Over geld en grip en gedrag

Deze week was ik wat uit balans. Een combinatie van de bekende zelfoverschatting over wat ik aan kan die mij eigen is en de dingen van het leven. Die ‘dingen’ dat zijn onder meer mijn tussenribsspieren die nu al maanden lopen te zieken en voor een nogal constante pijn zorgen en jeuk en overlast. Leuk is anders. En zo nog wat. Buren die ruzie met elkaar hebben (niet met mij goddank maar ik mocht het wel allemaal aanhoren), M. die de mededeling deed dat er weer eens geschoven gaat worden op zijn werk.

Hij kreeg een paar maanden geleden een andere baan aangeboden. Eigenlijk kwam het erop neer dat die functie hem door zijn strot is geduwd. Hij zou de juiste en meest logische man op een plek zijn die vrijkwam wegens vertrek van een collega. De functie is voor drie dagen, dus hij hield ook een deel van zijn oude taken. De nieuwe baan ligt in het verlengde van wat hij al doet en levert niet meer geld op maar wél meer uitdaging, lees stress. Niet echt fijn.

Dat hij de nieuwe functie wel aannam had te maken met een onderbuikgevoel dat zijn eigen oude functie deels verplaatst zou gaan worden naar het buitenland. Dat gevoel komt nu uit. Oei. Dat komt heel dichtbij. Degene die het deel van de baan van M. heeft overgenomen wat hij heeft afgestoten, staat wellicht zo weer op straat.

Het blijft moeilijk dit soort zaken. Het is niet de eerste onrust die we mee maken en het zal zeker niet de laatste zijn. Maar op de één of andere manier wordt het wel steeds vervelender en spannender als je een zekere leeftijd hebt bereikt. M. is nu halverwege de 40 en heeft niet de illusie dat de banen voor hem nog voor het oprapen liggen. Hij bezit geen diploma’s maar heeft wel veel werkervaring, kennis en vaardigheden.  Maar, als we om ons heen kijken zien we ook wel dat dát niet altijd voldoende is in een samenleving waar vaker wel dan niet naar leeftijd wordt gekeken. Het is gewoon heel erg moeilijk om ergens tussen te komen als veertiger (ja en ook als twintiger hoor, dan ben ik me van bewust maar ik schrijf nu eenmaal over mijn veertiger). De hoogte van het salaris van M. maakt een twintiger gewoon veel aantrekkelijker. Het feit dat ik op banengebied geen bijdrage kan leveren, legt natuurlijk ook extra druk bij hem.

Soms heb ik wel eens moeite met mensen die zeggen dat je moet doen wat het leven je influistert, dat je je diepste passies moet ontdekken en moet volgen. Want vanaf een bepaalde leeftijd valt er niet heel veel meer te kiezen op banengebied. Misschien wel als je op je 25e bent begonnen met sparen en dus met vervroegd pensioen kan gaan maar niet als je pas later wakker werd. Of een arbeidsongeschikte partner hebt.

Het leven is nu eenmaal niet maakbaar. Wat we wel kunnen doen is kijken waar ruimte zit. Dus tuur ik weer naar mijn excelletje. Op zich is er ruimte zat voor ons om te bezuinigen. Ik zie waar de mogelijkheden zitten en die zijn er nog volop. Ook is het geen drama als M. wordt ontslagen en een andere baan krijgt waar hij veel minder verdient. Er is nu rek zat, dank zij het aflossen van de afgelopen jaren. Moet hij wel een andere baan vinden natuurlijk

Maar ja, dat blijven aflossen wordt dan wel een beetje een ding. Ik denk dat het dan verstandig zou zijn om te verhuizen naar iets goedkopers. Liever kleiner wonen zonder dat het water aan onze lippen staat. Want ik heb geen zin om op mijn 60e nog steeds een enorme hypotheekschuld te hebben. Dus sta ik in gedachten al verhuisdozen in te pakken en tuur ik op Funda. Want ik ben zoals jullie weten enorm proactief. Komt M. thuis met de mededeling dat het allemaal wel zal los lopen en dat hij niet verwacht dat het nu zijn functie is die op de tocht staat. O ja, het gaat vooral om zijn oude baan. Dat was mijn brein even vergeten. Pffieuw. Blij toe. Maar ik gun hem wel minder stress en een leukere baan.

