De tussendoortijd en hartcoherentie

Wat zal ik eens schrijven. Niet dat er niets gebeurt. Er gebeurt van alles. De dagen vliegen voorbij. Niet omdat ik het zo druk heb maar omdat ik momenteel zo weinig kan dat de uren die ik actief ben vooral gevuld zijn met dingen van de dag en daar van bijkomen. Ik maak weinig mee en toch voelt dat niet zo.

Ook in slechte tijden probeer ik normale ritmes aan te houden. Uit ervaring weet ik dat ik mij mentaal prettiger voel als ik net als de rest van het gezin zo ergens rond half 8 opsta. Ik maak ontbijt, zet koffie en dan kruip ik weer in bed. Daar lig ik te lezen, zet na een uur nog een koffie, ga douchen en dan staat de dag ‘aan’. Maar omdat ik bij moet komen van douchen start ik de dag dan meestal met weer even zitten.

En dat is eigenlijk wat ik doe. Iets doen en zitten. Iets doen en zitten. De energie wordt besteed aan zaken die in een bepaalde volgorde zijn geplaatst. Lunch maken, avondeten maken. Indien mogelijk die twee combineren. Op een dag dat mijn moeder voor ons kookt kan ik de tijd die ik hiermee uitspaar, iets extra’s maken voor in de vriezer. Dan pak ik dat op die dagen dat ik naar een behandelaar ga en er geen energie overblijft om te koken.

Tussendoor ruim ik een vaatwasser in of uit. Ik kijk Netflix. Ik lees. Ik staar voor me uit. Ik houd de zon in de gaten en als hij gunstig staat, parkeer ik mezelf er in. Ik laat een kat naar buiten. En weer naar binnen. En dat nog tien keer.

Tussen een en drie lig ik meestal plat. Ook op een goede dag. Omdat een goede dag soms ineens kan omslaan. Daarna is de tijd vanaf drie uur meestal bedoeld als voorbereiding voor het avondeten. Dus in etappes snijd ik groenten, kook ik rijst en gooi alles in een pan.

Ik probeer de tijd tussen de activiteiten door niet te zien als tussendoortijd. Het is hersteltijd. Of ‘kijk even een serie-tijd’. Of ‘doe een ademhalingsoefening-tijd’. Het is gewoon tijd die verstrijkt terwijl ik ogenschijnlijk niets doe maar mijn lijf toch hard werkt, zo voelt het.

Buiten dat voelt het een beetje alsof ik in de wacht sta. Ik wacht op het voorjaar. Ik wacht op mijn afspraak met de natuurdiëtist . Ik wacht op de uitslagen van het zoveelste darmonderzoek.

Een paar keer per dag doe ik mijn hartcoherentie-oefeningen. Ik vind het een mooie methode en ik voel dat dit effect heeft op mijn zenuwstelsel. Ik slaap makkelijker in, zonder hulpmiddelen als THC-olie.

Gisteren kwam de biofeedbackapparatuur die kan meten of en wanneer ik hartcoherent bent. Het is een apparaat met een oorclipsensor dat via bluetooth een connectie maakt met een app waarmee ik oefeningen kan doen en kan meten of ik hartcoherent ben.

Voor wie niet weet waar ik het over heb: hartcoherentie is een methode om de communicatie tussen hart en brein positief te beïnvloeden. Als we boos of gefrustreerd zijn, zien we dat terug in onze ademhaling. Die zit dan hoog in de borst en gaat sneller dan gewenst, .

Positieve emoties gaan samen met een rustig ritmisch adempatroon (behalve als je heel erg verliefd bent natuurlijk of sexueel opgewonden). Hoewel het misschien voelt alsof je hartslag dan gelijkmatig is, blijkt uit onderzoek dat er een variatie is in hartritme, de tijd tussen de verschillende hartslagen. Dat wordt veroorzaakt door de samenwerking in je zenuwstelsel tussen het gaspedaalsysteem en het rempedaalsysteem. Hoe meer balans er is, hoe hoger de variatie in hartritme. Een hoog hartritmevariabiliteit is een teken van gezondheid en veerkracht.

