Op zoek naar Pippi: stel de juiste vraag (2)

Wat vooraf ging:
Mijn voornemen voor dit jaar is meer Pippi Langkous in mijn leven. Waarbij Pippi staat voor pret, het onverwachte, spontaniteit,genieten.  Als ik kijk naar wat ik nu wel kan gebruiken, dan is het wat sjeu, wat spontaniteit, wat speelsheid. Dat ontbreekt volledig in mijn leven waar elke energie-uitgave vooraf gebudgetteerd moet worden. 9 jaar ME heeft mij heel voorzichtig en behoudend gemaakt. Maar ik word er niet beter van. Het gevaar bestaat dat ik namelijk nu alleen de dingen doe die moeten gedaan worden (douchen, koken) en dat dit ten koste gaat van iets afwijkends. En dat afwijkende, daar wil ik juist meer van!

Eerder legde ik uit waarom. De enorme focus op gezond leven en het zoeken naar meer gezondheid zorgt ervoor dat alles wat ik doe langs een meetlat wordt gelegd. Zorgt het voor meer of minder gezondheid? De behoefte aan wat meer sjeu en laat maar waaien gevoel is hiermee overweldigend groot geworden inmiddels.

Inmiddels heb ik ook wel door dat al mijn goede bedoelingen soms averechts werken. Alles wat ik mezelf tot doel stel, wordt levensgroot in mijn brein en heeft daardoor soms verkeerde gevolgen. Dat zal vast voor sommige lezers herkenbaar zijn. Bij mij werkt dat op verschillende manieren.

  • Als ik iets voornemens ben bijt ik me er soms zó in vast dat ik nog voor ik ben begonnen al op apegapen lig.
  • Ik ben gek op lijstjes maar word er ook heel kinderachtig recalcitrant van. En bestaat het gevaar dat ik het tegenover gestelde ga doen. Dus lekker extra lang heel warm douchen tijdens de cool challenge (ik weet het, het is te triest voor woorden).
  • Ik kan me heel erg enthousiast ergens in verdiepen maar heb ook de aandachtsspanne van een eendagsvlieg. Dat is echt een karaktertrek, ik kan me snel vervelen.

Zo bezien is het een wonder dat ik soms nog iets wel voor elkaar krijg. Dat komt zeker doordat ik ook wel over discipline beschik. Dat heft het bovenstaande soms wel op maar is vooral handig om andere doelen te bereiken, zoals op financieel gebied. Maar iemand die juist behoefte heeft aan ‘meer los dan vast’ heeft niet zoveel aan de eigenschap zich ergens in te willen vastbijten. Het moet juist andersom.

Een ander obstakel – ik denk nu even heerlijk in beperkingen merken jullie het ook – is dat ik natuurlijk wel degelijk enorm beperkt word in wat ik kan. En wát ik kan wisselt per dag. Deze week ging ik op maandag lekker met kind naar de haven en dronk ergens een kopje thee en lag dinsdag en woensdag vooral plat. (waarschijnlijk natuurlijk omdat ik maandag op stap ging).

Over naar het Pippi gevoel. Ik wil meer genieten en pret hebben. Mezelf verwennen,  doen wat me ingeeft, iets doen omdat ik er zin in heb en niet per se omdat het goed voor me is. Cruciaal daarbij is dat ik de juiste vraag aan mezelf stel in de ochtend.

Sinds jaar en dag stel ik mezelf bij het wakker worden de vraag wat er op stapel staat op een dag. De meeste mensen zullen dat doen denk ik zomaar. Ik heb geleerd met behulp van een ergotherapeut dat wat er moet gebeuren zo in te plannen dat ik mezelf niet volledig uitput. Voorheen deed ik bijvoorbeeld alles wat moest en ging ik daarna plat. Nu draai ik het om: ik begin de dag meestal met rusten of ontspanning en af en toe doe ik iets. Op deze manier red ik het makkelijker tot na het avondeten in plaats dan dat ik om 4 uur jankend van uitputting op de bank lig.