Het blijft in dit  soort situaties wel lastig om keuzes te maken vind ik. Ik kan zo heen en weer slingeren tussen enorm vrekkengedrag en dus voorbereid kunnen zijn op alles (wat dat ook is) of toch uitgeven en flink genieten (vakanties) want voor je het weet kan het niet meer. Wat ik wel weet is dat ik er niet helemaal gerust op ben en de geplande aflossingen van de rest van het jaar even op een rekening parkeer tot er meer duidelijkheid is. Lagere lasten zijn fijn, wat extra geld achter de hand ook. Voor je weet maar nooit wat dat ook mag zijn…

Advertenties

14 gedachtes over “Over geld en grip en gedrag

  1. Het is voor mij fijn bij jou te lezen dat ik niet de enige ben die met deze vragen en dingen worstelt. Juist ook in jou situatie kan je deze onrust er echt niet bij hebben eigenlijk. Ik hoop dat het weer een poos rustig mag blijven. Met de situatie en in je hoofd. Vr.Gr. Kathy

    Like

  2. Heel veel lopen onze levens synchroom. Dat wat jouw man heeft gehad heeft mijn man vorig jaar gehad. Gelukkig heeft hij wel papieren en de papiertjes die hij nog miste heeft hij vorig jaar gehaald en volgende maand sluit hij het laatste af. Het heeft voor hem uiteindelijk na veel twijfels en onzekerheid goed uitgepakt. Ik hoop dat het ook voor jullie goed uitpakt en dat die enorme onrust weggehaald wordt. Sterkte met alle overwegingen.
    Ook wij hebben in 2016 nog niets afgelost. De studiekosten van onze zoon zijn nog niet helemaal bekend. Beter een jaar later klaar met aflossen.

    Like

  3. Om een hart onder de riem te steken. Ik heb vorig met 45 jaar een andere baan gevonden. Nu heb ik het geluk dat ik binnen een vakgebied werk waar verl vraag naar is en waar er maar weinig zijn die zo veel jaren ervaring hebben. Maar onderschat niet de waarde van ervaring op de arbeidsmarkt. Ik hoop eigenlijk voor jullie dat de rust op het werk van je man terug keert. Dat zou natuurlijk het fijnste zijn.

    Like

  4. Daarom verhuizen wij nu. Bestaande hypotheek willen we wel kwijt, net als de maandelijkse lasten van de auto (en in dit deurp zonder auto – neuh!).
    Een baan vinden na je 40ste, is te doen, mits ervaring+papieren+ een beetje populaire sector (IT, Finance, sommige techniek). Na 50-55 wordt het pas echt lastig daar.
    Rustig nu nadenken over opties, zorgt er wel voor dat als je echt in een lasting parket komt, je weet wat je kan en wat je belangrijk vindt. En dan is het echt wveel makkelijker om snel oplossingen te vinden. Dus denk rustig je spaarpotje aan Justin-case-oplossingen vol. Maar doe het potje daarna dicht, zet het weg, en ga dan weer lekker van de zon en het leven genieten.

    Like

  5. “Soms heb ik wel eens moeite met mensen die zeggen dat je moet doen wat het leven je influistert, dat je je diepste passies moet ontdekken en moet volgen.” VAn zulke woorden krijg ik ook altijd de kriebels. Net of je altijd maar te kiezen hebt…ik zeg altijd maar je kan niet kiezen wat je overkomt maar wel hoe jij daarmee omgaat. Toen wij jaren geleden dit huis hadden gekocht verloor mijn man zijn baan dat was wel even slikken en wij hadden verder eigenlijk helemaal niet veel geregeld (lees spaargeld) Uiteindelijk had hij na een half jaar weer een baan met hele fijne collega's. Het werk zelf vond hij maar zozo Hij was toen ook net in de veertig. Midden veertig en dan al 'afgeschreven' zijn ik snap soms echt niets van deze wereld…

