De week

Vorige week zat ik in de staart van de PEM. Dat betekent over het algemeen dat ik wel heel voorzichtig weer iets kan doen, zoals proberen af en toe een uur buiten bed doorbrengen of me weer eens aankleden.

Een PEM echt goed uitliggen is een kunst aangezien ik vaak last van zelfoverschatting heb. En er komen toch ook vaak dingen tussendoor die urgenter voelen, vaak tegen het gezonde verstand in. Ik schreef bijvoorbeeld over mijn dilemma of ik naar de bewegingsbanken zou gaan op donderdag óf naar de verjaardag van mijn schoonmoeder zaterdag. Er is ‘gewoon geen goede keuze te maken, welke van de drie het ook wordt -alles doen, alleen bewegingsbanken of alleen de verjaardag – , het valt altijd tegen en ik doe uiteindelijk altijd iets of iemand of mezelf tekort.‘ Waar het op neerkomt is dat ik toch vaak vóór ik weer echt zover ben, me laat meeslepen door de waan van de dag.

Grappig genoeg -nou ja grappig- werd het uiteindelijk een vierde optie: ik ging nergens naar toe. Donderdag voelde ik me te slecht voor de bewegingsbanken én het lukte zaterdag ook niet om naar de verjaardag te gaan. Ik was snotterig, had last van mijn luchtwegen en bleef in bed liggen.

Natuurlijk had ik me daar heel rustig moeten houden maar vanuit bed was ik aan het actievoeren voor Hugo. Ik schreef er hier over, stuurde mails naar NRC, De Volkskrant en het Haarlems Dagblad en was zaterdagavond laat nog aan het chatten met een kamerlid over de situatie van Hugo. Kortom, ik was volledig doorgedraaid en kwam in een enorme adrenalinerush terecht waarna ik nog uren lag na te stuiteren. Het was dus helemaal niet slim van mij. Maar uiteindelijk komt het erop neer dat ik hoop dat als ik te ziek word om nog voor mezelf op te komen, iemand anders zich zo ook zo voor mij opwindt.

Gisteren hield ik me, buiten een blog met daarop de reactie van de verzorgster van Hugo over de beweringen van de woningbouwvereniging, bewust wat afzijdig en rustig. Ik moet nu ook echt weer meer bijtrekken. Ik wil de wereld graag redden en ME-patiënten in het bijzonder, maar nu even niet.

Ik was vorige week overigens niet de enige gammele persoon in huis. Puber lag vanaf maandag een paar dagen plat met een lichte hersenschudding en de man had vrijdag een migraineaanval. Beiden zijn gelukkig weer opgeknapt.

Komende week staan er voor mij drie energievretende zaken op stapel: de huishoudhulp, de fysio en de tandarts. Als de huishoudhulp er is, blijf ik gewoon in bed liggen. Zij komt binnen en gaat gewoon haar gang. Als ze beneden klaar is, gaat ze boven verder en verhuis ik naar beneden. Ze houdt erg rekening met mij. Toch zijn het altijd veel prikkels. Er is geluid en we praten soms toch wat en vaak is dat gewoon te veel. Veel te vaak overtreed ik tegen beter weten in mijn eigen regels en begin te praten. Gewoon omdat ik ook blij ben iemand ‘van buiten’ te zien.

Nou ja, er is veel te overpeinzen over waarom ik me toch altijd zo opwind over alles wat op mijn pad komt en waarom ik toch zo vaak grenzen negeer in contact met anderen. Ik moet daar echt mee aan de slag. Maar vandaag even niet 😚.

Fijne week allemaal!

9 gedachten over “De week

  1. Dat jij je opwindt is misschien niet zo handig, maar het maakt wel een heel leuk mens!

    Ik heb overigens- iets minder actief dan jij, ik was namelijk ook nog in de zoveelste feminisme discussie verzeild geraakt, had een kinderfeestje te regelen en twee gillende deadlines – een klein beetje meegedaan met het actie voeren voor Hugo. Ik hoop dat het helpt.

    Liked by 1 persoon

  2. Niet praten is moeilijk he, ik heb het als ik op straat buren tegenkom. Alles in me is automatisch afgestemd op de ander, een blik, een groet, een zwaai, en dan murmel ik:
    ” praten gaat niet” en probeer ik snel door te lopen, maar op de een of andere manier voelt het gewoon ongemakkelijk, voor zowel mij als de ander, en begint er altijd wel iemand toch wat te zeggen. En het dan zo kort mogelijk houden, want je wandelingetje buiten eens in de week is al het hoogst haalbare.
    Het is ook een menselijke behoefte aan contact he, als je al hele dagen alleen binnenligt, en je stem schor is van het niet gebruiken, dat je dan gaat babbelen met de hulp.
    Xx

    Liked by 1 persoon

    • Ps voor de vele saaie uurtjes op bed: ken je Fleabag? Is op Amazon Prime, 2 keer 6 afl, makkelijk te kijken in eerste maand gratis. Heeft onlangs 3 emmys gekregen, ik vind het erg grappig en goed.

      Liked by 1 persoon

  3. Zo lief hoe je je inzet voor Hugo. Een donatie en delen op Facebook dat is mijn mini bijdrage.
    Met alle aandacht nu moet het toch goed komen?! Ik hoop met mijn hele hart dat het bij jou nooit zo ver komt dat je zo afhankelijk wordt. Hopelijk knapt je zoon snel weer op..

    Liked by 1 persoon

  4. Het blijft moeilijk om te lezen dat je constant keuzes moet maken bij de ‘simpelste’ dingen en wat je ziek zijn allemaal met jou, je gezin en je omgeving doet. Voor jou ook een fijne week!

    Liked by 1 persoon

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s