Genieten

Al geruime tijd ben ik op zoek naar meer Pippi in mijn leven. Ik snak naar wat afwisseling, spontaniteit en gekkigheid. Niet zo raar als je al 10 jaar thuis zit met veel beperkingen. Maar zomaar er op uit gaan wordt steeds ingewikkelder, lijkt het. Ik besef dat ik zelf mijn grootste vijand word. Ook vanwege de continu afweging: is dit een terugslag  waard? Durf ik het risico te nemen dat ik hiermee een terugslag van dagen of weken krijg? 

Want erop uit gaan, daar zitten haken en ogen aan. Juist afwisseling en spontaniteit vergroten de kans dat ik mezelf een terugslag bezorg. Tegelijkertijd zorgt het ook voor kunnen (na)genieten. En het gevoel te hebben dat ik weer een stukje van de buitenwereld heb kunnen zien, en de buitenwereld weer een stukje van mij.

Pippi vinden gaat niet heel soepel. Ik vind het een grote uitdaging  (lees retemoelilijk) om uit de overlevingsstand te komen en keuzes te maken voor spontaniteit. Inmiddels heb ik toch echt wel een beweegangst en activiteitenangst. Ik blijf worstelen met het kunnen doen van de dagelijkse dingen en elk afwijkend iets is dan vaak gewoon te veel. Zowel fysiek als mentaal.

Ook worstel ik met het bewaken van mijn energie. Die vervliegt nog veel merk ik. Ik geef nog veel te vaak de energie weg. Op dit moment heb ik een groot energielek waar ik omwille van privacy niet op in wil gaan omdat er een ander bij betrokken is.

Het is me hierdoor wel duidelijk dat zelfs na zó lang thuis zijn zonder vaste verplichtingen ik nog steeds niet echt de baas ben over mijn eigen tijd. Ik kan in principe douchen, eten, rusten wanneer ik wil. Maar word hier toch vaak in belemmerd door de toestand van mijn lijf of de aandacht die er naar het energielek gaat.

Ook zijn er andere energielekken. Zoals het laten plaatsen van een nieuwe meter. Wat hooguit een uurtje zou duren werd een urenlange toestand omdat na het plaatsen van de nieuwe meter het gasfornuis het niet meer deed. En de ketel niet meer aanging. Dus lag ik met de meterman op mijn knieën voor het fornuis en voor de ketel in de schuur. Belde ik de man een paar keer op kantoor met vragen als ‘weet jij of er een beveiligingsklep op het gasfornuis zit en zo ja waar zit dat ding’.

Dat zijn natuurlijk gewoon de dingen van de dag die kunnen gebeuren. Maar omdat er nul reserve is, trek ik het slecht en voelt mijn lijf erna aan alsof er overal naalden in mijn zenuwen worden geprikt.

Maar dit stuk ging over genieten en niet over klagen. Ik neem me vaak voor meer te genieten. Vreemg genoeg lukt dat in de winter beter. Als het buiten donker is en ik op de bank met thee, kat, boek en kaarsen aan zit, ben ik al snel heel blij en tevreden. In de zomer voel ik me over het algemeen iets beter maar worden verlangens vaak ook groter. Dan wil ik EROP UIT.

Dat is precies de reden dat ik de scooter en de rolstoel heb gekocht, om dat meer mogelijk te maken. Dus toen de man gisteren vroeg of ik zin had op de dijk te toeren, was dat geen vreemde vraag. En toch schoot ik vrijwel meteen in de weerstand. Want ik moest nog koken en weet dan niet hoe ik erna er aan toe ben. En ik moest nog (*&*&^&(&T^())(.

Als je mij zo hoort heb ik een heel druk bestaan maar niets is minder waar. Ik kan gewoon niet meer schakelen. Zomaar zeggen we gaan NU weg, is iets wat ik verleerd ben. Maar afijn, de levenslust was gisteren toch groter dan de stem van de zeurkous in mijn brein en we gingen. En het was goed. Windje, zon er bij, blik op het IJsselmeer, de mannen op hun fiets, ik op de scooter. Zelfs nog op een terrasje gezeten.

Ik besefte dat ik dit bijna nooit doe. Zomaar ergens naar toe gaan. Mezelf uit mijn soms wat deprimerende situatie halen. Ik besef ook dat daar een reden voor is. Wat niet kan, kan niet. Ik kan wel zoveel willen maar heel vaak lukt het gewoon niet. Maar gisteren lukte het wel. En vandaag geniet ik na. En neem ik de pijn voor lief. En hoop ik dat ik snel weer mezelf er toe kan zetten erop uit te gaan.

Voor mezelf kiezen heeft een dubbele lading. Het betekent beter mijn grenzen bewaken – zodat ik de baas over mijn energie ben en niet een energievreter – maar het ook zien wanneer het beter is om eens uit mijn comfortzone te stappen en die grenzen juist wat los te laten.

