De comfortzone en het korset

Vaste lezers kennen mij als iemand die nogal zwart-wit kan zijn, voor mezelf dan, Voor een ander heb ik regelmatig meer begrip en compassie. Maar gaat het om mezelf dan verander ik ineens in een commando met een 5-jarenplan en doelen, lijkt wel. Wie wil veranderen – lees: zichzelf ook wat meer compassie gunt – krijgt vaak te horen dat er uit de comfortzone dient te worden gestapt.

Daar ben ik druk mee bezig. Ik stap wat af ;-). Eigenlijk ben ik daar al heel lang mee bezig. Ziek worden heeft vaak tot gevolg dat wat je kon, niet meer kan. Wie je was komt daarmee ook op losse schroeven te staan. Oude patronen en gedraging moeten worden los gelaten. Soms omdat dit fysiek noodzakelijk is, maar soms gewoonweg als overlevingstactiek.

Maar toen ik nog gezond van lijf en leden was (rare uitdrukking eigenlijk) stapte ik ook vaak uit mijn comfortzone. Ik denk dat ik wel eens degene zou kunnen zijn die heeft bedacht dat je daar uit moest stappen! Er was namelijk geen structuur aanwezig in mijn leven, het enige constante was dat er geen constante was. Altijd op zoek naar wat er om de hoek gebeurde. Altijd op zoek naar verbetering of het nieuwe en onverwachte. Zat ik in een baan en vond ik mezelf ingekakt, hup, baan opgezegd. En niet een andere baan zoeken, maar nee, meteen een ander beroep uitoefenen. Iets niet kunnen was zo’n beetje het ergste wat ik kon bedenken, dus heb ik me met enige regelmaat gestort op het aanleren van zaken waar ik de ballen verstand van had maar die me hoogst noodzakelijk leken en die me weliswaar niet verder brachten in het leven maar me wel enige tijd vermaakten.

Je kunt ook té vaak uit de comfortzone stappen, zo heb ik geleerd. En ik denk dat ik het één keer, misschien wel twee keer te veel heb gedaan. Toen ik ziek werd, ben ik vervolgens erg op mezelf terug geworpen, alles speelde zich vooral in mijn hoofd af, omdat ik jaren plat lag. Dus werd dat hoofd buitensporig belangrijk voor mij. Ik kan plannen maken met mijn hoofd, schrijven, fantaseren, terugblikken, vooruitblikken en hele reizen maken als het hier en nu niet bevalt. En dat is vaak zo. Altijd moe, vaak pijn, ja, dat word je best wel eens zat. Heerlijk dat het hoofd dan ontsnapping biedt door steeds meer gedetailleerde verzinsels of overlevingstactieken te bedenken.

Het is menselijk om tactieken te verzinnen om met terugslag of onzekerheid om te gaan. En die tactieken liggen in eerste instantie vaak in het verlengde van wat onze kracht is. Maar diezelfde kracht kan zich ook tegen je keren en iets worden wat je onderuit haalt. Alles heeft een keerzijde en houdt elkaar daarmee misschien eerst in balans maar daarna in een wurggreep, ’t is maar hoe je het bekijkt. Ergens onderweg is dat hoofd dat hoge vluchten neemt een korset geworden dat me overeind houdt maar dat me ook in de weg zit en is gaan knellen.

Nu kun je op verschillende manieren dat korset losmaken. Afrukken en ritueel verbranden is iets dat me zeker aanspreekt, want ik houd wel van drastisch doen en wat drama,  maar dan? Nadenken over wie ik ben en hoe ik dingen aanpak, lijkt zinvoller. Maar ook dat werkt niet echt. Want hoewel ik de tips van een lezer over de Briggs MBTI-types en de manieren om bepaalde zaken van jezelf te versterken, heel interessant vond,  vond ik mezelf daar ook al weer terug in mateloos gedrag. Niet 1 testje doen maar wel 2,3,4. En dan ontdekken dat er twee verschillende types uitkomen. Dus alles lezen over die types en in de bieb kijken of er boeken zijn over MBTI typeringen, blablabla.

