Zaterdag

Kijk, ons nieuwe dotje. Ben ik blij mee! De oude laptop was kapot. Net als 5 maanden geleden kregen we problemen bij het opladen. En een half jaar daarvoor hadden we hem ook al laten repareren. In 1 jaar tijd €300 uitgegeven en dan nu weer een reparatie betalen zagen we niet zitten voor een laptop die niet meer de jongste was.  Lang leve de buffer!

Over naar de orde van de dag. Zoals jullie weten schrijf ik vooral over omgaan met geld op dit blog. Waarom het aflossen van de hypotheek vaak zinvol kan zijn, wat het nut van een buffer is en het fijne van budgetteren. Maar ook het vinden van een balans tussen sparen, aflossen en geld uitgeven. Emoties spelen vaak en belangrijke rol bij het maken van keuzes hoe we willen wonen en leven en speelt dus ook een rol bij ons geldgedrag.

Natuurlijk sijpelt er ook regelmatig iets door van mijn persoonlijke leven op dit blog. De meesten van jullie weten dat ik ME/CVS heb. Omdat dit een aandoening is waar vrij veel onbegrip voor is, probeer ik soms te vertellen wat het betekent om ME te hebben. Niet om zielig te doen maar om te informeren. Als ik weet te bereiken dat mensen op die manier iets meer begrip krijgen voor onzichtbare aandoeningen is dat mooi mee genomen.

ME/CVS is een onvermogen om prikkels te verwerken of dit nu fysieke of mentale prikkels zijn. De emmer loopt voortdurend over en reacties komen vaak met een vertraging. Hierdoor kun je een heel scala aan lichamelijke reacties krijgen, waaronder vermoeidheid en uitputting. Het voeren van een gesprek kan bij mij de volgende dag letterlijk spierpijn tot gevolg hebben. Raar maar waar en heel bijzonder! Ik werk daarom niet. Ik zit thuis. Ik schrijf hier mijn stukjes en ik kook. In huis doe ik niet veel. Ik pak op wat ik kan doen en laat liggen wat niet lukt. Wat kan en wat lukt verschilt per dag. Hiermee omgaan op een goede manier heeft me jaren gekost. Het zal jullie niet verbazen dat dit best veel frustratie heeft gekost, maar de laatste tijd gaat het goed. Dingen zijn zoals ze zijn.

Dat niet iedereen dat begrijpt werd gisteren weer eens goed duidelijk. Sijbrand liet een – behoorlijk gepassioneerde want de woede spat er van af – reactie achter op mijn stukje van gisteren:

Tjaaa, wat is nu het probleem precies?
De telefoon is gegaan. Oef, oef, zwaar! Je kan natuurlijk ook niet opnemen en verder slapen.
De glazenwasser is geweest. Lekker luxe, hoef je dus ook niet zelf te doen!
Je laptop is stuk, helaas pindakaas. Je hebt geld zat om een nieuwe te kopen, dus daar zou ik niet over gaan malen. Je zoon heeft ook een laptop, die je kan gebruiken, dus waar heb je het over.

Waarom zeur je toch altijd zo?
Dit gaat toch helemaal over niets?
Maar goed, om je te troosten:
Er is vast bij meer mensen de telefoon gegaan vandaag!
Of de glazenwasser bij ze is geweest, weet ik niet. Misschien hebben ze zelf de ramen gelapt, terwijl jij lag te kreunen en te steunen over de telefoon.
En er zijjn vast meer laptops ter ziele gegaan vandaag! Misschien wel bij mensen die geen 2e laptop in huis hadden en geen geld hebben voor een nieuwe.

Een tip voor minder zelfmedelijden: Omschrijf het eens zo:
Mijn laptop ging vandaag ter ziele, maar heb die van zoon gebruikt! Wij hebben nl meerdere laptops in huis.
Mijn ramen zijn weer lekker gelapt!

Das weer eens wat anders, dan je eeuwige gezeur en gezanik en gemopper en ontevredenheid.
Je bent een heel zielig verwend poppetje!