 

Advertenties

11 gedachtes over “Genieten

  1. Pff als je het zo schrijft ben ik altijd onder de indruk, zoals de meesten van ons veel dingen vanzelfsprekend vinden om te doen is het voor jou al snel teveel. Ik snap dat ‘pippi’ heel moeilijk voor je is, maar fijn dat je gisteren hebt kunnen genieten, lekker erop uit en zelfs nog op een terrasje gezeten en nu weer nagenieten! Én je bent echt geen zeurkous, ik heb echt respect voor je.

    Liked by 1 persoon

  2. Ik heb jaren (vooral begin ziekte) heel veel op bed gelegen en in feite lig ik nog ca 140/150/160 uur per week op bed. Door al dat op bed liggen en weinig doen, werd ik alleen maar depressief en op het laatst zo dat ik eigenlijk niet meer verder wilde leven. Ik ben toen gaan leven naar – als ik er niet dood aan ga, dan doe ik het gewoon als ik het leuk vind. Dat heeft geleid tot veel meer spontane en ook geplande acties en ik voel mij psychisch in ieder geval stukken beter. Ik ben nooit echt bang voor de klachten na die tijd, ik weet dat ik eigenlijk altijd na enige activiteit oa zeer misselijk en met veel (spier/zenuw) pijnen eindig. Het zijn soms veel ellendige uren/dagen en dat is rot, maar nog veel rotter is het niet doen. Ik doe er wel van alles aan om mijzelf het comfortabel te maken. Het gewoon doen heeft mij veel gebracht, ondanks nog veel in bed, maar ik ben nooit meer bang voor terugslagen etc. ik onderga en als het maar weer ietsje gaat, dan ga ik weer en ook wel eens als het eigenlijk nog niet gaat. Altijd veel bijkomen/veel klachten, maar nooit dood aan gegaan 😉 Nu heb ik geen ME (hoewel dus ca 5/6 jaar diagnose ME gehad) maar een spierziekte in de mitichondriele hoek, die oa bekend staan om de intolerantie voor inspanning. Als ik je stukje zo lees, zou ik proberen iets meer pipi toe te staan, je hebt toch niet meer zo veel te verliezen. Ik hoop dat het je lukt!

    Liked by 1 persoon

    • Dank je wel! Heel looi hoe jij daar mee omgaat. Daar kan ik wat van leren.
      Het zorgelijke gedoe bij mij is vooral gekomen doordat ik in het verleden wel makkelijker dus over mijn grenzen ging en daardoor wel toch echt in mogelijkheden ben achteruit gegaan. Dat maakt dat het onderwerp erg zwaar beladen is voor mij inmiddels. Maar jouw motto ‘als ik er niet dood aan ga, dan doe ik het gewoon als ik het leuk vind’ spreekt me enorm aan ;-). Ik besef dat ik meer ruimte moet maken in mijn gewone dagindeling om zoiets mogelijk te maken. Bijvoorbeeld zorgen dat ik standaard in de ochtend kook zodat er wellicht in de middag ruimte is voor zoiets als het lukt. Of ander kijken naar het begrip vrije tijd. Nu is bijna alle tijd opgevuld met dingen doen die moeten om de dag door te komen en daarvan bij te komen.

      Like

      • Misschien toch wat keuzes proberen te maken. Je schreef dat je geen Huish. hulp wil en ook niet krijgt. Maar in mijn ME tijd had ik ook hulp (in jaren negentig) en ken ook wel mensen met lastige aandoeningen en PGB/zorg in natura en als die hulp er is gewoon opsluiten in je slaapkamer die uren. Ik wil niet zeggen dat je dat moet doen, maar denk eens goed na. Iemand die wil koken af en toe terwijl jij of rust in slaapkamer of juist weg bent. Hier zijn ook veel dagen alleen gevuld met saaie moet dingen en daar baal ik al zo van, terwijl ik ook best veel leuke dingen doe. Dus snap goed dat je er van baalt als dagen zo om gaan en je tot weinig komt, alleen de moet dingen. Nogmaals succes en wat energie gewenst, dat maakt het zeker makkelijker ;-).