Inmiddels is dat wel een tweede natuur geworden. Ik maak nog wel eens een uitglijder maar over het algemeen gaat het goed. Tijd voor een volgende stap. Als ik bij het ontwaken mezelf de vraag stel waar ik zin in heb die dag, dan levert dat een compleet ander gevoel op. Probeer het maar eens, je merkt het zelf ook meteen.

‘Waar heb ik zin in’ denken geeft ruimte. En de behoefte die naar boven komt drijven kan soms wel,  soms niet vervuld worden. Maar vaak kom je wel dichtbij. Zin in de bioscoop kan vertaald worden in ‘met kind op de bank naar een film op Netflix kijken met voor hem een bak chips en voor mij ook wat lekkers’, als het niet lukt om naar de echte bioscoop te gaan. Zin in buiten zijn kan zijn naar de haven fietsen omdat het zo mooi weer is. Maar ook in de tuin gaan staan en even naar de eenden in de sloot kijken als het lijf niet meer aankan dan dat.

Eerst bedenken waar ik zin in heb in plaats van wat er moet, levert andere prioriteiten op en een heel ander gevoel. En dat is alvast een mooi begin, voor een pretplan dat niet teveel een plan moet worden genoemd omdat het anders een averechts effect heeft. En zo gingen kind en ik maandag dus naar de haven van Hoorn, waar ik al heel lang niet meer was geweest. Strak blauwe lucht, zon, echt super.
Zó super dat ik er hyper van werd en tante adrenaline tegenkwam. Die ervoor zorgde dat ik niet kon slapen ’s nachts. Dus hoe ik voorkom dat ik tante adrenaline een volgende keer tegenkom, daarover een volgende keer meer….maar die maandag was in ieder geval super. Het was als ik het langs de Pippi-meetlat leg (o jee toch een meetlat) onverwacht, we hebben gelachen, het was lekker buiten, we maakten als een echte toerist selfies, ik kreeg er een vakantiegevoel van doordat we ook ergens wat dronken en ik voelde me vooral erg levend.

Advertenties

15 gedachtes over “Op zoek naar Pippi: stel de juiste vraag (2)

  1. Wat een prachtige zoon heb je toch….

    (Niet dat jij er minder mooi uitziet trouwens….. mooi mensch!!)

    Zeg. En dan nu twee dagen nonpippi? In het kader van balans en niet te veel vastbijten en zo? 😉

    Like

  2. Wat een geweldige foto, jij met je zoon! Oh, en wat lijkt me dat lastig dat je na zo'n uitje meteen zo'n adrenaline-stoot krijgt dat je blijft stuiteren. Ben benieuwd wat je daarop kan bedenken, want hoe krijg je zoiets in bedwang? Wat zou Pippi daarop bedenken? Of kan ze daarop beter niet de vrije hand krijgen?
    Maar je ging toch maar! Wauw!

    Like

  3. Ik lees regelmatig je blogs, ik weet niet wat ME is maar door je blogs heb ik een heel klein beetje inzicht gekregen (dank daarvoor). Wat mij opvalt is dat jij al heel snel in je hoofd alles van jezelf moet en ik denk persoonlijk dat je lichaam dan al bij voorbaat zegt, vergeet het maar, je hebt de motor al aan gezet voordat ik benzine in de tank heb, dat gaat mooi niet door. Misschien is je nieuwe 'voornemen' om meer Pippi toe te laten in je leven wel heel goed maar let op, het mag, het moet niet. Maw bijt je er niet in vast. Ik hoop dat het weer een klein stapje naar balans wordt. Succes !

    Like

  4. Als je geen gevolgen zou ondervinden van je uitje, in dit geval zoals je zegt een adrenaline stoot of te wel slecht/niet slapen, dan zou je de dag erna ook wel weer kunnen gaan. Dus ik denk dat je die gevolgen mee moet nemen in het uitje. Pippi pret met naweeën die ws verschillend zullen zijn. Dan is de uitdaging om zoveel Pipi dingen op verschillende niveaus in te plannen dat er Pipi balans ontstaan. Zoals ik al zei, ik ben misselijk en slaap ook erg slecht na elk uitje dus dat hoort er gewoon bij. Dat laat ik los, ene keer is het wat meer andere keer wat minder qua gevolgen en dat zie ik dan wel, zonder er iets mee te willen. Ik baal wel, maar zoek niet naar het beter/anders doen. Erg fijn dat je toch weg bent geweest en op naar een volgend uitje of ander klein Pipi momentje. Bv dag na uitje- lekker stukje chocola.

