Job

beetje wazige foto maar de enige die ik heb van Job

In Amsterdam kwam bij ons in 2002 kater Job aanlopen. Ik was hoogzwanger en er liep bij ons in de tuinen achter regelmatig een zwarte kater rond, luid miauwend en aandacht trekkend. Dus werd er wat gescharreld, dat begrijpen jullie wel. Op een dag kwam ik de huiskamer in en daar lag meneer, op de vensterbank, zo op het oog helemaal relaxt. Wat volgde was eerst navragen in de buurt en toen niemand hem bleek te kennen voorzichtig wederzijds aftasten. Overdag zat hij bij ons binnen maar wel op voorwaarde dat de deur openbleef. Anders raakte hij in paniek. ’s Nachts ging hij op stap.

Achteraf vind ik het onbegrijpelijk dat deze kat ons op dat moment uitkoos. S. werd geboren en het babygehuil – dat vrijwel continu doorging, hij was een huilbaby – was voor de katten die we al hadden behoorlijk stressvol. Maar Job trok zich daar niets van aan.

Op een dag verdween hij ineens en was een flinke tijd spoorloos. ‘Dat was dat’ dachten we maar vonden het wel jammer, we waren net aan het idee van 3 katten gewend geraakt. Tot we via via op de hoogte werden gebracht dat hij aan de andere kant van het huizenblok doodziek in een tuin had gelegen en naar een kattenopvang in Amstelveen was gebracht.

Hij was meer dood dan levend, geopereerd aan een liesbreuk, mankeerde van alles en nog wat en was meteen ook maar gecastreerd. Op hun vraag of het onze kat was, antwoorden wij dat dit nog niet helemaal het geval was (hij was immers aan komen lopen en weer verdwenen) maar dat we hem wel graag wilden houden en dat de kosten daarom voor ons waren. Uiteindelijk werden de kosten van het oplappen van Job gedeeld door de kattenopvang, onze bovenbuurvrouw (ach, dat is zo’n schat, dat beessie) en ons. Dat was fijn want de rekening was enorm hoog.

Afijn, Job kwam ontmand en opgelapt ons huis weer in alwaar wij hem een tijd  binnen hielden om hem goed aan ons te laten wennen. Toen hij weer naar buiten mocht ging het dagelijkse leven verder in onze Amsterdamse tweekamerwoning met onze net geboren baby, 3 katten en een konijn (dat overigens ook is aan komen lopen, echt waar!). Tussen Job en de andere twee katten ging het goed. Hij stelde zich onderdanig op naar Joris die de baas was en Dorrit vond iedereen lief. 

Op een dag werd er aangebeld. Ik deed open. In de deuropening stond Job met achter hem een man en een vrouw. Ze vroegen me of ik de kat kende. Ik legde uit dat hij was aankomen lopen en sindsdien bij ons woonde. Het stel vertelde toen een ongelofelijk verhaal: Job was een paar maanden daarvoor bij hun aan komen lopen. Op een dag was het voor hem tijd om gecastreerd te worden. Dus hop, kat in de doos, in de auto en op weg naar de dierenarts. Bij het verlaten van de auto zag hij zijn kans – ontmand worden, dacht ’t niet! – en ging er vandoor. Om vervolgens bij ons aan te komen lopen, 2 of 3 huizenblokken verderop. Ze hadden hem enorm gemist en naar hem gezocht. Meneer was ineens weer op komen draven en had ze meegelokt naar ons huis, alwaar hij voor onze voordeur ging miauwen. Toen ik opendeed, wandelde hij naar binnen en was klaar met het verhaal.

Je kunt je voorstellen dat we dit stel echt heel vreemd aankeken, onze nieuwe kat is naar zijn oude baasjes gegaan, heeft ze meegelokt naar ons huis en ze voorgesteld aan ons, zijn nieuwe baasjes? Heel bizar! Even was er een behoorlijk ongemakkelijk moment want ik was bang dat ze hun kat zouden opeisen maar ze besloten dat Job duidelijk had gekozen en door dit voorval afscheid van hen had genomen. Als ik dit niet zelf had meegemaakt, zou ik moeite hebben dit te geloven!

Hij verhuisde mee van Amsterdam naar Hoorn en genoot van de extra vrijheid die dat bood. Het was een vreemd beest met streken. Echt aanhalig was hij niet maar wel zo af en toe als het hem uitkwam en hij was wel erg op ons gesteld, dat merkten we wel. Zijn favoriete spel was ’s nachts op je voeten springen met alle nagels uit. Hij liep ons overal achterna. Als ik S. ging ophalen van de peuterspeelzaal, liep Job mee en maakte een enorm kabaal als ik naar binnen ging. Stond ik daar binnen met de leidster te kletsen dan zag ik Job op zijn achterpoten met zijn voorpoten gestrekt tegen het raam staan, keihard gillend. Hij liep mee naar het IJsselmeer, naar de apotheek tot aan de HEMA aan toe waar hij voor de deur bleef wachten. Echt relaxt winkelen was dat niet dus ging ik weer snel naar huis, met Job achter mij aan.

