Wijs op woensdag: Koopje

Het was even stil rond onze gastblogger Pennie Wijs, maar nu laat ze weer van zich horen:

Een paar maanden lang was ik snorziek en kwam niet verder dan de route bank-bed. Afgewisseld met ritjes naar medische specialisten, dat wel. Tot er een dag aanbrak waarop ik voldoende kracht had verzameld om me weer in de buitenwereld te vertonen. Dat was hard nodig, want alle batterijen van mijn horloges waren intussen leeggeraakt en die dingen zijn onmisbaar om in wachtkamers te kunnen checken hoe lang je er al voor joker zit te wachten op geneesheren en -vrouwen.

Mijn eerste tocht ging dus – stevig ondersteund en krachtig voortgesleept door echtgenoot – richting winkelcentrum van een naburig stadje. O! Frisse buitenlucht! Zonneschijn! Vrolijke mensen op straat! Bloemenkraampjes! Een straatmuzikant! De wereld was blijkbaar gewoon door blijven draaien tijdens mijn langdurige en intensieve bestudering van het slaapkamerplafond. In de winkel waar mijn batterijen ververst zouden worden stonden vrolijke dames achter de toonbank met frisse gezichtjes, fruitige make-up, frivole kapsels en fijne kleertjes aan het lijf. Ik probeerde in opperste concentratie niét in de spiegel die vrouw met piekhaar te zien die als een grauwe dweil, gehuld in oude joggingbroek, zich vastklampte aan haar zorgzame wederhelft.

En zo – mijn blik angstvallig naar beneden gericht houdend – viel mijn oog op een rekje met armbanden. Heel mooie armbanden. Armbanden waar ik normaal gesproken niet naar kijk, omdat ze er veel te duur uitzien. Maar hier ging het om een aanbieding. Ik viste het meest opvallende exemplaar eruit en bestudeerde het prijskaartje. Gosternokkele, wat zit de wereld toch wonderlijk in elkaar. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat men voor dit dingetje meer dan tweehonderd euro neer zou te tellen! Dat zou ik natuurlijk nog in geen tweehonderd jaar doen. Maar. Zag ik dat goed? Nu vroeg men slechts vijf euro voor dit juweeltje. Hoe kon dat?

De verkoopster wist het. Het was een merk. Vandaar die absurd hoge prijs, die volgens haar trouwens volkomen normaal was. En die vijf euro? Ja, daar werd ze even zenuwachtig van. Vast een foutje. Of nee, toch niet. Die collectie ging eruit. Ja, dat was het. En ruimtegebrek hè? Ik legde het geval op mijn pols. Zomaar voor het idee. Niet dat ik als grauwe dweil de intentie had me hiermee op te gaan sieren. Ik staarde er gedachteloos naar, zonder enig serieus plan.

Maar nu had ik buiten mijn man gerekend. Die zag in opperste verwondering aan hoe ik tekenen van interesse voor uiterlijkheden begon te vertonen. Dat was nog eens andere koek dan het gekreun en gesteun dat hij de afgelopen maanden had moeten aanhoren. Hier aanschouwde hij de eerste tekenen van een wonderbaarlijke genezing en dat proces diende krachtig ondersteund te worden, dat was wel duidelijk. Resoluut trok hij het complete rekje naar zich toe en maakte een gul gebaar van ‘alles afrekenen’.

Ja, zó ziek was ik nou ook weer niet, dus ik duwde de hele stellage verschrikt weer terug, maar hield wel het eerste exemplaar angstvallig in mijn knuisten geklemd. ‘Deze maar doen dan’, vroeg de fruitige juffrouw, en toen was ie van mij. Een kóópje, zo verzekerde ze me nog. Buiten op straat kreeg ik al meteen spijt. Want waar heb dat nou voor nodig – zo’n opzichtig geval? Daar ga je toch niet mee in je bed liggen? Maar ik hield mijn kop, want ik had hem een soort van cadeau gekregen en dan ga je niet lopen miepen.

Sindsdien verliet ik steeds vaker het bed. Ik werd regelmatig in een tuinstoel geplant en kreeg weer wat kleur. Ik werd naar een kapper getransporteerd en kwam er behoorlijk gefatsoeneerd weer vandaan. Wel vloekte ik nog steeds alle duivels uit de hel omdat ik me niet goed voelde, maar het was nu een kráchtig gevloek, niet meer dat zielige gekreun en gesteun. Kortom verbetering.

En nu viel er gisteren een uitnodiging voor een feestje in de bus. Ja, daar ga ik natuurlijk niet heen, veel te vermoeiend. Of wacht eens… zal ik misschien tóch? Het is immers een uitgelezen kans om met mijn nieuwe armband te pronken. Dan is die aankoop tóch niet zinloos. Zoals ik al zei: het is een opzichtig geval. Er zit een fel oranje lint in verwerkt. Vraag: waar staat dat eigenlijk bij, qua kleding? Héb ik wel iets in die kleur? Ik plukte mijn kledingkasten leeg. Daar vond ik een verschoten t-shirt en een oude bloes in de juiste kleur, maar nou niet dat je zegt: daar ga ik mee naar een feestje.

