Loslaten & gemak en de Universiteit van de Open Deur

Wie hier vaker leest, weet dat ik dit jaar erg aan het experimenteren ben met loslaten. Dat gebeurt op financieel gebied onder meer door niet meer tot de nul te begroten, niet meer voor elke denkbare uitgave een reserveringspotje te maken maar gewoon betalen wat er op ons pad komt. Wat overblijft gaat naar de spaarrekening en naar de hypotheekaflossingen. Jaren van consuminderen hebben ons koop- en wensgedrag behoorlijk beïnvloed en we zijn niet ineens met geld gaan smijten. We zijn wel iets meer gaan uitgeven maar dat is prima. Iets meer uitgeven aan pret en ijsjes is oké als het er is, het gaat immers om een fijne balans tussen sparen, aflossen en genieten.

Ook op andere gebieden probeer ik minder krampachtig te zijn. Ik kan nogal manisch en streng voor mezelf zijn maar steeds meer lukt het mij om los te laten. Ik word vaak gedicteerd door een MOETEN-drang: dingen die gedaan moeten worden kunnen zeer urgent aanvoelen, maar de helft van de tijd ben ik natuurlijk zélf degene die bepaalt dat iets blijkbaar moet. En al dat moeten is op alle gebieden voelbaar, van perfect willen eten, tot conditie-opbouw, tot lijsten maken van boeken die ik wil lezen. Natuurlijk zit daar een enorme controlebehoefte achter en zegt dat enorm veel over mij. Bovendien maakt al dat ‘gemoet’ me natuurlijk helemaal niet gelukkig. Sterker nog, het schaadt mijn gezondheid. Want mijn manische brein leidt snel tot een heel erg overprikkeld brein. Die amygdala van mij maakt overuren en hoe erger ik in de manie schiet, hoe meer ik daar een paar dagen later de fysieke gevolgen van voel (dat is hoe ME/CVS werkt).

Loslaten dus. Wat mij goed helpt is alles omdraaien. Als ik voel dat iets moet, draai ik het tegenwoordig om en vraag: Is dat zo? (volgens mij zette Vlasje mij op het spoor van deze alles bevrijdende vraag). Moet dit echt? Van wie? Meestal van mezelf dus, en door het omdraaien verdwijnt de urgentie 9 van de 10 keer en kan ik relaxter doen.

Maar die tiende keer hè, verdwijnt de urgentie niet. Omdat er nu eenmaal soms wél iets moet. Wat doe ik dan? Mijn aloude oplossing alles dan snel afwerken wat er dan blijkbaar toch moet gebeuren, is niet fijn. Wat dan wel kan is verder gaan met vragen stellen. Dat gaat dus zo:

Is dat zo?
– Ja dat is zo, dit moet echt!
– Hoe kan dit eenvoudiger?

De vraag ‘Hoe kan dit eenvoudiger?‘ is net als ‘Is dat zo?’ toepasbaar op alles wat zich voordoet. En na wat analyseerwerk weet ik dat het eenvoudigste voor mij die oplossing is die het minste energieverlies oplevert. Dus hanteer ik tegenwoordig het principe: 1 erin? 1 eruit! Een motto dat niet alleen bruikbaar is voor mensen die de chaos in hun huis onder controle willen houden met minimalistische opruimtrucs, maar dus toepasbaar op alle gebieden in het leven is ;-).

Dat betekent heel concreet dat ik bij zaken die zich onverwacht aandienen en die echt gedaan moeten worden, ik mijn dag bekijk en een activiteit schrap. Aangezien ik niet heel veel kan doen op een dag is dat meestal of koken of douchen. Mijn 8-minutenloopje dat ik sinds een week elke ochtend doe, probeer ik er wel echt in te houden want alle dagen even buiten zijn vind ik het belangrijkste. Wassen kan ook even aan de wastafel en koken kan makkelijk worden vervangen door iets uit de vriezer te plukken.

Dit werkt echt goed voor mij. En zo kon ik deze week meezwemmen met de stroom toen bleek dat alle broeken van kind ‘ineens’ te klein waren. Na een zomervakantie van altijd in korte broek, zwembroek of joggingbroek lopen, viel het pas nu op dat zijn spijkerbroeken allemaal hoog water zijn. Dat is al de derde keer dit jaar, hij heeft een enorme groeispurt gemaakt. M. is hier thuis degene die normaal met S, de stad in gaat om kleding te kopen. Maar aangezien M. woensdagavond huppelend weg ging om voetbaltraining te geven (hij is coach/trainer van het voetbalteam van S.) en hinkend terugkwam met een zweepslag, werd de schone taak van kleding kopen aan mij overgedragen,

Moet dit echt? Ja dat moet? Hoe kan dit makkelijker? 1 erin? 1 eruit! Gewoon alles in één kledingwinkel halen, douchen overslaan en eten uit de vriezer rukken. Dus hop op vrijdagmiddag naar de stad gegaan, 6 spijkerbroeken en meteen wat shirts en een sweater gekocht.

De zweepslag verstoorde ook het wekelijkse de zwaardere boodschappen doen met de auto van  M. en mij. Oma haalde snel even wat noodvoorraad aangezien ik de dag na het kledingshoppen nog niet daarvan voldoende hersteld was om dat zelf te doen en de rest bestelde ik via internet bij Albert Heijn. Gewoon maar meteen voor een maand zware dingen vooruit. Hoef ik niet te sjouwen met kattengrit, pakken melk en flessen olijfolie. De rest van de maand hoef ik alleen nog wat vers spul te halen en dat kan heel makkelijk bij de Lidl op 5 minuten hier vandaan.

