Het houdt niet op.

Typisch een geval van aanhoudende somberte momenteel, veroorzaakt door prutweer, al maanden minder kunnen doen dan vorig jaar om deze tijd, verwachtingen omtrent mijn gezondheid die als een ballonnetje leeglopen en een enorme aanleg voor zeikerigheid overgevoeligheid. Dat samen met een winterdepressie die in stand wordt gehouden door bijna altijd binnen zitten maakt dat ik een donderwolk in mijn hoofd heb.

Ja, ik weet dat ik mijn zegeningen kan en mag tellen. Ik heb een lieve man, een lief en heerlijk kind, heel veel katten die elk moment van de dag met mij willen knuffelen (man en kind trouwens ook), een dak boven mijn hoofd, geen schulden buiten een hypotheek, geen geldzorgen, een moeder die nog leeft en het ook nog goed doet ondanks haar leeftijd, hobby’s die ik vanaf de bank kan doen zoals lezen en schrijven, een paar hele lieve vrienden, een fantastisch uitzicht als ik uit het raam kijk en een bibliotheek op fietsafstand. Wat wil ik nog meer?

Nou, zó veel meer. Het is niet genoeg. Soms wel. Nu niet. Echt heel erg niet. Ik mediteer, doe mijn oefeningen, ik lees,  ik benoem het fijne in het leven, probeer de dagen te nemen zoals ze komen, zoek naar ruimte om het mezelf makkelijker te maken, spoor dat op wat me te veel prikkelt en elimineer dat, slik vitamine D om tekorten te voorkomen. Maar toch.

Uitspreken wat er in mijn hoofd omgaat lucht even op. Maar doet ook schrikken. Het is niet fijn om te zeggen: dit wil ik niet, dit koos ik niet, van mij hoeft het niet nog zo 20 jaar door te gaan. Niet als ik elke dag moet kiezen tussen naast douchen en koken één andere activiteit. Neem ik de telefoon op dan kan ik niet meer naar de bieb. Net als het bijvoorbeeld moeilijk is om altijd maar op de centen te letten, en dat je dan het gevoel hebt dat je echt niet meer weet waar je de bezuinigingen vandaan moet halen (dat geldt gelukkig niet voor ons), weet ik soms echt niet meer hoe ik het beetje energie dat er is, moet managen.

Ik ben een wolf, een tijger, een wild dier en per ongeluk in het lichaam van een lieveheersbeestje terecht gekomen. Ik ging naar de kapper, kocht via internet 2 nieuwe truien, pepte me zelf op, kocht zelfs make up en smeerde dat op. Kijk eens, ik kan het wel, ik doe moeite voor mezelf. Ik installeer me op de bank, met een deken en fijne boeken en chocola, heel veel chocola. En dat helpt wel. Even.

Natuurlijk heb ik het niet zwaarder dan een ander. Dat weet ik. Als je op je werk zit waar je je niet prettig voelt, of wakker ligt van de geldzorgen of zorgen om je kind, je familie, of als je in scheiding ligt, baal je ook. Zó veel mensen leven met problemen. Dat weet ik. Dat besef maakt dat ik vaak mijn eigen situatie relativeer.

Wat ik soms zo mis is dat ik nergens naar toe kan met negatieve energie of met woede. Vroeger ging ik dan een stuk lopen in marstempo of sporten of als een gek het huis opruimen. Dat doe ik niet in een situatie waarin ik zo zorgvuldig moet omgaan met mijn energie en met een lijf dat weken blijft protesteren als ik de grenzen overschrijd.

Het verschil met vroeger is dat ik eerlijker word, over mezelf, naar mezelf toe of tegenover de buitenwereld. Ik heb geen zin meer om altijd positief te zijn, dat kan ik ook niet. Soms is het gewoon kut en dat mag best eens gezegd worden. Ruimt ook op.

Nog even, en dat is het weer voorjaar. Zelfde lijf, zelfde geest maar dan met zon. Dat scheelt vast. De dagen worden al weer langer en lichter.

Lieve lezer, heel knap als je het tot hier hebt volgehouden, dank! Ik maak het vast wel weer een keer goed met een luchtige blogpost vol licht en vrolijkheid!

Advertenties

69 gedachtes over “Het houdt niet op.

  1. Ik vind het zoooo begrijpelijk! Ik vind je altijd heel positief en accepterend. Logisch dat het nu even op is! Na zo'n terugval als van het afgelopen jaar.
    Joanne

    Like

  2. Hé Martine,
    Ik kan me helemaal voorstellen dat je ook schoon genoeg hebt van alle “goede”raad en adviezen en je hebt al zo veel geprobeerd, maar ik heb er toch nog één voor je: heb je er wel eens aan gedacht of heeft iemand je wel eens verteld dat amalgaamvullingen kwikvergiftiging kunnen veroorzaken en dat klachten zoals jij die hebt daarvan de oorzaak kunnen zijn?
    Zet hem op, het leven heeft vast nog heel veel voor jou in petto en aan deze k.l.o.t.e. periode komt heus weer een einde?

    Like

  3. moeilijk hoor als je lichaam en geest zulke verschillende dingen nodig hebben. Geen adviezen hier, hopelijk helpt het voorjaar. Zou je een weekje naar de zon aan kunnen? Verlang ik zelf zo naar…Sterkte Julia

    Like

  4. Oooh, die is zo leuk! Die over Andries Knevel is mijn nummer 2.

    Ik zit ook gevangen in een lichaam dat niet altijd wil (EDS) en nou ja… dat vliegt je soms gewoon aan, grrrr… Als je een blog hebt hoef je niet altijd een blije bek op te zetten, dat heeft voordelen. Gooi t eruit!
    Er zijn dingen die gewoon nooit helemaal wennen.

    Like

  5. Dag Martine
    ik ben een heel stille lezer … ik volg je al een hele tijd en bekijk je blog meerdere keren per week. Ik kan enkel zeggen … sterkte … en vertellen dat je via je blog ook gewoon heel veel invloed op mensen hebt. Ook hier een wat mindere periode … heb namelijk de batterij 😉 van een 2PK'tje. Het is wat het is …

    Like

  6. Hoi Martine, ik denk inderdaad dat een ontmoeting met gelijkgestemden je goed zal doen (zoals iemand anders hierboven ook al schreef) Verder lees ik dat ZO je best doet!! en dit deed me herinneren aan het volgende gedichtje van Toon Hermans (dat vroeger bij ons op de wc ging haha):
    Hij zocht het geluk
    aan de dal, aan de top
    hij werd het zoeken moe
    eens toen hij zei
    IK GEEF HET OP!
    toen kwam het naar hem toe.

    Liefs (PS ik zou t ook ontzettend moeilijk vinden als ik in jouw positie verkeerde)

    Like

  7. Balen is dat Martine, dapper dat je toch telkens weer zoekt naar hoe het anders zou kunnen.
    Maar ook daar word je dan weer moe van…
    En zo draaien we maar verder, je doet wat je kan meis. Voor nu rustig aan doen, positief zijn kan niet altijd en hoeft ook niet!
    Sterkte, knuff, liefs…

    Like

  8. Ik wilde net zeggen ga lekker buiten wandelen, maar toen besefte ik dat jij die keuze niet hebt. Dat lijkt me inderdaad wel erg lastig zeg.

    Eén ding: het weer wordt binnenkort vast beter, en hopelijk verdwijnt je somberheid dan ook een beetje.

    Sterkte in ieder geval.

    Huisvlijt

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s