Dit doet denken aan de onschuldige opmerking van de acupuncturist in het voorjaar die nogal achteloos zei dat ik meer verwarmend voedsel moest gaan eten. Voor ik het wist was ik bezig met een voedselverwamingsplan met behulp van schema’s, boeken en kruiderijen die me een vermogen hebben gekost, mijn darmen van slag brachten en mijn hoofd deden ontploffen.

Beter is het om eens alle theorie en het gerichte zoeken los te laten. Ik schreef laatst al: ik moet meer gaan spelen. Spelen binnen de beperkingen die er zijn, Want die zijn er nu eenmaal. Maar ook dan kan ik  – zonder een boek erover te lezen – bedenken wat ik nodig heb in het hier en nu. Want daar gaat het altijd om: door het eeuwige zoeken en lezen over verbetering ben ik altijd bezig met wat er hopelijk in de toekomst gebeurt. Maar ik leef nu. Kan ik vaker denken: wat heb ik nu nodig? Wat zou mij nu een fijn gevoel opleveren? Houdt wat ik nu doe, een overprikkeling in stand of niet?

En nou niet allemaal gaan roepen dat ik een cursus Mindfulness moet gaan doen, want die deed ik al. En yoga. En mediteren, Tai Chi, Qi Gong, haptonomie, gedragstherapie, chakralezing, NEI…. Noem maar iets op waar je ontspannen van wordt en wat zelfkennis bevordert, ik deed het. Aan de (zelf)kennis schort het niet. Wat ik inmiddels wel door heb is dat het er niet om gaat wat je doet maar hoe je het doet en met welke intentie en welke lading je er aan geeft.

Ik denk overigens niet dat ik uniek ben met mijn gedrag en mijn hoofd. Ik zit dan toevallig thuis op de bank en bedenk tactieken om mijn leven zinvoller of prettiger te maken omdat de dagelijkse realiteit vaak pijnlijk is en niet wat ik koos of had gehoopt. Maar jij zit misschien op kantoor met vervelende collega’s en moet hoog nodig leren nee zeggen tegen de constante vragenstroom. Dat is wellicht ook niet wat je koos of had gehoopt.

We worden vaak overvraagd en daarnaast overvragen we onszelf ook vaak. Omdat we vast zitten in beelden over hoe we willen zijn en in gedragingen die ons ooit iets opleverden. Maar dat is niet in beton gegoten. Dus: kan ik veranderen zonder te veel de nadruk op het veranderen te leggen? Welke accenten wil ik gaan leggen om mezelf meer ruimte en rust te geven?  Kan ik vinden zonder zoeken?

Herkenbaar? Wat zijn jouw valkuilen?

Advertenties

39 gedachtes over “De comfortzone en het korset

  1. Je moet niet meer gaan spelen Martine, je mag het alleen maar. En je mag ook op bed gaan liggen, jezelf over je bol aaien en iets aardigs zeggen en jezelf instoppen. Moet maar eens niets! Hartelijke groet een bloglezeres die al je blogs leest en zelden reageert.

    Like

  2. Heel herkenbaar vooral ook het overal in willen duiken om het beter en het best te kunnen doen. Gisteren was ik bij de bieb en al die boeken overweldigen me gewoon, omdat ik gelijk van alles zie waar ik ook alles van wil weten en natuurlijk toepassen. Ik heb tijden gehad dat ik wel 20 boeken van de bieb in huis had. Hoezo mezelf klem zetten, welnee joh. Ook ik stort me altijd overal volledig in. Meer rust meer loslaten minder moeten en niet weer een nieuw oplos project beginnen hiervoor 😉

    Gisteren nam ik in ieder geval maar 2 boeken mee, gewoon leesboeken geen Hoe laat ik los boeken 😉 jij ook succes!

