Over de drempel

In het voorjaar van 2013 zagen we twee onbekende katten door de buurt zwerven. Mijn kattenradar is meer dan ontwikkeld en deze twee deden het alarm afgaan.  Vaste lezers van het blog kennen dit verhaal natuurlijk maar voor die mensen die nog niet zo lang geleden zijn aangehaakt, volgt hier een korte samenvatting:

Deze vreemde katten zaten ook regelmatig bij ons in de tuin, iets wat onze eigen katten curieus genoeg goed vonden. Normaal worden onbekende katten meteen de tuin uitgejaagd. Maar deze scharminkels waren dan ook nauwelijks een bedreiging te noemen. Mager, schuw, volledig lam geslagen, maar wel op zoek naar contact. Concurrenten van elkaar, ondanks de overeenkomsten in uiterlijk waardoor het familie leek. Waarschijnlijk wel uit één nest maar honger maakte ze tot concurrenten.

We richtten ons op de kat die er het slechtst aan toe was, Dibbes. Gerrie bleek  het hart te hebben gestolen van mensen van drie huizen verderop en die wilden hem graag adopteren. Uiteindelijk lukte dat niet en kwam Gerrie alsnog bij ons wonen, maar dát is een ander verhaal.  Terug naar Dibbes: Hij had overduidelijk gezondheidsproblemen en leek blind, het pus droop uit zijn ogen die hij niet goed open leek te kunnen houden. Maar hij was wel redelijk goed te benaderen. Na een half jaar gescharrel op afstand en lokken met lekker eten, mocht ik hem in oktober 2013 voor het eerst aaien en toen ging het razendsnel.  We brachten hem naar de dierenarts om hem te laten onderzoeken en meteen te laten chippen en castreren.

Dibbes bleek entropion te hebben. Een oogziekte waarbij de wimpers naar binnen groeien. Heel pijnlijk. Gelukkig was dit met een operatie op te lossen en we kregen een kat mee naar huis die 10 dagen binnen moest blijven en intensief verzorgd. Dat was nog wel een dingetje. Dit was een straatkat die tot nu toe alleen slechte ervaringen met mensen had opgedaan. Hem aaien was één ding, maar hem in huis houden, pijnstillers toedien en oogzalf opsmeren was iets totaal anders en behoorlijk heftig.

10 dagen na de operatie, hij bleek prachtige groene ogen te hebben

We hielden hem in overleg met de dierenarts in een apart kamertje en met een flinke dosis kalmeringsmiddelen. Twee keer per dag gaf ik hem medicijnen en zalf en elk uur glipte ik even naar binnen om te kijken hoe het met hem ging en met hem te knuffelen. Na 10 dagen mocht hij de kamer uit. De hechtingen bij zijn ogen waren verwijderd en hij mocht voor het eerst naar buiten. Het leven als gewone huiskat kon beginnen, argwanend bekeken door de twee die we al hadden. Een beetje coulance met een zielige zwerver in de tuin was oké, maar nu zat het beest ineens binnen! De blikken vlogen door de lucht die zwaar was van verontwaardiging. Dibbes gedroeg zich gepast nederig. Voor zo lang het duurde.

Elke avond als ik naar bed ging, was dat voor hem het sein ook naar bed te gaan. Hij rende met mij mee naar boven en ging dan in het kleine kamertje liggen. Dat was voor zijn gevoel zijn kamer. En lag dan keurig op een kussen. Braaf. Maar ook wel wat eenzaam. Want wij lagen in bed met de andere twee katten. Dat merkte hij wel. Dat wilde hij ook. Dus duurde het niet lang voor hij kwam kijken.

Een paar dagen lang bleef hij op de drempel van de slaapkamer zitten als wij op bed lagen. Moos en Smoes stikten zowat. Zag je dat! Wat ie nou deed! Echt! Dus zat Dibbes daar en de eenzaamheid droop er vanaf. Hij was dan geen straatkat meer maar een echte huiskat ook nog niet. Want die lagen op bed bij het kattenmens.

