Het kleinste doel

Als hoogvlieger ben ik van nature geneigd tot groots denken. Regelmatige bezoekers van het blog beginnen waarschijnlijk nu al te gniffelen. Grootse dromen leiden tot grootse daden die weer leiden tot, euh nou ja, onderuit gaan. Bij mij wel in ieder geval. Die eigenschappen die maakten dat ik in mijn werkende leven best goed dingen oppikte, doen nu vaak meer kwaad dan goed. Hoe meer ik mijn tanden ergens inzet, hoe meer ik de grip verlies.

Zelfdiscipline, niet opgeven, vertrouwen hebben dat er ooit, natuurlijk nét om de hoek, verbetering op de loer ligt, maken dat ik altijd een tandje harder wil rennen (oké, kruipen in mijn geval).

Als je ziek wordt, dan heb je maar een wens: beter worden. Als je chronisch ziek wordt, is dat een stuk moeilijker, zo niet onmogelijk. Ik lieg niet als ik zeg dat ik jaar in jaar uit het woordje chronisch in het Chronisch Vermoeidheid Syndroom negeerde. Dat tot me laten doordringen is de laatste paar jaar eindelijk gelukt. Ik werk niet meer toe naar beter worden, hoogstens naar verbetering, of liever gezegd: ervoor zorgen dat de symptomen niet al te erg escaleren. Al valt er op dat vlak nog veel te verbeteren.

Groots denken leidt soms tot geweldige ontdekkingen maar in mijn geval vertroebelt het vooral. Het tast mijn realiteitszin aan. Maar al te vaak maakten mijn dadendrang dat ik voor mezelf én naar de buitenwereld toe niet duidelijk maakte dat het niet goed ging. Het is ook verdomd moeilijk om tegen bezoek na tien minuten te moeten zeggen dat het eigenlijk te veel is. De wens om contact te hebben, om ‘normaal’ te zijn, maken het moeilijk grenzen aan te geven (als ik die al voel op het moment zelf). Daarom ga ik nu voor ‘klein, kleiner, kleinst’. Voorlopig gewoon geen bezoek of wat voor verplichting ook. Ik ben in een bubbel gekropen, vooral om mezelf te beschermen maar ook omdat ik voel dat ik niet anders kan.

Nu ik uit de langste PEM ooit probeer te komen, zijn mijn doelen niet zoals voorheen op het niveau van ‘volgende week weer naar buiten kunnen gaan’. De dag doorkomen zonder al te veel klachten of een half uur overeind kunnen zitten zonder symptomen lijkt me heel wat realistischer.

Zulke we afspreken dat dit niet meer voorkomt?
Afbeelding gevonden op Instagram
Herkomst onbekend

Ik ben een grote fan van Kaizen (daar schreef ik vaker over): wat is de kleinste stap die je kunt zetten op weg naar je doel? Een methode die mij met mijn grootheidswaan niet van nature komt aanwaaien maar wel heel effectief is als ik iets probeer te doen wat ik heel moeilijk vind. Mijn valkuil is om met zevenmijlslaarzen en veel te veel daadkracht veranderingen door te voeren. Uiteindelijk wekt dat weerstand op en ik put mezelf er volledig mee uit. Met Kaizen zet je dagelijks zulke kleine stapjes dat je brein nauwelijks doorheeft dat je daadwerkelijk iets verandert. Drie jaar geleden gebruikte ik Kaizen om in een periode van verbetering heel geleidelijk aan het wandelen op te pakken (lees: het kleinst denkbare ommetje dat ik alle dagen kon doen). Dat lukte toen goed. Met Kaizen is de kans klein dat ik fysiek iets forceer.

Kleine stappen dus. Veel te vaak lagen doelen die ik voorheen stelde ver buiten mijn bereik. Mijn doelen moeten nu daarom liefst zo klein mogelijk zijn. Beter worden gaat namelijk niet. Maar al te vaak heb ik doelen gesteld als: ‘op vakantie wil ik om de dag een klein uitje kunnen doen’. Of: ‘ik wil een kanotocht maken’. Dat laatste doel haalde ik maar vraag niet ten koste van wat. Met dat soort doelen mezelf opleggen heb ik helemaal geen vijand zoals niet in ME gelovende keuringsartsen meer nodig. Die interne slavendrijver doet uitstekend haar werk.

Doe ik dus niet meer. Klaar! Over met dat gelazer! Mijn doel is mezelf voortaan tot prioriteit maken. Ik ben het allerbelangrijkst, numero uno! (Je ziet, ik kan nog steeds goed overtuigen hard roepen). Nou nam ik mezelf dit al vaker voor maar deed dit veel te abstract. Ik vertaalde het niet naar daden.