    Like

  3. Ik heb hetzelfde als jij, maar de laatste tijd lijkt het beter te gaan. Ik hoef volgens mij niet meer koste wat het kost mijn gewenste doelen te bereiken. Alhoewel ik ongetwijfeld ook wel weer een terugslag mag verwachten. Ach, we zien wel…

    Like

  4. Ik kan niet anders dan je toewensen dat je vind wat je zoekt…het lijkt me vreselijk om te moeten dealen met zo'n overprikkelde geest. Ik wordt tenminste al moe als ik je stukjes lees. Er spreekt zo'n onrust uit, echt heel erg.
    Ben je al eens bij een psycholoog/psychiater geweest? Misschien is er een cognitieve therapie voor je te bedenken waar je iets aan hebt?

    Dat je je leven zinvoller wil maken is denk ik niet nodig. Je hebt met je aflos- en consuminderverhalen al veel mensen een plezier gedaan denk ik. Iemand die zo diep overal op in gaat moet ook zeker erg waardevol zijn voor man en kind.

    Verder kunnen we je hier met z'n allen allerlei goedbedoelde adviezen gaan geven maar ik denk niet dat je daar iets aan hebt. Vlgns mij heb je meer aan proff. hulp.
    Sterkte.

    Like

  5. Ik herken me wel in Spaarcentje. Ik moet ook vreselijk veel van mezelf, en de keren dat ik niets moest, keek ik continue over mn schouder, dit kon toch niet kloppen? Mijn man heeft me langzaam, heeeeel langzaam geleerd dat ik mag genieten. Dat dat OK is. Dat ik lui mag zijn. Mijn hoofd accepteert het nog het beste als het lui zijn “nut” heeft (uitrusten is een activiteit, das prima in mijn hoofd en lui zijn is slecht. Je ligt er wel even plat van op de bank hoor)
    En spelen lukt soms. Bij mij met draadjes (breien, haken), kleuren, schrijven of met klussen. Daar kan ik loslaten wat het resultaat gaat worden en of dat goed is. Gewoon lekker pielen, en dat is dan OK. En ik geniet er zelfs van.
    Maar niet te hard zeggen, hoor, ssssssssst. Anders komt mijn strenge kant weer om de hoek kijken die nut wil zien en discipline.

    Like

  6. Nog even over MBTI. We neigen dezelfde dingen te doen 😀
    Het lijkt erop dat jouw denken introvert is en dan kun je niet zoveel met maar een paar aanwijzingen, maar duik je helemaal in een onderwerp voordat je er wat mee kunt. Ik laat sommige dingen dan ook maar voor wat ze zijn als ik ze voor mij niet belangrijk genoeg vind. Dat kost me teveel energie.
    En dat plannen voor de toekomst is een heel grote valkuil voor mij. Het is een valkuil voor ESTP'ers. Uit het hier en nu gaan als het te moeilijk is en dan gaan fantaseren en plannen voor andere tijden. Mij helpt het om dan iets leuks te doen. Ik wil echt iets te doen hebben en met weinig energie is dat een simpel brei of haakwerkje, dat werkt als meditatie. Beter dan meditatie want daar heb ik toch echt geen geduld voor.
    En dat radicaal stoppen met iets waar je helemaal klaar mee bent is ook ESTP en doe ik ook.
    ESTP zijn is heel lastig als je chronisch vermoeid bent want het is een doenerstype. Aan de andere kant geeft dit karakter ook een drive om door te blijven gaan en te blijven zoeken naar een oplossing.
    Ik hoop niet dat je hier nu weer over gaat malen, maar misschien heb je er wat aan. Mijn MBTI deskundige zoon herkent in wat jij schrijft ook een ESTP'er. Al gaat het er natuurlijk vooral om wat je zelf vindt 🙂
    Als ik erg moe ben doe, ik graag als een ISFP'er. Genieten van mooie plaatjes, muziek, mooie series. Van alles dat mijn zintuigen op een positieve manier prikkelt. Ik dacht eerst dat ik een ISFP'er was maar dat kwam door mijn vermoeidheid getekende antwoorden. David Bowie werd ook gezien als ISFP'er.