Het voordeel is dat ik mezelf veel minder forceer en dat is een enorme stap! Ik accepteer tegenwoordig minder de gedachte ‘zo ben ik nu eenmaal’ als blijkt dat ik gewoon zelf echt last heb van mijn eigen gedrag. Ik vind het echt fijn om te merken dat kleine stappen op één gebied gevolgen kunnen hebben voor alle andere gebieden.

In mijn stuk van vorige week over mijn dagelijkse loopje van 8 minuten schreef ik over het zelf je ergste vijand zijn door jezelf negatief te becommentariëren. Ik luister tegenwoordig niet meer naar die stemmen omdat ik weet dat het onzin is. Een bloglezer maakte daar de – goed bedoelde – opmerking over dat dit kennis is van het niveau van de Universiteit van de Open Deur. De rest van de reactie was heel positief in de zin van ‘je bent de moeite waard en ga lief en begripvol met jezelf om’.

Deze lezer heeft natuurlijk helemaal gelijk. En misschien zijn de manieren die ik hierboven omschrijf ook wel onderdeel van de Universiteit van de Open Deur. Eigenlijk vind ik het een geweldige omschrijving. Want er zijn dingen die we allemaal wel weten (goed voor jezelf zorgen, jezelf ruimte geven, etc) maar niet doen. Gedrag aanpassen is soms gekmakend moeilijk. Wat je weet (die negatieve stemmen in mijn hoofd verkondigen onzin) correspondeert vaak niet met wat je voelt (ik ben niets waard). Gedrag volgt vaak denkpatronen en die zijn moeilijk te doorbreken. Dus de les van deze week van de universiteit van de Open Deur is:

– Is dat zo?
– Ja dat is zo, dit moet echt!
– Hoe kan dit eenvoudiger?
– 1 erin? 1 eruit!

Pas jij makkelijk gedrag aan waar je last van hebt?

Advertenties

15 gedachtes over “Loslaten & gemak en de Universiteit van de Open Deur

  1. Je zou het ook wat anders kunnen benoemen: het is het beoefenen van de levenskunst. Al millennia lang een tak in de filosofie en destijds beschouwd als meest verheven wetenschap! Marije

    Like

  2. Ja, is dat zo? vormt hier ook de leiddraad, nog steeds. Dat doorvragen is dan een logiese stap, die ik ook toepas. Het is inderdaad levenskunst. Je wordt er gelukkiger van als je dingen tot proporties weet terug te brengen.

    Like

  3. Jahaaaa! Open Deur. Maar Universiteiten gaan over weten. Terwijl jouw blog gaat over het daadwerkelijk doen. En er zijn al scholen psychologen meer dan n eeuw aan het studeren WAAROM mensen niet DOEN wat toch heel verstandig en zinvol en handig enzo is. Dat kleine verschilletje is duivels moeilijk – om te doen en om te begrijpen waarom het gebeurt. En dat jij dit duiveltje aardig hebt verslagen is knap – dat wist je al he?

    Like

  4. Ik vind het ook heel lastig om bepaalde dingen te veranderen maar ook ik heb baat bij rustig aan, het moet niet, het mag wel of niet. Maar soms word ik ook helemaal gek van het stemmetje wat zegt het moet beter, sneller en het liefst gisteren af…

    Like

  5. Ik vind het ook heel lastig om bepaalde dingen te veranderen maar ook ik heb baat bij rustig aan, het moet niet, het mag wel of niet. Maar soms word ik ook helemaal gek van het stemmetje wat zegt het moet beter, sneller en het liefst gisteren af…

    Like

  6. Ik ben net ziek zoals jij maar heb ook last van dat stemmetje. Ik nader de zestig en geloof me, van een middagje winkelen ben ik bekaf. Ook ik heb dan geen energie meer om een bewerkelijke maaltijd te bereiden en trek wat uit de vriezer. Winkelen vind ik trouwens helemaal niet leuk, bah. Het liefst bestel ik alles op Internet, pas het thuis en stuur terug wat niet bevalt.
    Gedrag waar ik last van heb heeft voornamelijk te maken met relaties met vrienden en familie. Ik hou graag alles goed. Pais en vree enzo. Ik kan slecht accepteren dat dit soms mislukt. Door mijn man heb ik geleerd zulke dingen los te laten. Te accepteren dat niet alles gaat zoals ik het graag zou willen, omdat andere mensen daar soms niet aan meewerken. Hierin een gedragsverandering bewerkstelligen bij mezelf kost me heel, heel veel moeite. Ik word er ook verdrietig van.

    Like

  7. Wat een mooie stap heb je gezet. Ik zou ook wel graag wat minder willen moeten… En wat de open deur betreft, ach ja, ik word er wel blij van als ik iets lees dat ik al weet. Ik denk dat mijn blog ook volstaat met dingen die anderen al weten. Maar ze hebben het niet zo leuk opgeschreven als jij en ik. Toevallig. 🙂

    Like

  8. Oef. Tijd voor een rectificatie. Het was, en is, natuurlijk nooit mijn bedoeling geweest om een nare opmerking te maken en ik heb spijt dat ik deze vervelende opmerking gemaakt heb. Mijn excuses daarvoor.
    Ik heb echt oprecht heel veel respect voor jou. Hoe je, ondanks dat je ME/CVS hebt, je leven leeft en ons een kijkje in jouw leven durft te geven zodat wij ook kunnen leren.
    Nogmaals mijn excuses. Het was echt nooit mijn bedoeling geweest om jou, of iemand anders, te kwetsen.

    Like

  9. Je op opmerking was niet kwetsend, je had het echt netjes geformuleerd!
    Ik vond t juist interessant. Want blijkbaar is de kloof tussen kennis en gedrag groot. De vertaalslag van het een naar t ander is zo interessant en jouw opmerking was een mooie aanleiding voor dit stukje. Dus No hard feelings!

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s