    Like

  6. Ach, mijn lief heeft met zijn 55e nog een nieuwe baan gevonden. Zat weliswaar in de ICT, maar het was toen ook in een crisisachtige tijd, ik hield mijn hart vast toen hij weg wilde bij het ROC waar hij toen werkte. Binnen een half jaar had ie een prachtbaan! Natuurlijk is het ook wel een super man….:-)…..
    Joanne

    Like

  7. Ik weet niet in welke sector je man werkt, maar due van mij wordt (45+) keer op keer voor gesprekken uitgenodigd. Bij het bedrijf waar mijn man werkt als projectmanager rommelt het al jaren en je weet nooit wanneer het jou treft. Mijn man is dus al pro-actief aan het solliciteren, want het is beter te solliciteren wanneer je nog niet weg hoeft. Man heeft nu nog sterke salaris-eisen omdat hij nu nog vanuit een luxe positie kan zoeken, dus past het niet, dan doet hij het niet. Als het zou moeten kunnen we echt wel met minder af. Nee, je hebt het niet voor het zeggen maar je kunt wel je positie zo sterk mogelijk maken.
    In het begin kreeg ik het ook steeds spaans benauwd als hij weer thuis kwam met nieuws over nieuwe ontslagrondes maar inmiddels maak ik mij niet meer zo druk. Hij vindt wel wat. Maar het verschil bij ons zit er ook in dat ik ook weer zou kunnen gaan werken. Dat deed ik al eerder, het opvangen omdat hij ergens was weg-gereorganiseerd. Dat ligt bij jullie natuurlijk anders.
    Toch hoop ik dat je, met wat zekerheid inbouwen met het sparen, de rust kan bewaren. Lastig, maar wel nodig.
    Lieve griet, Jolanda

    Like

  8. Het is zeker schrikken iedere keer weer , het brengt toch veel onrust met zich mee. Wij hebben ruim 2 jaar geleden dezelfde keuze gemaakt ivm met aflossen of niet. We sparen gewoon iedere maand een bedrag hiervoor om uiteindelijk te kunnen aflossen maar als nodig door omstandigheden kunnen we er ook nog bij. Onze hypotheek is te betalen mocht man weer zijn baan kwijtraken nu. Dit voelt voor nu gewoon fijner.
    Gelukkig zie ik hier meer positieve verhalen voorbij komen over werk vinden op iets oudere leeftijd. Man vond destijds binnen 4 mnd een nieuwe baan, hij had zelfs keuze. En de afgelopen 2 jaar dat hij bij zijn nieuwe werkgever aan het werk is heeft hij vaker te horen gekregen dat een ander bedrijf ook belang bij hem had. Nou zit hij goed dus gaat hij niet weg, maar er bleek meer mogelijk dan we dachten. En hij is er niet eens voor opgeleid dus dat zegt niet altijd alles.
    Ook onze buurman van 60! vond weer ee n nieuwe baan, totaal anders dan hij deed en niet meer een volledige baan maar toch. Er zijn, en dat is lang niet altijd zo besef ik me heel goed! soms meer mogelijkheden dan men denkt.
    Gelukkig maar dat de spanning bij jullie nu er weer wat af is!

    Like

  9. Pff dit soort dingen geeft veel stress. De onwetendheid vind ik het ergste. Wel fijn dat het met een sisser afloopt. Ik zou net zo reageren als jij om eerlijk te zijn. Maar kost je zoveel energie en stress. Ik hoop dat je nu even wat rust krijgt en bij kunt tanken.

    Like

  10. Wat een gedoe joh. Zo vervelend, 't is niet alleen op je werk dan maar het nestelt zich ook in je hoofd als je niet op je werk bent.
    Ik merk dat ook, hoe onzekerder de situatie, des te minder ik afhankelijk wil zijn van anderen.
    En ja leuk, je passies volgen en dromen waarmaken maar soms moet je er maar gewoon het beste van maken he, hoe goed of kwaad dat dat gaat. Dat kan jij gelukkig ook 🙂

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s