    Like

  7. Mijn valkuilen zijn meer willen dan hetgeen ik lichamelijk kan. Soms ben ik de pijn en vermoeidheid zo vreselijk zat. Ik merk dat ik de afgelopen twee jaar geleerd heb om veel milder voor mezelf te zijn en het te accepteren zoals het komt en is. Regelmatig heb ik even een paar huilbuien, ben ik heel erg boos of gewoon ff balen als een stekker. Daarna pak ik mezelf weer op, met humor en een positieve benadering. Ik heb ook altijd erg veel van mezelf gemoeten, zoals altijd ja zeggen, doorgaan ook al stort je bijna om, het huis altijd spik en span hebben, bijna altijd gezond eten, en altijd zoeken naar voedingsmiddelen of diëten waar ik me beter van kan gaan voelen. Nu probeer ik gewoon gezond te eten en jammer dat er ook wel eens iets tussen zit wat iets minder gezond is, dat laatste blijf ik lastig vinden. Ik vind ook dat je heel waardevol bent voor heel veel lezers. Jouw berichten helpen echt ontzettend veel mensen. Wees lief voor jezelf, dat is het allerbelangrijkste. Dat verdien je!!!

    Like

  8. Na de Robin Hobb ontspanningskuur kan ik je van harte het complete oeuvre van David Eddings aanraden. Laat het los laat het gaaaaaan en alle research boeken laten staan. Cirkeltjes doorbreken, ik vind het moeilijk als control freak. Succes joh.

    Like

  9. Dat blijkt uit je reactie en dat waardeer ik enorm. Ik denk zelf dat de oplossing niet ligt in weer een cognitieve therapie (die ik al 3 keer eerder volgde) of weer iets waar ik me (van mezelf) in moet verdiepen of trucjes aanleren maar in letterlijk loslaten, lui zijn zoals een van de reageerders schreef, meer dingen doen waar ik blij van word.

    Like

  10. “Dus: kan ik veranderen zonder te veel de nadruk op het veranderen te leggen?”

    Deze zin sprong er voor mij uit. Inderdaad, niet veranderen om het veranderen op zich maar alleen maar veranderen wat niet werkt en behouden wat wel werkt.

    Een uitdrukking uit de Tao: “doen door niets doen”. Ik vind dat een heel mooi gezegde. Soms is het beter om geen actie te ondernemen maar gewoon eens te kijken hoe de zaken zich ontwikkelen als je je wat afzijdig houdt. Bijsturen kan altijd nog als je denkt dat dat nodig is. Vaak blijkt echter dat het ook zonder jouw constante inmenging en actie allemaal echt wel gewoon doorgaat. Misschien op een andere manier dan die je zelf had bedacht maar dat wil niet zeggen dat het daarom een verkeerde manier is.

    Ik herken wel het e.e.a. in jouw blog. Vooral het in je hoofd vluchten uit de realiteit door je met het verleden of de toekomst bezig te houden omdat het heden te pijnlijk is. Uiteindelijk ontkom je echter niet aan de realiteit. Wat gevoeld wil worden, komt altijd weer naar de oppervlakte en het verdwijnt pas als je hebt doorgewerkt/verwerkt wat nodig was.

    Dankjewel voor je mooie blog en veel speelplezier gewenst!

    Like

  11. Beste Min-of-Meer, het ontbreekt je in ieder geval niet aan idee”en dat is ook wat waard! over de MBTI-test..als je er toch alles over leest is het misschien de moeite waard om ook eens te googelen op ' wetenschappelijke onderbouwing MBTI' of vergelijkbare zoektermen (vooral in het engels is hier genoeg over te vinden. Dat relativeert zo'n test dan weer een beetje vind ik. MBTI staat er o.a. om bekend dat het nogmaals doen van de test ervoor zorgt dat 50% van de mensen in een andere categorie terecht komen. En nog zo'n paar dingetjes. Misschien iets meer vertrouwen op je eigen ervaring en kennis en gevoel – hoeveel helpt het nu helemaal om jezelf in een hokje te stoppen? Je komt verder helemaal niet over als een ernstig hokjes-type. En sowieso succes met ' loslaten'.
    Yvonne

