Wat geeft jou rust?

Onlangs schreef ik dat het hebben van een buffer rust geeft. Mij wel in ieder geval. Tegenslag kunnen we tegenwoordig makkelijker oplossen door wat geld achter de hand te hebben. Natuurlijk is dat niet alleen prettig in geval van pech maar ook bij vervanging van apparaten of noodzakelijk onderhoud aan je huis. Wat de hoogte van je buffer zou moeten zijn, daarover zijn de meningen verdeeld. Het is natuurlijk geheel afhankelijk van je leefstijl en wensen en van je situatie. En soms heb je geen buffer omdat er bijna niets meer binnenkomt. In dat geval pas je je leefstijl nog meer aan dan je waarschijnlijk al deed en hoop je dat het er ooit wel weer van komt.

Dat de hoogte van een buffer weinig zegt over de gemoedsrust bleek uit één van de reacties die ik kreeg. Een bloglezer schreef:

‘>300.000 euro…dus dat zit goed…maar weet je dat dit echt niet meer rust geeft.
bij ontslag kun je het inderdaad even uitzingen maar of het echt voldoende is ???’

In een toelichting werd het feit dat er niet meer rust is, toegelicht met de uitleg dat het geld in principe bedoeld is om eerder te kunnen stoppen met werken, maar dat ontslag een kink in de kabel kan zijn. Het is dus ook bedoeld om eventueel een verlaging van inkomsten op te vangen:

‘Zitten wel beide in een markt te werken waarvan we ons afvragen of we dat tot ons 67 vol gaan houden. Kortom de buffer moet het mogelijk maken om voor ons 60ste te kunnen stoppen.’

Héél interessant is dit! Ik zou me met meer dan €300.000 op de bank namelijk echt héél rijk voelen maar deze bloglezer ziet dat niet zo. Of je rijk bent of niet hangt natuurlijk geheel af van de vaste lasten, die zouden bij ons dan heel makkelijk te dragen zijn, ook bij het lager worden van inkomens. Maar onze vaste lasten zijn al omlaag gebracht, vanwege denk ik precies de onrust die deze bloglezer bedoelt. Alleen ik heb die onrust nooit omgezet in een neiging tot sparen. Want spaargeld kan verdampen, zeker als je vaste inkomsten zo dalen dat je van je buffer de vaste lasten moet gaan betalen.

Daarbij kom ik op een niet onbelangrijk punt. Heb je iets (geld, bezit) dan is er al snel de angst voor verlies. Verlies wordt bovendien sterker gevoeld dan winst. Daarbij komt dat het doel dat je aan geld geeft, bepaalt of je het makkelijk uitgeeft of niet en welke mate van verlies je voelt als het er niet meer is. Laten we bijvoorbeeld eens kijken naar de Geldpiramide van Thaler en Shefrin die genoemd wordt in het razend interessante boek Psychologeld van Anna Dijkman & Chris Zadeh. De plek in de piramide bepaalt de mate waarin het geld makkelijk wordt uitgegeven. Hoe hoger in de piramide, hoe minder makkelijk het wordt uitgegeven:

pensioen
waarde huis
beleggingen
spaarrekening
betaalrekening
portemonnee


Het bedrag van meer dan €300.000 dient volgens deze lezer vooral als doel: eerder kunnen stoppen met werken, dus een vervroegd pensioen, nr 1 in de piramide. Als door een ontslag dát geld moet worden gebruikt om achteruitgang in inkomsten op te vangen, komt het psychologisch gezien harder aan dan als ze het zouden zien als verlies van ‘gewoon’ spaargeld bedoeld om tegenslag op te vangen, nr. 4 in de piramide.

Bij ons hoeft een verlaging van inkomsten niet te worden opgelost door middel van spaargeld dat eigenlijk een ander doel dient. Wij maakten andere keuzes, waarbij ik eerlijk moet zeggen dat het niet eens in me op zou komen om meer dan €300.000 bij elkaar te sparen (ook weinig realistisch met ons inkomen). Dat zegt natuurlijk veel over mijn relatie met geld.

