Mijn trainingsschema

Sinds we terug zijn van vakantie nu een week geleden, probeer ik weer meer te bewegen. Door allerlei omstandigheden lukte dat voor de vakantie niet. Eigenlijk was ik het hele voorgaande jaar te slecht om dagelijks wat te wandelen, laat staan om de activiteiten uit te breiden. Waarom je heel erg uit moet kijken met bewegen als je ME/CVS hebt, schreef ik hier maar de korte samenvatting is dat er een intolerantie voor inspanning is en een verstoord herstellend vermogen. Te veel beweging doet daarom klachten verergeren, maar te weinig beweging is minstens zo erg. Het is de kunst je ondergrens en bovengrens te kennen en daarbinnen te bewegen. Zo is het mogelijk de grenzen te verschuiven zonder ze te forceren.

Wie mij een beetje kent, weet dat ik zaken graag groots en meeslepend aanpak en liefst met behulp van een excelletje. Dat is deels een kwestie van karakter en aanleg. Wat ik heb geleerd is dat die neiging me soms van de regen in de de drup helpt. Want uitbouwen van beweging met behulp van een vast schema werkt niet bij ME/CVS. Het is nu eenmaal zo dat wat de ene dag wél kan, de andere dag helemaal niet lukt en dat het net zo veel discipline vraagt om dát aan te voelen en er naar te handelen, als om iets op te bouwen met behulp van een trainingsschema.

Die karaktertrek van mij om zaken grondig aan te pakken, verergert de boel soms enorm. ME is een aandoening waarbij onder meer het brein heel snel overprikkeld is. Geluiden, geuren, contact met anderen kunnen leiden tot een enorme overprikkeling en hebben fysieke klachten tot gevolg. Zo kan ik spierpijn krijgen van bezoek en niet omdat ik daarmee lig te rollebollen ;-). Maar, die overprikkeling kan ook het gevolg zijn van té heftige voornemens en goed bedoelde plannen. En ik vergeet dat telkens weer. Dus trapte ik na de vakantie meteen weer in de vertrouwde valkuil. Maar anders dan andere jaren sprong ik er ook zó weer uit. En dat is vooruitgang mensen! 

Wat gebeurde er? Dat zit zo. Op vakantie hadden we het heerlijk. Echt heel fijn. De maanden voordat we vertrokken waren voor mijn doen erg hectisch en stressvol en ik kon echt helemaal bijtanken. Maar dat was het dan ook wel. Wat ik aankan en wat de mannen kunnen, loopt nu wel héél erg ver uit elkaar. Dus zat ik op het terras het ene boek na het andere te lezen en vertrokken de mannen elke dag voor een paar uur wandelen zonder mij. Wat overigens ook prima was. Ik houd van lezen en zij van wandelen. Dat ik ook van wandelen houd maar het nu niet kan wil niet zeggen dat mijn gezin dan maar mijn hand moet vast houden en zich moet aanpassen. Maar ’t wringt wel een beetje natuurlijk. Dat we geleerd hebben om elkaars grenzen te respecteren en de situatie te accepteren, is iets anders dan dit helemaal oké te vinden.

Bij terugkomst was ik dus helemaal opgeladen maar ook wel een beetje geschrokken van de staat van mijn potentieel goddelijke lijf. Deze zomer gaan wij 2 weken naar Bretagne, een reisdoel waar ik me enorm op verheug en ik hoop zó dat ik daar meer kan doen dan wat ik nu kan doen. Gewoon iets van de omgeving kan meekrijgen.

Dus besloot ik weer te gaan wandelen. Alle dagen een loopje. Klein beginnen en dan uitbouwen. Eerst in het park hier achter, dat is 5 minuten, dat kan ik wel. En dan de week erop een iets groter rondje. Dan kan ik in Bretagne vast wel wat grotere wandelingen maken. Stadjes bekijken. Een rotswand beklimmen. Ziet u de valkuil? Ik nog niet meteen.