Dus stapte hij over de drempel en liep een rondje door de kamer. En ging daarna snel in zijn eigen kamer liggen. Dat gaf moed, er waren geen dooien gevallen dus de volgende ronde in de slaapkamer was snel gemaakt. Alleen hoe kwam hij nou op het bed? Dát was toch wel weer een hele grote stap. Moos en Smoes zaten alert overeind en gaven een heleboel signalen af met nog nét geen spandoek in de lucht: ‘vreemdelingen niet welkom, eigen volk eerst‘.

Dus sprong Dibbes op de plank naast het bed, aan mijn kant. Daar zat hij. Bekeken door ons. Pootje voorzichtig op het bed. Pootje er weer af.  Zal ik wel, zal ik niet? Weet je wat, ik doe het gewoon! En daar stapte hij op bed. Ging keurig op de uiterste rand liggen. Kijk eens, eigenlijk lig ik hier niet, het lijkt wel alsof ik op bed lig maar mijn kont ligt helemaal over de rand. Verwaarloosbaar dit!

Daar denk ik nog wel eens aan. Aan die onzekere kat van toen als ik in bed lig met Dibbes tegen me aan en geen ruimte heb om me te bewegen. Hij ligt altijd op de beste plek. De beste plek, dat is tegen mij aan. Wat hij ook aantreft als hij binnenkomt, hij weet het altijd zo te versieren dat hij binnen de kortste keren daar ligt waar hij wil zijn. Een beetje onhebbelijk is hij wel. Maar ook een beertje dat té aandoenlijk is en een onverzadigbare behoefte aan liefde. Wat we hem graag geven.

Advertenties

14 gedachtes over “Over de drempel

  1. Wat een prachtig verhaal toch en ik smelt als ik de foto’s zie .Geweldig hoe het jullie gelukt is om echte huiskatten van Gerrie en Dibbes te maken met heel veel geduld en liefde .Onze Mikki is waarschijnlijk ook een zwervertje geweest nu ligt ze elke nacht bij mij op bed en meestal slaapt ze boven op mij .Wandelt over me heen alsof ik haar eigendom ben ,vervolgens wat getrappel en ploft dan op mijn heup om te gaan liggen snurken
    Fijn weekend,Elisabeth

    Liked by 1 persoon

  2. Dibbes is een zeer dankbare kat. Hij heeft al een enorme weg afgelegd van zwerver naar geliefde huiskat, met speciale “dicht-bij-het-vrouwtje-lig” privileges 😉
    Ik heb verschillende pogingen gedaan, maar ik kan op blogs van WordPress niet anders dan vanuit mijn “slapende” eigen WordPress account reageren.

    Liked by 1 persoon

  3. Uiteraard ken ik dit prachtige verhaal, omdat ik al lang je blog(s) volg. Maar ik zit ook nu weer met tranen in mijn ogen. En, belangrijk, wat kun je dit weer mooi beschrijven. Er zit echt schrijverstalent in je hoor.
    Ik hoop dat jullie nog jaren van Dibbes mogen genieten.
    Knuffel hem en Gerrie van mij!
    Carola

    Liked by 1 persoon

  4. Ik ken het verhaal inderdaad ook al maar het is door jou weer zo prachtig beschreven dat ik er weer echt van heb zitten genieten. Zo mooi al die ‘Dibbesgedachtes’. Hij heeft zich heerlijk en plekje in je huis en in je hart veroverd, dat is toch geweldig? 🙂 Van mij mag je zo vaak je wil over hem schrijven (en over de anderen natuurlijk) ik ben gewoon een hele grote fan van deze lieve kat en het lieve mens wat hem een tweede kans heeft gegeven. Petje af hoor. 🙂
    Al ken je me niet, toch een dikke knuffel. 🙂

    Liked by 1 persoon

  5. Ook ik volg al jaren je blog en met speciale belangstelling en grote waardering je verhalen over je poezenfamilie. De geschiedenis van Dibbes en Gerrie is ontroerend. De goede afloop was ze zo gegund!
    Je hebt er zo veel liefde en geduld in gestoken en je beloning is zo groot.
    Een aai van mij voor het tweetal, en sla de andere poezenbeesten niet over, want die hebben heel netjes ingeschikt.
    En niet te vergeten ook een stevig blijk van waardering voor je moedige en veelzijdige tocht richting beter worden!
    Een hele hartelijk groet van Zem (vrouwtje van twee lieve poezenkinderen).

    Liked by 1 persoon

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s