Zaterdag

Terwijl ik op de stoep zit te lezen, heb ik gezelschap van Moos die ook geniet van de zon

Deze week had ik een voor mijn doen heel redelijke week. Ik moest er drie keer vroeg uit, twee keer voor de B12-injecties en één keer voor een mammogram in het kader van het bevolkingsonderzoek.  Ik ging naar de bibliotheek om gereserveerde boeken op te halen en een keer naar het postkantoor om een pakje weg te brengen. Ik zat uren buiten te lezen en genoot met volle teugen. Vrijdagmiddag werden er hier ook al wat voorbereidingen gedaan voor de keukenrenovatie en vanavond hoop ik uit eten te gaan met de mannen, oma, mijn zus en nichtje.

Ex-zwerfkat Gerrie vindt het erg spannend buiten dus blijft hij dicht bij mij in de buurt.

Veel drukte dus voor mijn doen. Buiten dat maakte ik ook een keer ruzie. Huh, ruzie? Ja ruzie! Als in op niet mis te verstane wijze duidelijk maken dat ik mij onheus behandeld voelde. Ik liep aan het eind zelfs boos weg. De personen in kwestie stonden binnen een half uur hier op de stoep, geschrokken maar wel met de intentie om het uit te praten omdat ze zich realiseerden dat ik zeker wel een puntje had. De volgende dag kreeg ik zelfs een bos bloemen en inmiddels is het weer pais en vree.

Waar het omging doet er niet zo toe. Waarom ik het wel benoem is omdat ik trots op mezelf ben dat ik me uitsprak. Ik heb namelijk ondanks mijn grote mond en humor namelijk de neiging niet goed voor mezelf op te komen. Hoewel ik wel regelmatig opkom voor mensen en dieren die niet over veel vechtlust of woorden beschikken, vind ik het verdomd moeilijk om mijn eigen grenzen aan te geven. Laat staan om tegen iemand te zeggen dat ik gedrag niet prettig vind.

Dat is werkelijk waar jarenlang een terugkerend onderdeel in therapie voor mij geweest. Want keer op keer kwam ik hierdoor in de problemen. Vooral op het werk vertaalde dit zich in het afwerken van andermans agenda. Toen ik ziek thuis kwam te zitten, kreeg ik eerst de diagnose burn out en ging ik in therapie. Daar leerde ik dat je best af en toe nee mag zeggen als iemand je iets vraagt. Want mensen proberen je vaak met werk of karweitjes op te zadelen omdat ze daar zelf geen zin in hebben. En verbloemen dat door je eerst complimenten te geven – “jij bent zo goed in schrijven” – en dan slaan ze toe – “wil jij alsjeblieft deze brief/dit stuk/deze instructies schrijven?”. Zo gebeurde het me regelmatig dat ik dan een weekend zat door te werken terwijl de persoon wiens taak het feitelijk was, in de kroeg zat maar wel op maandag met de eer ging strijken.

In therapie leerde ik dat te doorzien en ernaar te handelen. Nu ben ik helaas nooit meer aan het werk gegaan maar ik zeg wel tegenwoordig soms nee tegen mensen als ze hulp vragen. Mijn antwoord hangt af van hoe ik mij voel en hoe het met mijn energie gesteld is, natuurlijk met uitzondering van noodsituaties. Ik help graag maar niet als dit ertoe leidt dat ik bepaalde dingen niet meer kan doen. De marge is bij mij heel klein, er is ruimte voor douchen, koken en nog een andere activiteit, en ik ben er dus heel zuinig op. Ik zie inmiddels dat andermans problemen niet perse mijn problemen zijn of wollig gezegd, ik begrijp beter wie de eigenaar van een probleem is. Ik heb ook geleerd dat nee zeggen geen drama is. Wat ik namelijk nooit doorhad is dat als iemand je een vraag stelt je twee antwoorden kunt geven. Het voelde alsof er maar een antwoord mogelijk was. Maar bij een “nee” draaien mensen zich gewoon om en zoeken een andere oplossing.

Wat ook kan is ja zeggen en aangeven dat het nu niet uitkomt en een ander moment voorstellen. Dus wel helpen maar op een tijdstip dat het mij uitkomt omdat ik dan vooraf rekening kan houden met de activiteit. Dat geef al veel ruimte.