Onze oplossing is om onze leefstijl aan te passen én onze vaste lasten omlaag te brengen door middel van hypotheekaflossingen. Dat is goed gelukt. Ik weet nu dat we op dit moment zouden kunnen rondkomen als mijn inkomen helemaal zou wegvallen. Nog even doorgaan met aflossen en we kunnen ook rondkomen als mijn inkomen is weg gevallen en M. minder gaat verdienen. Dat wil niet zeggen dat we dan onze huidige leefstijl zouden kunnen voortzetten. Waarschijnlijk zijn er dan wel weer aanpassingen nodig, bijvoorbeeld de auto weg doen. Maar op zich vind ik het logisch dat je aanpassingen doorvoert als er minder inkomsten binnen komen. Als je dat niet doet, ga je interen op spaargeld en dat is op een gegeven moment ook einde verhaal.

Ik besef dat niet iedereen zo is en dat elke aanpak voorts en tegens heeft. Uiteindelijk is het belangrijk dát er een plan is om tegenslag op te vangen, hoe je dat doet moet je zelf weten. Sommigen willen nu eenmaal sparen om eerder te stoppen met werken. Zelf ben ik tegenwoordig meer geneigd om niet te ver vooruit te kijken. Als het werk zodanig is dat je twijfelt of je dat volhoudt tot je 67e, zou ik kijken of ik nu wat zou kunnen veranderen aan mijn arbeidsomstandigheden. Of wellicht nu minder werken zodat de kans groter wordt dat ik het red om een beetje prettig te werken tot mijn 67e .

Dat zeg ik nu, met de kennis en wijsheid van een lijf dat niet gezond is. Door onze situatie voelen wij ons prettiger als we minder afhankelijk zijn van de hoogte van ons inkomen en daarom voerden we een flinke financiële reorganisatie door. En als we zo doorgaan – leven onder ons inkomen en aflossen op de hypotheek – kan M. straks ook er misschien ook voor kiezen een paar jaar voor zijn pensioen te stoppen met werken. Dat geeft mij rust. Blijkbaar is voor mij niet zozeer de hoogte van een buffer relevant,  maar vooral het feit dat onze lasten niet te hoog zijn en steeds minder worden.

Wat geeft jou meer rust in je hoofd, meer geld of lagere lasten?

Advertenties

27 gedachtes over “Wat geeft jou rust?

  1. Wat geeft jou rust = hoeveel geld op de bank geeft jou rust, of begrijp ik het verkeerd ? Wij hebben geen buffer, ons inkomen is daarvoor niet groot genoeg. Gelukkig is ons huis vrij van hypotheek, een hele zorg minder. Mijn banksaldo geeft mij dus geen rust en zal dat de komende jaren ook niet gaan doen. Een goede gezondheid en niet te veel onvoorziene uitgaven, daar hoop ik op.

    Like

  2. Kan me eerlijk gezegd wel inleven in de “wat als je werkloos raakt”. De overheid is zo ontzettend hard bezig alle zekerheden te slopen. Kon je het vroeger na je 55ste wel overbruggen met ww (5 jaar!) en vut en noem maar, dat is er allemaal niet meer.

    Kom je na je 50ste op straat en is er geen baan meer, moet je minstens 17 jaar overbruggen!
    Dan is 300k helemaal op hoor, en zal waarschijnlijk niet eens genoeg zijn, met ook nog eens de jaarlijkse belastingen er af.

    Like

  3. Ik heb meer rust van het spaargeld dan van de lagere lasten. Niet dat ik lagere lasten niet prettig vindt (ik probeer ook lasten te verlagen), maar door extra spaargeld kan ik wel lasten betalen. Ik bedoel, zelf als mijn huis hypotheekvrij is, dan moet ik nog steeds rekeningen en boodschappen betalen.
    Wat te doen als inkomsten helemaal wegvallen (ontslag, WW, daarna geen werk (in sommige branches ben je al oud met 45 jaar)), maar toch nog ver van AOW/pensioen leeftijd)? Dan moet overwaarde van de huis opgegeten worden voordat bijstaand aangevraagd wordt?
    Sommige mensen vragen zich of ze nog volhouden tot hun 67e te werken. Ik vraag mij zich af of mijn en andere bedrijven houden mensen in dienst tot hun 67e.

    Ik vraag mij af of je plan heb voor “worst case scenario”: dat beide partners hun baan/uitkering verliezen en geen andere baan nadat WW uitkering afgelopen is?
    Ik hoop dat niemand dat overkomt, maar helaas het gebeurt . Ik ben heel benieuwd naar jouw antwoord.