Jarenlang hoorde ik dag in dag uit wat Sijbrand schrijft in mijn hoofd! Ik werd ziek en becommentarieerde mezelf op bovenstaande onvriendelijke manier. Want wat was ik toch een slappe trut. Ging de telefoon, nam ik op en dan kon ik daarna niet meer douchen of koken laat staan even naar buiten gaan. Ik kon niet werken, met mijn kind spelen en lag maar wat te vegeteren op de bank, op kosten van de staat! Ik moest me schamen en dat deed ik dan ook! 

Het luisteren naar deze commentator in mijn hoofd heeft ervoor gezorgd dat ik veel woede voelde, over wat er gebeurde. Dat bleek een enorme verspilling van de energie te zijn. Want woede en frustratie kosten alleen maar en leveren weinig op. Ik werd er alleen maar zieker van. Want die commentator zorgde voor zoveel ruis dat ik niet goed zag waar het om ging: dit is het hier en nu. Je druk maken om zaken die niet kunnen heeft geen zin. Dus heb ik goede en slecht dagen en beide benoem ik als ik daar zin in heb. Door er over te schrijven neem ik er afstand van. Het te gieten in ‘autobiografisch proza’ zoals iemand het gisteren zo vriendelijk benoemde haalt voor mij de angel eruit. 

Natuurlijk zijn er veel manieren om met de snelle overprikkeling om te gaan. Daar is mijn hele leven op ingericht en helaas dat van ons gezin ook. Kind belt altijd netjes vooraf op als hij vanuit school iemand naar huis wil nemen om te vragen of het kan, ik doe alles van de dag in stukjes en in etappes, ik beperk mijn sociale contacten en ik neem dus vrijwel nooit de telefoon op. Maar zoals altijd gezond eten geen garantie is voor het weg blijven van de griep, gaat het bij mij ondanks de voorzorgsmaatregelen ook wel eens mis. Het gevaar zit hem altijd in die uren of dagen dat ik denk heel wat te kunnen… ;-). Ik verdoezel niets, ik ben zoals ik ben en schrijf dat op. Ongeacht wat die commentator daarvan vindt.

Dus heb ik een tijd geleden die commentator ontslagen. Dat hij me mist blijkt wel, want in plaats van een ander slachtoffer te zoeken plaats hij reacties op mijn blog maar ongetwijfeld laat hij zijn vuil ook bij anderen achter.

Beste Sijbrand, wanneer dringt het tot je door: ik heb je ontslagen! Ik verwacht geen begrip waar het niet leeft. Maar ik luister niet meer naar je. Ik ben geen verwend poppetje zoals je schrijft maar wel een overgevoelig poppetje. Toch kan je me niet raken. Want jouw prachtige reactie heeft me doen inzien dat ik daar inmiddels boven kan staan, ik sta boven wat ik jarenlang over mezelf dacht of wat anderen van me vinden. 

Ik ben oprecht trots op wat ik heb bereikt de afgelopen jaren. Ben jij ook trots op jezelf? 

Advertenties

34 gedachtes over “Zaterdag

  1. 🙂 precies.

    Ik vraag me altijd af of dit soort commentators ook zo tegen zichzelf praten en hoe fijn dat wel niet is om dat te doen. Je eigen frustraties afreageren op een ander heeft nog nooit wat opgelost .

    Like

  2. Dat stukje van Ijsbrand was nodeloos kwetsend,
    maar toch… ( niet dat ik het met hem eens ben hoor)
    Als je berichtjes schrijft in tijden dat het minder met je gaat , is het een en al reactie van mensen die alleen maar” sterkte meisje” ,” Goed voor jezelf zorgen hoor” en “ik denk aan je” posten.
    tientallen achter elkaar, dat vind ik ook niets hoor. ( put je daar troost uit vraag ik me af?)
    Ik neem aan dat je weet dat je veel volgers hebt die genieten van je stukjes en met je meeleven.
    Als iemand eens een ander geluid laat horen dan lees ik dat met interesse
    hoef ik t natuurlijk niet mee eens te zijn…
    Maar weten dat mensen allemaal een andere mening hebben… dat is leuk
    Dat ijsbrand het op de man speelt en vind dat hij je af moet branden, dat is dan wel weer jammer

    Like

  3. Ik vraag me dan af waarom hij hier leest…

    Ik lees graag mee bij mensen waar het de ene keer goed gaat en de andere keer niet. Dat laat mij net weten dat het heel normaal is dat het leven met ups en downs gaat. Lekker van je blijven afschrijven en proficiat met het smoren van die commentator in je hoofd.