    Like

  12. Voor een deel wel ja, mooi hoe je dat omschrijft! Ik ben op dit moment bezig in een boek dat heet 'De groeten met moeten' (is de bedoeling er nog een review over te schrijven) en hoewel ik nog niet echt ver ben, leek het me wel mooi om – zoals daarin gesuggereerd werd – eens wat minder 'moeten'/'moet' te zeggen. Maar dat te vervangen door bijvoorbeeld 'wil'. Ik merk zo dat ik behoorlijk vaak 'moet' zeg, ook als ik het niet speciaal als een 'moetje' bedoel. Als ik het dan echter herhaal of mezelf corrigeer met 'wil', dan voelt het ineens veel anders (beter). Of ik bedenk me dat ik dat helemaal niet wil en doe het niet. Wat ook weer goed voelt 😉 Misschien ook nog een (lees)tip voor jou?

    Like

  13. Is het ook niet een beetje vrouw eigen altijd maar doorgaan? En alles uitpluizen om er beter van te worden. Ik herken het zo. En wat als dat dan niet lukt. Ik kan je geen tips geven helaas omdat ik weet dat de ziekte van jou bij iedereen weer anders is.
    Doe lekker waar jij je goed bij voelt. Fijne avond.

    Like

  14. Misschien eens een dagje je poezen imiteren. Gewoon lekker op een warme plek liggen, beetje uitrekken, beetje gapen…gewoon niks kattebrokjes op kleur sorteren, of voer van links naar rechts opeten of analyseren waarom die muis telkens voorbij rent..gewoon poes zijn. Da's genoeg.

    Like

  15. Ha ja, heerlijk in je hoofd zitten. Je wil niet weten hoeveel tuinen ik al heb ontworpen, huizen gebouwd, projecten heb opgestart, etc. Maar ik werd pas beter, toen ik los ging laten. Toen ik van mezelf mocht zijn en alleen maar zijn (niet stiekum ook nog wat MOEST doen). Later kwam ik deze tegen “God made you a human being, not a human doing”. Daar houd ik me aan vast.

    Ben benieuwd wat je op je ontdekkingstocht tegenkomt…. Ook wel interessant hoe je dat patroon dan gaat doorbreken. Leren kleien, maar dan zonder dat je eerst ALLES over klei en kleien weet en zonder dat er iets uit hoeft te komen als resultaat. Doen en ervaren, zonder eerst te weten en zonder iets te moeten…

    Groetjes, Henderina

    Like

  16. Martine, ik reageer normaal ook niet, maar je antwoord van 13.36 uur is precies wat ik in gedachten toen ik halverwege je verhaal was. 🙂 Ik heb na een burnout haptonomie gedaan en daar leren voelen en leren opmerken wat bij mij past. Dat zorgde voor reacties van de stem in mijn hoofd en soms ook van de mensen om mij heen, dat ik niet langer aan verwachtingen voldeed. Maar zoals ik er aan moest wennen “dit is het dus” (qua energie), zo ook mijn omgeving. Maar het is bevrijdend, dat ik niet meer zoveel hoef. Daarbij hoort dat ik van mijzelf ook niet meer hoef te luisteren naar adviezen van anderen en vervolgens te beoordelen of dat bij mij zou passen. Ik ga in die tijd gewoon iets doen wat ik leuk vind, heerlijk. 🙂
    Claire

    Like

  17. Ja, graag een review! Ik ben een trouwe lezer van je blog, hoewel ik nooit reageer (het tablet laat dat vaak niet toe). En heel benieuwd naar het boek waar je het over hebt. 🙂
    Claire

    Like

  18. Dit is ook voor mij heel herkenbaar: meer ZIJN, minder ontwikkelen. Meer vandaag en minder morgen. Ik vind het nog steeds niet gemakkelijk, maar het levert me echt iets op. Groet, Joanne

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s