Ik zou nu natuurlijk graag willen schrijven dat Job nog heel lang en gelukkig heeft geleefd, maar helaas. Hij is niet heel lang na onze verhuizing van Amsterdam naar Hoorn overleden, hij lag ineens dood in een hoek van de kamer, heel vreemd. Ik denk dat hij is aangereden en een interne bloeding had.

Onze Moos – die ook is aan komen lopen – is een exacte kopie van Job – die toch echt was gecastreerd – qua uiterlijk en gedrag. Het leven haalt vreemde fratsen uit.

ps: eerder deelde ik het verhaal van Job iets minder uitgebreid in een andere blogpost die ook over Dibbes en Gerrie ging. Ik vond dat hij ook een eigen blog verdiende. Moet ik hierna alleen nog eens het verhaal van poes Dorrit en konijn Dora schrijven, dan is het compleet wat de beestenboel betreft.

Advertenties

16 thoughts on “Job

  1. Hi hi. Wij zijn al lang huisdierloos en dan vergeet je toch best wel veel. Maar door jouw verhaal bedenk ik me ineens weer dat de rode kater van ons altijd mee ging de hond uit laten.
    De hond en ik over de stoep en de kater naast ons dwars door alle voortuinen heen.

    Liked by 1 persoon

  2. Dank weer voor een fijne blog, maar wat een bizar avontuur met jullie Job. En ben ook geïnteresseerd in het verhaal van poes Dorrit en het konijn. Dus kom maar op. Fijne dag vandaag.

    Liked by 1 persoon

  3. Prachtig verhaal weer! Ook wij kregen een paar weken geleden tijdens onze vakantie van de buurvrouw te horen dat ons lappenschatje dood in de kamer lag. Ook waarschijnlijk aangereden geweest. Alleen de gedachte dat ze alleen gestorven is vinden wij erg vervelend. En ja, dan zou je ervoor moeten kiezen om de poezen niet naar buiten te laten maar dat willen wij niet. Ben ook erg benieuwd naar de overige verhalen van jouw dieren.

    Liked by 1 persoon

  4. Een bijzondere kat en je hebt hem prachtig beschreven!
    Ik had ook een kat die was komen aanlopen, lang geleden, toen ik samenwoonde met mijn eerste vriend en zijn 2 dochters. We hadden al 2 katten en een hond, maar deze kat kwam op het verjaardagsfeestje van mijn jongste stiefdochter binnen. Anneke, mijn stiefdochter, werd 6 jaar en we hadden het huis vol kinderen en daarnaast 2 katten en een hond. We hebben overal rondgevraagd en een briefje opgehangen in de supermarkt, maar er kwam geen reactie op. Deze kat, die we Serapoetty noemden, vond de drukte van al die kinderen en de overige huisdieren prima, nestelde zich op de bank en is nooit weer weggegaan, totdat ze een jaar of wat later ineens verdween. Misschien weer naar haar vorige huis?

    Liked by 1 persoon

  5. Leuk verhaal weer, wat zijn dieren toch leuk. Wij hebben ook veel opvang en aan komen lopen dieren gehad, er is zelfs een kip aan komen lopen, ze zat ineens bij ons op de oprit. Ik heb wel een paar keer moeten kijken van huh zit daar echt een kip. Het was een heel lief diertje en waar ze vandaan kwam weten we niet, maar ze is naar iemand gegaan via stichting red een legkip en ze heeft daar lekker vrij rond kunnen scharrelen met soortgenoten.

    Liked by 1 persoon

  6. Ik denk dat Job heel gelukkig is geweest bij jullie. En toch fijn dat hij thuis stierf en niet ergens buiten waar hij misschien nooit was gevonden. Dat is ons eens overkomen, we bleven zoeken en nooit gevonden.

    Liked by 1 persoon

  7. Wat een bijzonder verhaal weer. Word je warm van. Mijn eerste kat liep altijd mee naar de bushalte. En als ik smiddags thuiskwam en bij de bushalte uitstapte zat ie vaak te wachten. Liepen we samen naar huis.

    Liked by 1 persoon

  8. Wat lief van Job, we hadden vroeger ook zo’n katje… Hij liep overal mee, mee naar school enz. ook aangereden(helaas) onze oudste kat is me dat nog komen “zeggen” ik lag te slapen op de bank(toen ook al) toen hij luid miauwend me kwam wakker maken, ik snapte er niks van…tot ’s avonds een buurman aan de bel trok om te vragen of dat katje die daar lag van ons was?…jeetje vreselijk! onze oudste kat heeft wel 3maanden getreurd, we dachten zelfs op een gegeven moment dat hij ging sterven, wou niet meer eten, zijn witte vacht was geel geworden en kwam zijn mand niet meer uit… erg hoor! toch hebben we nooit beslist om onze katten binnen te houden, een kat is een vrij dier. Onze oudste kat is er terug doorgekomen en heeft dan nog 5j gelukkig geleefd, na de komst van een ander sukkeltje die we adopteerden uit het asiel. liefs floortje 😉

    Liked by 1 persoon

  9. Bijzonder verhaal weer!
    Hier geen katten, vanwege allergie man, maar vroeger als kind had ik wel katten, ook 1 die vaak meeliep als we de hond uitlieten, maar zo is die ook helaas aan zijn eind gekomen, overreden.
    Nu hebben we een Australische Labradoodle, en die houd niet van katten;)

    Liked by 1 persoon

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s