    Groetjes

    Like

  4. Meeleven tonen is voor mij hetzelfde als dat mensen zeggen gefeliciteerd met je aflossing als ik daarover schrijf. Leuk voor mij om te lezen maar totaal niet boeiend voor anderen.
    De interessantste reacties zijn natuurlijk reacties die inhaken op het onderwerp en iets toevoegen of van een andere kant belichten, dat ben ik helemaal met je eens dat dat leuker is te lezen voor de lezers. Afwijkende meningen zijn welkom, mits hoffelijk gebracht.

    Like

  5. Jij had even geen energie voor het redden van de ijsbeer en ook niet voor IJsbrand die je daarom omdoopt tot Sijbrand ;-)) Wat hem bezielde om z'n gal te spuien in een reactie op jouw blog zullen we niet weten, maar hij heeft wel voor elkaar dat jij je weer even bewust bent van je kracht.. ontslagen is ontslagen! Dag IJsbrand, bedankt!

    Like

  6. Fijn dat jullie weer een mooie laptop hebben en jouw contact met de buitenwereld weer in ere hersteld is:) Dat je nog maar veel mooie berichten mag schrijven en nog veel meer leuke reacties van de lezers mag ontvangen. En ach die ene nare reactie ben je gelukkig al vergeten, stoere dame!!!

    Like

  7. Ach die Ijsbrand is maar een zielig persoontje. Hij leest mee op een blog dat hem mateloos irriteert en hij kan zich er kennelijk niet van bevrijden om hier niet te lezen.
    Ik vind het fijn als je schrijft over de financiën, dat vergelijk ik met mijn eigen situatie en soms steek ik er iets van op. Ik vind het fijn als je schrijft over ME/CV. Ik heb die diagnose “inofficieel” van mijn huisarts gekregen, de revalidatie houdt het op zenuwpijn of restverschijnselen na burn-out. Het maakt me niet uit. Als ik lees hoe jij het aanpakt zie ik soms dingen waarvan ik denk hé dat herken ik, die klacht of mogelijkheid om iets op te lossen. En als je schrijft over de poezen geniet ik, want onze Joepie is er niet meer. Kortom, het staat iedereen vrij om ergens te lezen of niet. Ik vind het hier leuk, dus lees ik hier. Ik vind het knap dat je deze reactie zo kunt “ontmantelen”. Ik zou er wakker van liggen.

    Like

  8. Fijn dat je de botte reactie van IJsbrand weet te labelen als iets waar jij je aan ontworsteld hebt. Het moet een heerlijke conclusie zijn dat die stem in je hoofd er gewoon niet meer is.
    Ik vind je verhalen heel menselijk en absoluut geen gezeur. Ik ontleen er kracht aan in de zin van: het is heel gewoon als ik eens niet vooruit te branden ben en nergens meer zin aan heb, alleen maar om in bed een e-boek te lezen. Daar mag ook plaats voor zijn, zonder dat stemmen in mijn hoofd gaan roepen dat ik in allerlei opzichten zwaar te kort schiet en dat ik lui ben. Ik heb dan wel geen ME, maar wel andere kwalen die soms aan mijn energieniveau vreten. Ik heb net als jij gemerkt dat het heel veel nutteloze energie scheelt om er niet tegen te vechten, maar te genieten wat er wel is en wat er wel kan!

    Like

  9. Als je het nodig vind om zo te reageren op zo maar iemands blog, zit je volgens mij geestelijk gezien ook op een gevaarlijk randje. Of nee, dan ben je er al overheen, anders denk je het misschien, maar hoef je het niet daadwerkelijk te posten.
    Beterschap voor hem, hopelijk is er meer begrip voor hem, dan wat ie blijkbaar voor jou heeft.