Wie gaat bewegen moet ook vroeg opstaan. Echt, ik weet niet waar die gedachte ineens vandaan kwam, maar ik stond vorige week maandag om 7 uur in de ochtend onder de douche. Tot stomme verbazing van de huisgenoten. Daarna meteen maar een loopje gedaan. En dat loopje was natuurlijk niet het kleine loopje in het park hier achter maar een groter loopje van bijna een half uur. Beter meteen maar helemaal goed beginnen!

Dinsdag was een herhaling van maandag maar ik plakte er meteen een schoonmaaksessie van de keuken aan vast. Want die plakte. En was een chaos. Tja, dat ik die nacht niet in slaap kon vallen lag aan het feit dat ik moest denken over hoe ik alles ging aan pakken en uitbouwen. Zodat ik in Bretagne een marathon kan lopen en mijn huis voor die tijd ook spik en span is. Want er komt hier voor twee weken een oppas in huis en dan moet het wel een beetje schoon zijn. Dat ze niet denkt dat het hier een gore bende is.

Op woensdag of donderdag werd ik weer wakker. Of liever gezegd, ik lag in die vertrouwde valkuil, keek om me heen en dacht ‘Wegwezen. Dit ken ik al en hier trap ik niet meer in’. Dus is het doel voor nu: het zou fijn zijn als ik in Bretagne een keer mee kan als de mannen iets leuks gaan doen. Ik loop om de dag. Een klein loopje. Als dat lukt. Hoe kalmer het brein, hoe groter die kans is. Mijn trainingsschema bestaat er uit om het aantal meditaties op een dag op te schroeven. Want dát werkt wel.

Erg? Dat ik er weer intrapte? Voor de 1000ste keer? Ach nee. Mijn huis is inmiddels schoon na deze laatste aanval, dat is mooi meegenomen. Het is zoals het is. Ik ben de boosheid voorbij en moet tegenwoordig om mezelf lachen. Er zit zoveel pit en levenslust in mij ondanks de moeheid en dat uit zich blijkbaar zo. Neemt niet weg dat ik echt hoop dat ik deze zomer in Bretagne een beetje mee kan doen. Dat betekent ook prioriteiten stellen, voor mezelf kiezen. Geen afspraken maken in de weken voor vertrek maar alle ruimte die er is gebruiken voor mijn loopje en mijn herstel. Goed voor mezelf zorgen. Doen topatleten trouwens ook. Ik ben geen patiënt, ik ben een topatleet met een trainingsschema! Misschien ga ik vandaag een dubbel loopje doen. Eerst een dutje….

Advertenties

29 gedachtes over “Mijn trainingsschema

  1. Nee, dat herken ik nou hekemaaaaaaal niet. Echt, ik ben zo ontzettend stukken veel verstandiger! *kijkt naar haar doelen voor de fysio-na-enkeloperatie en schiet in de lach*
    Bedankt voor deze reality-check. Die had ik even nodig. Trusten!

    Like

  2. Wat vind ik het toch erg knap en moedig van jou. In je hoofd en gedachten ben je niet ziek, maar je lichaam doet niet mee. Je hoofd wil van alles, maar helaas. Toch altijd maar de moed hebben om weer een stapje verder te kunnen. Rust goed uit en hopelijk gaat het lukken in de vakantie en kun je een paar keer met de heren meegaan. Heel veel sterkte met die gedachten van jou.

    Like

  3. Oh, wat een herkenning toch altijd! Bij jou in veel ergere mate dan bij mij, maar toch. Ik heb ook ooit een schema moeten lopen met kookwekkertje op wel…. 30 sec. heen en 30 sec. terug In een aantal weken bracht ik het tot wel 12 min. lopen! Daarnaast liep ik al voldoende, om naar het toilet te komen en het opstaan en leven zelf bracht ook al voldoende met zich mee. Zo kan het gaan. Ik ben nu weer een heel stuk verder en loop nu alle dagen met de hond, doe mijn eigen huishouden helemaal, inclusief de boodschappen en het koken en… ik doe alweer een jaar aan buikspieroefeningen. Het geleerde van vele jaren terug toegepast (lees: heel klein beginnen!!), maar wel volhouden. Voor mij werkte dit goed en mijn lichaam kan het ook aan nu. Ik laat mijn gezin verbaast staan en mezelf ook. Maar… de valkuilen liggen nog op vele plaatsen klaar om in te vallen/stappen/willens en wetens doorheen te banjeren. Succes! groetjes Esther