    Like

  5. Ik sluit me aan bij ConsuminderSingle. Precies die gedachte ging ook door mijn hoofd. Pas op dat ook dit weer niet een dwangmatig karakter krijgt bij je en tot een obsessie uitgroeit. Wel fijn dat je zo'n heerlijk uitje hebt kunnen doen met je zoon.

    Like

  6. Zoooo herkenbaar ! Toen ik laatst je blog las waarin je aangaf meer Pippi en minder Annika in je leven wilde toelaten , heb ik daar gelijk een notitite van gemaakt. Want dát is dus precies wat ik ook graag wil. Bijna 20 jaar leven met me/cvs heeft me er niet avontuurlijker op gemaakt. Heel logisch natuurlijk, en ook heel verstandig , maar de zoektocht naar balans die jij hierboven zo mooi beschrijft wil ik toch ook aangaan. Zodat er sjeu in het leven blijft zitten , én in de relatie met mijn partner, ook niet onbelangrijk!

    Dat adrenaline- effect ken ik ook goed tijdens en na een uitje , al kan ik het tegenwoordig wel enigzins in de hand houden door tijdens een activiteit minder te praten , vaker tussendoor te focussen op m'n lichaam/m'n ademhaling/m'n voeten . De grootste prijs die ik bijna altijd moet betalen is een flinke toename van pijn door het hele lijf . En daardoor ook vaak slecht slapen. Jij ook?

    Ik wens je dit jaar nog veel fijne, kleine uitjes toe . ( en ja… wat is het leuk, he om toerist in eigen woonplaats te zijn ? )

    Like

  7. Ja heel herkenbaar. Ik verlies me snel in dingen doen en bedenken ook voor anderen (gezin, familie, lieve andere mensen). Daar kan ik dan een uur mee bezig zijn in mijn hoofd, maar dan heb ik dus nog niets gedaan. Dus..loslaten. Loslaten dat anderen het goed moeten hebben, loslaten dat e.e.a. gedaan moet worden. Ik moet leren dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mezelf. Dus éérst ontbijten en mediteren, en niet als ik ergens langs loop denken, o dat ruim ik direct even op. Dat ontaardde maandag in 2 uur achter de PC en 4 zaken op marktplaats te koop aanbieden. Toen had ik nog geen meditatie gehad of rust en zat ik er eigenlijk al doorheen. Dan moet ik mezelf dwingen om niet ook nog de dingen te gaan doen die ik eigenlijk had willen doen.
    Dus ik spreek mezelf toe. Nee, eerst voor jezelf zorgen. Als je niet eerst voor jezelf zorgt kun je niet voor anderen zorgen of dingen in huis doen. En loslaten, nee, dan maar niet van alles doen. Ik heb de hele dag de tijd, er is niemand om me heen, neem pauze. Zo praat ik de hele dag tegen mezelf anders ben ik zó van het goede pad. En me dus ook niet schuldig voelen als ik sommige dingen niet heb gedaan. Ik ben klaar! Mijn kinderen zijn de deur uit (nou ja, in februari kont er een terug uit Istanbul), ik kan niet meer werken (WAO), dus de hele dag is van mij! Om zelf mee te doen waar ik zin in heb. Niet meer opvoeden, niet meer voor anderen rennen, nee: nu is het eens voor mij. En dan geeft ruimte, maar is wel heel erg wennen!

    Like

  8. Wat fijn dat het zo'n mooie pipidag werd 🙂
    Enne… volgens mij mag pipi van zichzelf ook 's nachts slecht slapen en een slechte dag (of dagen) hebben. Volgens mij blijft ze dan in bed, met haar schoenen aan en haar voeten op haar hoofdkussen.

    Zonder gekheid: ik hoop dat de weerslag meevalt. En als ie er is, dat pipi daar ook weer wat mee kan. Sterkte en succes gewenst met het verder ontdekken van je innerlijke Pipi!

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s