        Liked by 1 persoon

      • ‘gewoon opsluiten in je slaapkamer’. Dat is iets wat ik niet kan. Geloof me dat heb ik geprobeerd. Pure zelfbescherming dit. 😉
        Koken uit handen geven is wat ingewikkeld. Omdat ik veel intoleranties heb en het dus ingewikkeld is om voor mij te koken. Ik ben er een paar keer de mist mee ingegaan door mensen voor me te laten koken en dat ze bijvoorbeeld dan even vergeten dat bloem gluten bevat en daarmee de soep hadden gebonden. Anderzijds wil ik het niet omdat juist koken mijn lust en leven is en ik dat heel graag doe.
        Maar mijn vriend doet heel veel in het weekend, ook mij ontzien op kookgebied. Wat we tegenwoordig vaak doen is dat hij het voor mij meer belastende snijwerk doet en ik het dan ‘afmaak’.
        Maar ik zou zeker ruimte kunnen scheppen door minder afwisseling aan te brengen in het koken. Dus vaker vooruit koken/voor 2 dagen koken.
        Ik weet inmiddels goed dat ik er geen baat bij heb als mensen hier dingen voor mij komen doen, dat prikkelt mij teveel. En van te voren afspreken dat ik er dan niet ben prikkelt mij zeer zeker te veel. Ik kan voor een afspraak zoals bijvoorbeeld van het installeren van die meter gerust een nacht wakker liggen omdat mijn brein dan op hol slaat.
        Wel fijn dat je meedenkt, dank je wel. Want er is heus ruimte als ik goed zoek. Ik moet alleen uitkijken dat het geen DING word of een groot PROJECT.

        Like

  3. Herkenbaar. Morgen ga ik met een vriendin de stad in. Al een paar keer uitgesteld. In de zomer heb ik altijd het gevoel dat er een dubbele rem op mijn lichaam zit. Standaard leef ik al jaren met een rem maar zomers is dat 2x zo erg. (Ik haat zomers). Een stemmetje zegt zou je dat wel doen, is dat niet teveel? Verdorie, de zomer duurt al zo lang en lijkt eindeloos. Morgen is het eindelijk weer eens redelijke dag, bewolkt en hopelijk blijft het onder de 20 graden! Ik wil iets gaan doen, naar buiten, en die vriendin geeft me energie en lol. De dagen daarna rust ik wel weer uit. Ik snak naar iets leuks!

    Liked by 1 persoon

  4. Wat goed van je dat je het toch hebt gedaan! Is snap het dilemma omdat ik zelf ook vaak zo denk. Maar af en toe heb ik zo iets van: bekijk het allemaal ik ga iets doen wat ik leuk vind en dan neem ik daarna een pijnstiller en ik ga liggen. En dan zoekt iedereen het maar uit, ik heb ook leuke dingen nodig. En daar hangt een prijskaartje aan. Ik sta mijzelf nu toe om maximaal 8x per maand een pijnstiller te nemen. Een deel daarvan is omdat je over je grenzen gaat met “gewone” dingen die toch gedaan “moeten” worden en een deel omdat ik leuke dingen wil doen omdat ik daar ook recht op heb!
    Goed van je dat je blijft zoeken Martine. Is het een idee om een activiteiten dagboek bij te houden om te kijken wat je wél kunt uitbesteden? Iets waar je nu zo 1-2-3 niet aan denkt? Ik hoop dat je energie lek snel weer gestopt is en dat de situatie voor jou daar mee verbetert.

    Liked by 1 persoon

  5. Luister vooral naar je zelf en je lichaam!

    Ik heb HSP en Ptss. Dus geen zichtbare beperkingen en kan op mijn werk en thuis goed functioneren maar vraag mij niet om naar een feestje te gaan of even “gezellig” mee de stad in. Paniek ligt dan op de loer. Wanneer ik thuiskom uit het werk heb ik ruim 3 uur nodig om weer een beetje tot rust te komen. Dit accepteren is voor mij minder lastig dan voor mijn omgeving.
    Ik heb vanwege een gecompliceerde enkelbreuk,in 2016, een half jaar in een rolstoel gezeten.Heb mij geen moment geschaamd hiervoor. Gewoon door vriend of vriendin geduwd worden door het dorp..Laat andere mensen maar denken!! Maar de 6 uur huishoudelijke hulp per week kon ik elk kwartier wegkijken, vreselijk vond ik dat!

    Wens je toe dat het evenwicht hersteld en je dat gevoel kunt vast houden

    Hartelijke groet, Roelie

    Liked by 1 persoon

  6. Je zit in een ingewikkelde spagaat. En dan komt ook nog eens het ‘gewone’ leven tussendoor.

    Toch lees ik tussen de regels heen, dat je heel veel moeite hebt met het uit handen geven van controle. Ook op zaken waarvan anderen zeggen huur hulp in. Of kijk of er via de huisarts een verwijzing voor hulp te regelen is. Ik weet natuurlijk niet hoe vaak je dingen hebt uitgetest en of het standaard altijd zo is dat je er meer energie door kwijt bent (omdat het niet gaat zoals jij wil of dat er niet gekookt wordt op jouw manier).

    Moeilijk lijkt me. Vooral omdat het voor ons – de buitenwereld – misschien te simpel wordt voorgesteld. “dan regel je extra hulp”. Hoop niet dat ik je beledigd heb, maar zie jullie zo worstelen en gun jou en je gezin gewoon veel Pipi-tijd!

    Liked by 1 persoon

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s