    Like

  4. Ik weet niet of je nog fietst, maar als je dat nu niet kan maar wel zou willen is dan een driewieler een idee? Het fietst heerlijk want je gaat zitten en pedelt weg, niet moeilijk opstappen en balans vinden.
    Door de artrose in voeten kan ik niet meer wandelen en door dat mijn handen te weinig kracht hebben is een gewone fiets geen optie meer, maar de driewieler is HET voor me.

    Like

  5. Dat vind ik ook nog steeds lastig met mijn vermoeidheid. Ik weet vaak niet waar ik aan toe ben. Soms doe ik dan teveel en daar heb ik later weer last van. Al is dat altijd nog beter dan het niet meer proberen.
    Afgelopen week heb ik veel vankdagen gehad. Zoveel pollen in de lucht in combinatie met sterke luchtvervuiling trok ik niet. Hele dag benauwd en 's nachts nauwelijks slapen. Ik voelde 's nachts de deken met pollen naar beneden vallen. Ik heb geen hooikoorts gelukkig, maar de lucht was echt heel vuil. Ik ben eigenlijk wel blij met het koelere weer.

    Like

  6. Martine mag ik even inbreken om Mariimma een bericht te sturen. Gister wilde ik mijn verhaal over sporten schrijven maar ik kan geen reactie plaatsen. Ik zag niets verschijnen en plaatste nogmaals en kreeg de mededeling dubbele reactie. Ook later nogmaals proberen leverde niet op.

    Heb je enig idee waarom het niet lukt? Ik kon geen e-mailadres vinden vandaar dat ik het op deze wijze probeer.

    Like

  7. Je schrijft het geweldig humorvol op, maar soms is het natuurlijk echt ouderwets baalen. Die stomme valkuilen zijn altijd zo goed gecamoufleerd…Met de geest is niets mis dat is zeker 😉

    Like

  8. Dank dat je niet geergerd bent over mijn inbreken. Ik hoop dat ze dit leest want haar blogjes van vandaag en gisteren zijn interessant om te lezen en te reageren.

    Like

  9. Heb je wel eens gedacht aan een lichtgewicht rolstoel? Dan kun je mee met wandelen, af en toe lopen en af en toe een stukje in de rolstoel.
    Of is dat nou helemaal een brug te ver en hoe DURF ik het voor te stellen????

    Bretagne (ik was in het noorden van B.)is echt prachtig! maar ook heel heuvelachtig.
    groet, Joanne

    Like

  10. 'Zo kan ik spierpijn krijgen van bezoek en niet omdat ik daarmee lig te rollebollen.' Haha, geweldig. Je humor ben je nog steeds niet kwijt, gelukkig.
    En goed dat je uit ieder nadeel weer een voordeel kan halen, zoals dat je keuken nu wel spic en pan is. En het afstand nemen en aanvaarden: 'zo ben ik, en het gaat zoals het gaat', dat is een hele belangrijke. (ben ik ook nog steeds aan het leren :-))

    Like

  11. Ja zeker lot, t fietsen kan altijd doordat t een ebike is. Ik gebruik hem om bijv naar de bieb te gaan of een boodschap te doen. T is mijn zelfstandigheid.
    Ik gebruik de fiets niet om tochten te maken, is nog een brug te ver naar dat is wel de bedoeling natuurlijk.

    Like

  12. Haha nee hoor, daar heb ik al vaak over gedacht, is prima dat je dit oppert. Een rolstoel Lost niet echt iets op denk ik. Op stap gaan ook al is t met een rolstoel betekent dan toch extra prikkels. Het zijn de prikkels die de klachten deels veroorzaken.

