Waar is de kluts?

Zeg,
hoor eens,
ik ben de kluts kwijt.
Zó maar ineens,
poef, weg was de kluts.
Het laatst zag ik de kluts
in een hoekje
op zijn hurken zitten.
Maar ja,
wát zijn hurken 
en waar zitten die dan?
Weet ik niet
wat en wáár,
dan kan ik wel zoeken
naar die kluts
tot ik een ons weeg.
Nou en dát moment,
tot ik een ons weeg,
daar zijn we
ver van verwijderd.
Want ik zoek vooral
vanaf de bank
en vanaf het bed.
Tja,
dan vind je geen kluts.
Wél een Rubensvrouw
met weelderige vormen
ter compensatie
van de beperkte energievoorraad.
Maar dát is weer een ander verhaal.

Terug naar de kluts.

Ik had hem nog
tot ik eerder deze week
oude koeien uit de sloot haalde.
En ineens stortte mijn kaartenhuis
helemaal in elkaar.
Jezelf zijn en worden
is net zo pijnlijk 
als een uitje pellen en snijden.
Telkens als je denkt
nu lukt het zonder te janken,
begint het tóch weer te stromen.
Dus dáár is die kluts gebleven!
Ik blijf heel stil zitten
tot de kluts terugkomt
en weer netjes
 op zijn hurken gaat zitten.
Tot die tijd
vermaak ik me wel
met flauwe woordgrapjes
en spelletjes.
Daar houd ik van
 en de kluts ook.
Komt ie misschien
nog sneller terug ook…
Advertenties

17 gedachtes over “Waar is de kluts?

  1. De kluts ben ik ook al kwijt. Toen ik aan iemand vroeg of die wist waar die kluts was zei die persoon dat hij de kluts bij de lurven had gegrepen en in de tuin had gedaan. Maar daar was 'ie niet meer. Dus als ik de kluts zie zal ik hem naar je toe sturen. Misschien zitten jou en mijn kluts wel samen op een bankje in het park.

    Maar nu serieus. Heel veel sterkte en ik hoop toch nog dat je een goed weekend hebt (naar verhouding dan)

    Like

  2. Ik vind het knap dat je zonder kluts zo kan schrijven over de kluts kwijt zijn! Ik hoop dat je je snel wat beter voelt en dat de kluts zich weer bij je meldt. Want dat kost ook bakken energie, de kluts zoeken.

    Sterkte!

    Like

  3. Als ik jou door je weblog een klein beetje ken, dan snap ik heel goed waarom de kluts zoek is. Het is niet niets om zo open en duidelijk over je ME te schrijven en hoe het zo gekomen is. Dat kost enorm veel kracht! Het is ook niet de eerste keer dat je achteraf tot de conclusie komt dat je te veel van jezelf gevergd hebt en dat geldt waarschijnlijk ook voor deze keer!

    Wat recht overeind blijft staan: je hebt door jouw persoonlijke verhaal veel lezers aan het denken gezet over het bewaken van je grenzen en over veel willen en moeten.
    Dat is van heel grote waarde!
    Misschien dat er minder vrouwen zijn die zeggen: ik moet nog studeren, ik moet nog boodschappen doen, ik moet nog … (vul maar in) en ik bén al zo vréselijk, verschrikkelijk moe! ('t is alsof ik mezelf hoor, zo'n 3,5 jaar geleden!)
    Ik wens je veel beterschap en die kluts, die vind je vast wel weer!

    Like

  4. Volgens mij hoef je de kluts niet te zoeken. Deze dagen onderga je en de zon en de kluts die komt vanzelf weer, dat weet je. En daar hoef je niets voor te doen.

    Like

  5. Ach wat verdrietig voor je. Maar ik snap het wel. Niet te hard zoeken dan komt-ie vanzelf wel weer bovendrijven. Wordt het vanzelf weer tijd voor een omelet.
    Misschien wat leuke poezenfilmpjes kijken op youtube?

    Like

  6. In een draaikolk is de “oplossing” zonder beweging te “durven” zijn ….dan wordt het omslagpunt de weg naar “boven”. De realiteit is meestal meer een golf maar als je het lukt ben je weer een stukje “op weg naar jezelf “.Sterkte !!
    Groetjes van Lisa

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s