    Gr, Diana
    P.S. Sorry voor taal fouten, Nederlands is niet mijn moedertaal.

    Like

  4. Mensen zijn op zoek naar zekerheden in het leven en raad eens: die zijn er niet.
    Wij wonen in een huurhuis zonder huurtoeslag en zijn afhankelijk van wat de overheid besluit over bv scheefwonen.
    We hebben een buffer voor nu en na de pensionering. Volgt er voortijdig ontslag? Pech.
    Worden de huren erg verhoogd? Pech.
    Worden we ziek en moeten we gelijkvloers gaan wonen? Pech.
    Weet je wat mij rust geeft? Als de jaarlijkse controle bij de longarts mij een positieve uitslag oplevert.
    Dan slaak ik een zucht en leef weer een jaar met rust in m'n lijf.

    Like

  5. Voor mij is het een mix van geld op de bank en lagere lasten. Mocht de man dan ontslagen worden redden we het net in de overbrugging na de WW tot een vervroegd pensioen, maar niet te vroeg want officieel moet-ie nu tot 67. Dus extra sparen voor de overbrugging en de lasten omlaag krijgen/houden.

    Like

  6. Veel geld is mooi, maar ook afhankelijk van hoe lang je er mee moet doen. Hoorde van een voormalig arts die de praktijk had verkocht als pensioenvoorziening, en nu op hoge leeftijd alsnog moest verhuizen naar een eenkamerflat ipv tweekamerflat. Ze had niet kunnen voorzien tegen de honderd te zullen worden!

    Like

  7. Ben ik helemaal met je eens. Sinds vorig jaar die monsterlijke ziekte mijn lieve man zijn leven opeiste (54 jaar and until that moment still going strong!) interesseren aflosverhalen en buffers mij veel minder meer. We waren er voor die tijd ook echt wel mee bezig en ik heb destijds ook nog een aflosverhaal op Martine's blog laten plaatsen. Maar nu? Nu is mijn hypotheek dus in één klap afgelost. Maar brengt het me voldoening? Of dankbaarheid of rust? Welnee, ik had met een ouwe viool voor de j.umbo willen zitten als ik de klok terug kon draaien.
    Dat scenario mis ik trouwens vaak: wat als een van de twee voortijdig komt te overlijden, heb je dan alles zo goed geregeld als je dacht? Of heeft de tand des tijds dan inmiddels toch een soort gatenkaas gemaakt van al je voorzorgsmaatregelen?

    Like

  8. Vooral lagere lasten, maar die zou ik wel kunnen realiseren met meer geld op de bank. Ik wilde eerst een buffer van 12.500. Nu ben ik daar en wil ik wel via de 15.000 naar 20.000. Maar ik probeer nu wel stappen te maken waarbij het sparen een beetje gelijk op gaat aan het verlagen van de lasten.

    Like

  9. Lage lasten en een buffer geven mij allebei wel rust maar er is zo weinig zekerheid in het leven. Je bent bang voor het 1 en het ander overkomt je. Het loopt toch anders als je denkt en je kunt toch niet alles voor zijn. Zoveel mogelijk genieten van kleine dingen en verder zien we het wel. Het is op dit moment ook zo'n rare wereld, nu proberen om de hypotheek af te lossen en volgend jaar kan de vlam wel in de pan staan. Zo sta ik er op dit moment een beetje in.

    Like

  10. Je hoeft geen wereldbedrag te bezitten om eerder te stoppen met werken. Het ligt gewoon aan je manier van leven. aanpassen aan wat er binnenkomt.
    Hubbie ging met 60 jaar met pensioen. Hij snoept ruim 6 jaar eerder van zijn pensioen en dat is te merken. Wij gingen per maand 1000 euro achteruit. In het begin was het schrikken. Maar wij hebben geen hypotheek, geen schulden, geen dure wensen en heel goed zicht op wat er binnenkomt en uitgaat.

    Toen Hubbie nog werkte spaarde ik zoveel mogelijk. Nu is hij daar blij mee. Onze vaste lasten hebben wij zoveel mogelijk naar beneden gebracht en wij hebben een leuke buffer.
    Het geeft allebei rust. Weten dat je alles op kunt vangen.
    Maar dan moeten wij onze levensstijl aanhouden.