Hartcoherentie is een hele praktische manier om deze hartritmevariabiliteit te vergroten. Ik zie het als een kans om mijn zenuwstelsel te kalmeren en vind het een fijne, makkelijk aan te leren methode. De eerste stap was het aanleren van een ritmisch adempatroon, drie keer per dag. De volgende stap is uitzoeken bij welk adempatroon (hoeveel ademhalingen per minuut) je hartcoherent bent. Dit is eenvoudig te meten met biofeedbackapparatuur die ik om die reden heb aangeschaft. Een gezond adempatroon kent ca. 4 tot 7 ademhalingen per minuut en een langere uitademing dan inademing. Mensen die chronisch hyperventileren zitten soms wel op 20 tot 30 ademhalingen per minuut. Een patroon wat normaal is als je aan het sporten bent maar dat heb je dan constant!

Oké, communicatie tussen hart en brein positief beïnvloeden dus. Nu hebben we niet een brein maar in feite drie breinen:

  • een reptielenbrein – dat zorgt voor onze overlevingsinstincten en alle primitieve (automatische) levensfuncties zoals  bloedsomloop en ademhaling maar ook zaken als voortplanting en eetgedrag
  • een emotioneel brein (het limbische brein) – dat alles reguleert dat met emoties te maken heeft. Hier vinden we alle positieve en negatieve gevoelens. Maar niet alleen dat, het werkt ook als een herinneringsbank of archief. Het onthoudt ervaringen zodat we weten of we iets een volgende keer moeten herhalen of juist vermijden
  •  een verstandsbrein – dat ons leervermogen bepaalt, of we logisch kunnen denken, of we problemen kunnen analyseren en oplossen

Wie hier langer leest weet dat ik ME beschouw als een geëscaleerd zenuwstelsel. Met name het limbische brein staat verkeerd afgesteld. Het signaleert continu gevaar, slaat zaken verkeerd op (als gevaarlijk) en als dat maar lang genoeg duurt heeft dat gevolgen voor de rest van ons lijf. Het zenuwstelsel raakt uit balans. Het gaspedaal wordt als het ware continu ingetrapt terwijl we tegelijkertijd proberen te remmen. Slopend voor en auto en net zo slopend voor ons lijf en helaas niet een proces waar je je bewust van bent als het begint. Het lichaam verliest zijn vermogen normaal te reageren en normaal te herstellen. Dus krijg je bijvoorbeeld spierpijn van praten en kun je wekenlang plat liggen van een relatief kleine activiteit.

Vorige maand schreef ik al dat er binnenkort een trial start waarin wordt onderzocht of een bepaald medicijn dit limbische brein kan resetten bij ME-patiënten. De hoop is dat dit de bron van de aandoening is en dat de vele fysieke klachten en verstoringen in het lijf dan zullen verdwijnen. Maar die pil is er natuurlijk nog lang niet en tot die tijd zal ik zelf een beetje moeite moeten doen om de boel kalm te houden.

Mijn behandeling van Gupta was hier ook op gebaseerd. En ik boekte daar ook zeker progressie mee maar niet op het gebied van spieren en reacties op beweging. Bovendien vond ik de methode zeer tijdrovend en door de druk van het vele oefenen raakte ik er weer op een verkeerde manier door getriggerd. Hartcoherentie lijkt tot nu toe veel eenvoudiger en makkelijker te doen en belast me niet. Al is het natuurlijk wel een beetje gevaarlijk voor de perfectionist als ik ben dat ik kan meten of ik het goed doe of niet. Maar ik hoop en verwacht dat ik inmiddels wel iets heb kunnen loslaten op dat gebied. Bovendien is het doen van de oefeningen ook gewoon plezierig. Binnen een minuut voel ik mijn lijf op een fijne manier reageren, het bloed begint te stromen en ik word meer ontspannen.

Ach, zo proberen we nog eens wat, in de tussendoortijd. Ga ik nu een kat aaien, ook heel kalmerend voor het zenuwstelsel. 😉

Gebruikte bronnen:
http://www.stress-hartcoherentie.nl/wat_is_hartcoherentie/
Het boek ‘Blijven ademen’ van Katrien Geeraerts en Louis van Nieuland

 

Advertenties

12 gedachten over “De tussendoortijd en hartcoherentie

  1. Dan helpt mijn man me altijd, scheelt mij ook weer een “thuiszorg-moment” in de ochtend. Jammer dat dat bij jou niet werkt.
    (?Ik douche trouwens maar 3 keer per week, scheelt ook …)

    Liked by 2 people

  2. Je raakt mij wel met je stukje. Ik heb veel om over na te denken. Bij mij gaat alles automatisch. Opstaan, koffie, ontbijtje, als een tornado door het huis. Voor gewone dingen, die eigenlijk niet gewoon zijn. Ik vind je wel een kanjer hoe je er mee omgaat. En dat je zoveel positiviteit uitstraalt.
    Het lijkt mij moeilijk om zo te leven, omdat ik dat leven niet ken. Maar heel veel respect. Ik hoop dat je op je goede dagen nog wel wat leuke dingen kunt doen. Al is het maar iets kleins.