Op dat moment schoot me weer te binnen dat ik in mijn opperste bewaarlust eens een mooie oranje rok naar zolder had verbannen wegens veel te krap, maar je-weet-maar-nooit. Há. Zie je wel dat je nooit wat moet weggooien? Dat je niet moet luisteren naar die gekke opruim-Marie? Ik klom naar zolder en begon met mijn zwakke, vermagerde lijf te graven in de voorraad verhuisdozen. Studieboeken, zwemdiploma’s, wandeltochtmedailles, suikerzakjes, postzegelverzamelingen, poësiealbums (eerst even doorlezen natuurlijk!), slaapzakken, kampeerkooktoestellen, luchtbedden en jawel: kleding. Nu nog even doorzetten en kijk: doos met label ‘slank’. Nou, als je me nu niet slank vindt, dan word ik het nooit meer.

Ik ritste de doos open, woelde wat in de rondte, vond de oranje rok en trok hem aan. Hmmm, nu was ie op wonderbaarlijke wijze iets te groot geworden. Maar met wat plakband en veiligheidsspelden kon ik er vast iets passends van maken. Ik sleepte mezelf weer naar beneden en pakte de armband. Precies de goede kleur! Een waanzinnig aparte combinatie! Wacht, ik ging hem gelijk even omdoen. Altijd lastig, peuteren met één hand aan een slotje. Zelfs dit kreeg ik niet meer voor elkaar zonder man. Dus ik riep keihard hélp en dat ie moest komen.

Toen volgde een vreemde worsteling. Ik hield mijn pols op en mijn echtgenoot probeerde de armband erom te klikken. Maar als hij het slotje wilde sluiten werden mijn aderen afgeklemd. Of mijn huid raakte tussen het edelmetaal. Of allebei. Hij prutste en sjorde. Auw! Straks was ik niet alleen ziek, maar ook gewond. Of geamputeerd. Ik kreeg een angstig vermoeden. Dat ding was natuurlijk afgeprijsd omdat er geen vrouw bestond met slankere polsen dan ik. Onverkoopbaar. Oftewel: een miskoop. Nu werd ik echt nijdig. Ik hield mijn adem in. Spande al mijn spieren aan. Dácht mijn pols zo dun als nodig. Mijn echtgenoot wierp zich ook vol in de strijd. Plantte zijn voetzool in mijn maag. Zette af. Gaf alle kracht die hij in zich had en riep Waauw! Ik riep Aauw! Klik, zei de armband. En hij zat.

Nu durf ik hem niet meer af te doen. Hij moet om blijven tot de dag van het feest. Daar ga ik heen, hoe ik me ook voel. Ter voorbereiding ben ik allerlei armbewegingen aan het oefenen waarbij de armband goed in beeld komt. Dat het niet allemaal voor niks is geweest, dit koopje.

Advertenties

12 gedachtes over “Wijs op woensdag: Koopje

  1. Wat vreselijk om te lezen dat je zo ziek bent. Ik hoop dat je langzaam op zult knappen. Ik vond het wel heel fijn dat je weer wat geschreven hebt, daar heb ik wel van genoten. Heel veel sterkte en kracht gewenst. Pas goed op jezelf. Ik hoop dat je kunt genieten van het feestje en vergeet niet te pronken:)

    Like

  2. Oh Pennie. Wat fijn voor jou dat je weer beter bent en onze buikspieren kunt pijnigen met je stukjes. Ja, zo fijn zo'n uitverkoopje he? Je kan zo mooi invoelend beschrijven hoe onlogisch we (allemaal) zijn, vanuit allerlei zeer logische gedachten. Ik zou willen dat de consumentenbond je stukjes plaatste, dan konden nog veel meer mensen ervan genieten. En leren.
    Ik hoop dat je slaapkamerplafondbestudering nog veel meer mooie bewoordingen heeft laten opslaan, en dat we daar langzamerhand weer van mogen genieten. Want dat zou ook betekenen dat je energieniveau van dweil is gestegen naar tiepmiep, of zelf creatief denker. En dat niveau gun ik je zeker!

    Like

  3. O, wat een heerlijk stukje. Nee, niet het deel dat je ziek was. Ik hoop dat je snel weer opknapt. Maar om het hele gebeuren zo op te schrijven, wat een gave. Dank je wel, dat had ik vandaag echt even nodig.

    Like

  4. Pennie, veel beterschap en erg dat je zo ziek bent en al die maanden thuis bent. Maar ik moet zeggen, je bent een geboren schrijfster. Hilarisch hoe je alles beschrijft. Veel sterkte en ik hoop dat je alle aandacht op het feest krijgt die je verdient!
    Carola

    Like

  5. dank voor je prachtig blog. Ik wens je veel beterschap, maar te geval van de armband maakte het allemaal al dan niet bedoeld toch leuk en vermakelijk.
    Gr pdepooh

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s