    Mesen in onze omgeving hadden na verkoop van hun huis 100.000 euro winst. Alles is weg. Nu zijn ze allebei met pensioen en hebben zij vrijwel gen spaargeld mer. Wel een hypotheek en een huis die onder water staat. Zij gingen veel op vakantie en uiteten. Wij waren maar 'saai' daarbij vergeleken.
    Maar wij hebben het nu wel veel beter voor elkaar.

    Liefs Frederique

    Like

  11. Rust geeft mij een mooie buffer en lage lasten. Graag wil ik straks nadat wij ons huis vrij hebben ook af van de energiekosten d.m.v. zonnepanelen. Ik denk dat veel geld hebben niet meer rust brengt. Als ik tenminste bij onszelf kijk dan heb ik niet meer rust. Wel vind ik dat mijn buffer waar ik zomaar geld van op kan nemen minimaal 10.000 euro moet zijn.

    Like

  12. Ook hier een vroeg overlijden en daardoor een afgelost huis.
    We hadden samen een goed inkomen nu komt de helft binnen. Door gelijk alle vasten lasten zo laag mogelijk te maken is het goed te doen. Gelukkig heb ik door jaren consuminderen een hele leuke buffer en heb ik niet achter de feiten aangelopen. De hele situatie is al verdrietig genoeg en dan wil je er geen geld problemen bij hebben.

    Like

  13. Huurwoning en geen partner, kinderen het huis uit en gelukkig allebei een baan. Ik ben nu 55, langer dan 3 jaar op zoek naar een leuke en passende baan. Die zijn er allebei niet meer voor mensen van mijn leeftijd. Dus moet ik mijn eisen aanpassen en vooral mijn ideeen over wat mij dan wel rust geeft.

    Niet meer vergelijken met anderen geeft veel rust. Dat ik nooit een koopwoning heb gehad, zie ik nu maar als een gelukje, alhoewel ik dus nooit mee kan doen met blije verhalen over lage woonlasten op latere leeftijd. Maar ja…haal ik die latere leeftijd wel. Dus waar maak ik me druk om.
    Misschien doordat ik kennelijk niet meer interessant ben voor werkgevers, hoef ik ook niet meer mee te doen met The Ratrace. Scheelt enorm veel stress.

    Mijn wensen en eisen heb ik teruggeschroefd tot zeer klein en ook dat is aanpassen om balans te vinden. Dus mijn geluk uit andere zaken halen.
    Kijken naar wat er wel goed gaat. Blij zijn met mijn gezondheid en beseffen dat dit zo om kan slaan. Dankbaar zijn dat mijn kinderen zulke leuke mensen zijn geworden. Dat ik veilig woon en genoeg te eten heb. Kan denken en schrijven wat ik wil, zonder in de gevangenis te belanden. Dat ik me kan verwonderen over mensen die veel meer geld dan ik hebben maar kennelijk nog steeds niet tevreden zijn. Of bang zijn dat ze niet genoeg hebben. Of niet terug kunnen in de uren die ze moeten werken want nog zoveel verplichtingen.
    Nu ik onderaan de maatschappelijk ladder sta, met een minimum inkomen en zonder carriere, geen auto, geen vakanties, niks meer; voelt dat heel erg vrij. Er is niets meer om afgenomen te worden.

    Like

  14. Iedere keer denk ik weer dat een x bedrag mij zekerheid zal geven. En ergens baal ik daar van want dan heb je een x bedrag maar zekerheid krijg je er niet voor. Het enige wat door je hoofd gaat zingen is dan: maar wat als en dan kan ik vervolgens talloze doem scenario's verzinnen.
    Voor mij blijft het denk ik een puzzel hoe kan ik dit los laten.
    Het is niet zo dat ik geen geld uit geef, juist wel. Ik vind niet dat ik het geld meer verdiend heb als een ander die het (misschien) harder nodig heeft.
    Alles wat ik heb heb ik ook maar gekregen en als ik dood ga kan ik het niet meenemen.
    Maar jemig want vind ik het lastig (schijn) zekerheid los te laten.

    Daarnaast heb je natuurlijk domweg een stuk verantwoordelijkheid. Als we niet sparen dan kunnen we geen andere auto kopen als deze kapot gaat (auto is voor ons pure noodzaak) of huis repareren of vul maar in. Ik zou het triest vinden als mijn partner naast overlijden ook nog met financiële problemen zou moeten dealen.
    Ik blijf dus zoeken naar een voor mij werkend evenwicht. Alhoewel ik er al achter ben dat een buffer mij geen geluk gaat brengen.