    Liefs Joanne

    Liked by 1 persoon

  3. Ik vind hetinteressant dat je zo eens inzoomt op je dagindeling, want ik heb eigenlijk weinig beeld van hoe lotgenoten hun dagen indelen, en welke afwegingen ze maken. En natuurlijk is het bij iedereen anders omdat de symptomen zowel qua aard als qua ernst verschillen. En het hangt ook af van je levenssituatie ( wel/niet partner/kinderen, sociaal netwerk, huis, woonplaats, inkomen ).
    Wat mij opvalt is dat je zo duidelijk lijkt te kunnen afbakenen, en heel praktisch en methodisch lijkt te zijn. Ik heb daar zelf best wel moeite mee, en vooral naarmate ik langer deze ziekte heb. Net alsof ik niet meer helder kan ordenen en plannen ( wat ik vroeger wel goed kon) .

    Fijn dat je nog eens helder uitlegt hoe het werken aan hartcoherentie er in jouw geval uitziet. Weet jij toevallig of er ook (betaalbare) meetapparatuur is voor als je geen smartphone hebt ? Ik heb ooit weleens gekeken naar dat soort biofeedback spullen ( EMwave etc. ) maar dat is zo ontzettend duur. Misschien dat er inmiddels nieuwe mogelijkheden zijn.
    Alle goeds gewenst in je tussendoortij !

    Liked by 1 persoon

    • Die indeling heb ik gaandeweg geleerd. Ook met hulp van een ergotherapeut.
      Bij mij gaat t vaak mis als ik me langer iets beter voel. Dan word ik laks en doe maar wat. Wat overigens heerlijk is.
      Val ik dan terug dan ga ik altijd weer op zoek naar de juiste indeling voor dat moment. Maar dat verschuift dus wel.
      Die apparatuur is idd heel duur, wat ik heb is zo’n beetje de goedkoopste mogelijkheid naar dus alleen geschikt voor een smartphone. Iets wat aangesloten wordt op de computer kost al snel 200 of meer. Je kunt ook natuurlijk met een hartcoherentie coach zoeken naar wat voor jou de beste ademfrequentie is. Maar dat kost ook geld. Dat was voor mij de reden het zelf aan te schaffen.

      Like

  4. Best heel bijzonder om eens te lezen hoe zo’n dag er dan uitziet. Als je zelf niet zoiets hebt, dan is het soms moeilijk voor te stellen van welke ‘gewone’ dingen je al moe kunt worden en waar je dan van bij moet komen. Dat hartcoherentie had ik nog nooit van gehoord, maar het klinkt inderdaad heel logisch. Goed dat je daar nu ook mee bezig bent! Misschien dat ik daar zelf ook eens naar moet kijken; mijn ademhaling zit heel vaak veel te hoog en dat schijnt ook niet echt gezond te zijn. Vaak lijkt het alleen alsof die gewoon niet verder naar onderen kan ofzo.

    Wat ik me zo ook even afvraag; mag jij ook meedoen met die trial? Of wacht je vooral op het resultaat? (Ik had dat bericht nog niet gelezen, dus weet niet of die in NL of ergens anders is). Het zou fijn zijn als daar ook weer iets positiefs uit komt!

    Liked by 1 persoon

    • Adem heel hoog in de borst is heel vermoeiend. Ik had dat ook altijd en twee jaar geleden ben ik bij een ademhalingstherapeut geweest die constateerde dat ik chronische hyperventilatie had. Hoog in de borst ademen betekent ook veel diepe teugen nemeb, en veel ademen.
      Wat bij mij heel veel verschil maakte was leren altijd alleen door de neus te ademen.
      Die trial is in de VS 😊. Dus het is afwachten wat de resultaten zijn en of het dan hier beschikbaar is. Nederland loopt helaas erg achter op ME onderzoeksgebied

      Like

  5. Pingback: Hard werken hoor, hartcoherentie (voor je kunt beginnen) | Min of Meer

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s