Lezen: hap-slik-wegthrillers

Vandaag aandacht voor twee hap-slik-weg-thrillers, zoals ik dat noem. Geen enorme diepgang, wel lekker leesvoer om snel te lezen zonder dat je over elke zin moet nadenken.

Neem mijn ziel

1001004010953185

  • auteur: Yrsa Sigurdardottir
  • uitgeverij: The House of Books
  • 9789044330052
  • 416 pagina’s
  • verkrijgbaar als e-boek

Veel ervaring heb ik niet met IJslandse auteurs. Ik ken eigenlijk alleen Arnaldur Indriðason en de boeken die ik  van hem las, allen met rechercheur Marion Briem in de hoofdrol, vond ik erg fijn leesvoer. Ik dacht in eerste instantie dat Neem mijn ziel ook van deze schrijver was, ik was er met mijn hoofd niet helemaal bij.  Toen ik begon te lezen, ‘klopte’ de schrijfstijl niet.

Nee, logisch want Neem mijn ziel is van Yrsa Sigurdardottir. Ook een IJslandse thrillerauteur, maar daar houden de overeenkomsten dan ook wel op. Hoofdpersoon van het boek is advocaat Thóra die door haar cliënt Jonas gevraagd wordt een onderzoek te doen. Als eigenaar van een wellnesshotel voelt hij zich belazerd. Het hotel staat op een stuk land met oude gebouwen en hij kocht dat van een oudere broer en zus. Jonas beweert dat het er spookt – gasten en werknemers horen regelmatig een huilend kind – en vraagt Thóra dit te onderzoeken. Was dit bekend bij de verkopers? Zo ja, dan wil hij ze aanklagen aangezien de geesten ervoor zorgen dat de gasten wegblijven. Tijdens haar onderzoek vallen er doden en Jonas wordt als snel verdacht door de politie. Thóra gaat op onderzoek uit en verdiept zich in de streek en de geschiedenis van de boerderijen in de omgeving.

Thóra wordt bij bol.com omschreven als een “alleenstaande moeder van twee kinderen en een intelligente, geestige en innemende speurder van wie nog veel zullen horen!” Nou, zo geestig en innemend vond ik haar niet maar ze is wel een eigenaardig mens. Ze gaat op eigen houtje op zoek naar de moordenaar, breekt in, jat een agenda van één van de slachtoffers. Het verhaal kent vrij veel personages – gasten, hotelwerknemers, haar kinderen én de vriend van Thóra, de Duitser Matthew die weinig aan het verhaal toevoegt – en soms wat vergezochte wendingen.

‘Duister, diep en ijzig’ staat er op het omslag. Dat wekt verwachtingen maar die worden niet waargemaakt. Ik vond het vaak wat langdradig en geen moment echt spannend. Het leest wel lekker makkelijk weg.  Een nadeel vond ik dat de e-boekversie die ik las op elke pagina minstens twee keer woorden op volledig verkeerde plekken afbrak om op de volgende regel verder te gaan. Het was geen illegale download (ik betaal altijd netjes voor boeken)  en ik vond het behoorlijk storend.


Vuurkind

  • auteur: S.K. Tremayne
  • uitgeverij: Prometheus
  • ISBN:9789044631869
  • 349 pagina’s
  • verkrijgbaar als e-boek

Over het eerste boek van deze auteur –  ‘IJstweeling’ –  schreef ik een tijdje geleden deze recensie, ik was er overduidelijk nogal van gecharmeerd. Zijn tweede boek vond ik een stuk minder goed. Al nam dat niet weg dat ik door het verhaal heen vloog want ook dit boek  is goed geschreven en hij weet als geen ander een lekker grimmig sfeertje op te roepen met zijn taalgebruik.

Het verhaal zelf vond ik wat minder boeiend en in eerste instantie deed het nogal boeketreekserig aan (als dat een woord is). Dat komt ook zeker door de flaptekst: “Alles lijkt Rachel voor de wind te gaan wanneer ze trouwt met de geheimzinnige, knappe David. Ze laat haar bestaan als single in Londen achter en verhuist naar het prachtige Cornhallow House in Cornwall. Hier vindt ze de liefde en de rijkdom die ze jarenlang zocht en neemt ze de zorg voor haar stiefzoon Jamie op zich. Eindelijk heeft Rachel het leven waar ze zo naar verlangd”.

Toen ik deze tekst las had ik het boek bijna laten liggen. Ik had het na lezing van zijn eerste boek ‘IJstweeling’ gereserveerd en werkelijk waar die 50 cent aan betaalde reserveringskosten zorgde ervoor dat ik het toch las. 😉

De man van Rachel is weduwnaar. Toen ik begon met lezen was de vergelijking met ‘Rebecca’  snel gemaakt (naar het boek van Daphne du Maurier en verfilmd door Hitchcock). Ook dat is een verhaal over een jongere vrouw met een oudere weduwnaar, zich afspelend op een landgoed in Cornwall en leidend naar een daverende finale, vol suggestieve wendingen en wel of niet geestverschijningen. Het is wel duidelijk waar Tremayne zijn inspiratie vandaan heeft gehaald.

Niets is wat het lijkt en zeker niet in dit boek. Rachel gaat vrij snel na de start van haar nieuwe leven twijfelen over het verleden van haar nieuwe gezin. Haar stiefzoon vertelt haar over het overlijden van zijn moeder en die versie klopt niet met wat haar man haar heeft verteld. Liegt haar stiefzoon of haar man? Of heeft Rachel ze niet allemaal op een rijtje?

Tremayne heeft blijkbaar een voorkeur voor verhalen over mensen aan wiens geestelijke gesteldheid moet worden getwijfeld. Ook in dit boek ga je je afvragen of de hoofdpersonen worden gemanipuleerd of dat ze hallucineren. Leuk, maar een derde boek mag van mij wel een ander thema hebben want het lijkt wel snel op het toepassen van trucjes om het wat spannend te maken.

Ik vond het einde wat onbevredigend en ongeloofwaardig. Buiten dat leest het wel heerlijk weg (in een dag uitgelezen) en droegen de omschrijvingen van de omgeving bij aan het lekkere dreigende sfeertje. De inmiddels buiten werking zijnde koper- en tinmijnen in Cornwall en de geschiedenis daarvan spelen een grote rol in dit boek en voegen echt wat toe aan het verhaal. Al met al wel vind ik dit boek zeker een aanrader voor wie zoekt naar wat pretentieloos leesplezier.

Het lezen van dit boek was blijkbaar niet voor iedereen een prettige ervaring. Ik las een exemplaar uit de biobliotheek en iemand had de moeite genomen om elk woord dat niet door de beugel kon, door te strepen. En aangezien er best wat werd gevloekt in het boek, kon ik geen pagina lezen zonder doorgestreepte ‘godverdommes’ te zien. Nou ja, ieder zijn ding…

Advertenties

3 gedachtes over “Lezen: hap-slik-wegthrillers

  1. Het is wel iets anders, maar ik heb dit met thrillerauteur Harlan Coben. De eerste twee boeken vond ik heel goed, daarna was in bijna elk boek het thema precies hetzelfde. Altijd iemand waarvan je dacht dat die dood was maar toch nog leefde. Wat is dat toch slecht als je dat blijft herhalen.
    Maar dat terzijde. Ik heb zelf niets met die Arnaldur die je ook even vermeldt. Ook een boek van gehad, weggegeven.
    Maar over smaak valt niet te twisten. Wel leuk dat je boeken bespreekt, als je dan iets leest kun je het zelf ook proberen. Carola

    Liked by 1 persoon

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s