Vertrouwen

Wie hier nog niet zo lang geleden is aangehaakt, heeft inmiddels vast wel meegekregen dat ik vier katten heb, maar het verhaal erachter zal onbekend zijn. Vier katten met elk hun eigen heftige verhaal. De oudste twee waren nog heel jong dat ze bij ons kwamen en hebben relatief weinig overgehouden aan hun slechte start in het leven. Maar de jongste twee katten, Dibbes en Gerrie, waren naar schatting een jaar of drie, vier toen ze in onze tuin opdoken en hadden overduidelijk ellendige tijden achter de rug.

Ik heb ze van de straat geplukt. Letterlijk gelokt met lekker eten. Ik heb ze maanden bewerkt met lieve toespraken vol beloften over volle buikjes en veiligheid. Dibbes ging in 2013 overstag en Gerrie in 2014.

Na het in huis nemen volgde een intensieve socialisatie, Gerrie was bijvoorbeeld helemaal geen menselijk contact gewend en fysiek moesten ze behoorlijk opgelapt worden. Dibbes was bijna blind door een oogaandoening en een operatie was noodzakelijk. Bij beide heren werkte het immuunsysteem niet goed door jaren van weinig eten of troep eten en de stress van het straatleven. Ze zaten continu onder de teken en vlooien, ondanks dat ik ze daar wel voor behandelde. Gerrie had oude onbehandelde botbreuken. En bij beide heren was de motoriek onderontwikkeld. Even op een schutting springen of op een tafel, dat lukte ze niet.

Fysiek knapten ze redelijk snel op maar voordat ze hun verleden ook mentaal achter zich konden laten, dát duurde veel langer. Je kan de kat wel van de straat halen maar je haalt daarmee niet meteen het straatleven met alle ellende, uit de kat. Ze waren overduidelijk getraumatiseerd en het duurde behoorlijk lang voor ik de heren in normale katten zag veranderen die spelen, knuffelen en eten eisen.

Inmiddels gaat het heel goed met ze. De enige terugkerende bron van stress is eigenlijk als er hier wel eens geklust wordt. Sinds ze hier wonen is de keuken gerenoveerd, de wc vervangen, het raam op zolder vervangen en zo nog wat dingen. En elke keer is het een enorm drama met katten die in paniek wegrennen. Vooral Dibbes komt dan pas na uren weer terug, met ogen als zwarte schoteltjes, volledig over de zeik. En ook al is het klusvolk al lang weer vertrokken, hij vertrouwt het niet. Dat heeft elke keer weer dagen hersteltijd nodig. Gerrie is net zo schrikkerig maar herstelt zich gelukkig altijd wat sneller.

Als er hier geklust moet worden heb ik dus altijd dubbele stress. Ik trek het zelf namelijk nauwelijks en maak me ook zorgen om de katten omdat ik weet wat de impact is en ze altijd weer terugvallen in oud angstig gedrag.

Deze week hadden we een megadoorbraak. Het lekt bij ons in de badkamer en wat een snelle reparatieklus had moeten worden is uitgegroeid tot een drama in vier delen waarbij de loodgieter er af en toe voor zorgt dat ik de man wil aanvliegen, omdat hij de aandachtspanne van een kleuter heeft en zonder overleg dingen doet met grote gevolgen, zoals een deel van het plafond slopen omdat anders de douchedeuren niet passen. Maar dáár gaat dit stukje niet over. Dit gaat over twee stralende stoere katten die hooguit geirriteerd reageren, ‘is die vervelende man er al weer!’, voor de zekerheid wel naar buiten gaan maar wel op de gewone eettijd brokjes eisen.

Nadat de loodgieter voor de deur achter zich dicht trekt, stappen de heren achter weer naar binnen, staart in de lucht, het huis weer opeisend. Wat zijn die twee gegroeid en wat een vertrouwen hebben ze inmiddels. In zichzelf en in ons. Dat vind ik ontroerend en mooi om mee te maken.

In de avond even de verloren tijd aan knuffels inhalen …

Advertenties

12 gedachten over “Vertrouwen

  1. Gisteren kreeg ik op de buurtsWhatsApp een verontrust bericht over Ozzy. Verdwenen zonder adres achter te laten.
    Vanmorgen sta ik terwijl ik uit de douche stap oog in oog met Ozzy.
    Vergissen is niet mogelijk. Ozzy is een geheel witte poes.

    Met dichte deuren en een open voordeur kostte het nog even moeite voordat Ozzy de weg naar buiten vond.

    Maar even daarna vertelde de verontruste buurvrouw dat ze weer thuis was.

    Vanavond maar kijken of er iets is achter gelaten.
    Een conflict met mijn giftige vogelspinnen is er gelukkig niet geweest.

    Met mijn douche is gelukkig niets mis.

    Sterkte met jullie beunhaas klusjesman.

    Bemoedigende groet,

    Liked by 1 persoon

  2. Herrie heeft ook op straat geleefd en is toen in het asiel terecht gekomen, waar ik gelukkig op zoek was naar een kat. De schrik gaat er eigenlijk nooit uit, een geluidje en hij zit met grote ogen rond te kijken. Jammer voor hem, hij hoeft niet meer zo te stressen, maar hij leert het niet. En het lijkt ook wel, nu hij ouder wordt of het nog wat erger wordt.

    Liked by 1 persoon

  3. Of de loodgieter heeft een minder groot afschrikwekkend effect op de katten 😉 Maar ik begrijp dat jij ‘m snel weer de deur uit wenst! Ik hoop wel dat ie dan weer een goed herstelde badkamer achterlaat!

    Liked by 1 persoon

  4. Stress om kattenstress is zo herkenbaar. Je wit het ze besparen maar dat is niet altijd mogelijk. Hier kunnen ze dan alleen hun toevlucht nemen onder het bed of in de ( afgesloten) achtertuin. Wanneer ze in de woonkamer zijn, als de bel gaat, neem ik eerst de tijd om hen de kans te geven deze te verlaten. Maar zodra werklui of visite de deur achter zich dicht trekt komen ze al tevoorschijn, wordt de woonkamer op luchtjes (of enge mensen) geïnspecteerd en wensen meneer en mevrouw toch wat lekkers te eten.
    Hoop voor je dat de loodgieter snel verdwenen is, zowel voor jou als voor de katten. Sterkte!!

    Liked by 1 persoon

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s