    Onkruid op het gazon van het leven, zulke figuren.

    Like

  10. Hoi Martine,
    Ik lees je blog al een tijd, reageer echter nooit, maar nu kan ik het niet laten. Ik geniet meestal van je blogjes en vooral die van je katten. Als ik eens een verhaal van je wat minder vind, denk ik nou ja ik heb mijn dag ook wel eens niet. Iedereen mag staan voor zijn mening, maar deze reactie is respectloos en alleen daarom al het niet waard om er woorden aan vuil te maken. Knap van je zoals je ermee omgaat.

    Like

  11. Ik lees je stukje en denk YES, dat is het inderdaad,, op het moment dat je dit kunt (negatieve opmerkingen loslatennnnnn….) ben je gewoon goed op weg!! Ik weet nog dat ik de eerste jaren ook vaak dacht: pffff, stomme mensen met je stomme opmerkingen altijd: 'ik dacht dat je niks kon dragen? zag je WEL met 2 tassen lopen gisteren (met brood inderdaad, zwaar joh!!) of: Nu kreupel de auto uitstappen maar gisteren liep je anders behoorlijk snel (ja, lekker zo'n lijf joh, de ene dag de wereld aankunnen en de andere dag je voelen als een 90-jarige die net onder de trein is gekomen).
    Ik vergat gemakshalve de 'lieve opmerkingen' van mensen die vroegen of ze iets konden doen (nee hoor, ik kan alles goed zelf) of hoe het me ging (prima, met mij gaat het altijd prima maar niet heus en dat hoeft niemand te weten…).
    Later realiseerde ik me pas hoe energievretend die gedachtes waren, hoe druk mijn hoofd het ermee had omdat ik het zo oneerlijk vond maar eigenlijk was ik oneerlijk naar mezelf toe! Nu denk ik, klets lekker een end in de ruimte, alleen ik weet hoe het zit, hoe het voelt en hoe ik ermee kan dealen!!!
    Ik waardeer je stukjes enorm maar dat wist je wel he?!?!?!
    Sterkte meis, doe gewoon lekker je ding en schrijf gewoon zoals je je op dat moment voelt en laat je vooral niet leegzuigen door negatieve en ondoordachte mensen en opmerkingen!!!! Dat doe je heel goed!!!
    Liefssssss XXXXX Marie-Anne

    Like

  12. Goed dat je die Sijbrand of Ijsbrand ontslagen hebt. Wat een rottig mannetje zeg! Ik vind het zelf zo superknap dat je met woorden uit kan leggen wat er in je hoofd gebeurt wanneer je overprikkeld raakt. Ik ben er van overtuigd dat dit mensen echt kan helpen om te begrijpen wat jouw ziektebeeld inhoudt. Ach, die Ijsbrand heeft je misschien ook onbedoeld wat grappigs opgeleverd. Telkens als jouw innerlijke criticus zich toch weer even probeert in je hoofd te nestelen, kun je nu voortaan roepen: “Rot op Ijsbrand”. 😉

    Like

  13. Beste Martine,
    Ik ben geschrokken van je stukje dat mensen zo reageren.
    Dat zegt meer over die ander dan over jouw.
    Ik heb altijd geleerd, als je met 1 vinger naar iemand wijst gaan er 9 naar je zelf toe.
    Ik ben wel HEEL blij van je stukjes, en het sterkt me om jouw te volgen, samen staan we STERK.
    Wens jouw en je gezin een FIJNE ZONDAG.

    Groetjes van Robbert

    Like

  14. Ik snap het niet helemaal meer, kan aan het late tijdstip liggen of aan een drukke dag. Is Sybrand nu een verhaspeling van IIsbrand en is het nu wel een bestaand persoon of is het geen bestaand personage maar staat het eigenlijk voor die ijsbeeractie waarvoor je gebeld werd en wat dus kennelijk nog als een schuldduiveltje door je hoofd zeurt? Of heb ik nu teveel fantasie?:-) 🙂

    Like

  15. Hoi Martine,
    Tja, deze man valt gewoon in de categorie botte hork. En inderdaad goed dat je je er niks van aantrekt.