    Like

  15. Jaren geleden kozen we ervoor dat ik bij de geboorte van ons eerste kindje stopte met werken en mijn ontslag indiende. Sindsdien komen we rond met één gemiddeld inkomen. We hebben altijd heel zuinig moeten leven om 'rond' te komen maar de rust die er thuis was doordat ik niet uit werken ging en er altijd was voor de kinderen was voor ons (en hopelijk voor de kindjes) onbetaalbaar.

    Ondanks ons ene inkomen zijn we erin geslaagd om een bescheiden rijwoning te verwerven : het huis was totaal niet afgewerkt, geen binnendeuren, geen badkamer, geen moderne keuken (enkel koudwaterkraan in keuken), zelfs geen trap….. Doorheen de jaren hebben we zelf ons huis afgewerkt. De kinderen hebben gestudeerd (op onze kosten) en zijn al een paar jaar het huis uit en ons huis is al meerdere jaren volledig afbetaald dus veel lagere kosten. MIjn man volgde bijkomende opleidingen en kreeg promotie én loonsopslag.

    Nu hebben we meer dan genoeg inkomen en sparen maandelijks een groot deel van mijn man zijn wedde want we blijven nog altijd even zuinig leven als toen het consuminderen echt noodzaak was.
    Ik ben er trots op dat we, ondanks het gemiddelde inkomen van mijn man, toch 'zover' geraakt zijn op financieel vlak.

    We hebben een mooi spaarbedrag opzij staan maar toch blijf ik ons appeltje tegen de dorst zoveel mogelijk aanvullen omdat we totaal niet weten welke besparingsmaatregelen, extra taksen,…. de regering nog zal opleggen. Zal er nog pensioen worden uitgekeerd tegen de tijd dat mijn man op pensioen zal gaan ? Allemaal vragen die me bezig houden en die me nog meer aanzetten om te sparen voor 'later'.

    Wij springen zuinig om met energie, gebruiken de auto enkel als verplaatsen met de fiets te ver is, gaan niet/nooit op reis, gaan niet op restaurant. Ik let op aanbiedingen waar ik dan een voorraadje van insla tot de volgende reclame. Ik heb een grote groententuin en alle groenten die ik uit de tuin haal, moet ik niet kopen. Ik herstel alles wat te herstellen valt en gooi enkel iets weg als het volledig kapot is en ik er echt niets meer mee kan doen, kan van maken. Kortom, wij besparen zonder daarom aan comfort in te boeten maar luxe hoeft voor ons niet. Wat anderen van onze levenswijze vinden, maakt me totaal niets uit.

    Een goede buffer geeft ons gemoedsrust en ik hoop dat, eens één van ons komt te overlijden, de overlevende met die buffer 'verder' zal kunnen. We sparen ervoor om elkaar 'later' nog een deftige levensstandaard te kunnen geven en om ervoor te zorgen dat wij, na onze dood, onze kinderen niet opzadelen met schulden.
    liesbet

    Like

  16. Voor mij geeft het hebben van een ruime buffer en het verlagen van de vaste kosten beiden wat rust. Doordat ik in eens ziek geworden ben en ook mijn man gezondheid technisch behoorlijk wat mankeert geniet ik ook veel meer van de andere mooie dingen die het leven te bieden heeft. Ik voel me rijk als ik mijn gezin bij me heb, de boodschappen gedaan zijn en er weer verse groente en fruit in huis zijn en er een mooie blauwe lucht is. Toch ben ik soms onrustig over de toekomst, want zoals meerdere mensen zeggen deze is gewoon niet te voorspellen. Toch doen wij ons best om een goede balans te hebben in genieten, sparen en aflossen. Ik ben wel heel eerlijk dat ik de laatste tijd wel de angst heb om het huis op te moeten eten als er onverhoopt financieel iets gebeurt waarop we geen vat hebben. Neemt niet weg dat ik het wel heel fijn vind om de buffer aan te blijven vullen en te blijven aflossen. Wij lossen ook af om over 18 jaar een afgelost huis te hebben als aanvulling op ons pensioen.

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s