Nee zeggen of een ja onder voorbehoud lukt dus tegenwoordig. Maar iemand vertellen dat ik teleurgesteld ben, of dat ik iemands gedrag niet acceptabel vind, dát was heel lang een brug te ver. Want ik wil wel aardig gevonden worden. En toch zei ik dat ineens zomaar deze week, het kwam uit mijn tenen. Wat ik ervan leerde is dat als ik tegen iemand zeg iets niet prettig te vinden, het plafond niet omlaag komt en dat er iets uitgepraat kan worden. Blijkbaar heb ik nu  weer een volgende stap gezet onderweg naar betere zelfzorg en grenzen aangeven. Nu nog leren om het op een iets nettere manier te verwoorden, maar oefening baart vast en zeker kunst ;-).

Zeg jij het makkelijk als je boos bent?

 

 

Advertenties

9 gedachtes over “Zaterdag

  1. Zo herkenbaar, voor mezelf vind ik het moeilijk maar voor een ander kan ik zo opkomen. Afgelopen week een enorme confrontatie gehad met iemand en toen alles gezegd wat mij dwars zat. De psycholoog zei altijd, eerder je grens aangeven. Maar dat vind ik erg moeilijk.

    Liked by 1 persoon

  2. Voor een ander kan ik prima opkomen en nu voor mezelf ook steeds meer. Afgelopen week nog iemand op haar gedrag aangesproken. Weer over zoon. Ik moest maar eens blij en tevreden zijn dat hij het goed heeft. Wat? Ik heb haar gevraagd na eerst tot 10 te tellen hoe zij dit zo zeker wist en of ze daar bewijzen voor had. Of ze mijn zoon ook kende en de curator? Nee , dus. Dus hoe weet je dit dan zo zeker dat ik dat zo moet voelen? De terug vraag naar de ander doet het altijd: is dat zo? Weet je het zeker? En dan zijn ze nergens meer. Man zegt altijd weet wat je zegt en zeg niet alles wat je denkt te weten. Maar het neemt niet weg dat ik er wel lastvan had de dag erna. En dat stuk blijkt soms nog best moeilijk.

    Like

  3. “Nee”zeggen als iets echt niet gaat, heb ik langzaam aan geleerd. Maar er is zo’n grijs gebied van zaken, die niet echt prettig zijn en ook geen ramp. Dat onbehagen onder woorden brengen lukt me slecht.

    Liked by 1 persoon

    • Ik sluit me bij Izerina aan. Maar het gaat steeds beter. Ik heb een vriendin die overal bovenop springt wat haar niet aanstaat. Zij kan dat dan altijd heel goed en correct verwoorden. Van haar heb ik veel geleerd. En mijn vriendin zegt tegen mij dat ze van mij heeft geleerd dat ze niet altijd zo fel hoeft te reageren en sterker nog soms helemaal niet hoeft te reageren. zo leren we van elkaar 🙂

      Liked by 1 persoon

  4. Na veel te veel jaren over me heen te laten lopen lukt het me nu wel om heel duidelijk mijn grens aan te geven .Het is fijn om gewoon nee te zeggen omdat ik iets echt niet wil .Ook kan ik gelukkig heel beschaafd mijn boosheid uiten ,voorheen ontplofte ik meestal .Maar nog is er vaak veel onbegrip als ik uitleg waarom ik iets heel vervelend vind ,maar dat is dan hun probleem niet het mijne .
    Fijn weekend,Elisabeth

    Liked by 1 persoon

  5. Ja, ik zeg het redelijk makkelijk nu en ook nog netjes, maar dat was ook wel eens anders. Ik bemerk alleen dat je, door je uit te spreken, ook mensen kwijt raakt omdat zij er niet mee kunnen dealen dat je iets zegt over wat je niet bevalt. Dat vind ik wel eens jammer, zoveel mensen zijn zo snel op hun teentjes getrapt.

    Liked by 2 people

  6. Het ligt er heel erg aan tegen wie. Tegen mijn man zeg ik alles en wel direct, maar ik ben wel heel erg van het harmonie-model binnen familie en vriendenkring. Maar als ik me echt ergens rot over voel komt het er een keer uit en dan kan het in behoorlijk scherpe bewoordingen zijn. Daar kan niet iedereen mee omgaan heb ik gemerkt. Zelf ben ik ook van het uitpraten van conflicten en daarna zand erover. Maar daar moeten beide partijen aan mee willen werken. Dit is een keer misgegaan en deze familieleden hebben ons de rug toegekeerd….tja….

    Liked by 1 persoon

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s