gehad van hoe ik dacht dat het zou gaan. Ik wilde niet altijd al *dit beroep* worden, ik had geen duidelijke dromen van op mijn zoveelste getrouwd zijn of dan en dan kinderen, enzovoorts. Wel probeer ik nu wat bewuster te leven, want ik merk toch wel dat ik het zonde vind dat er dagen, weken en jaren voorbij gaan, waarvan ik uiteindelijk niet echt meer iets kan laten zien. En dan heb ik het niet over spullen ofzo, maar meer dat ik denk: 'Verrek, waar zijn die X jaar van mijn leven gebleven?' Dan liever wat minder werken, wat kleiner huis, enzovoorts. En wat meer leven. Maar goed, ik heb wat dat betreft mijn gezondheid natuurlijk ook nog mee, dat maakt dat ook wel iets makkelijker.

    Like

  14. Eigenlijk is het toch juist heel goed dat je in het moment leeft? Dat wordt juist voortdurend aanbevolen om te doen. Het leven is onvoorspelbaar, en je kunt wel van alles inplannen maar je weet toch niet hoe het loopt. Ik houd van ritme en regelmaat maar van die doelen, nee, die heb ik dan weer niet.

    Huisvlijt

    Like

  15. Zo herkenbaar. Ik werd zonet gebeld door de buurvrouw of ik vanavond meega naar een bomenwandeling door de wijk. Ik aarzelde even, morgen is ook al iets leuks in de planning. Aan de andere kant de leuke buurvrouw vraagt me vaker voor iets en regelmatig zeg ik nee. Dit is echter iets wat ik echt leuk vind en vlak in de buurt. Ik heb dus ja gezegd, dit betekent vanmiddag op bed gaan liggen slapen. En of ik het morgen dan nog redt is maar de vraag, maar dat zien we morgen dan wel!

    Like

  16. Leven in het moment is voor veel mensen een ultiem streven, maar jij doet het gewoon, er gewoon bij naast alles. Mooi om te lezen hoe je naar je eigen lichaam hebt leren luisteren en er ook naar handelt. Knap van je!

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s