Want wat betekent dat dan, mezelf tot prioriteit maken? In ieder geval dat alles wat ik doe goed voor me moet zijn of in ieder geval niet mijn belastbaarheid nóg verder aantast. Dat betekent dat ik onderzoek waar ik last van hebt, wat me belemmert, welke activiteiten me leegzuigen. En dat ik een plan maak wat ik daaraan kan doen. Wat triggert mijn lijf teveel, hoe herken ik dat en welke mogelijkheden zijn er om die triggers weg te halen? Hoe kan ik activiteiten die belastender zijn (sociale contacten,uitjes, bezoek aan een behandelaar) in de toekomst toch doen? Kan ik per activiteit een soort plan maken, bijvoorbeeld wat te doen (paar dagen) vooraf, tijdens en erna? Extra rust in te lassen? Duidelijker vooraf met anderen bespreken op welke manier iets wel haalbaar is voor mij?

Mezelf tot prioriteit maken is niet altijd leuk. Het is vaak zelfs pijnlijk. Dit stukje werd bijvoorbeeld in een heleboel verschillende etappes geschreven want ik mag van mezelf nog maar een kwartier per keer schrijven. Langer put me uit want zit ik eenmaal in een flow, dan vergeet ik de tijd maar lig ik wel de volgende dag met migraine in bed. En ik maar roepen dat schrijven gelukkig nog zo makkelijk gaat. Schrijven lukt makkelijk ja, net zoals de gevolgen ook heel makkelijk toeslaan.

Aan het werk dus om mijn leven zo in te richten dat ik kan bloeien. Ik ben dat ene zaadje in die dorre woestijn dat ook een prachtige bloem wil worden. Kijk, grootspraak en slap ouwehoeren zit er nog steeds in. Nu nog het tempo aanpassen. Kleine stapjes…..

10 gedachten over “Het kleinste doel

  1. Je overgeven -niet identiek aan opgeven- is een hele kunst. Zen, tao enzo zijn denksystemen daarop gericht , en de monniken zijn jaren in de leer. Niet te streng voor jezelf zijn ondertussen is helemaal hoge school…. duim voor je!

    Liked by 2 people

  2. Sterkte Martine, ik denk dat dit gaat lukken! Zelf volg ik ook af en toe Kaizen, door jou.
    En ja, dat kan helpen. Ik herken veel van wat je schrijft, veel willen maar niet kunnen.
    Dus bijstellen weer, maar dat valt niet mee. Ik denk aan jou.
    Liefs, Carola

    Liked by 1 persoon

  3. Beste Martine,
    Ik reageer zelden of nooit op wat mensen schrijven, jij bent een uitzondering, ik heb je ooit eens geschreven dat je zo goed schrijft. Overigens zijn je katten-foto’s ook heel mooi.

    Maar nu terzake. Ik lees in je blog’s eigenlijk nooit wat over muziek. ik weet dat je doof bent, maar juist dan is het misschien extra belangrijk om je rechterhersenhelft te laten werken. Dat kan met muziek. Ik heb daar weinig verstand van, zou hooguit kunnen verwijzen naar ‘onze hersenprofessor Eric Scherder’ en het feit dat ik ooit hevige rugklachten ben kwijt geraakt door veel naar levende orgelmuziek te luisteren. Trilde kennelijk van alles los. Zowel mijn pianolerares (harpiste en zang) als mijn lerares Franse conversatie (ook zangtherapeut) maken muziek voor patiënten, waaronder dementerenden. Zij zijn verbaasd over de resultaten, zeker ook met zang. Als ME een hersenziekte is, dan is de verbinding met de rechterhersenhelft misschien niet in orde. Heb je enig idee of jouw medepatiënten net zo taal- en logica georiënteerd zijn als jij?
    Ik geneer me hier een beetje voor, wie ben ik dat ik me ermee bemoei, maar ik zou het ook flauw vinden als ik dit niet zou opperen. Ik heb geen idee of er al gekeken is naar profielen van patiënten en zo ja, naar welke kenmerken.

    Hartelijke groet,

    Afra Wamsteker

    Liked by 1 persoon

    • Dank je wel voor je reactie.
      Ik luister dagelijks naar muziek, vooral meditatieve muziek, vaak ook op een speciale trillingsfruequentie die bepaalde delen van het brein zouden moeten stimuleren.
      Ik weet niet hoe het zit met de hersenhelften. Als ik kijk naar de me patiënten die ik ken, dan springt taalgevoeligheid er niet echt uit.

      Volgens de laatste inzichten zou ME een toestand van inflammatie in het brein zijn. Daar worden momenteel nu veel dingen over ontdekt.

      Like

  4. Succes met je kleine stapjes. Ik merk dat je het vooral hebt over kleine stapjes in fysieke belasting. Maar hoe zit het met de mentale belasting? Belast je jezelf niet teveel met al het denken hoe je er met kleine stapjes kunt komen? Of met het piekeren over orthomoleculaire aanpak en zo. Ik weet hoe frustrerend het is als je lijf niet wil. Maar neemt de activiteit van je geest en het zoeken naar oplossingen ook niet heel veel energie weg? Geen kritiek hoor. Maar ik merk zelf dat het mentaal bezig zijn voor mijn demente schoonmoeder ook heel veel fysieke weerslag heeft. Vandaar dat ik daar aan dacht bij je artikel.

    Liked by 1 persoon

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s