    Ik ben dol op jouw blog, lees je stukjes enorm graag. Ik hoop dan ook dat ik weinig gemeen heb met deze IJsbrand. Wel vraag ik me al lang iets af, en hoop dat ik het zo kan omschrijven dat ik je niet kwets want dat is absoluut mijn bedoeling niet.

    Heb je wel eens overwogen je ziekte heel anders te benaderen? Door juist actiever te worden in plaats van rustig(er) aan te doen? Ik vind het zo moeilijk te bevatten dat het goed/helend voor je lijf is om zo weinig te bewegen ( ik las eens dat op en neer naar de brievenbus al erg veel is)? Dat is wat wel eens in mij opkomt als ik jouw blog lees.

    En nee, je bent mij zeker geen antwoord laat staan verantwoording schuldig. En je mag dit een onbeschofte/belachelijke vraag of gedachte vinden, zeg dat dan gerust. Ik hoop dat je wel van me aanneemt dat het uit een goed hart komt…

    Groetjes, Annelies

    Like

  16. Mijn hoofd is vaak zo vol dat ik niet goed verwoorden kan wat er in me leeft. Jouw stukjes geven woorden aan, die ikzelf niet kon vinden, maar vaak wel precies raak zijn, of herkenbaar zijn.
    Daarom vind ik het fijn je blog te lezen.

    De IJsbranden van deze tijd zitten anoniem achter hun pc hun frustratie af te reageren. Zulke mensen zie je ook op Twitter en Facebook. Grof en geen rekening houdend met de ontvanger.
    Blij dat je hem ontslagen hebt!

    Groet,Greet

    Like

  17. Van domheid kan je het nooit winnen!!!
    (Evenmin van kortzichtigheid, weinig empathie, en gevoelloos zijn.)
    Wat fijn dat je inmiddels zo boven deze bekrompen mensen kunt staan, al voelt het altijd als een aanval op jou als mens. Als of je voor je plezier al zoveel jaar in huis zit.
    Je bent ziek en je word er op aangesproken……hoe dom moet men zijn.
    En aan je positieftijd geen gebrek, als ik lees hoe jij je op een positieve manier door de dagen
    worstel, dikke pluim, ze moeten je leven maar eens een weekje overnemen.
    Maar hoe leg je ook aan iemand zonder ervaring uit dat een gesprek van 5 minuten je voor een
    week lang kan slopen??? Ik heb het zelf ervaren en het is ook te gek voor woorden maar wel de waarheid.
    Onthoud Martine dat alleen de sterkste dit kunnen dragen. Maar ook een pluim voor je man en kind!
    Vr. Gr. Kathy.

    Like

  18. Hoi Annelies, dat is een hele logische vraag en die heb ik mezelf ook heel vaak gesteld en ik heb al vele malen toch bewogen en gerevalideerd omdat inderdaad het in beton lijkt gegoten te zijn, de gedachte dat bewegen goed is voor de mens. ME werkt toch iets anders heb ik geleerd. Ik beantwoord je vraag graag met een apart blogje. Volgt later vandaag!

    Like

  19. Nee, het klopt inderdaad, ik heet IJsbrand.Dus geen Sijbrand, of IIsbrand of Ijsbrand.
    Je hoort de naam niet vaak meer.Mijn neef heet Wolbrand. Hoor je ook niet vaak meer.
    Het zijn vrij oude namen.

    Leuk, dat je een blogje aan mijn antwoord hebt besteed. Dank je wel daarvoor!

    Vr groet IJsbrand

    Like

  20. Hee Martine, je hebt me weten te boeien en te inspireren en daarom kijk ik bijna dagelijks of je iets geschreven hebt. En als je dan eens klaagt over je ziekzijn, dat mag best…Ijsbrand zet jou neer alsof je altijd negatief doet/klaagt, maar voor mijn gevoel doe je dat niet. Ik begrijp wel dat je dingen van een andere kant kunt bekijken, maar dat is meer van toepassing op mensen die in zijn algemeenheid negatief ingesteld zijn. Wellicht zoals Ijsbrand zelf, of iemand uit zijn omgeving wellicht

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s