    Like

  13. Je bent een topatleet. De berg staat bij jou alleen niet voor je neus, of ligt voor je voeten, maar zit in je hoofd en in je lijf. Als je die weerstandstraining te pakken krijgt, vind ik je echt een topatleet hoor!
    Topatleten doen best veel voor hun herstel: even goed rusten na hun training (meditatietje bij jou?), wat eiwitten eten, en na een zware training 24 uur rustig(er) aan doen. Tegenwoordig hoort dat er bij, bij topsport. Want marriimma heeft gelijk: rusten is onderdeel van het trainingseffect bij topsport.
    Sterkte met genieten en topsporten.

    Like

  14. Het lijkt me ook best moeilijk om steeds verstandig te moeten zijn. Ik houd erg van schema's en snap heel goed dat je een verlangen kunt hebben om je daar aan te houden. Het lijkt me best moeilijk om daar losser mee te leren om te gaan. Petje af dus!

    Huisvlijt

    Like

  15. De manlief herkent zichzelf in jouw verhalen, iets ander ziektebeeld maar evengoed stapt ie ook telkens in dezelfde valkuilen.
    En ik, ik sta erbij en zie hoe het iedere keer misgaat maar er iets van zeggen? Dat maakt 't alleen erger.
    Sterkte meis!

    Like

  16. Nou ja, je weet het inmiddels tenminste van jezelf en dat is een hele grote winst. Neemt niet weg dat het vervolgens nog hartstikke moeilijk is om het in juiste banen leiden.
    Ik dacht ook eerst even op het verkeerde blog beland te zijn toen ik “trainingsschema” zag staan, en dacht ook in eerste instantie: “help, wat doe je nu?” Toch zou ik het je zo gunnen he, dat je alles zou kunnen doen wat je bedenkt te willen doen. Maar zo werkt het helaas niet, dat weet ik ook.
    Wij gaan ook naar Bretagne deze zomer, al twee keer eerder geweest en vind het er prachtig. De mannen houden van wandelen, de dames in het gezin wat minder. Dus koos ik bewust een plekje vlakbij het strand. Weet niet of jullie ook aan het strand zitten, maar de wind door je haar, het inademen van de zilte zeelucht, zeefruit en crêpes……..en dan een enkele keer een wandelingetje! Ik probeer je even te brainwashen 😉
    Lieve groet, Jolanda

    Like

  17. Jammer dat ik niet meer in de buurt woon, anders kwam ik effe je huis schoonmaken in de week voordat je weg gaat. Ik kan ook heel goed ramen zemen (echt). Heb je wat meer reserve voor in de vakantie 😉 Helena

    Like

  18. Kan die Amygdala zich dan ook nooit eens rustig houden? Elke keer als je wat bedenkt of doet of wilt denkt ze zich er weer mee te moeten bemoeien
    En de boel op te moeten stoken. Je hebt haar al snel in de gaten 😉
    Mijn valkuil is nu als ik op een rationele manier er voor kies om iets,wat eigenlijk een stap te ver is, in een happy go luck way te gaan doen. Wat gaat dit goed en fijn denk ik dan waardoor ik meer ga doen en dan is ,t soms boem en op .Zo stom en nog steeds verbazend 🙂 Wat gebeurt er nu dan toch ? En dan daar weer “mee om te moeten leren gaan “Maar daar is (de) training voor. Heel blij met die dvdspeler naast m,n bed. En die zachte stem 🙂 Groet Irma

    Like

  19. Ik vind jouw zelfkennis en het redelijk op tijd herkennen van de valkuilen echt ontzettend knap. Jouw tomeloze humor en het goed kunnen benoemen waar de schoen wringt is helemaal top. Dus die topatleet ben je al echt wat mij betreft. Ik gun het jou, lees jullie, het zo dat je in Bretagne af en toe met de mannen mee op pad kunt en je kunt genieten van al het moois dat Bretagne jou te bieden heeft.

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s